A LÓXICA DUN VETO Á CORRUPCIÓN

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Por riba  de astucias electorais, a gobernabilidade  do país debe estar vetada a quen ten no seu haber a institucionalización da corrupción como práctica política, sendo o voto das súas señorías quen en última instancia  decida rescatar  o Estado de Dereito ou manter acendida a luz verde   da súa degradación

A preocupación dos españois pola corrupción lonxe de corresponderse  coa condición  de problema apremante  que  o  CIS  lle atribuía nos seus últimos barómetros de opinión, mais  que unha apreciación solvente   resultou ser unha  confusión entre  percepción e realidade, distante con moito da condición atribuída  de ser o   segundo problema do país, tras  o paro, como tampouco, que a súa  mal interpretada denominación  reproduza a alarma   social nun de cada dous cidadáns.

Esa alomenos ten de ser a conclusión  que se debe deducir a teor dos resultados electorais do 26-X, tendo en conta que  o PP  a pesar de evidenciar o  papel protagonista na comisión de delitos de corrupción,  o certo foi  que lonxe de atopar neste  lastre o seu verdadeiro rival nas urnas,  non só non lle pasou factura senón que a pesar  que os ventos dos escándalos soprábanlle  en contra, un amplo segmento do  electorado  optou por referendar  ao partido de Rajoy  e afastar así  toda posibilidade de mudanza na Moncloa.

Tal circunstancia por se mesma, é indicativa que a cidadanía no seu hipotético descoñecemento vinculou mais a corrupción  ao uso partidista de tal  fenómeno que á verdadeira dimensión do seu alcance; motivo que impediu espertar neles o  receo suficiente como para considerar a transcendencia do  asunto  entre os problemas máis urxentes do país, e moito menos para situar o seu impacto social ao nivel doutros temas de máxima preocupación como resulta ser o paro.  

Pois se a apreciación cidadá sobre a devandita  materia  fose axustada  á súa verdadeira magnitude, o correspondente sería  que a vontade popular mais que primar ao partido mais corrupto como foi o caso, pasáralle factura aos seus excesos inclinando a balanza electoral cara ao  extremo oposto, e cando tal translación  non se produce, todo apunta a indicar que a baixa preocupación que suscitan as  prácticas corruptas na  cidadanía, atende mais que nada á carencia de discusión pública sobre tan complexos manexos  que ademais de impedir o seu control e a súa redución, motiva afrontar a loita contra esta secuela coa seriedade  debida.

Outra hipótese para considerar, é,  que  a suposta inconsciencia dos electores  que co seu voto propiciaron  o relanzamento do PP sexa totalmente apócrifa, e que o verdadeiramente certo  sexa que os autores de tal proceder optasen   por apoiar  a  corrupción  de forma consciente e deliberada, porque  a pesar do seu arrastre  de impureza, quizais este colectivo  de controvertidos  electores manteñan  no seu proceder  idéntico nivel de ética e calcado código de conduta que o utilizado polos gremialista da maldade que durante décadas  de forma continuada  converteron  ao país coas súas turbias prácticas nun  reduto de corrupción de alta densidade; unha contrastada situación que por clara e patente ninguén pode zafarse dela  aducindo inxenuidade.

É por iso que non sempre a  indignación que suscita a corrupción vén acompañada da redención  de contas nas urnas, e iso pola mala pedagoxía da nosa cultura política e  a repercusión mediática da liña editorial duns medios de comunicación cada día mais politizados que acorde  a criterios preestablecidos conducen a noticia a propio interese facendo que as denuncias sobre corrupción sexan demoledoras ou perdan toda credibilidade  en función  a criterios de afinidade ou disparidade política. 

Manipulación informativa cuxa verdadeira finalidade estivo orientada  a reducir a mínimos ou desincentivar o impacto do castigo electoral, ou no seu caso, reverter a tendencia  da opinión pública; arroupando con tenacidade extrema  aos partidos de cabeceira  para así poder neutralizar informativamente  as acusacións  sobre  toda connotación  con intereses espurios que puidesen ocasionarlle prexuízo nas urnas.

Por iso é polo que cando  500 políticos do PP constan como  imputados   pola súa presunta implicación en casos de corrupción e as causas sucédense de modo permanente, e cando  á vista dos feitos o normal sería que a indignación social fixésese dona da situación en esixencia de cambios que puxesen límite a tan excedidos comportamentos, o certo é que aínda que a corrupción vese como un problema para o país, a situación lonxe de rexenerarse, mediante manobras de camuflaxe mediática condúcese de mal a peor como demostra a situación duns políticos corruptos mantendo intacta a súa popularidade mentres o merecido castigo nas urnas é  reemplazado nos comicios polo contrasesno dunha recompensa  electoral.

O todo vale  da  adulteración democrática non debe ser aceptado como un paso correcto, pois mais alá  de calquera  manobra electoralista o verdadeiro desafío que se debe marcar este país,  é afianzar o Estado de dereito como pedra angular do exercicio do bo  goberno e de rexeneración da vida pública, e ese labor debe ser  afrontado por xente integra,  que nunca, por quen  institucionalizou a corrupción  coas súas prácticas políticas.  

RECONDUCIÓN PODEMITA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Mais que acusar as empresas demoscópicas  do retroceso  electoral, o seu sería reencontrarse  coa ponderación para  sinalar como  causa efectiva de tal efecto, tanto o feito de renunciar  á  propia identidade política como o coqueteo sustitutorio coa moderación

Recorrer á argucia da fraude electoral como atenuante do inesperado  resultado da xornada do 26-X, a máis dun disparate é un síntoma de inmaturidade política, un intento pouco ortodoxo de restar  fiabilidade aos resultados do escrutinio, sobre todo cando tal estrataxema emprégase para evadir  responsabilidade dos erros cometidos  polas "cabezas pensantes" da  organización frontista á hora de render contas  da súa deficiente formulación de campaña electoral.

Unha  actitude por tanto  completamente pervertida, máis propia doutras partidos que de quen toma para si o  facho  da rexeneración política.

O acentuado esborralle do partido morado nas urnas sobre a base das  súas  expectativas   de crecemento, vén indicar  que desde o conglomerado político   de Podemos non se conduciu a política de alianzas de forma debida  como tampouco se levou a   campaña electoral polo   camiño correcto .

