Liberdade de expresión en cativerio

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

A pandemia de  totalitarismo que acompaña  os  manexos de funcionamento  interno dos partidos políticos, na súa  inoculación,   fai  irrespirábel  o corrompido  ambiente que tales prácticas inducen na contorna da liberdade de expresión. 

Nunha  das súas máximas Eric Arthur Blair, máis coñecido co  pseudónimo  de George Orwell viña sinalar que “a  liberdade de expresión é dicir o que a xente non quere oír”, expresando con iso a súa percepción sobre un dereito primordial  connotado estreitamente  coa  liberdade de pensamento e de información,  como esencial tamén  co exercicio doutros dereitos fundamentais, do mesmo xeito que indispensable para garantir sen atrancos a  participación activa  nunha sociedade e nun mundo libre e democrático. 

Debésemos saber  que Orwell defendía  o valor intrínseco da persoa, condición que lle fixo un  férreo  detractor de dogmas  e ditaduras, e aínda   tomando compromiso social en defensa desa causa, foi hostil en todo momento a aliñarse    coa esquerda  totalitaria. sendo esa disidencia  o motivo  de non ser reivindicado na súa posteridade  por ningunha ideoloxía política.

Ese rexeitamento para encartarse a todo formato ideolóxico, é sinónimo de imparcialidade , de pensar  por conta propia desde a exaltación  de principios éticos, un exercicio de valentía individual que sempre  incomoda  aos poderes establecidos sen excepción identitária, por canto  o feito  de denunciar calquera forma de lavado de cerebro, representa  un perigo para quen  se empeña  en manternos sumisos á súa disciplina, pois para eles dicir  a verdade convértese nun acto revolucionario que hai que impedir custe o que custe.

Os que militamos na clandestinidade durante o tardo franquismo tiñamos claro que o obxectivo primordial que o antigo réxime  perseguía coa aplicación da censura foi  sempre impedir a liberdade de expresión, principalmente de todo aquilo  que cuestionase  a orde establecida, pois vían na confrontación de ideas o maior dos perigos para a propia estabilidade  e continuidade da ditadura.

Se coa instauración da “democracia” as circunstancia debían cambiar , o certo é que non foi así,  xa que  desde entón a liberdade de expresión seguiu estando condicionada pola   endémica pretensión   da esfera política  en fiscalizala , pois aínda resultando sorprendente  tal proceder nun estado de dereito, o certo foi   que  do mesmo xeito que    o anterior réxime  as forzas dimanantes da transición  do 78 desde o primeiro momento impediron aos cidadáns a posibilidade real de obxectar  á súa acción política e a esixir rendemento de contas dos seus actos.

Iso ocorre porqué  o funcionamento interno das formacións políticas, os hiperliderados dominantes  impiden  a pluralidade  funcional coa finalidade  de anular  toda disidencia, optando para o efecto pola  homoxeneización sen arestas, é dicir, por unha uniformidade disciplinaria  onde os  acólitos toman papel protagonista,  e esa deficiencia operativa  posibilita  que  o aparello  dirixa ao seu antollo  a nomenclatura coas súas estratexias baleiras de contido e de realidade, causando  un déficit de autenticidade que está a inducir  un  gran dano e empobrecemento  na  democracia interna dos  partidos políticos.

A liberdade de expresión é sen ningún xénero de dúbida a gran prexudicada por esta   disfuncionalidade,  pois  por efecto de translación  vese afectada pola perniciosas dinámicas  que envolve o atípico funcionamento  das formacións políticas cuxas prácticas non fan máis que identificar o partido cos intereses dos seus  oligarcas, o que se traduce na anulación total e absoluta do individuo  e das súas  propias ideas e iniciativas, ata o extremo que toda aspiración a poder ser elixido pasa irremediablemente  polo acatamento e fidelidade ao xerarca como condición sine qua non  para    a súa inclusión nas listas.

En contraste con este anacronismo , é saudable contemplar a madurez  dos partidos políticos noutros países da nosa contorna, que con menos interese polo propio  e mais apertura á sociedade real á marxe  de diverxencias    e tendencias  ideolóxicas, son capaces  de cohabitar en madurez mantendo a súa  lexítima loita pola hexemonía interna e o poder, orientando a súa finalidade  cara á  mellora da calidade democrática e  a incentivación do interese xeral.

A liberdade de expresión é  inherente á democracia e como tal  non só hai que preservala senón ademais defendela xuridicamente, pois temos encoméndaa  e o deber  de sacala  adiante nas condicións que unha democracia con maiúsculas   e unha sociedade  responsable esixen, rexeitando por iso que ninguén  que teña a liberdade  de expresarse se  arrogue a opción de impedir que outros o fagan. 

Un obxectivo de difícil consecución  se non se desterran vicios contraídos, é dicir,  en tanto se manteña idéntica dinámica no seu funcionamento interno, pois  se quen administra as institucións democráticas non actúan  democraticamente  no seo do seu partido, e na súa falta  mantense  o circo de xestos ao compás de director de escena;  resulta evidente  que  tarde ou cedo se producirá unha  involución  democrática da sociedade no seu conxunto,  que irreversiblemente  arrastrará na súa caída  á liberdade de expresión  que non se quixo  defender

O devir político no tempo

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

En menos dunha década o  espírito de rexeneración do 15- M, pasou de ser unha esperanza para transformarse  nun fracaso,  quedando en auga de borraxes  non tan só as promesas de renovación ideolóxica senón tamén a solvencia do seu propio modelo orgánico.

O tempo, é sen dúbida  o noso  inseparable compañeiro de fatigas, que curiosamente, sen ter  posibilidade de elixir estamos obrigados  a soportar durante o transcurso  dese  episodio que é  a nosa vida, pois se instala  nela non máis nacemos, para apearse cando chega o desenlace; por tanto, o tempo resulta ser  testemuña permanente da nosa existencia, o agregado natural  das nosas  vivencias e por tanto,  o factor  característico da nosa experiencia, pero esta concepción do  tempo, ten  de interpretarse no contexto dunha noción espacial   taxativa,  suxeita á  idiosincrasia do individuo como ámbito de referencia.

