20 may. 2016

REBELIÓN CÍVICA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia



Desde o progresismo político, a  reacción ante as forzas  inmobilistas que  por acción ou omisión forzaron a  repetición dos comicios,  ten  de consistir,  en lograr da cidadanía o envorco electoral que  posibilite a súa  transformación  en alternativa de goberno.

Dicía  o historiador  Karlheinz Deschner que en cabezas ocas pódese tocar ben o tambor,  e que canto máis ocas sexan, maior resultará o efecto da súa repercusión; unha  apreciación que devandito sexa de paso   resume a   fábula da nosa transición onde o redobre do tamborileo  foi utilizado como método de percusión para meter  nas desocupadas cabezas dunha despolitizada sociedade unha realidade que nunca existiu, para así, facerlles retronar na súa imaxinación   o pretendido carácter modélico da tan altiva  reforma política.

Unha realidade  que por falsa,   os feitos  encargáronse de destapar demostrando  que aquilo que teoricamente  culminou  no 78,  non pasou de ser a consumación dun bipartidismo oligárquico, cuxo único logro foi   prorrogar  o  uso do poder en favor  dos integrantes da alternancia política ao tempo de salvagardar  os intereses da elite financeira. Fronte á  crecente desvalorización que representou para o conxunto da masa social, que en situación oposta, non  lle quedou outro papel que tragar coas consecuencias que lle reportaba o dereito de votar  cada catro anos,  coa frustración de saber de antemán, que indistintamente á súa elección  nas urnas colleitarían idénticos resultados; sendo por iso que  a esta situación política  poderá adxudicárselle calquera catalogación, pero de ningún xeito  sería de recibo    chamala democracia.  

Tendo de explicarse por tanto en adecuación a xustos termos.  que a apócrifa transición española que se tenta vender como efectiva  non foi mais que un artificio pactado, unha operación de deseño, cuxa posta en práctica  mantivo  en todo  momento a hexemonía das clases sociais dominantes, as clases altas e medias burguesas, sobre as clases populares dominadas, correlación que por se mesma foi  determinante do obxectivo e  da finalida de conseguida  que non foi outra   que  evitar a quebra da lexitimidade do réxime.     
Non consumándose por tanto  transformación algunha  cara á "democracia", senón a implantación de cambios cosméticos determinantes do modelo de capitalismo a seguir. 

Falando por se só, o fracaso producido pola precaria situación  dunha democracia cuestionada en se mesma,  non só polo  formato da súa esencia, senón tamén pola natureza   das súas condicións características,  onde os dogmas neoliberais fixéronse donos da situación á vez que  as desigualdades aumentaron e a crise política, económica e social  agudizou a situación, ata o extremo  de anular tanto a incoherencia   discursiva da dereita representada  polo PP, como igualmente o paradoxo   expositivo dos socialistas do PSOE. Que por coincidente afinidade nos seus termos, situou a ambos os dous como responsables directos da difícil situación que atravesa o país,  e por tanto, na súa condición de referentes  do  fracaso, en desaconsellable situación para protagonizar politicamente  o cambio que reclama a situación e a  gran  maioría da sociedade española, sendo  por iso, o aconsellable  que o mesmo  sexa liderado  por políticos doutro percal.

Tendo de engadir ao xa  exposto, que como consecuencia  da negativa repercusión que produciu a continuidade no tempo  de varias   décadas de malas artes e  estafa  política , o salto atrás pola  repercusión causada,  minguou o valor  das  condicións  democráticas,  ata límites  de situala  a niveis de ínfima  calidade, motivado en gran medida,  pola preferencia outorgada indebidamente polos cidadáns a ofertas electorais  de impostura e inaccesible cumprimento. no  contexto pouco aleccionador da   autorizada permisividade   outorgada  a estas  organizacións políticas no todo vale como sistema para a captación de rendibilidade electoral. 
Tolerancia que por inadecuada,  ademais de minguar a  saúde do sistema, foi un dos principais factores da degradación  bipartidista e a principal causas  do   actual  estado de perversidade  política.

Xogámonos demasiado para incorrer na repetición de erros,  debendo ser   o novo escenario electoral unha oportunidade para a emenda, asumindo responsablemente  que o que nos depara o bipartidismo do PP - PSOE e o C´s en comandita, é a   reprodución de mais  do mesmo, é dicir, maior depreciación democrática, rebaixa a mínimos  do marco de liberdades e perda extrema de dereitos sociais, sendo obrigado por iso  reaccionar en consecuencia para impedir  que de novo nun remate de faena sáianse   coa súa. Sabendo de partida   que por mais mensaxes  disuasorias que emitan  en clave electoral, o que se coce en realidade  é  a conformación dun goberno de concentración nacional a tres bandas, co obxectivo posto en satisfacer cos ollos pechados as esixencias  da Troika  na súa ofensiva  de mais "reformas" que  non sendo a solución a nada  si  intensificarán o sufrimento da cidadanía.

Sendo por iso ineludible, tomar  sentido  da oportunidade  que brinda o novo proceso electoral para marcarse  como meta o poder cambiar as cousas. Asumindo que  só alcanzando o  poder, dispoñerase das  condicións apropiadas  para afrontar de forma efectiva os  cambios que  a situación require e que o país precisa, para deste xeito  poder levar a termo aquela transición  que nunca se deu.



No hay comentarios:

Publicar un comentario