Como mostra diso falan  os efectos   da precipitada alianza   con EU, que á vista da   aritmética electoral é fácil deducir que funcionou xusto de forma  contraria á esperada, tendo en conta que lonxe de actuar como sinerxia electoral   capitalizando o sumatorio dos resultados  acadados por ambas as formacións  nos anteriores comicios, produciu  o efecto oposto devaluando de forma relevante   a contía  das súas  optimistas estimacións, e todo porque o aparente   de tal confluencia aínda contando co referendo das súas respectivas bases, non satisfixo ao parecer a unha parte substancial  dos  votantes de ambas as formacións como evidencia  o notorio descenso dos índices  de participación.  

Abstención, que ademais do prexuízo directo repercutido, fixo que o arrevesado efecto  da Lei Electoral disparase a adxudicación de escanos  a favor do  Partido Popular como forza mais votada.

Con todo, maior prexuízo produciu nos resultados da formación morada  a estratexia do fracasado sorpasso, aquel empeño  estéril de atrapar ao histórico votante socialista tomando como propio para iso  formulacións de excedida  moderación,  que pola súa desmaña, non tiveron  a  aceptación esperada  nos destinatarios, pero si o efecto oposto no  núcleo duro dos votantes de Podemos, que frustrados polo  cambio de actitude e o seu tránsito socialdemócrata, optaron esta vez por deixar na estacada a quen fose nos anteriores comicios o seu referente electoral.

No esencial, a repercusión de ambos  os aspectos foi quen motivou o incremento dunha excedida abstención da  que Podemos levou a peor parte, e iso é así   contra a pretensión de quen absurdamente  tenta agora escapulir a súa responsabilidade no actuado   apuntando na súa descargo  por facer  das  empresas demoscópicas en cabeza de turco  a quen acusar de inflar intencionadamente as enquisas no mesmo porcentaxe de desmobilización dun electorado e mobilización  doutro. Obviando adrede que o contido das súas propias enquisas internas reflectían idénticas estimacións .

Con todo,  o recoñecemento dos  erros tácticos debe ser utilizado como clave  para a emenda, pero de ningún xeito debe sementar idea de fracaso, pois a pesar do conxuntural revés, non se debe obviar que a consecución de 71 deputados en dous procesos electorais consecutivos, atribúe a Unión Podemos e Confluencias capacidade  probada para exercer como agrupación  política alternativa e única forza con capacidade efectiva  para representar os intereses da maioría.

Obxectivo que demanda unha acción coordinada, pero non só como reacción aos resultados obtidos, senón que  o imprevisto avance do PP obriga a imprimir celeridade a un cambio de estratexia dirixida a dar mais cancha á militancia e simpatizantes da organización frontista  para con iso tomar maior implicación  coa problemática  social  e intensificar  a mobilización popular.

 Única configuración para manter a  continuidade electoral e construír desde  converxencia  de abaixo a arriba, unha auténtica unidade popular como formato de recuperación do proxecto de rebeldía que debe seguir definindo a súa identidade colectiva.

Sobre o particular  cabe referir, que como única corrente  política  oposta  ás teses do neoliberalismo e á súa políticas  de austeridade,  as consecuencias do seu revés electoral deixan  sen efecto  a posta en  práctica   do conxunto de políticas económicas e sociais dirixidas entre outros aspectos para erradicar o desemprego e a precariedade laboral, á sustentabilidade  e transformación  do modelo produtivo e a combater a desigualdade das persoas afectadas pola crise.  

Medidas  todas elas que pola  súa imperiosa necesidade poñerán a proba a fortaleza reivindicativa e capacidade de mobilización  de Podemos e as súas confluencias, como tamén o seu poder  de rescate electoral

XORNADA DE REFLEXIÓN, A PRÓRROGA DO ABSURDO

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Se como ata agora, as formacións políticas  que debesen  predicar co exemplo manteñen a reiterada dinámica de incumprir  os seus compromisos cos electores, ningún argumento pode  xustificar entón  o propósito da «xornada de reflexión».

Non é que a lei electoral de 1985, denomine de forma explícita o día anterior ás eleccións  como xornada de reflexión, pois tal etiqueta  é unha designación coloquial  á marxe do marco xurídico como formalismo definitorio  deste   vestixio da Transición de inútil vixencia  na actualidade, pois a tempo presente  a  comunicación política non é só cousa de mitins e medios de comunicación tradicionais, por canto tales formatos  de difusión víronssuperados pola mais avanzad a tecnoloxía da  era dixital.

Unha situación  que a pesar da súa notoria complexidade, ningunha  das forzas políticas   maioritarias tomou conciencia do alcance  dos seus efectos,  como pon de manifesto  a súa negativa  para adaptar a lei electoral ás novas tecnoloxías, cando no  2011 levou a cabo por última vez a reforma do réxime electoral (Loreg). Motivando  tal circunstancia,  que de partida, a nova lei perdese todo sentido efectivo ao  non incluír no  seu contexto o  cambio tecnolóxico, cuxa consecuencia prorrogou no tempo o anacronismo de manter a continuidade  das restricións primixenias mais propias dunha  democracia recentemente estreada, contra  a desregularizada operativa dun poder de difusión infinito como resulta ser internet.

É por iso que seguir outorgando á xornada de reflexión función crave no contexto do proceso electoral  cando nin tan sequera  deuse o primeiro paso  para enfrontarse ao asincronismo da era dixital, mais que un exercicio de consecuencia política son  ganas de magnificar o simbolismo do obsoleto  e negarse a evolucionar; un insólito  proceder que de xeito evidente  mantén en dúbida a eficiencia  da función adxudicada a este  día.

Pois máis que cumprir a función reguladora da calidade democrática que os seus defensores atribúenlle, a  verdadeira finalidade  que se persegue mantendo a  absurda prohibición de facer política durante 24 horas antes da xornada electoral, non é outra, que fixar na mente do elector   a mensaxe  do inmediato para así cortocircuitar o pretérito político  e a prexudicial influencia do mesmo no sentido do voto.

Risco  que optaron por evitar  en mutuo acordo os membros do bipartidismo,  sendo por iso que a estas alturas siga sen darse  un debate real sobre a necesidade de anular formalmente  leste veto electoral, cuxo carácter arcaico, inútil e sen sentido , facilita prácticas pouco ortodoxas na esfera   de certos segmentos do electorado, do mesmo xeito que pouco recomendables  interpretacións.

