CANDO CHOVE SOBRE MOLLADO

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Infocadernos; Globedia

Nin a aconsellable transparencia, nin as boas prácticas son pezas de acompañamento no funcionamento das institucións públicas tocante ao marco da contratación, pois sen excepción, as decisións nesta  materia están dominadas por un halo de discrecionalidade.

Debeu ser o mitolóxico Xúpiter, aquel deus da chuvia, o raio e o lóstrego quen o pasado mércores non quixo perderse a inauguración do curso político no Pazo da Carreira de San Jerónimo, e alí, empolicado na cuberta do Congreso dos Deputados deu en facer trasnadas, e mentres provocaba un trebón torrencial removía as tellas no seu tellado, deixando que entrase a auga a chorros dentro do hemiciclo nun día tan significado; forzando de tan húmido xeito a suspensión da sesión, xusto cando, as súas señorías sorprendidas e sen paraugas ían retomar a actividade parlamentaria.

Ou ben foi este o motivo ou caso contrario non queda outra que aducir que debeu ser cousa do demo, pois o que resulta inadmisible, é pensar que tal continxencia viñese motivada pola neglixencia da empresa adxudicataria; unha firma líder da primeira división, que ao parecer, en razón a esa categoría, foille outorgada pola Dirección Xeral de Patrimonio do Estado a execución das obras que por importe de 4,5 millóns de euros, incluían entre outras actuacións a substitución das cubertas do complexo da cámara baixa.

Traballos para cuxa licitación seguiuse o método "negociado sen publicidade", é dicir, sen concurso aberto nin difusión, ou o que en práctica de equivalencia resulta ser o mesmo, que unha arbitraria contratación a dedo.

Todo un atípico procedemento cuxa utilización difire no substancial dos supostos de aplicación reservados para a posta en práctica desa modalidade contractual, ao non se dar neste caso nin causas xustificativas, nin solidez de argumentos que debesen avalar a súa utilización, e polo tanto a súa imposición forzada, ademais de disconforme, ocasiona unha flagrante discriminación, ao ser resolto pola administración mediante convite restrinxido en vantaxe única do adxudicatario, por canto resulta obvio que a través deste sistema conculcouse a libre e pública concorrencia.

Discrecionalidade que sumada a unha inadecuada tramitación, dá renda solta para que no ánimo dos administrados prodíguese a desconfianza que provoca todo trato de vantaxe salpicado de opacidade, síntomas que polo seu propio carácter perverten o procedemento deixando porta aberta ao contaxio da corrupción.

Deficiencias que neste caso non veñen soas, pois á citada irregularidade contractual haberá de engadirse o reproche que por neglixencia merece a lixeireza de comportamento dunha clase política que en plena época de recesión mentres esixe sacrificios a destro e sinistro non reparan en consumar suntuarias intervencións destinando un gasto multimillonario xusto no momento mais inadecuado e para unha finalidade totalmente prescindible.

De aí que o incidente das goteiras do Congreso, á parte do seu carácter de continxencia, veña de resucitar o feito, que a contratación pública é a actividade de goberno mais exposta á perversión por parte dos que ven a función pública como  un botín político, e que por sarcástico que aparente, teñen na propia Lei de Contratos do Sector Público o aliado mais apropiado para cometer impunemente uns actos de corrupción. que pola súa proliferación extensiva tomaron condición sistémica e estrutural.

Nin a aconsellable transparencia, nin as boas prácticas son pezas de acompañamento no funcionamento das institucións públicas no marco da contratación, pois sen excepción, as decisións nesta  materia, están dominadas por un halo de discrecionalidade onde prevalecen os criterios de oportunidade política ou de opaca conveniencia sobre a fiabilidade e o rigor das mellores ofertas; decidíndose as adxudicacións dos concursos á marxe de toda disciplina, condicionadas exclusivamente ao nivel da peaxe aboada á marxe dos termos previstos nas regras de aplicación, e  dos termos establecidos nos pregos de condicións. Extremo contrastable coa mera supervisión dos expedientes delituosos dos incursos en causas xudiciais connotadas con esta actividade, como tamén, revisando aleatoriamente o contido das ofertas de licitación en contraste coas resolucións recaídas.

Actualmente a contratación pública segue a ser o maior foco de corrupción do país, e o seu remedio non radica tan só na remisión taxativa ao Código Penal dos presuntos implicados, sendo necesario por eficacia de resultados a aplicación de remedios complementarios que no plano político limiten a concorrencia dos afectados ao proceso electoral, de tal modo que politicamente a corrupción mais que un delito exento de cargo arrastre repercusións limitativas. Tendo de engadir a iso a cesión parcial das competencias políticas en materia de contratación a favor doutros cargos executivos, para que esta mingua de atribucións, erradique toda trama de intereses e por deriva oposta poida ser devolta a decencia á función pública.