Aspecto distinto é o tempo como factor político, neste caso o establecemento da súa orixe e extinción,  excede a demarcación da existencia material do  individuo para converterse nunha   etapa  de duración indeterminada, por canto,  os colonos da política, por difusión  xeracional  seguen sementando o pretérito, que unha vez colleitado  continúan poñendo  en mercado  coa diferenciada denominación de orixe de dereitas ou esquerdas.

Estes  precintos  trasnoitados, para nada acomódanse á realidade dos novos  tempos, tan só atenden á  estratexia  de comercialización política   de quen aposta por manter distincións de confrontación  e xustificar tras ese xogo de  taxonomía, a confusión  en vantaxe das súas propias ambicións. 

Vén a colación  o exposto, por canto, na política    a indulxencia debe ter o seu ámbito delimitado pola fronteira  da racionalidade, e cando esta excédese coa aplicación incoherente de maximalismos disidentes ou realidades contrapostas, entón, a afronta  social está servida e por correspondencia a réplica é obrigada.

Actuando en quenda  discrepante, hei de manifestar  que  cando os resultados electorais non son os esperados e a conformación da  gobernabilidade institucional  precisa de dependencias ou alianzas, non é de recibo acollerse á baza do  artificio, resucitando a caduca etiqueta de dereitas e esquerdas ou a interesada  afinidade de  analoxía  ideolóxica, maiormente  cando ambos os argumentos,  á parte da súa polémica  lexitimidade,  teñen o agravante de ser un mero  pretexto  condicional, ou o que é o mesmo unha tapadeira de afianzamento para acceder ao poder contra vento e marea.

Quen exerce como cidadán instalado  en premisas  de tolerancia pragmática, arraigadas conviccións e libre pensamento, resúltalle  insoportable tolerar  que a clase política   versione o obxecto das súas ambicións tras un guión de concreción interesada onde a saturación de incongruencias e os   desaxustes coa realidade, poñen de manifesto, que tras a súa  mensaxe subliminar  subxace   a existencia dun conflito de intereses persoais.

A práctica política dos novos tempos, refugou o argumento heteroxéneo das ideoloxías,  por canto, á marxe  do significado  definitorio do concepto  de dereitas  ou esquerdas,  os actores  exercentes  dun e outro signo , expresan coas súas prácticas  a súa intención de converterse  en profesionais   da cousa pública, impoñendo como obxectivo preferente o  patrocinio das súas particularidades  sobre labores dinamizadores do interese xeral que  debesen ser o ineludible  dentro  da orde de preferencias.

Vivimos asomados a unha realidade contraditoria, podendo observar desde a mesma,  como os administradores dos idearios sucumben ante  as vantaxosas contrapartidas que a actividade política depáralles, e así, con toda  naturalidade propician  a contradición  que supón promover  a denuncia  das desigualdades, ao mesmo tempo, que coas súas excedidas retribucións, insolidarias contrapartidas e desaforadas melloras,  potencian a consolidación das discriminacións.

É preocupante a actual  crise de valores que padece a clase política como  a súa carente vocación de servizo, resultando  inaudito  que o papel dirixente e formalmente representativo que lles está asignado   sexa   relegado a un segundo plano.

Os herdeiros    daquel terremoto socio-político  promovido polos movementos espontáneos, que en réplica diverxente,  cuestionaban  o sistema político xurdido da Transición, a pesar da súa aceptación social  e a forza electoral adquirida nas súas orixes, quen entón clamaban con aquel "non nos representan", non pasaron do discurso de rexeneración e indignación evitando  afrontar o desenvolvemento das súas reivindicacións, o que lle causou a perda da transversalidade ideolóxica . converténdose así nunha organización que xa ten no seu seo o que censuraba aos partidos da caste non quedándolle nada da esencia que prometeron  manter como nova forza política.

Por tanto, non é tempo de abrir un debate de distinción formal  sobre as vantaxes ou inconvenientes existentes entre o progresismo das  esquerdas ou o absolutismo das dereitas visto a súa concorrencia no común denominador do neoliberalismo, converxencia que fai absurdo entrar en  disquisicións de rivalidade distintiva cando mesmo os partícipes  no destacamento  popular mobilizador do 15 M, foron  conducidos  dócilmente  ata o  curral institucional do Réxime político resultante da pasada ditadura.

Agora o único  que nos queda   é acometer a rexeneración   da vida política,  descabezando aos  malversadores de liderados, pois esa que non outra  é a partitura dos novos tempos

Habemus minister

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

Máis que consumar a indecencia de poñerlle á fronte  dun   ministerio, á fenesa  Yolanda Díaz ten de esixírselle as  explicacións pertinentes  polos actos de pedofilia cometidos desde Esquerda Unida (EU) sendo ela a máxima dirixente do partido, e por tanto, a directa responsable política de tan detestables  feitos.

Polo  obscurantismo e a  carencia de ética que acompaña o seu historial político, o nomeamento de Yolanda Díaz como Ministra non só é inadecuado senón totalmente funesto e irresponsable, tendo en conta  que o seu vínculo protector  co  pedófilo de EU detido no 2016 no Parlamento de Galicia, segue lastrando  a súa deostada integridade e situándoa como referente subsidiario  das   accións legais, que agora  transcorrido o tempo, poidan emprender as vítimas  dos   truculentos abusos sexuais perpetrados  polo seu apadriñado.

A ninguén debe pasarlle inadvertido que no período 2009 – 2016  a agora  postulada a Ministra, era a Coordinadora Xeral de Esquerda Unida  (EU) en Galicia, é dicir, a máxima autoridade  da súa organización na Comunidade ; etapa coincidente coa probada perversión sexual do seu protexido, tendo de engadir a iso para maior complexidade  que para a comisión de tan   depravado  delito foron utilizadas en todo  momento  como ferramentas  de transmisión, equipos informáticos cuxa pertenza e titularidade era  exclusiva da formación política de referencia.

Sobra dicir  que nese  marco de concorrencias seu  intento de deserción  política   foi   unha actitude  ruín,  por canto ante un asunto de tamaña gravidade tal reacción  non pasa de ser  unha renuncia contraposta coa  condición  dirixente  que ostentaba e mal pode exercer funcións de liderado  quen opta por tomar  distanciamento cos problemas que debe afrontar, sendo de referir respecto diso que ata a data  a   Ministrable   negouse en todo momento  a dar explicación sobre o aberrante  proceder do  seu acubillado  pedófilo.