Non obstante  o demandado apagamento desta veda electoral  non ten de interpretarse como sinónimo de renuncia ao recomendable exercicio de reflexionar sobre a función política, senón ao feito de ter que facelo por decreto, ou levados  pola  incoherencia de unha Lei Electoral excedida polos acontecementos, porque se así procedésemos , ademais de incorrer nun contrasenso  estariamos  a sustentar  unha  inercia que mais pronto que tarde está abocada  a desaparecer.

Sendo por iso que  a xornada de reflexión, como  artificio  paternalista  do lexislador da Transición no seu propósito de protexer ao cidadán do asedio publicitario na véspera dos comicios, desde a súa orixe  deixase de cumprir o obxectivo  da súa finalidade  ao ser esta disciplina legal en se  mesma un completo contrasenso.

O é, porque o presunto   silencio político e mediático que escolta  a esa   reflexión recae integralmente nos  programas electorais das forzas políticas concorrentes, cuxo contido non pasa de ser un mero referente de insolvencia, papel mollado que non serve absolutamente para nada, pois ao non existir unha regulación sobre os mesmos, calquera pode prometer o que se lle antolle porque os candidatos saben de antemán que se non o cumpre non en incorren en infracción legal, e moito menos, contraen responsabilidade de tipo algún.

Por iso a estas alturas, é de confirmar  que non ten sentido algún  a aplicación de tal cautela, de aí que seguir destinando  a véspera electoral a matinar sobre  as mentiras e medias verdades difundidas polas forzas políticas  na súa publicidade  electoral non pasa de ser un completo desvarío, criterio que  manteño  sen excederme  un chisco  das limitacións que para esta xornada impón o marco legal. 

Ante semellante tesitura é obvio que a verdadeira reflexión está servida, situación que apelando ao sentido común debe dirixir a súa orientación  ao cambio de singradura política, pois só desde esa perspectiva poderase afrontar con solvencia a reforma electoral que a  situación esixe,  e temperar  entre tanto a aplicación rigorista da xornada  de reflexión  utilizando o expresamente  incuestionable do seu contido. 

Non sendo este afirmación unha incitación para bordear o marco legal, senón un emprazamento á sensatez para adecuar o seu contexto á realidade dos tempos e superar con iso o actual estado de ridiculez que a súa aplicación induce.

SE SE PODE, FÁGASE

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Ante a eventualidade dun PSOE coaligado co PP e C's, ao conglomerado capitaneado por Podemos, non lle queda mais remedio que remover conciencias progresistas que o convertan en líder dos comicios, para desde esa posición  arrogarse a formación de goberno.

Cando os sempiternos protagonistas da vida política tentan burlar  a ameaza de cambio culpando a outros dos seus erros, non fan mais  que estar a asumir o seu propio fracaso, e con iso, advertirnos  da nula fiabilidade que debe outorgárselles, pois para que  así non fose, hai ben anos que debesen actuar vía emenda, mudando  a súa traxectoria e procedendo en consecuencia.  

É dicir,  comportándose  inversamente ao modus operandi seguido durante as tres últimas décadas desde a súa adscrición bipartidista, cando formando parte dos sucesivos Gobernos alentaron un modelo de crecemento insustentable, fundado nunha excedida construción e a especulación inmobiliaria, no desmantelamento  dun consolidado  tecido industrial con acompañamento dun aloucado proceso de privatizacións e unha frenética inserción na  globalización, cuxos efectos que non se fixeron esperar, acentuaron o risco de vulnerabilidade ante a crise económica e reduciron a mínimos  a capacidade  de reacción para a posta en marcha de políticas combinadas de recuperación e de creación de emprego.

Por iso que  chegados á complexa fase na que nos atopamos,  cando o actual  contexto o que require é outro modelo económico, ou o que é o mesmo un proxecto progresista para saír da crise; nula credibilidade debe  outorgarse  aos artífices de tal situación, por mais que  agora  en plena campaña electoral  opten por encubrir  toda  referencia  ao seu  facer pretérito,  e en transmutación, ofrézanse   ao electorado  como  adaíles   do  renacemento. 

Ao parecer  hai quen na súa obstinación   persiste no  imaxinario  de considerar  que as eleccións seguen a ser unha sorte de plebiscito entre o duplo PP - PSOE, de aí o  empeño de ambos en seguir postulándose  para a formación de goberno, sen considerar a efecto algún,  que fatidicamente foi a negativa repercusión das súas políticas quen  motivou o actual estado  de desfeita  que vive o país,  que por reacción social desencadeou dunha situación  inédita, onde o bipartidismo en caída libre  e abandonado do electorado facilitou o acceso  a outra realidade política no contexto dun escenario mais plural,  onde Podemos como forza emerxente tomou  a testemuña de substitución competindo con sólidas opcións como alternativa á formación de goberno. 

Non obstante o que debe saber o electorado, é  que ante  o eventual ascenso  da formación morada, que publicitan  as firmas demoscópicas como tamén a  última sondaxe do Centro de Investigacións Sociolóxicas (CIS), a reacción está servida  por parte de quen facendo caso omiso da  vontade das urnas  tentan  bloquear anticipadamente  a férrea oposición  de Podemos  ás políticas  de austeridade  e de corte neoliberal, abortando para o efecto  a mais mínima     probabilidade do seu acceso á gobernabilidade. 

Unha manobra de deseño  orquestrada  desde  o poder económico do IBEX,  sobre a converxencia   das   dúas forzas políticas maioritarias, cuxa estratexia  vai na liña de suplir a operativa  bipartidista do Réxime do 78, unificando  así, nun  mesmo fronte,  a socialdemocracia do PSOE  e o conservadurismo do PP alentando a suxestión da unidade nacional contra unha manida ameaza populista. Unha confluencia  que conta coa participación de Ciudadanos  quen asume  función protagonista e de liderado,  ao obxecto, de maquillar a operación  e facer crer  a existencia de cambios políticos  e de rexeneración democrática, ocultando tras desa aparencia, a evidente tendencia  neoliberal e conservadora dese  triunvirato de novo cuño  cuxa   verdadeira intención  en consumar a gran coalición faise  con exclusiva  intención  de dar   continuidade  ás actuais prácticas políticas.

Unha manobra na sombra cuxo alcance  non ten de pasar inadvertido aos  electores   progresistas,  que en evitación dun novo desengano deben saber de antemán ao seu encontro coas urnas, que como consecuencia desta alianza tripartita, politicamente o voto de progreso ten a Unidos Podemos-Confluencias como exclusivos receptores.
Resultando desde ese espírito unha improcedencia a súa adxudicación  a opcións políticas distintas polo  contraditorio obxectivo  da súa finalidade, e iso,  tratando  de satisfacer os desexos do electorado desde a percepción inequívoca de asimilar  o progresismo á conformación dun goberno de esquerdas.