.

DEMOCRACIA EN CLAVE SUBVERTIDA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Infocadernos; Globedia

Aquí non caben mais enganos, pois o certo é, que a quebra do noso modelo de convivencia non obedece a unha situación accidental, tendo de  afirmarse que os acontecementos do último bienio, atenden a unha estratexia exhaustivamente planificada.

O esforzo dos integrantes da cúpula do PP por esfumar evidencias da súa degradación, é múltiple e variado, e así por análoga tendencia, tanto pódeselles relacionar cunha interesada manipulación de equipos informáticos para entorpecer a acción da xustiza, como maquillando o trasfondo da súa verdadeira condición política para proseguir a súa fraude sistemática e vender como boa á cidadanía o produto dunha falsa realidade.

Toda unha plasmación do expresado por Aldo Pellegrini, cando afirmaba, que os escasos de razón viven nun mundo falso e artificial, baseado no poder que poden exercer sobre os demais.

Encaixe de identidade adaptable neste caso a quen carentes de ética e de hábitos democráticos chegan a ostentar a dirección de goberno, e por condición reflexa transgriden o réxime de dereitos e liberdades, dando paso a un estado de absolutismo dominado polos desmandos, os abusos de autoridade e a corrupción, é dicir, o statu quo que identifica o exacto proceder do actual Executivo conservador.

Con tales extravíos é doadamente deducible que as malas prácticas impóñanse ao cumprimento da norma e fagan subverter o funcionamento do sistema democrático.

De aí, que aínda que legalmente o Partido Popular dispoña do respaldo dos comicios, non ostente lexitimidade ningunha como posuidor da maioría parlamentaria e a titularidade do Executivo, por canto, para a súa consecución, a soberanía popular como plasmación da vontade dos electores foi ninguneada a través dunha tendenciosa campaña electoral, caracterizada por arbitrarias promesas con profusión de falsidades e mentiras, manobra, cuxa deriva trouxo consigo o total incumprimento dos compromisos contraídos cos electores.

Dinámica desprovista de toda ética, propia dos adictos á mentira e habitual en quen nin sente estima, nin o mínimo respecto pola democracia, daqueles que non reparan en traizoar a confianza dos electores, ao só obxecto, de satisfacer como única meta a súa desmedida ambición por instalarse no poder.

Por iso que despois do acontecido nos últimos comicios, visto o xiro dado polo PP ao seu programa electoral non debe caber a mínima tolerancia, sendo obrigado proceder en consecuencia para denunciar sen mais paliativos que a acción de goberno que vén despregando o actual Executivo, por incumprimento continuado de contidos ten de outorgárselle o cualificativo de fraude democrática.

Epíteto empeorado por ulteriores manifestacións do presidente do Goberno, Mariano Rajoy, quen despois de recoñecer o incumprimento das súas promesas electorais, nun intento de xustificar o inxustificable, afirmaba ter cumprido co seu deber", toda unha metida de pata que lonxe de ser un argumento de defensa, delata o seu total desprezo pola democracia, cuxa esencia reside precisamente en todo o contrario, é dicir, en gardar disciplina ás leis e regras do xogo desbotando toda transgresión de norma ou acción que implique a violación do sistema como agora está a acontecer.

Aquí non caben mais enganos, pois o certo é, que a quebra do noso modelo de convivencia non obedece a unha situación accidental, debendo afirmarse que os acontecementos do último bienio, atenden a unha estratexia exhaustivamente planificada, mostra diso é o feito que dende a chegada ao poder do PP, a crise económica viuse agravada por unha crise social crecente e unha gradual deterioración democrática, e todo, como consecuencia do "contrabando electoral" instaurado ao seu antollo polo grupo conservador, unha práctica consistente en utilizar sutilmente a vontade popular e tras a súa manipulación dar o cambiazo con intención oposta, tal é poñer o sufraxio popular a libre disposición e defensa do evanxeo que predican os mercados financeiros e  tamén  coa finalidade de converter a democracia nun referente testemuñal reducido á mínima expresión.

O futuro do país non pode estar en mans de quen utilizaron a forza das urnas para facer o inverso do que ofreceron; non pode recaer tampouco nunha organización política que apesta a corrupción, sendo de urxencia capital afrontar unha profunda rexeneración da clase política, poñendo á fronte e en substitución persoas moral e profesionalmente preparadas, capaces de afrontar os novos retos que esixe a renovación da vida pública e política, xerando así, un novo estilo onde a conexión entre gobernantes e gobernados volva ser a clave de referencia.