Un  feito marcadamente  nocivo para  a súa marca persoal que deriva  nun  contaxio extremadamente  tóxico ao  ámbito do progresismo de esquerdas, cando a pesar da complexidade da súa conduta, desde as súas filas promoven a súa  participar no órgano de  Gobernanza  do Estado aínda sabendo   os altos riscos que a súa incorporación entrañaba.

A pornografía infantil vía internet é o lado sinistro do avance tecnolóxico, cuxa masificación e velocidade    facilita  que  o  abominable delito das prácticas   pedófilas multiplíquese, sen que a súa dimensión poida neutralizarse en tanto  non se cerna o impedimento que representa  o  poder en cuberto que protexe a súa difusión e a actitude  duns  membros da clase política sen entrañas  que  condescenden  co seu silencio cómplice  cos autores  de tan  execrables  prácticas. 

Neste último encaixe   é onde se ten de situar á  Ministrable, pois está fidedignamente probado  que sendo  xa coordinadora xeral do Partido foi advertida  da deríva  pedófila do seu asesor na sede de Esquerda Unida en Ferrol, á que non só fixo caso omiso  senón que optou pola expulsión  militante dos  denunciantes,  promocionando  ao acusado a niveis de maior rango, ata que no seu novo  destino no Parlamento  Galego foi detido sete anos despois por membros da Unidade de Investigación Tecnolóxica da Policía por seguir incorrendo en idénticas prácticas, e  iso ocorreu cando ela  ademais de deputada  protectora seguía  ostentando o máximo  rango do seu partido na Comunidade.

Consecuencia desa  conduta  de perversa   reciprocidade  consumouse  un delito continuado  contra vítimas inocentes,  unha violación repetida  dos dereitos  da infancia,  que de ningún xeito se extingue utilizándoa manobra  do silencio como resposta, pois tal dinámica  delata moito máis  que a palabra;  pero no seu xogo  de descoido  e promoción persoal a señora Díaz  parece non entender que no tocante  á responsabilidade política, non existe a presunción de inocencia que rexe no ámbito penal, pois o que rexe no seu caso é a presunción de culpabilidade, e iso é así  por máis que para  escapulirse  resístase a asumir a súa implicación  política en tan  dexenerados  feitos.

Froito da súa moral despistada, na súa interesada  cerrazón, simula non entender que a responsabilidade política non se lava coas eleccións nin se branquea  con  inmerecidos  nomeamentos, do mesmo xeito que non  se extinguen as responsabilidades  derivadas.

E é aí onde reside  a verdadeira complicación do seu nomeamento como Ministra así como os seus efectos colaterais, por canto  desde  o punto de vista político, a relación de causalidade cos feitos é evidente, e tal circunstancia, sumada  á titularidade dos equipos informáticos empregados no delito e o seu rango de máxima dirixente política no transcurso da  iterada consumación  do mesmo, sitúalle como peza a cobrar na mais que  probable  denuncia ante os tribunais que por delito sexual contra menores interpoñan os directos afectados polas malas artes do seu escoltado e  pedófilo camarada de partido.

Quen  verdadeiramente se xoga   o futuro político con esta arriscada aposta non é o seu pertinaz patrocinador  Pablo Iglesias, senón   o Presidente Pedro Sánchez, quen  á vista do cuestionado nivel moral  do personaxe  malos agoiro albíscanse para a súa reputación.

Unha bomba na Moncloa

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

Para entender o trato preferente que Podemos depáralle a Yolanda Díaz, máis que avaliar os seus méritos, ninguén debe obviar que previo á constitución da formación morada Iglesias era  o asesor en Galicia da  lideresa comunista, relación que actualmente a sitúa no seu séquito de influentes.

«Perdéronse sete anos nos que houbo moito sufrimento, e hai responsables».Con esta frase explícita expresaban a súa opinión   os  dous  ex militantes de EU cando en abril de 2016 souberon  que   membros da Unidade de Investigación Tecnolóxica da Policía detiñan no Parlamento de Galicia ao asesor   desta organización na devandita entidade, xa que para eles a aprehensión do implicado non representaba  sorpresa algunha,  tendo en conta que  resultaba ser  o  mesmo suxeito ao que eles apuntaban na súa denuncia  do   ano 2009 cando cumpría idéntica función na sede da formación política en Ferrol.

Naquela ocasión os  denunciantes   alertaron das súas pescudas  informando  exhaustivamente  a Yolanda Díaz como responsable nacional do partido, da existencia de pornografía infantil nun computador  da sede do partido, deixando en poder do  seu Consello Comarcal o equipo de referencia ao obxecto de sacar os datos  probatorios vía Internet. Denuncia que ante a falta de resolución e  a carencia  de dilixencia foi trasladada por estes  á  Policía, o que derivou na expulsión fulminante de ambos os militantes, atribuíndolles a difusión de adulteradas  delacións  contra a organización política Esquerda Unida, ao promulgar con falsidades  que nun equipo informático  do seu domicilio social existían arquivos relacionados coa pedofilia.

Para ir despexando incógnitas  neste  truculento  escándalo, faise obrigado saber que o  exasesor de referencia mais que  exercer de mero administrativo do partido desempeñou en todo momento  funciones de marcada relevancia política, tal foi a súa condición de candidato  á alcaldía de Santiago, ademais de cargo de máxima confianza asesorando durante anos a Esquerda Unida, tendo de apuntar que a pesar do lastre  da  denuncia de referencia  foi a propia Yolanda Díaz  quen lle apadriñou  e situou  como asesor á fronte da oficina parlamentaria onde foi detido polas súas  escabrosas  prácticas.

Tal como déronse os feitos quedan moitas incógnitas por resolver, moitas explicacións que dar, pero a por aquel entón máxima mandataria de Esquerda Unidade e directa responsable política do  acontecido, rexeitou de forma reiterada dar as explicacións públicas que a situación esixía, e que a súa condición política impoñíalle, chegando inclusive ao extremo de facer caso omiso á petición de esclarecemento instada polos seus socios de coalición liderados por  Xosé Manuel Beiras.