De aí que na  competición partidista do 26-X, tras a renuncia do PSOE para facilitar e favorecer  a conformación dun goberno  progresista, a única probabilidade de que  tal oportunidade  prodúzase, pasa por envorcar as vontades de cambio cara a Unidos Podemos - Confluencias, para o efecto de superar  as  previsións  das propias enquisas ata tocar teito electoral,  e así transformarse  na candidatura mais votada. 

Existindo fundadas razóns para tentalo e argumentos sobrados para conseguilo.

FENE: A CONVENIENCIA DUN NOVO DIQUE SECO

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Forzar  concreción  política sobre a construción dun novo dique seco no estaleiro de Fene, que complementario aos xa existentes  complete unha oferta ilimitada no mercado  de reparacións, debe  converterse nunha  esixencia electoral  da comarca   de Ferrolterra

Desde que en 1983 o Goberno socialista presidido  por Felipe González, de forma arbitraria   convertese ao estaleiro de Fene en moeda de cambio  para satisfacer as esixencias de reconversión industrial impostas para a entrada no Mercado Común, a emblemática factoría naval  deste municipio coruñés quedou excluída  do mercado convencional, e non en razón a limitacións funcionais senón pola maquinada determinación de supeditar sen pés nin cabeza o futuro desta factoría aos intereses doutros territorios  do Estado de maior afinidade política 

Un despropósito   que sostivo a súa  secuencia  durante 32 longos anos,  á marxe   da alternancia bipartidista e das políticas aplicadas  polos diferentes   gobernos  que durante o período desempeñaron sen distinción  o  PP e o PSOE,  falando por se só  o  fracaso dos seus efectos  tal cal reflicte  o actual balance de resultados, que  unha  vez superadas  as prohibicións impostas  por Europa ten por todo referente  como consecuencia do actuado, unha carteira de contratación baixo mínimos e a  drástica redución de seis  mil setecentos traballadores de plantilla e tres mil douscentos das  empresas auxiliares.

Estrepitoso fracaso que evidencia o nulo resultado  das denominadas  políticas de reindustrialización así como dos sucesivos plans de diversificación comarcal, que por falta dunha planificación coordinada e o seu elevado grao de improvisación,  non só non lograron acabar co monocultivo do sector naval senón que forneceron o efecto contrario restrinxindo  toda posibilidade  de recuperación do que sen dúbida, pola súa singularidade característica ostentaba a condición de ser o  principal e máis estratéxico estaleiro europeo.

Anomalía  que converteu a Fene  como concello de radicación   no referente do esperpento industrial por antonomasia, ante   o feito anacrónico  de ter unha factoría  infrautilizada en contraposición   á súa posición de liderado do paro galego.

Pero a deducir  da actual traxectoria, en materia de política industrial mais que aprender   do ocorrido evitando cometer  idénticos   erros, empeñámonos en tomar  análoga dirección á hora  de establecer previsións  de continuidade  no  segmento de negocio de reparacións,   actividade que á marxe dos avatares do  proceso de reconversión,  logrou non só saír indemne senón afianzar  un nicho de mercado e mesmo  alcanzar condición punteira a nivel mundial. 

Unha posición dominante que de non reaccionar con dilixencia pode non só verse debilitada senón convertida en testemuñal,  debido ao inadecuado  dimensionamento das súas instalacións en contraste ao novo escenario que se producirá coa apertura ao tráfico o próximo día 26 de xuño  das novas esclusas da terceira vía da  Canle de Panamá, por ser este o momento en que os post-Panamax, converteranse no novo estándar de barcos en detrimento  paulatino da frota convencional.

Sendo por iso, que ante esta nova realidade, mais que instalarse na ambigüidade da espera,  o seu sería  afrontar sen dilación  a elaboración dos estudos preliminares de viabilidade e de rendibilidade do proxecto de execución  dunha infraestrutura axustada á nova realidade de mercado, cuxa tipoloxía por maior funcionalidade debe corresponderse coa dun  dique seco;  que por garantía debe ir precedido dun   acordo político de consenso, ademais  do correspondente programa de actuación, como tamén  do plan económico financeiro de acompañamento e mesmo do establecemento de protocolos con socios estratéxicos e operadores.

E todo iso afianzado nas favorables expectativas de crecemento do tráfico marítimo mundial no contexto dun emerxente mercado de exportacións e importacións de mercadorías, tendo de engadir a iso a achega dunha inmellorable  posición xeográfica  no marco das rutas atlánticas, e o mais que previsible incremento da actividade marítima que elevará o incremento da actividade de reparacións no marco das novas unidades de frota, que coa implantación desta infraestrutura, poderían  acceder ao mercado do que actualmente están  excluídas.

Terceiro dique seco cuxo emprazamento por idoneidade e cohesión espacial debera localizarse  no contorno contiguo ao dique dous  da antiga Astano,  de tal xeito,  que a configuración da súa implantación, garantindo  o aloxamento ao seu interior  de megabuques de última xeración  non teña maior penetración na Ría que o agora existente, para con iso,  mitigar o impacto ao medio mariño  e facilitar igualmente  a conformación e ordenación dunha área concreta de reparacións,  que   ademais de agrupar as  instalacións vinculadas á actividade anexione os espazos  ociosos necesarios para favorecer  a racionalidade de tránsitos   interiores no recinto do redimensionado  enclave.

Sendo agora, en coincidencia coa  iniciada  campaña electoral,  o momento apropiado para instar das  formacións políticas  participantes nos comicios que concreten o seu compromiso  de referendo á execución desta infraestrutura marítima,  que de non afrontarse  coa oportuna celeridade ademais de agravar a precaria situación do estaleiro, abocaría  o futuro do  sector de reparacións  a un canellón sen saída.

A DISXUNTIVA DE POR QUEN VOTAR

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Despois da intromisión urdida polas  elites do neoliberalismo na malograda conformación de Goberno, o resultado dos novos comicios debe ser concluínte, facilitando sen inxerencia que a voz das urnas sexa quen  exerza o papel protagonista. 