Urxencia incontestable, pois coa degradación política que adoece o PP, nesta conxuntura, antóllase inútil toda vía do rexurdimento.

EMPREGO, UN OBXECTIVO QUIMÉRICO

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Infocadernos; Globedia

 O Estado actual, mais que o conxunto dunha sociedade política e xuridicamente organizada capaz de impoñer a autoridade da lei, é un monopolio en mans dos mercados financeiros .........

A pouco que pasen os días e o estío vaia chegando á súa fin, tamén o barómetro estatístico verase afectado polo cambio estacional, e o descenso do mercurio non só influirá na térmica ambiental, senón tamén no desemprego, cuxa alteración revelará que aquela alardeada reactivación de meses atrás, lonxe de supoñer un cambio de tendencia no mercado laboral como indebidamente apuntaba o Goberno, a realidade é que tal espellismo debíase única e exclusivamente ao 'efecto verán', é dicir, ao influxo do arrastre ocasionado pola temporalidade turística e as campañas agrícolas de marcada estacionalidade.

De aí que agora, cando á estatística temos de cepillar o po da contaminación política é obrigado poñer límite á distorsión, pois ao mostrarse a evidencia, os feitos indican que aquela hipotética xeración de emprego foi tan só unha fábula do Partido Popular, un avultado de provisionalidade na marcha imparable da destrución do tecido produtivo, e o que é mais grave, unha mostra incontestable conforme a economía española na súa actual tesitura será incapaz de crear emprego neto en termos desestacionalizados.

A pesar do negativo impacto de resultados e que as previsións non auguran cambios en positivo, lonxe de asumir que pola vía de recortes e axustes é imposible gañarlle o pulso ao desemprego, o presidente Rajoy, inmune á denegación das cifras e presa dun optimismo enfermizo, opta por virarlle as costas á realidade mantendo continuidade co contrasentido, por medio doutra inútil Reforma Laboral e o acompañamento dunha inservible Lei de Emprendedores.

Parches ineficaces, como resulta de todo marco lexislativo que en materia laboral non traia por escolta a garantía de financiamento necesario aos directos axentes de emprego, é dicir, das miles de pemes, autónomos e emprendedores; de tal modo, que mais que ter que debaterse nunha interminable prórroga de subsistencia, poidan cumprir firmemente o seu verdadeiro papel como auténticos dinamizadores da economía e creadores de riqueza e emprego.  

Para maior abundancia temos  de constatar que a actual ausencia de crédito ameaza con afondar o calado da crise en razón a un maior debilitamento do tecido produtivo, cuxo 99% da súa estrutura, está agrupado en micropemes e pequenas e medianas empresas que pola cerrazón bancaria a prestar diñeiro, sumado aos problemas de precariedade financeira que a situación proxecta, acentúan o clima de deterioración; situación que de non se remediar de inmediato aventura o incremento da destrución das actividades empresariais, e por conseguinte, o ascenso dos índices de desemprego.

Unha barbarie inxustificable, dende o punto e hora que isto sucede unha vez producida a capitalización da banca española con inxección de axudas públicas por máis de 40.000 millóns de euros, e que en teoría faría que fluíse o crédito e que a maquinaria da actividade produtiva volvese poñerse en marcha.

A falta de interrelación efectiva entre o rescate bancario e o financiamento empresarial, pon de manifesto que a ollos do neoliberalismo imperante que rexe os destinos do país, a economía real, mais que un obxectivo preferente tende a cumprir unha función accesoria, dada a súa relegación a un segundo plano en vantaxe da economía especulativa como factor dominante.

Toda unha manobra de curtidade que desenmascara a falsidade do dogma neoliberal que formula o rexeitamento da intervención do Estado na economía, por canto, a evidencia pon de manifesto que o Estado actual, mais que o conxunto dunha sociedade política e xuridicamente organizada capaz de impoñer a autoridade da lei, é un monopolio en mans dos mercados financeiros, que carentes de estratexias de emprego impoñen a factura dos seus excesos, e collendo a saco o control, fan que todo funcione en exclusiva vantaxe dos seus propios intereses, contando co beneplácito e a colaboración necesaria do sector maioritario da representación política.