Un proceder que por se mesmo pon de relevo  a súa negativa para cumprir co deber de representación que ostentaba naquel momento, unha burla  ao electorado, así como unha  actitude  de nulo respecto cara ao cumprimento dos ideais democráticos que propugna o seu partido; en síntese,  un comportamento que por  envilecido detráelle toda solvencia e prestixio para o desempeño da función pública e o que é máis grave, sitúalle politicamente en “tácita complicidade” co  pedófilo e por tanto transfórmalle en responsable virtual dos seus feitos, o que por tácita  concomitancia  exhórtalle a dimitir, porque o calibre  do  abuso e malos tratos inferido  a vítimas inocentes tería que asumilo como tal e de non facelo o seu abandono da política debese estar cantado.

Pero nesta trama de indecencia as cousas funcionan xusto ao revés pois en ´a órbita do mal chamado progresismo de esquerdas os cadáveres políticos mais que enterralos actívaselles  en resurrección;  por iso que neste drama quen co seu deixamento prorrogou durante sete longos anos o sufrimento duns nenos  martirizados pola  pornografía infantil a pesar do seu inducido encubrimento máis que  descabezala da  política promoveuse   a súa elevación  ao ceo ministerial, sendo aberrante que unha transgresora de tan devaluado carisma que a tempo presente segue sen render contas dos feitos mantéñase na crista da onda política facendo alardes de pudor. 

Se a pesar da súa nauseabunda implicación política nos feitos  campa e  galopa ás súas anchas, é porque  neste  círculo de  impudicia, son moitos e moitas os que secundan os excesos  políticos desta actriz protagonista; xogando un papel destacado en defensa da súa promoción o propio Pablo Iglesias e actual líder de Podemos, cuxa  relación  con ela vén de vello sendo mesmo anterior á constitución da formación morada,  xa que o actual líder podemita exerceu anteriormente  como asesor  da xefa de Esquerda  Unida en Galicia. O que derivou co paso do tempo  nunha predilección de trato  que excede con fartura os canons de disciplina  orgánica, como o feito do seu nomeamento a dedo como candidata  electoral, ou a anacrónica  participación do líder de Podemos    no peche de campaña  das municipais en Ferrol avalando unha candidatura con marchamo exclusivo de EU despois de desactivar a da propia organización, e demais incongruencias polo estilo.

Con tales prácticas difícil está facer nova política desde o colectivo e empoderando á xente, pois utilizando o  nepotismo  xerárquico será totalmente imposible arraigar un novo mapa mental no electorado; sobrando dicir que de persistir en semellantes manobras  mantendo o silencio cómplice ante condutas corrompidas  a decadencia de Podemos estará máis que servida,    máxime cando se  condescende  diante feitos  cuxas  vítimas son nenos e nenas obrigados a pousar sometidos  sexualmente, no canto de proceder  en consecuencia erradicando e illando aos seus .artífices.

Mal imos cando para xustificar o “todo vale”   prescíndese politicamente  de todo código ético,  pois nula confianza débese outorgar a quen nos representa cando no canto de dar exemplo ante a cidadanía  renuncian a poñer en práctica  o que proclaman; é por iso que  Yolanda Díaz pola súa  ignominiosa conduta mais que ser promovida  ás altas estancias do Estado,  por hixiene democrática  debe esixírselle ipso facto  o seu abandono da vida política, pois  de non facelo  sobra dicir que a  caducidade de Podemos  quedará fixada

Indignados e Santos Inocentes

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

Os indignados que oito anos atrás  rexeitaban as políticas neoliberais causantes da crise  e demandaban un  modelo económico  máis xusto., xa metidos en política,  non reparan en encartarse ás teses daquel neoliberalismo  espurio, facendo así perdurar  no tempo a  sordidez dos Santos Inocentes.

Xa   entreaberta a porta de fin de ano, a de hoxe é unha data heteroxénea, unha xornada utilizada polos   mass media   para coar o   cazapo do día  como noticia certa, un  tempo, que outros utilizan para dar renda solta á súa  burleira humorada, e o mesmo día que os integristas do nacional catolicismo   monopolizan ortodoxia para dar outra volta da raia á súa cruzada de afianzamento  torquemadista, é dicir, toda unha métrica combinada de diversidade característica, unha mostra variada que  pon de manifesto as distintas  sensibilidades que rodean a conmemoración daquel episodio   haxiográfico do cristianismo sobre a sinistra decisión de  Herodes, aquel tirano que para afianzar o seu reinado exterminou a uns inocentes  recentemente nacidos coa intención de acabar co Mesías como anunciado rei dos xudeus.

Para acentuar esa pluralidade distintiva, non serei eu quen  veña a dar sentido  á festividade litúrxica   instituída polo Papa   Pio V, si  ben, por entender que a actualidade o require, si traio a colación aos Santos Inocentes, pero a outros   mártires distintos aos da celebración desta festividade, refírome aos  maxistralmente creados por Miguel Delibes na súa extraordinaria novela que con idéntico título levara Mario   Camus á pantalla, na que foi e segue a ser  unha das mellores películas do cinema español.

Novela e filme que ilustran de forma realista a España franquista dos anos 60, constituíndo o seu contido unha denuncia contra a ostensible política de marxinación que na sociedade daquel tempo tivo especial repercusión sobre a vida dos menos favorecidos; lesiva influencia, que agora, 59 anos máis tarde, en  figurante  democracia e con cambiantes protagonistas, de súbito, mais que mostrarse como o reflexo dunha época superada, coa instauración  do neoliberalismo como doutrina política  pasou a tomar categoría de plena actualidade e a máis completa das vixencias.

É coma se a contrasenso, fóra  a ironía quen  marcase  a dirección do noso futuro, para impoñernos viaxar  a tan  adverso pretérito, facendo que as pantasmas da época negra da nosa historia tomen corpo de realidade en pleno século  XXI, e así, se naquel entón era o ritmo da ditadura e o absolutismo da oligarquía quen marcaba a pauta de regresión  da época, aos damnificados do tempo presente, é a asimetría democrática e os mercados financeiros coa colaboración política, quen impón a instauración dunha nova orde  autocrática cuxa hostilidade ocasiona a  pesadume na poboación mais exposta, ou o que é o mesmo , na ampla comunidade que agrupa a nova versión destoutros Santos Inocentes.