Somos o segundo país mais desigual   da comunidade europea  e se as urnas non o remedian  imos camiño de prorrogar esa tendencia cara ao  declive total,  polo menos así pode ocorrer se no  fragor  da batalla electoral deixámonos embelecar  por quen agora se atribúen capacidade para sacarnos do labirinto despois de ter  no seu haber  a exclusiva responsabilidade de ser os causantes de conducirnos ata o mesmo. 

Sendo por iso que se os votantes renuncian a tomar patrón de sensatez  e déixanse conducir  polo hábito electoral  de votar aos de sempre, declinando  reflexionar sobre  os efectos repercutidos das súas  políticas en contraste coa oferta electoral dos seus contendentes, ademais de demostrar non ter tomado aprendixace  dos erros do pasado, estarán   a se manifestar  contrarios a corrixir a equívoca dirección  imposta  no tempo a través das  funestas políticas que nos conduciron á crítica situación na que se atopa o país.

  

Unha actitude que por inadecuada  dificultará a entrada en escena ao cambio necesario, facilitando así coa súa cómplice conduta que persista  o estado  de deterioración  e  que lonxe  de toda mudanza as cousas  manteñan a súa continuidade.

Tomando pulso á realidade, é fácil constatar  que o fracaso do credo neoliberal  no noso país e a repercusión  das súas políticas de austeridade   impediron   articular unha saída á actual situación de estancamento económico e recesión, por iso é polo que favorecer electoralmente  a consumación deste  gran despropósito ademais dunha dinámica perigosa para garantía do interese xeral, presupón, referendar como conveniente   a insensatez  de asumir  que este formato de capitalismo salvaxe  resulta ser a solución  que nos sacará do abismo ao que paradoxalmente a súa propia mecánica   arrastrounos.

Todo un cúmulo de despropósitos  que pola súa adversa influencia   obstaculizan   o establecemento de políticas  de crecemento,  motivo que por frustrante  recomenda cara ás próximas eleccións xerais,  alterar a actual tendencia  e  referendar nas urnas a quen contra o continuísmo do demostradamente inservible   aposten  por propostas alternativas de política económica coas que configurar unha  estratexia de cambio.

Un novo estándar de funcionamento,  que  ademais  de poñer fin á dinámica de recortes extensivos habilite  a implementación  de reformas estruturais coas que  sentar as bases dun novo modelo produtivo, pois en boa lóxica, o que España necesita  é abandonar definitivamente o pernicioso austericidio para así poder posibilitar con éxito a transformación efectiva  da súa economía  en liña a reducir o desemprego e a desigualdade. 

Xa que logo, sabendo que os  promotores da reforma do artigo 135 da Constitución coa súa nefasta decisión priorizaron o pago da débeda pública sobre calquera outra rúbrica orzamentaria, e que con tal proceder, limitaron toda  posibilidade de levar a cabo políticas económicas alternativas, ten de resultar obvio, que  a verdadeira finalidade daquela extravagante medida  non foi outra que avalar a doutrina neoliberal ata as súas últimas consecuencias e a xustificación xurídica dos recortes acometidos  desde entón contra o Estado social.

De aí   a existencia de argumentación  sobrada  para desposuír de fiabilidade     ao PP e PSOE como artífices de tan turbia manobra, tanto polo inducido efecto da súa desfeita como polo desleal proceder  cara á cidadanía; factores que desaconsellan  todo  apoio electoral a ambas as formacións polos  seus probados vínculos de dependencia  co dogma neoliberal  e a súa condición cativa cara ao mesmo,   que lles coarta levar a termo as políticas de crecemento que a situación esixe  como única  solución para saír da estacada.

Por tanto, afianzándonos  en que o paradigma económico  da austeridade expansiva, aplicada nos  últimos anos perdeu toda a súa relevancia teórica e empírica resultando altamente prexudicial para a boa marcha da economía, á hora de decidir o noso voto, mais que facelo atendendo a escintileos mediáticos debésemos fixalo en atención  á  solvencia e claridade entre os  programas das forzas concorrentes, pois persistir outorgando  a condición de voto útil  ao que prorroga a continuidade á política neoliberal,  nin favorece a resolución do problema  como tampouco facilita o obrigado cambio de rumbo. que a situación demanda.

Partindo  que o voto marca a ruptura ou a continuidade da situación,  para reconducir o futuro do país, en todo caso, o apoio electoral debe ser outorgado a quen sen ambigüidade ofreza  un programa económico  alternativo á situación do actual  fracaso, que  conteña directivas fiables sobre a diversificación dos sectores produtivos, medidas para incrementar tanto o emprego, como as oportunidades educativas e o investimento público ademais dunha reforma  fiscal progresiva  e poña punto final ás políticas  de austeridade.   

ELECCIÓNS CON "ALMA LLANERA"

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

A terna (PP-PSOE- C's), ante a ameaza do sorpasso de Podemos, conviñeron meter de cheo a Venezuela na campaña dos comicios do 26-X, nun intento de perturbar   o seu desenvolvemento e escapulir  así  todo debate  sobre o fracaso do credo neoliberal.  

Coma se  as circunstancias  que vive o país fosen  para predicar co exemplo,  os candidatos aos comicios do 26-X afíns  á doutrina neoliberal, no canto de envorcarse   en articular solucións  á precariedade creada como consecuencia da aplicación extensiva desa  ortodoxia política,  lonxe de proceder  en consecuencia  e sintonizar coa realidade, declinan todo encontro con esta, apostando pola camuflaxe que reporta correr un compacto veo,  tras o que encubrir a súa incapacidade  traendo a colación a arbitraria versión dun  contexto foráneo e alleo en todo caso á complexa esencia da nosa propia idiosincrasia.. 

Sendo así como os expertos en simulacros, os artífices do detrimento democrático e dinamizadores da  corrupción  xeneralizada, vendo o  que se lles aveciña tras o pacto de Podemos e as súas confluencias   con Esquerda Unida, notándose incapaces de frear esta marea  e neutralizar a depreciación electoral  que tal alianza causará  aos seus respectivos partidos, como o  cambio repercutido de tal circunstancia na  distribución do Congreso, ademais do   feito,  que como  forza emerxente esta fronte electoral ten atribuída de antemán   a probabilidade reitora  de formación de Goberno.

Ante esta nova realidade, inquietados   pola repercusión  do   mais que seguro sorpasso, deciden desertar do  xogo limpo  para decantarse polo todo vale arrabaldeiro,  de quen, incapaz  de achegar solucións á hecatombe da súa propia  colleita, opta por exercer a rivalidade  política   utilizando o extravagante  artificio  de externalizar  a campaña electoral facendo de Venezuela o amplificador do seu discurso de axitación e propaganda,como tamén  o  foro das súas  exóticas proclamas á liberdade.