Polo tanto, conducidos por un goberno en funcións, carentes de autonomía financeira, perdido o dereito a decidir e cun Estado que mais que unha solución resulta ser un problema; sumado a iso o afianzamento do modelo neoliberal onde prevalece a protección dos capitais nacionais e estranxeiros en detrimento do dereito ao traballo, nese contexto enrarecido, é indubidable que por mais medidas lexislativas que se formulen en materia laboral por mais mensaxes propagandísticas que se emitan, cada día que transcorra con este lastre ás costas, a creación e estabilidade no emprego mais que unha posibilidade se antolla unha quimera, salvo que a maioría social aposte pola erradicación do neoliberalismo a través da substitución política e a derrota dos mercados  especulativos.

DO FUME Á DIGNIDADE

É de todo punto inadmisible que despois de estar a mirar para outro lado dende a instauración da democracia, de non ter tomado cartas no asunto nin establecido en tan longo período un marco estable de relacións bilaterais e estratéxicas....

En política, o feito de excederse en sutileza, mais que unha mostra de enxeño é unha etiqueta de estupidez, e esa equivalencia de analoxía é aplicable aos que poñen todo o seu empeño en camuflar a realidade desviando a atención da opinión pública mediante estratexias de distracción, para así manter o interese dos cidadáns lonxe dos verdadeiros problemas do país.

Se primeiro excedéronse acentuando a crise económica para impoñer como mal menor a renuncia aos dereitos sociais e a aceptación forzada do desmantelamento dos servizos públicos, agora, para paliar o deslustre que lles ocasiona unha infecta corrupción, quérennos convencer que está de moda ser estúpido para que nos adecuemos a ese estado de modernidade asumindo o papel de idiotas, e así, tras un rexistro emocional de rancio avoengo patriótico decidamos secundar a esperpéntica liorta desatada contra Xibraltar.

Ese conflito de deseño político creado á medida polo PP, coa única finalidade de envolver en fume os seus propios desmandos e propagar dese modo un proselitismo de consumo interno; toda unha estratexia de marcadas reminiscencias goebbelianas con localización nas antípodas do recomendable protagonismo diplomático.

Polo tanto non caben interpretacións nesgadas, pois aquí non existe outra realidade que unha desavinza prefabricada, un ridículo intento de causar un curto circuíto no sentido crítico dos individuos, ou o que é o mesmo, a posta en funcionamento dunha ferramenta de manipulación cuxa única finalidade é obter lealdades políticas aproveitando para iso a rendibilidade que adoita achegar a credulidade dos inxenuos.

Con todo, neste asunto o verdadeiramente problemático e ata notoriamente perigoso, non é o propio litixio en se mesmo, senón a sobredose de fanatismo de acompañamento, que de non se poñer remedio pode derivar en situacións de maior complexidade con risco inducido á violencia, extremo que resultaría impropio nunha conflagración destas características, pero de alto risco previsible cando en vez de estar dirixidos por lideres sensatos e emocionalmente estables, a dirección é conducida por uns axitadores de masas proclives ao enaltecemento de radicalismos, pero que en situación extrema, son totalmente incapaces de garantir a estabilidade e o control da situación.

É de todo punto inadmisible que despois de estar a mirar para outro lado dende a instauración da democracia, de non ter tomado cartas no asunto nin establecido en tan longo período un marco estable de relacións bilaterais e estratéxicas cos mandatarios do outro lado da reixa, sexa agora, en coincidencia coa situación de maior degradación e corrupción política e económica que vive o noso país, cando tarde mal e arrastro dispáranse as alarmas da preocupación contra unha situación de feitos consumados, cando o seu sería poñer fin á escalada de despropósitos e establecer no tempo unha axenda de diálogo como vía de solución.

O goberno de Rajoy debe subtraer escalada ao conflito deixando á marxe pendencias e refregas belixerantes, para conducirse a un encontro coa sensatez, e así reverter a orde de preferencias no facer político, cuxo protagonismo, en modo algún pode ser ostentado por esta trangallada xibraltareña, debendo orientar a acción representativa á resolución das demandas perentorias do país, cuxos expoñentes mais significativos non só radican nos numerosos escándalos de corrupción senón tamén na inestabilidade política co engadido da grave recesión e desemprego que afecta a amplos sectores da maioría cidadá.

Para tal efecto, en materia de corrupción considerando que no actual contexto tanto o Goberno de Mariano Rajoy coma o propio Partido Popular están no ollo do furacán pola súa presunta implicación en feitos desta orixe, en razón a iso e por hixiene democrática, é condición sine qua non que logo da investigación debida purifíquense responsabilidades facendo caer nos implicados todo o peso da lei con renuncia implícita se fose o caso.