Por iso, que de manter a súa primacía   o nefasto sistema  neoliberal facilitando que o dominio implacable dunha elite económica siga impoñéndose á maioría cidadá, as medidas económicas de aplicación lonxe de favorecer a melloría das condicións de vida en xeral e o marco de liberdades, producirán maior quebranto  nos niveis de benestar, un retroceso na distribución da riqueza  e unha acelerada desocupación laboral; aspectos cuxo  lesivo impacto fai que o   oficialismo relixioso que rodea esta celebración tome carácter accesorio.

Sendo o testemuño destes   escamoteos, quen por translación no tempo fai  rememorar aquela película de  Camus,  e especialmente a repercusión da súa influencia no   profuso colectivo que integran os novos Santos Inocentes, a quen ademais de subtraerlles o futuro téntanlles agora arrebatar a dignidade.

Desde a  eclosión da crise de deseño do 2008, preténdese  por todos os medios forzar a capitulación dos dereitos civís e laborais de pertenza, en asunción ás presións impostas polos  propios artífices, que contan en todo momento coa man   interventora do Executivo de quenda,    que mais alá dos seus floreos ideolóxicos  como  avalistas do neoliberalismo veñen dispostos a estender o estado de intimidación e con iso reducir a resistencia a mínimos para rebaixar a conflitividade social, en vía  a lograr  que a única reivindicación admisible redúzase a sobrevivir en  mimética  correspondencia ao comportamento daqueles  sumisos xornaleiros que con toda crueza creara en tinta e papel o mestre Delibes.

Pero os instigadores políticos da situación, antes de cantar triunfo debesen  saber que non son bos tempos para o conformismo, e por tanto, que o futuro das persoas nin é   negociable nin admite renuncia de tipo algún, e que toda medida imposta contravindo os dereitos establecidos no ordenamento constitucional contará coa réplica acorde, pois como no desenlace da novela de referencia, cando o poder despreza os dereitos fundamentais e o abuso faise intolerable, ata os Santos Inocentes reaccionan en clave de escarmento.

En Fene chove sobre mollado

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

As inundacións en Perlío  non se resolverán, se ademais da limpeza periódica de leitos non se acomete a construción na desembocadura fluvial dunha infraestrutura hidráulica que en momentos  de alto  índice  pluviométrico regule o nivel do fluxo  mareal.

Na ribeirega parroquia de Perlío  do Concello de Fene  repítense  cíclicamente inundacións por desbordamento de dúas concas fluviais que atravesan o seu marco territorial, é dicir os ríos  Cádavo e  Magalofes,  problema que  os responsables políticos  tentan solucionar  coa mera limpeza de leitos, sen caer  na conta   que por producirse   a confluencia de ambos na cola dun estuario  suprimido, tal circunstancia  motiva  que sexan  varias as  dinámicas que interveñen  na devandita eventualidade  o que debese inducir  que a zona estivese catalogada como Área con Risco Potencial Significativo de Inundación ( ARPSI) fluvial e costeira.

 Para entender o que  está a ocorrer nos últimos tempos, é obrigado saber  que a transformación morfolóxica  e mesmo hidrolóxica deste ámbito estivo  causada en todo momento  polo impacto da intervención humana, como  tamén  pola repercusión da  actividade económica- industrial no medio ambiente natural, pois ata o inicio do século  XX o estuario constituído por ambas  as concas era un humidal de características excepcionais, totalmente aberto á ría de Ferrol onde  aforaba xusto na   rada  que configuraba o bordo litoral de A Ribeira  polo Oeste e polo Este a liña costeira   que remataba na  punta de As Pías , o que vén indicar  que non existía obstáculo algún  que entorpecese o discorrer natural do curso fluvial.

A desembocadura estaba  dominada  maiormente  por unha ampla xunqueira de 26500 m2 , con cota  inferior ao actual Puente dos Santos e que ante a continxencia dunha  meteoroloxía adversa, mesmo en coincidencia co fluxo  mareal,  funcionaba como espazo regulador de concas, evitando dese modo  que augas arriba  xerásense inundacións como agora prodúcense.

As circunstancias mudaron, cando a principios de 1900 afrontouse a execución do ferrocarril  Ferrol – Betanzos, pois o  impacto ambiental sobre aquel humidal  foi demoledor,  por canto fóra dunha estreita  ponte de desembocadura  fluvial,  o resto da intervención  na zona consistiu na execución dun  recheo  en noiro  que nunha lonxitude de 175 metros exerceu a función de pantalla, cuxas  características condicionaron a libre circulación  das correntes naturais , detraendo en gran medida   capacidade á condición  reguladoras que tiña  a área.

Limitación  que para maior prexuízo anulouse na súa totalidade  cando  a partir dos anos 50 mediante  achega de terras consumouse o  desecado integral do mesmo (Xunqueira); co agravante engadido que o recheo realizado  naquela zona de regulación hídrica  realizouse  superando  a cota da  pleamar máxima  equinoccial, inducindo con iso que o risco  de riada trasladásese augas arriba.

Tendo de sumar  a tal continxencia outros aspectos  que no seu conxunto pola súa contraproducente influencia acentuaron aínda máis a complexidade funcional  deste ecosistema fluvial, facendo que na actualidade  repítase  con máis frecuencia a exposición  ao desbordamento  na zona.

Alteracións que impactan  na morfoloxía fluvial e que ao  minguar   a súa sección hidráulica reducen a velocidade das súas augas , facendo que por iso rompa o seu equilibrio dinámico e acentúese o risco de inundación, circunstancia que se produce augas abaixo da  Estrada da Palma como consecuencia   do   estrangulamento  do río pola súa canalización indebida e a construción  edificatoria  ao bordo do mesmo, de igual modo, que pola  repercusión da  canalización forzada e o cambio de dirección da saída ao  mar no interior dá factoría naval.

A iso hase de engadir o exceso de lodos e elementos residuais  no  tramo final do  río que igualmente restrinxen a súa capacidade de conca, agravada á vez por un valo estático  colocado polo estaleiro para impedir o acceso ao seu interior , pero que tamén  actúa  como  contención de arrástrelos do río entorpecendo  a súa libre circulación.