E nada mais  oportuno para a  ocasión que utilizar  como  pasaporte aleccionador o moi apropiado marco lexislativo  da lei mordaza, dado  o seu carácter  exemplarizante  como argumentario da  súa intromisión  política no exterior.

É ostensible que a inxerencia  española en asuntos internos do país caribeño ten establecida a súa intensidade  en correspondencia  ao resultado adxudicado a Podemos nas  previsións demoscópicas, por iso que agora  cando o movemento encabezado por Pablo Iglesias pasa a figurar no segundo lugar  das enquisas  con tendencia ascendente, sexa o momento mais álxido   da ofensiva desatada  por parte dos membros do séquito neoliberal, cuxa verdadeira  preocupación,  mais  que  o esgrimido interese polo  pobo venezolano,  é utilizar á oposición daquel país  para a través de argalladas  botar abaixo o discurso de transversalidade da formación morada e  cuxa aplicación  por acertada magníficos resultados vénlle deparar.

Considérese senón  a desatinada  aspiración do representante  do C's, Sr. Rivera na súa odisea venezolana,  quen cheirando  a desfeita da súa formación nas  urnas,  como mero convidado non se lle ocorre maior despropósito  que instar da Asemblea Nacional  daquel país que emprazase  a Podemos  coa finalidade   de insistir  na fustrigación  acusatoria do tan  trillado  financiamento bolivariano. 

Un asunto que a pesar de estar    dirimido  e arbitrado  polos tribunais españois omite a propio intento , posto que o propósito  da súa manobra non  é destapar a verdade, senón enturbar con malas artes   a campaña electoral tratando así de arrecunchar durante  o seu transcurso a esta forza emerxente  nun intento de circunscribila no seu encadre  a un
exclusivo etiquetaxe  de esquerda,   que ademais de limitar  a súa tendencia electoral aborte  o seu ritmo ascendente.

Aínda non sendo ortodoxo utilizar a situación interna doutro país como arma arreboladiza no contexto duns  comicios como os nosos,  o aquelarre electoral cos seus rituais e feitizos non fixo mais que empezar, e en breve, cuestionando as credenciais democráticas do país suramericano, o PSOE a pesar do seu perfil de centro esquerda,  como   forza política mais afectada nos seus intereses electorais pola irrupción de Podemos,  non dubidará o mais mínimo  en aliarse   ao clan da bruxería e do maleficio venezolano no seu intento de sacar partida da situación, para así, facer mais leve  a súa propia caída  e a dun deostado Pedro Sánchez .

Pero con todo, nesta  cerimonia de intromisión,    a palma tena gañada con diferenza o PP, que ostentando función de Goberno  distou en todo momento  de estar á altura das circunstancias na súa relación con Venezuela, tal foi así, que no canto de facer gala  de moderación  nos seus actos e tender pontes de entendemento que favorecesen  un marco estable de concordancia, optou  por poñer en risco os investimentos empresariais españois, polos seus espaventos, e manobras de derrocamento  do réxime, que por excedidas, mais que favorecer o marco de relación  e acougar os ánimos motivou   a actual  tensión diplomática,. agravada pola dinámica dunha conflitividade permanente que   converte  á formación liderada por Rajoy en responsable do seu propio medicamento; á parte de poñer en serio perigo  as relacións comerciais con aquel país.

Sendo por iso que a tan recorrente manobra   de arrear contra  Caracas ao tempo de ser compracentes  con  A   Meca,  resulte electoralmente contraproducente   e politicamente patético

REBELIÓN CÍVICA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Desde o progresismo político, a  reacción ante as forzas  inmobilistas que  por acción ou omisión forzaron a  repetición dos comicios,  ten  de consistir,  en lograr da cidadanía o envorco electoral que  posibilite a súa  transformación  en alternativa de goberno.

Dicía  o historiador  Karlheinz Deschner que en cabezas ocas pódese tocar ben o tambor,  e que canto máis ocas sexan, maior resultará o efecto da súa repercusión; unha  apreciación que devandito sexa de paso   resume a   fábula da nosa transición onde o redobre do tamborileo  foi utilizado como método de percusión para meter  nas desocupadas cabezas dunha despolitizada sociedade unha realidade que nunca existiu, para así, facerlles retronar na súa imaxinación   o pretendido carácter modélico da tan altiva  reforma política.

Unha realidade  que por falsa,   os feitos  encargáronse de destapar demostrando  que aquilo que teoricamente  culminou  no 78,  non pasou de ser a consumación dun bipartidismo oligárquico, cuxo único logro foi   prorrogar  o  uso do poder en favor  dos integrantes da alternancia política ao tempo de salvagardar  os intereses da elite financeira. Fronte á  crecente desvalorización que representou para o conxunto da masa social, que en situación oposta, non  lle quedou outro papel que tragar coas consecuencias que lle reportaba o dereito de votar  cada catro anos,  coa frustración de saber de antemán, que indistintamente á súa elección  nas urnas colleitarían idénticos resultados; sendo por iso que  a esta situación política  poderá adxudicárselle calquera catalogación, pero de ningún xeito  sería de recibo    chamala democracia.  

Tendo de explicarse por tanto en adecuación a xustos termos.  que a apócrifa transición española que se tenta vender como efectiva  non foi mais que un artificio pactado, unha operación de deseño, cuxa posta en práctica  mantivo  en todo  momento a hexemonía das clases sociais dominantes, as clases altas e medias burguesas, sobre as clases populares dominadas, correlación que por se mesma foi  determinante do obxectivo e  da finalida de conseguida  que non foi outra   que  evitar a quebra da lexitimidade do réxime.     

Non consumándose por tanto  transformación algunha  cara á "democracia", senón a implantación de cambios cosméticos determinantes do modelo de capitalismo a seguir. 

Falando por se só, o fracaso producido pola precaria situación  dunha democracia cuestionada en se mesma,  non só polo  formato da súa esencia, senón tamén pola natureza   das súas condicións características,  onde os dogmas neoliberais fixéronse donos da situación á vez que  as desigualdades aumentaron e a crise política, económica e social  agudizou a situación, ata o extremo  de anular tanto a incoherencia   discursiva da dereita representada  polo PP, como igualmente o paradoxo   expositivo dos socialistas do PSOE. Que por coincidente afinidade nos seus termos, situou a ambos os dous como responsables directos da difícil situación que atravesa o país,  e por tanto, na súa condición de referentes  do  fracaso, en desaconsellable situación para protagonizar politicamente  o cambio que reclama a situación e a  gran  maioría da sociedade española, sendo  por iso, o aconsellable  que o mesmo  sexa liderado  por políticos doutro percal.