Pois aínda sendo indiscutible que a política é parte innata da nosa existencia, non é menos certo, que a presenza da corrupción é o factor desencadeante da crise do sistema que motiva a crecente desconfianza nos políticos, partidos e institucións, cuxa consecuencia final é a ruptura entre representantes e cidadáns. Desencontro que non se resolve con tácticas de distracción nin defendendo aos infractores das poutas mediáticas senón cun rescate da integridade e rexeneración que devolva á función política a dignidade perdida.

E por mais enredos e voltas que lle queiran dar, mentres isto non aconteza, a degradación política manterá a súa tendencia crecente

UN CAMIÑO A NINGURES

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Infocadernos; Globedia

De aí, que por xusto encadre haxa de concibirse ao neoliberalismo non tan só como unha ideoloxía económica, senón ademais, como un pensamento fundamentalista da vida con tendencia perturbadora, que polo seu carácter excluínte e marcadamente absolutista.

Quen fose destacado adaíl do neoliberalismo, o economista Milton Friedman, a pesar que de labios a fóra preconizaba a ausencia de toda intervención estatal na economía, curiosamente, a título persoal non predicaba co exemplo facendo caso omiso dos seus propios postulados, e así en práctica inversa, durante toda a súa vida profesional non dubidou en acollerse ás subvencións do estado de Illinois, para sufragar economicamente o desenvolvemento da súa actividade docente na "escola de Chicago", é dicir, unha mostra de perversión dun personaxe incoherente, a do teórico neoliberal cargado de contradicións que sen acudir a axudas do estado tería arruinado a súa función mercantil ás primeiras de cambio.

Irónico contrasentido de quen en vida ostentara a paternidade do moderno neoliberalismo económico; esa predicada doutrina que tras as súas hipotéticas vantaxes, enmascara un transfondo reaccionario que ademais de desvalorizar o sistema democrático, induce a incautación do aparato do estado, abrindo vía libre á liberalización de todo o público e a conversión dos recursos sociais en amortización financeira.

Eses expoñentes son o vivo reflexo da realidade extensiva que actualmente domina o panorama socio económico do noso país, cuxo afianzamento conta coa participación dunha xeración de substitución, herdeira dogmática das teses do autor neoiorquino, refírome aos membros do neoliberalismo español, ou o que é o mesmo, ese agrupado de paridade ideolóxica no que conflúe un reconvertido socialismo e unha dereita recalcitrante, digamos PSOE e PP.

Pois por desconcertante que aparente, estas organizacións a pesar de manter ante os electores a ficción das súas diferenzas a través de recias rivalidades retóricas, o certo é que as dúas correntes políticas son simplemente axentes intercambiables que en razón á súa capitalización electoral, alternativamente, veñen sendo utilizadas polo neoliberalismo como colaboradores necesarios, coa exclusiva finalidade de levar a termo o seu perverso obxectivo, que non é outro, que crear unha sociedade de desigualdades, onde pequenas elites económicas sexan os únicos favorecidos a custa de estender a pobreza á gran maioría social.

De aí, que por xusto encadre haxa de concibirse ao neoliberalismo non tan só como unha ideoloxía económica, senón ademais, como un pensamento fundamentalista da vida con tendencia perturbadora, que polo seu carácter excluínte e marcadamente absolutista, resulta totalmente contraproducente para a estabilidade do país e altamente pernicioso para a súa saúde económica e democrática.

É evidente que estes prosélitos do credo neoliberal foron os causantes da crise, de aí que supoña un contrasentido que como culpables do caos, agora, sigan á fronte da función política defendendo intereses minoritarios ligados aos seus aliados capitalistas, destinando miles de millóns de euros de diñeiro público a salvar ás entidades bancarias copartícipes da hecatombe, mentres non reparan en reducir o estado social a mínimos á vez que escamotean recursos de apoio ao fortalecemento do tecido empresarial e do emprego.

Unhas políticas de axuste que sen ser a solución de nada veñen a incitar a gravidade dos problemas existentes para desembocar nunha crise social de múltiples consecuencias; onde á depresión económica se lle suma a psicolóxica, sendo o abismo do desemprego, a degradación dos desafiuzamentos e o atraco aos preferentistas, expoñentes dos seus lesivos efectos que conxuntamente á afección repercutida en sanidade e cultura confórmase o mapa actualizado da crua realidade española.

Para maior complexidade é perceptible que o neoliberalismo como ideoloxía é inherentes da corrupción, e non soamente no plano individual, senón que o propio sistema que esa ideoloxía propicia é factor desencadeante de corrupción colectiva, cuxa proliferación se estende por igual dende o goberno ata o conxunto de expresións do sistema, abranguendo na súa afección dende o mundo empresarial ata os partidos políticos. Todo un referente de decadencia e de perda de principios éticos que rompe a cohesión social e debilita a institucionalidade, deixando relegada a democracia a un mero referente electoral, onde paradoxalmente os compromisos non toman condición de obrigas.