Todo iso  agrupadamente creou unha situación de alto risco que non se resolve coa mera limpeza dos ríos, senón que esixe á vez unha solución infraestrutural de maior envergadura capaz de anular o actual risco de inundación, e que non pode ser outra que a construción na desembocadura fluvial ao interior de Navantia dun sistema de comporta  deslizable de aceiro sostida por estrutura de formigón, que en situacións de alto índice  pluviométrico entre en funcionamento regulando os cambios no nivel do mar cara ao interior do río, evitando así, que a  preamar impida a evacuación da canle fluvial e induza o seu desbordamento.

Este despropósito ambiental  cometeuse con anterioridade á chegada das corporacións democráticas, coa permisividade  dunha  lexislación inexistente, pero que en todo caso esixe a   recondución e intervención correctora do actuado en  evitación de danos e prexuízos para a poboación residente nesta zona neurálxica do Concello.

Corresponde por tanto á institución municipal tomar como  perentorio o asunto, afrontando sen dilación as xestións e negociacións procedentes para que o Goberno do Estado como titular   de (Navantia e Renfe causantes do problema)  sexa quen conxuntamente con  Carburos Metálicos  quen sufrague a execución da referida infraestrutura  hidráulica  de regulación  mareal  como demais correccións necesarias no marco dos seus respectivos ámbitos

En todo caso será o Pleno Municipal quen teña a última palabra..

Felizmente neutralizados

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

A estratexia de Unidas Podemos  para impedir o  acceso  das dereitas ao goberno, consiste en renunciar aos seus postulados e facer seu  o programa neoliberal do PSOE, gardando  acatamento á disciplina  da  Ministra de Economía  e ás políticas de axuste ditadas por Bruxelas.

Quen fóra destacado adaíl do neoliberalismo, o economista Milton  Friedman, a pesar que de beizos a fóra preconizaba a ausencia de toda intervención estatal na economía, curiosamente, a título persoal non predicaba co exemplo facendo caso omiso dos seus propios preceptos, e así en práctica inversa, durante toda a súa vida profesional non dubidou en acollerse ás subvencións do estado de  Illinois, para sufragar economicamente o desenvolvemento da súa actividade docente na "escola de Chicago", é dicir, unha mostra de perversión dun personaxe incoherente, a do teórico neoliberal cargado de contradicións que sen acudir a axudas do estado arruinaría a súa función mercantil ao primeiro de vez.

Irónico contrasenso de quen en vida ostentara a paternidade do moderno neoliberalismo económico; esa predicada doutrina que tras as súas hipotéticas vantaxes, enmascara un transfondo reaccionario que ademais de  depreciar o sistema democrático, induce a incautación do aparello do estado, abrindo vía libre á liberalización de todo o público e a conversión dos recursos sociais en amortización financeira.

Desde  a Transición aquelas teses   do autor neoiorquino  tiveron favorable acollida entre os membros do  neoliberalismo español, ou o que é o mesmo, nese agrupado de paridade ideolóxica no que confluíron  un reconvertido socialismo e unha dereita  recalcitrante agora xa  desmembrada e feita  cachizas, digamos   PSOE e PP. 

Formacións políticas que a pesar das súas  recias  rivalidades retóricas, o certo foi que ambas obraron  simplemente como axentes intercambiables, que en razón á súa capitalización electoral, alternativamente, foron  utilizadas polo neoliberalismo como colaboradores necesarios, coa exclusiva finalidade de levar a termo o seu perverso obxectivo, que desde sempre  non foi outro, que crear unha sociedade de desigualdade, onde pequenas elites económicas fosen os únicos favorecidos á conta de estender a pobreza e a exclusión á gran maioría social.

É por iso  que o neoliberalismo foi en todo momento a raíz ideolóxica de todos os nosos problemas, non debendo obviarse por tanto  que os seus promotores seguen mantendo na actualidade o seu  propósito de devaluar o nivel de vida do segmento máis débil da  sociedade,  manexando   para tal finalidade ao poder político como ferramenta. 

Mais alá  dos  lesivos prexuízos económicos  causados pola súa crise de deseño, está  a crise política inducida, que ao diminuír o poder do Estado, tamén restrinxe  a capacidade dos electores  para  erradicar os lesivos  efectos das súas políticas  a través das urnas. 

Por iso é polo que  na  actual conxuntura, por mais reafirmación que proclamen en defensa do seu credo,  non se albisca ningún sinal indicativo que recomende apontoar o  neoliberalismo  como continuidade  do noso  futuro económico;  resultando incongruente que Podemos que naceu como réplica  á ortodoxia  neoliberal,  incorra agora no contrasenso de moverse  coa lóxica do sistema ao que viñan desterrar.

Contra o que se nos conta, a coalición PSOE- Unidas Podemos non conformarán  para nada un goberno progresista, senón un Executivo que impulsará sen paliativos a continuidade das políticas neoliberais en marcha, satisfacendo estritamente  as  demandas do FMI e o IBEX 35, como pon de manifesto o feito de situar a Nadia  Calviño ex candidata a dirixir o FMI como  plenipotenciaria Ministra de Economía e Vicepresidenta Primeira do Goberno.

Contra o que se nos conta, a coalición PSOE- Unidas Podemos non conformarán  para nada un goberno progresista, senón un Executivo que impulsará sen paliativos a continuidade das políticas neoliberais en marcha, satisfacendo estritamente  as  demandas do FMI e o IBEX 35, como pon de manifesto o feito de situar a Nadia  Calviño ex candidata a dirixir o FMI como  plenipotenciaria Ministra de Economía e Vicepresidenta Primeira do Goberno.

Non constan no preacordo de Goberno nada relacionado  coa intervención  o mercado do aluguer nin de expropiar vivendas baleiras aos bancos; quedando igualmente sen mención a derrogación da reforma laboral, o  cuestionamiento  da  monarquía e moito menos o recoñecemento  sobre  o dereito para decidir  e demais aspectos  relacionados coa grave  crise territorial do Estado, asuntos  todos eles que formaban parte do programa electoral de Podemos.