Tendo de engadir ao xa  exposto, que como consecuencia  da negativa repercusión que produciu a continuidade no tempo  de varias   décadas de malas artes e  estafa  política , o salto atrás pola  repercusión causada,  minguou o valor  das  condicións  democráticas,  ata límites  de situala  a niveis de ínfima  calidade, motivado en gran medida,  pola preferencia outorgada indebidamente polos cidadáns a ofertas electorais  de impostura e inaccesible cumprimento. no  contexto pouco aleccionador da   autorizada permisividade   outorgada  a estas  organizacións políticas no todo vale como sistema para a captación de rendibilidade electoral. 

Tolerancia que por inadecuada,  ademais de minguar a  saúde do sistema, foi un dos principais factores da degradación  bipartidista e a principal causas  do   actual  estado de perversidade  política.

Xogámonos demasiado para incorrer na repetición de erros,  debendo ser   o novo escenario electoral unha oportunidade para a emenda, asumindo responsablemente  que o que nos depara o bipartidismo do PP - PSOE e o C´s en comandita, é a   reprodución de mais  do mesmo, é dicir, maior depreciación democrática, rebaixa a mínimos  do marco de liberdades e perda extrema de dereitos sociais, sendo obrigado por iso  reaccionar en consecuencia para impedir  que de novo nun remate de faena sáianse   coa súa. Sabendo de partida   que por mais mensaxes  disuasorias que emitan  en clave electoral, o que se coce en realidade  é  a conformación dun goberno de concentración nacional a tres bandas, co obxectivo posto en satisfacer cos ollos pechados as esixencias  da Troika  na súa ofensiva  de mais "reformas" que  non sendo a solución a nada  si  intensificarán o sufrimento da cidadanía.

Sendo por iso ineludible, tomar  sentido  da oportunidade  que brinda o novo proceso electoral para marcarse  como meta o poder cambiar as cousas. Asumindo que  só alcanzando o  poder, dispoñerase das  condicións apropiadas  para afrontar de forma efectiva os  cambios que  a situación require e que o país precisa, para deste xeito  poder levar a termo aquela transición  que nunca se deu.

26-X: XAQUE AO NEOLIBERALISMO

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

A pesar do fracaso dos seus postulados, o neoliberalismo mantense  no tempo, tanto pola porfía  dos seus promotores  como polo deixamento  dunha mal chamada esquerda,  que incapaz de articular  un marco económico alternativo optou por encartarse ás súas pautas.

En política nada é máis ilustrativo  que  a expresión dos feitos, por iso é polo que cando a contundencia dos testemuños delata  a negación do actuado,  resulte absurdo persistir no erro de negar  o beneficio  da emenda, sobre todo  cando o seu  resultado revela inequivocamente a ineficacia da súa validez  e a nulidade dos seus postulados, tal cal ocorre co neoliberalismo, conducido polo alternante bipartidismo do PSOE  e o PP,  que a pesar do seu estrepitoso fracaso segue sendo o modelo imperante e contra toda xustificación é a ideoloxía que domina as dinámicas  do  funcionamento político.

Tal é así,   que a pesar de ser  a causa do colapso financeiro, de propugnar o uso da crise para impoñer políticas impopulares, vaia mais ala nas súas expectativas  ata o extremo  de pretender subsidiar a democracia ao interese dos grupos económicos, como puxo de manifesto  coa súa intromisión   na fracasada  formación de goberno, cuxa razón  para nada hai que buscala na aritmética electoral , senón na manobra  maquinada desde esa elite  neoliberal que para garantir a prórroga   da súa doutrina,  non dubidou en aplicar a basta manobra  de utilizar ao C´s como muleta  dunha   socialdemocracia domesticada  nun intento de lograr con iso  a  abstención de Podemos intimidando   co mal maior   da estadía conservadora,   para así saírse coa súa e lograr os seus planeados obxectivos. 

Unha manobra  para inxenuos, deseñada como  reclamo  coa  finalidade  de facer  crer como certa a idea que  o  neoliberalismo contribúe ao crecemento e ao  desenvolvemento, cando realmente, é xusto a  antítese de tal propósito . 

Falando por se só o balance histórico da súa aplicación,  que tras  trinta e cinco anos de vixencia, reporta por todo  desenlace   a dramática situación que vive o país,  un   fracaso exponencial  que en constante retroceso   trae ao  primeiro plano  da actualidade  o alcance das súas consecuencias, cuxo resultado, resúmese    a través    do  desmedido desemprego que provoca  a  rixidez do mercado laboral e ao excesivo gasto público, que estivo asfixiando á economía, sen que  as súas reformas lograsen por tanto nin o crecemento sustentable como tampouco  unha sociedade máis equitativa.

Razóns mais que sobradas  para  poñer    fin á secuencia  deste neoliberalismo inservible, suprimindo  en consecuencia   todo  apoio  electoral á dereita promotora da súa instauración, de igual modo, que  a esa esquerda moderada e socialista  que non dubidou en tomar  en adopción idénticos postulados,  e esixir  á machada o seu estrito cumprimento,  a pesar da   desaconsellable reiteración de tres  largar décadas de localización na insolvencia  e o  quebranto. 

Ante a situación dramática causada polo neoliberalismo, o primeiro que debemos facer é cuestionar que iso sexa o normal, e conscientemente asumir como propia  a  necesidade de que sexan outros quen politicamente  tomen as rendas do poder   para que  en substitución aborden vía urxencia a redefinición de políticas de novo cuño e impulsen desde a renovación  unha reconstrución económica e social menos excluínte e máis igualitaria, como único remedio de afrontar con solvencia o cambio que o país e a  situación require, pois só a través de reformas  económicas e políticas será posible erradicar as perniciosas e inútiles  estratexias do modelo neoliberal.

En todo caso para garantir o éxito da operación   de derriba, é inevitable establecer como premisa   que  nin a  democracia pode   quedar reducida  a papel mollado, nin as políticas económicas poden conducirnos á  catástrofe, e cando isto ocorre como resulta ser o caso, reaccionar en consecuencia negando ao neoliberalismo imperante  a propagada  auréola de réxime natural que ten adxudicada, pois toda  vitoria política pasa por lograr a súa derrota intelectual e ideolóxica  como única fórmula de acomodalo á súa verdadeira realidade e evitar con iso, que como ata agora  siga manténdose en voga a pesar do antagonismo  do seu cúmulo de fracasos.   