Por iso que os electores teñen a chave do cambio se queren erradicar o favorable statu quo duns poucos en vantaxe do interese colectivo, tomando para iso parte activa nunha rebelión pacifica pero belixerante, orientada a suprimir da actualidade política a ideoloxía excluínte do neoliberalismo, e a arma mais contundente para lograr tal finalidade é a emisión dun voto de conciencia e eficacia probada, para así evitar que os adictos a reproducir o despropósito de Milton Friedman sigan a conducirnos en dirección contraria ao futuro.

O FUTURO TEN A PALABRA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Infocadernos; Globedia

Un cambio, no bo sentido de rescatar a democracia para inverter os termos de funcionamento, e dende a nova orde, dunha vez por sempre poñer a política a servizo protagonista dos cidadáns.

Se os electores deciden ir ás urnas sen ter que tapar o nariz, é de imaxinar que o bipartidismo en España teña tocado teito, e iso non só pola estendida corrupción que salpica aos dous grupos políticos do "club dos infectos", senón tamén, polo incumprimento continuado de ambas as dúas organizacións coas expectativas dos seus votantes, tendo de engadir igualmente a insolvencia executiva dos seus gobernos de alternancia; conxunto de aspectos determinantes da crise sistémica na que está sumida a maioría política do país e por derivación as institucións da súa dirección.

É máis que notorio que os membros deste referente de dualidade política gastan as súas enerxías en cuestións de escasa importancia pública, fuxindo de afrontar os asuntos relevantes ou no seu defecto convertendo as alternativas en conflitos, e mentres tanto entréganse á promoción de banalidades e ao absurdo exercicio de confundir a vaidade coa autoestima.

Todo un problema de fondo que irremediablemente polas súas características, sitúa ao país nun estado de bancarrota política, nunha  quebra onde o poder de goberno claudica ante uns poderes fácticos, financeiros e económicos, plasmando a evidencia que España foi entregada á voracidade dos especuladores, coa agravante que mentres isto acontece vemos aos nosos representantes submisos ante o imperativo dos mercados, transixindo abertamente como se está a danar a soberanía do Estado e como se violenta a vontade democrática dos cidadáns, , asumindo con toda normalidade, como se consolida o aumento da degradación e as desigualdades sociais..

Drama que agravou 20 meses atrás en coincidencia co triunfo electoral dun "rexistrador taciturno", que tras o seu neoliberalismo de deseño, decidiu outorgar mais cota de poder aos mercados en detrimento do dereito cidadán, destinando todo o que o Estado aforra en recortes sociais a satisfacer unha débeda pública desbocada; decisión contextualizada no marco dunha política de radical austeridade que mais que unha solución de futuro afundiunos na crise de forma irremediable, de aí o noso cambio de posición, mostrando unha desvalorizada situación no contexto internacional, onde a marca España pasou de ostentar o cuarto posto na economía da zona euro, despois de Alemaña, Francia e Italia, ata nosa actual posición na peor das encrucilladas.         

Nesta alteración, os testemuños de irracionalidade non se fixeron esperar e as incongruencias prodigáronse por todas as partes tomando protagonismo de actualidade, e así, mentres o presidente Rajoy alardeaba de resultados destacando a tendencia positiva das súas políticas na creación de emprego, ao unísono, dunha parte Chistine Lagarde directora do Fondo Monetario Internacional (FMI), e doutra Olli Rehn vicepresidente da Comisión Europea (CE), chafaban a mensaxe propagandística do Presidente, a través dunha iniciativa sobre a potenciación do mercado laboral, consistente, en rebaixar os soldos o 10% a cambio do cal as empresas se comprometeran a forxar emprego.

Esta formulación ademais dunha imposición de xerarquía, non deixa de ser un ofrecemento envelenado, unha nova argucia dos mercados financeiros, cuxa única finalidade non é outra, que garantirse o cobramento urxente dunha débeda publica especulativa, próxima ao billón de euros e os seus respectivos intereses, sen risco a detraccións que supoñería o establecemento de iniciativas evolutivas e políticas activas de emprego; pero o que tamén despréndese do propósito de ambas as dúas institucións, é o fracaso das políticas do neoliberalismo austericida, apadriñadas polo oficialismo bipartidista, que pola súa cerrazón ao crecemento, ademais de impedir o saneamento das contas públicas fan que se afunda a economía e o emprego. 