Esa renuncia  fraguada na  trastenda de Podemos,   o único que indica é que Iglesias e o seu séquito optaron  por relaxar o mensaxe  podemita  en aras a posibilitar  o  ingreso  da cúpula no club do    constitucionalismo neoliberal,  e con iso   o seu acceso á gobernación do país, aínda cando, con devandito proceder  estarían  a referendar  as políticas  dos socialdemócratas e o continuísmo do neoliberalismo , e esta é unha actitude  pusilánime que  en  román  paladino denomínase  entreguismo, mais alá  da interesada narrativa que en defensa propia  utilicen os   dirixente da organización morada para tentar  xustificar o  inaceptable.

Expresión   descritiva  da súa renuncia  para conducir  o país cara a camiños de perfeccionamento e prosperidade que proclaman no seu propio ideario, por canto, a súa  subordinación   aos  círculos de poder económico, impide toda posibilidade   dun  cambio a positivo, e iso,  en razón  á perigosa conxunción  entre o diñeiro  e a política  no contexto  dunha contorna  onde  os mercados perciben  aos gobernantes como os seus servidores, e estes, por acto reflicto adxudican á cidadanía o papel post electoral  de meros espectadores.

No actual contexto  era  completamente inviable a conformación en coalición  dun goberno  de esquerdas e progresista,  pois os requisitos esixibles para a súa consumación,  lonxe  das exhortadas renuncias de Podemos requirían  en maior medida  a exclusión do intrusismo   extrapolítico representado polo neoliberalismo  que rexe a función política  do PSOE. Ante  a  dobrez  socialista  o seu sería  a posta en práctica dun formato de cooperación  positiva que desde fóra  do Executivo establecese  unha  gobernabilidade concertada e negociada como única fórmula de preservar  a integridade política, frear o paso á dereita e remediar a repetición de novos  comicios.

A decisión tomada por  errática,  levará sen remedio ao enterramento político de Podemos.

Fene: Reprobación "sui xéneris"

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

O PP de Fene sostén  que o delito de alcoholemia do seu Alcalde é parte intrínseca da súa vida privada, esquecéndose  que a suxeición   ao escrutinio que garanta  a debida coherencia e  exemplaridade  coa función pública,  fai  imposible  que politicamente o rexedor teña vida privada, que si vida íntima. 

Sabido é  que os municipios son a administración máis próxima á cidadanía, ante a que os veciños expoñen todas as súas demandas, á marxe  que o consistorio teña ou non competencia para iso, por iso é polo que pola diversidade dos seus labores e heteroxeneidade das súas funcións os entes locais son o lugar apropiado para conxugar problemas con solucións.

Pero por idéntica concepción, para o exercicio da política local non abonda  co apadriñamento dunhas siglas, nin o referendo dunhas primarias, pois mais alá de tales preceptos os candidatos deben ter probada capacidade de reacción para actuar coa maior dilixencia, dun modo áxil, eficaz e eficiente, diante as  múltiples continxencias que máis aló do funcionamento común acompaña o quefacer municipal, é dicir, ademais de entusiasmo deben ter calidades innatas para exercer de punta de lanza fronte aos novos retos que diariamente irrompen no proceso da vida municipal e para o que non vale a improvisación como remedio.

Máis que en ningún outro, a función política neste ámbito é un traballo marcado pola variabilidade e o fraccionamento de funcións e papeis a representar, así como pola descontinuidade e a interrupción de tarefas, un labor  extenuante onde non basta co entusiasmo para afrontar a asidua carga de tensións e decisións difíciles que nunca veñen superadas polas satisfaccións.

Por tanto, para que as entidades locais pasen a cumprir unha función efectiva como administracións transparentes e de proximidade  á cidadanía, non vale nin  a intencionalidade nin a mediocridade, é necesario dar un xiro radical á situación, afrontando un cambio real que mude de raíz o actual formato de política municipal, substituíndo a anacrónica representación duns cargos institucionais máis preocupados por satisfacer o seu  egocentrismo, que por facerse receptores das demandas sociais e dar solución aos problemas dunha veciñanza sumida nunha precariedade galopante.

Para o desempeño da  xestión municipal non basta co  voluntarismo característico de outrora , pois a complexidade inherente dos asuntos que os entes locais afrontan na actualidade require dos políticos locais non só intuición, esforzo e dedicación, senón tamén unha correcta comprensión e solvencia de todo aquilo sobre o que deben decidir, coa finalidade de poder resolver eficientemente, obxectivo imposible cando a  impericia, a falta de coñecemento ou o  amateurismo, son un impedimento  para obter os resultados pretendidos.

Difícil está canalizar a situación  no  Concello que de ser vangarda e referente do municipalismo durante  un cuarto de século, actualmente sofre un  proceso  de regresión  sen precedentes, pois aínda que desde sempre  a esquerda no seu conxunto sumou máis votos que a dereita, esa aritmética electoral non foi impedimento para que o PP con só o apoio dun terzo dos votos fixésese reiteradamente co bastón de mando da Alcaldía, e  todo porque entre os teoricamente progresistas pesou máis a  bastardía política que a responsabilidade democrática. 

Unha actitude afastada de todo código de conduta de quen non puxeron reparo  algún en quebrantar os seus compromisos electorais sen importarlles o máis mínimo a repercusión da  súa indolencia nos directos afectados.

Por tanto, aos  inimigos da esquerda na localidade non hai que buscalos entre os votantes, tendo en conta que    o apoio electoral cara ao progresismo mantense inalterable co paso do tempo; onde realmente radica a  descapitalización  da esquerda no municipio, é na total ausencia  de integridade  dunha boa parte do sector dirixente que a conforma.

Nesta tesitura a ninguén debe estrañar  a  condescendencia mostrada  por esta oposición  de aparencia  ante o flagrante delito do rexedor,  que foi cazado a noite das eleccións ao volante en estado de embriaguez, triplicando a taxa de alcol permitida; un disparate, cuxos adversos efectos sobre a condución son incontestables, como indiscutible  é a súa fulminante saída do cargo, pois un delito penal de tamaña  gravidade  polos riscos inducidos e o desprestixio institucional repercutido así o esixen, porque inxerir alcol e despois conducir é incompatible co desempeño de calquera responsabilidade pública.

Non cabendo por tanto o artificio de darse de baixa  no partido, nin tampouco  dulcificar os feitos  como  subterfuxio  para  manter  a continuidade no cargo, probabilidade de todo punto inaceptable porque a súa soa presenza  menoscaba o prestixio da  institución democrática que indebidamente  segue a presidir.