Por iso é polo que cara aos próximos comicios a candidatura conformada  por Podemos - EU e demais forzas confluentes, favorecida pola súa desconexión de ataduras e dependencias, aparte recompoñer no  substancial  a configuración de escenario  político e liderar  a intención de voto  entre as  forzas concorrentes, sexa a  chamada  para comandar a   batalla que se ten  de librar contra   o neoliberalismo para lograr a súa derrota  e en consecuencia instaurar na súa falta  o modelo alternativo.  

Iniciativa que obriga a desembarcar    no  poder sen deixarse tomar por el,  paro o que é necesario ademais de contar co referendo popular, fortalecer  a alianzas  coas organizacións  e movementos sociais de base

CLAVES PARA O 'SORPASSO'

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

A nociva influencia do neoliberalismo conduciunos cara a unha democracia de baixa intensidade que  substituíu a normalidade  da acción política por condutas autocráticas, cuxa única recondución  pasa  pola relevo político  dos causantes  da deterioración.

En política    as cousas  non son brancas ou negras por mais que así nolo queiran facer ver,  pois en boa praxe  o seu  desempeño é variado  e  mesmo multicolor, salvo cando como é o caso,  o mal funcionamento da democracia  causa  a mais común das patoloxías,  cuxa consecuencia levada   a termos  oftalmolóxicos tradúcese na aparición dun    daltonismo  conxénito que só posibilita  detectar a cor do diñeiro e anula  toda  visión lateral. 

Impedindo así a percepción dos danos colaterais ocasionados  coas súas lesivas prácticas políticas ao inxente  colectivo das súas vítimas; factor causante de tan predominante bicolor,    dese  branco e negro que extensivamente  e  para mal de moitos tomou rango de normalidade  ante  a degradante  función desempeñada na súa alternancia polos membros do bipartidismo como consecuencia da unánime defensa do credo  neoliberal , evidenciando con iso   que aos membros de ambos os partidos (PSOE e PP) como ao novo adscrito C's, non pode outorgárselles marxe algún de confianza para o desempeño do servizo público en razón á  súa probada apatía  cara ao interese xeral.

Circunstancia que debe ser tida  moi en conta   á hora de tomar    posición  nas  próximas eleccións xerais, por quen aposta decididamente por consumar un  cambio político  de nova orde,  máxime, a sabendas  que tanto as elites como os medios neoliberais dedicarán  todo o seu empeño en evitar  que isto aconteza. 

Non regateando o mínimo esforzo  en influír   e condicionar a axenda dos seus subordinados políticos do bipartidismo ou de novo  cuño, para  restrinxir tal posibilidade, como xa tentaron sen moito éxito coa conformación do goberno da errada  lexislatura que pola súa intromisión  tivemos que deixar atrás e vernos obrigados á repetición  de novos comicios.

Porque, na súa esencia a verdadeira finalidade do  neoliberalismo coa súa  órbita de satélites, pasa por consumar a  perda de dereitos políticos e sociais  e situar  a unha elite económica no centro da política, pois non en balde o neoliberalismo na súa versión orixinal, é de feito, o capitalismo sen miramentos, e por tanto, o principal inimigo da democracia participativa.

Esta condición  de primacía  e control  non é nada novo, senón a continuidade  do consenso bipartidista  que caracterizou o facer político dos últimos corenta anos  e cuxas consecuencias por negativas,  ademais de precipitar  a economía ao abismo elevou a corrupción e o capitalismo salvaxe a rango de protagonismo,  ao tempo de afundir  á cidadanía nun maremágnum de austeridade,  cuxa principal consecuencia acentuou  o agravamento da situación económica  e elevou os índices de desemprego  ata o extremo de alcanzar  rexistros insólitos. 

Un conxunto de trazos  que veñen confirmar    que   a inestabilidade e a incerteza serán o signo característico dos  tempos que veñen  como prezo a abonar para lograr como único obxectivo o cumprimento do supremo equilibrio das contas públicas, sempre que un envorco electoral  non  nos reconduza á sensatez das políticas de crecemento  e emprego.

Nese sentido as eleccións que veñen non poden ser outros comicios mais, pois   despois do fracaso vivido na odisea da fugaz lexislatura , votar, si debe servir para poñer límite á continuidade do inservible, sendo recomendable para o efecto  que   previo contacto coas urnas, os electores nun exercicio de reflexión precisen o sentido do seu voto e asuman  por convencemento que o  neoliberalismo mais que  a pedra  filosofal que todo o arranxa,  é o narcótico da resignación, o estupefaciente que nos fai esquecer que os paladines desa tese nunca reparten cando gañan e sempre recortan para non perder, sendo que por iso tal doutrina mais que o remedio  que a situación precisa sexa na súa propia contradición  a solución da entelequia.

Pero non teñen  de ser unicamente  os electores os que  tomen conciencia  de como proceder  ante os novos comicios, senón que en maior medida  deben facelo tamén as organizacións políticas con marchamo progresista, que  comprometidas en darlle un cambio  á situación teñen  de reaccionar unanimemente, e poñéndose de acordo, obstaculizar as manobras maquinadas   desde    a oligarquía económica no seu empeño   de manter     como  orde social,  a  precariedade sistémica e a  crise permanente, facendo da consolidación do neoliberalismo o seu credo ideolóxico e  modelo de vida. 

Aberración política que converte a singularidade desta democracia de baixo nivel nun instrumento de dominación ao servizo dunha regulación social absolutista e heteroxénea, que suscita novas formas de autoritarismo,  e que por tanto esixe  a debida resposta, que necesariamente  pasa por cumprir   coa responsabilidade moral e política de poñernos de acordo sobre a premisa de establecer un   programa  de mínimos, e a partir da  concorrencia, consumar a súa implantación mediante a conformación de espazos  de Unidade Popular, desde onde, ademais de combater    a consolidación  do neoliberalismo, acadar a través  do consenso  unha candidatura de síntese  coa que concorrer ás novas  eleccións xerais.  

E todo en  liña co acordo establecido  entre  EU e Podemos, que conta con todas as tinguiduras de converterse electoralmente nun  verdadeiro sorpasso e  na alternativa do cambio