Polo tanto, non é tempo de panos quentes, agora a corrección de erros sistémicos obriga asumir as súas causas promotoras, admitindo a desconexión do mundo político coa sociedade civil, ao igual que o entreguismo do bipartidismo ante a presión especulativa dos mercados financeiros, e dende esa realidade, afrontar a transformación necesaria cara a un novo sistema institucional onde non caiban oportunismos nin demagoxias populistas dos que manexan os fíos pro domo sua e dos seus directores monetarios. 

Un cambio, no bo sentido de rescatar a democracia para inverter os termos de funcionamento, e dende a nova orde, dunha vez por sempre poñer a política a servizo protagonista dos cidadáns.

Para alcanzar este obxectivo é imprescindible que a sociedade como colectivo se desprenda de indolencia e decida tomar compromiso polo seu futuro, aceptando ser parte activa da confrontación histórica, e convencerse que da súa implicación depende a derrota dun bipartidismo cómplice, finalidade crave para combater sen escudo aos que despois de xerar a crise fixeron desta o seu mais perfecto negocio a custa de sumir ao conxunto da sociedade na miseria colectiva

E DAMOCLES ENFUNDOU A ESPADA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Infocadernos; Globedia

Mais que nunca, o país necesita e merece ser gobernado por xente decente, pois xa abonda de estar dirixido por individuos sen código de conduta ou indiferentes ás regras democráticas.

Na metáfora, Damocles, cando viu que a espada pendía ameazante sobre a súa cabeza suxeita exclusivamente polo fráxil pelo da crina dun cabalo, o pánico causoulle efecto na súa apetencia de influxo e ante o risco dun tráxico desenlace, decidiu renunciar ao desfrute das excelencias que acompañan o exercicio do poder, rexeitando de plano o sono de converterse nun mandatario.

Pero o que fora unha anécdota moral utilizada historicamente para advertir das implicacións que acompañan ao liderado, nos nosos días, aquela alegoría exemplificante quedou sobresida; agora, os profesionais da xerarquía despistaron todo temor ao risco por alcanzar a hexemonía, pois onde figurativamente pendía o perigo daniño dunha folla de aceiro, hoxe triunfa o demérito en prácida avinza cunha tolerada e masiva corrupción.

Por iso, que afirmar que a democracia en España foi derrotada antes de iniciar a súa andaina, mais que unha expresión extravagante é unha apropiada resposta á realidade, unha referencia precisa do evidente; pois a estas alturas, é manifestamente perceptible que os que tomando a testemuña da autocracia comprometéronse a abordar o cambio político, salvo honrosas e minúsculas excepcións, os figurantes, foron o peor de cada casa. 

Sendo atroz consecuencia de tal afirmación, un comprometido historial de 36 anos de permisividade a unha perversión continuada e crecente, que en toda aparencia, sen distingo nin confusión, mais que o esperado cambio positivo foi a prórroga mimética dos trazos mais característicos da ditadura franquista.

Nunha democracia ecuánime, seria impensable imaxinar que fosen as urnas quen prodigaran a crispación e o estado de involución, quen primaran os hábitos degradantes e a vitoria "contra natura" da peor ralea política, e iso por insólito que resulte, é o que repetidamente, por mala praxe e manipulación electoral vén acontecendo no noso ordenamento.

Alarmante tendencia que urxentemente é obrigado investir por imperativo de rexeneración, para así, dunha vez por todas erradicar os malos hábitos políticos, situando aos titulares da decadencia e as súas organizacións de pertenza no ámbito da marxinalidade, que por saúde democrática lle pertence a quen son os principais culpables do actual estado de prostración.

Mais que nunca, o país necesita e merece ser gobernado por xente decente, pois xa abonda de estar dirixido por individuos sen código de conduta ou indiferentes ás regras democráticas; de representantes do arco parlamentario que tras as siglas dos seus partidos, sen o mínimo pudor, utilizan fraudulentamente os rendementos electorais para impregnar a política de indecencia e inmoralidade.

É moita hora de hixienizar a esterqueira política, cuxa inmundicia salpica por un igual tanto ao PSOE coma ao PP; é unha emerxencia poñer punto final aos continuos e vergonzosos casos de corrupción que próximos aos dous millares teñen no Bárcenas e os EREs os referentes de actualidade; todo un cóctel explosivo que de non se desactivar a tempo, mais pronto que tarde, polo arrastre das súas consecuencias, ademais de levar ao país á mais profunda ruína económica e institucional, ameaza con provocar un conflito social de primeira magnitude con risco implícito de revoltas violentas.