De non asumir a  renuncia voluntaria e dar por resolto tan  lamentable episodio,   mais alá do ambiguo e desaxeitado formato da  reprobación, é cando a oposición debe exercer o seu papel  de maioría real forzando o seu desaloxo do Goberno municipal, utilizando para ese efecto  o  resorte legal ao seu alcance, é dicir a obrigada Moción de Censura que a situación esixe como  única e exclusiva vía de emendar a situación e de correspondencia  coa  maioría electoral   que lles elixiu.

Quitarlle ferro ao  tenebroso delito da  alcoholemia do señor Alcalde   situándoo na esfera da súa vida privada  non pasa de ser un atallo para a evasión,  debido a que  nunha  sociedade democrática os cargos públicos electos, ademais de estar suxeitos ao cumprimento da legalidade, son responsables politicamente ante os cidadáns tanto polos seus comportamentos públicos como privados.

Garzón enceréllase con VOX

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

Non é o nacionalismo periférico o factor causante  do apoxeo  ultradereitista, senón o vinculo que esta ten co neoliberalismo, por canto, os demoledores efectos das políticas neoliberais pola desigualdade  e a  hostilidade social inducida, intensifican a propensión electoral cara ao   facherío.

O coordinador xeral de EU, Alberto Garzón, no seu novo libro ¿Quen vota á dereita?, pasa revista ao auxe da ultradereita no noso país de forma  moi  singular, sen que o rigor acompañe o seu ensaio, pois  lonxe de profundar  na realidade  describe unha España ficticia  que politicamente nada ten que ver co escenario real.

Contrariamente ao que el afirma, o apoxeo  ultradereitista  non pode formularse  como cousa  nova,  pois formou parte  implícita da  Transición desde as súas orixes, e  se ata o de agora España foi inmune á seu empuxe, o motivo aclárao a propia orixe do Partido Popular, que dirixido con man de ferro  polo ministro franquista  Manuel Fraga, foi quen acolleu  no seu seo de forma encuberta a ese sector ultra  da dereita  que agora en fulgurante progresión  crece  no seu propio  detrimento e declive, pero que aínda así, de ningún xeito alcanzan entre ambos o teito electoral máis culminante  dos seus tempos  de coexistencia política.

 Para maior abundancia  non  debe obviarse en todo caso,  que previo á  caída de Rajoy aínda cando a formación da gaivota se  arrogou desde sempre o espazo  político de «centro-dereita», o certo é que de fronteiras  fóra, pola súa composición militante  era situado na órbita dos partidos de de  Hoffer ou de Lle Pen, e todo  como consecuencia do potente selo de identidade dos seus acompañantes.

Aquela indomable  extrema dereita  foi remisa desde sempre  a asumir democracia como regula  de xogo , rexeitando ademais  todo  aquilo que diferise  do os valores do franquismo; pero a celeridade dos cambios políticos dos  primeiros  tempos  da Transición  impediu que estabilizase un mínimo de estrutura política,  e que en situación dormente compartise espazo político  baixo as siglas do  PP en espera de mellores tempos,  caso que se produciu cando as circunstancias  fóronlle propicias   e iso ocorreu en coincidencia co  desmembramento dos populares, xusto cando   a irrupción de  VOX en 2018 modificou de forma substancial o taboleiro político español.

Esencialmente  a  mensaxe da  ultra dereita tivo aceptación nas masas pola permisividade  que atopou na democracia para propagar sen atrancos o seu ideario  totalitario e fascista, é dicir, porque se lles deixou campar  ás súas anchas sen que os partidos democráticos  fixesen o máis mínimo  por romper  o control da súa narrativa, o que facilitou que  VOX rendibilizase non só  aos nostálxicos do franquismo senón tamén  o descontento social  que a aplicación  das políticas neoliberais  tiña había inducido.

De aí que haxa de insistirse  en determinar    que o espertar  da  extenuada extrema dereita non xorde por xeración espontánea  senón que foi auspiciado  pola crise do 2007 cuxos lesivos efectos de depresión económica e  pavoroso impacto social, foron plataforma de lanzamento para o seu despegamento, e todo porque  as forzas políticas maioritarias (conservadores e socialdemócratas) coa súa nefasta dinámica de colaboración co   establishment financeiro non só facilitaron que se producise aquel desastre  senón que  foron incapaces de establecer solucións paliativas aos seus perniciosos efectos.

Esa falta de resultados induciu que os damnificados pola  situación, decepcionados, deixasen  de crer    que cos mesmos  as cousas podían cambiar, e na súa desesperación optasen  por buscar solución noutra opción política, ata o extremo de depositar a súa confianza nun partido que aproveitando o río revolto se  arroga o papel de redentor ofrecendo o que a xente descontenta quere oír, e  esta foi a dinámica utilizada por  VOX para sumar adeptos á súa causa , chegando  inclusive  a pescar votos no caladoiro   das  clases populares.

Por iso é polo que o novo auxe do fascismo non teña marcha atrás de persistir as dinámicas neoliberais con implementación das políticas de austeridade e do recorte de fondos destinados a manter as políticas sociais, pois a carencia de protección do Estado cara aos seus cidadáns induce unha insatisfacción  xeneralizada que favorece que un partido da ultradereita como  VOX a pesar da súa ideoloxía xenófoba e  homófobo, ademais da súa animadversión ás institucións democráticas, aínda así, siga arrincando rendemento político da situación.

Todo vén indicar que a España da Transición  involuciona  vertixinosamente, á vez que un  facherío de novo cuño unido por emocións nostálxicas, se  rearma  ideolóxicamente ao amparo da escandalosa impunidade que lles reporta un estrafalario Estado de Dereito, posibilitando con iso o perigo de volver repetir unha situación que xa se viviu e da que todos coñecemos o fatal desenlace 

Sen que en todo iso, teña nada que ver o nacionalismo periférico ao que apunta Garzón;  quen con todo, non cita para nada  os perniciosos  efectos  que induce  esa esquerda delirante que sen receo escuda atropelos como  a irritante complicidade pedofílica da súa  colega e camarada Yolanda Díaz, e cuxa repercusión por degradante e decadente, si  fortalece o crecemento electoral da ultradereita.