Agora son inútiles as pantomimas parlamentarias, de aí que resulte esperpéntica a última sesión da cámara, un insólito debate entre corruptos, onde o pestilente mesturouse co vomitivo. Un finxido enfrontamento entre o PP e o PSOE, cando a percepción xeneralizada é que entre eles non existe distinción e que ambas as dúas organizacións, conxuntamente, conforman a mais infecta casta política imaxinable.

Por iso aínda que ambos os dous neguen implicacións, e obxecten entoar un mea culpa, mea máxima culpa,. o certo é, que o veredicto cidadán xa está emitido e ao seu ver os desenganados electores manifestan unha total retirada de confianza por perda de credibilidade. 

De aí que Rubalcaba e Rajoy co seu "duelo de titáns", poderán negar en sede parlamentaria o a todas luces  evidente, poderán enganarse a se mesmos; pero xamais convencerán os millóns de electores que abriron unha brecha coas súas formacións, dando unha resposta de indignación e rexeitamento cidadán, que prognostica cambios radicais nos resultados das próximas citas coas urnas, un derrubamento que ameaza a omnipotencia dun desastroso bipartidismo.

Con todo, o grave desta corrupción "en diferido" non é tan só ser o punto de encontro da degradación política, senón ademais a repercusión do seu custo social, e o impacto dos seus efectos na calidade de vida dos cidadáns, por ser aspectos influentes no deseño dun futuro de progreso.

O actual estado de crispación ten por único remedio un proceso de rexeneración política, e para iso, é condición "sine qua non" que a espada volva pender sobre a cabeza de Damocles.

AS ADVERSIDADES DO BIPARTIDISMO

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Infocadernos; Globedia

A política que debese ser unha ferramenta transformadora, e ao mesmo tempo protectora dos dereitos sociais, actualmente, non serve para dar solución ás aspiracións da cidadanía pola evidente degradación do sistema bipartidista.

Circunscribir a lexitimidade democrática á soa consideración do resultado duns comicios, ademais dunha irreflexión disparatada é negar o evidente, ou o que é o mesmo, é querer contradicir a quen manteñen que o sistema electoral español dende a súa implantación non serviu para afianzar as institucións do Estado de Dereito, senón que exerceu unha función contraria ao propiciar o declive das súas entidades e desencadear a decadencia democrática.

Un afundimento motivado en exclusiva polo desenvolvemento do sistema electoral, cuxo principal obxectivo dende a súa orixe foi instaurar a prevalencia de intereses dun sector selectivo da clase política, que de forma asidua, impuxo esta arbitrariedade por enriba dos dereitos colectivos da cidadanía.

Tomando lección da historia, é conveniente recordar que cando se inicia a transición democrática, a ferramenta lexislativa en materia electoral aplicada nos primeiros plebiscitos "libres", foi o Real Decreto-Lei de marzo de 1977, marco lexislativo imposto polas cortes franquistas á marxe da oposición democrática da época, coa gravidade engadida que a pesar do tempo transcorrido, no fundamental, aquel mecanismo electoral segue mantendo a súa vixencia e finalidade, que non é outra, que facer prevalecer a gobernabilidade sobre a representatividade, consagrando deste modo o principio conservador do dereito electoral.

Conxuntura que sitúa teoricamente ao bipartidismo como única alternancia posible, de aí, que as forzas políticas (PP-PSOE) beneficiadas por unha representación superior á súa forza real; por inxusto que resulte o sistema, en reciprocidade ao privilexio que tal situación lles confire, non dubidaron en opoñerse á instauración dun sistema electoral alternativo que garantise o principio de pluralidade e o recoñecemento da soberanía popular nos seus xustos termos.

A política que debese ser unha ferramenta transformadora, e ao mesmo tempo protectora dos dereitos sociais, actualmente, non serve para dar solución ás aspiracións da cidadanía, pola evidente degradación do sistema bipartidista, pois o oficialismo político mais que cumprir o mandato dos seus electores, converteuse no aliado natural do poder económico, utilizando o seu fraudulento crédito electoral coa única finalidade de secundar as esixencias dos mercados financeiros no seu empeño por desmantelar o marco de liberdades e suprimir os dereitos conquistados.

Por iso resulta evidente que tras o esgotamento do sistema bipartidista non encontremos nada distinto que a realidade dunha crise económica exponencial mesturada cunha profunda corrupción política, de aí o decadente panorama que preséntasenos e cuxa orixe ten a súa motivación no descrédito de licenciosos comportamentos e desmedidos privilexios desta "casta "política.

Motivos que por excedidos, contrastan coa dolorosa situación que padecen a gran maioría dos cidadáns que fartos de abusos, pacificamente, renuncian á súa pasividade característica para tomar a rúa, facerse oír, e así, mobilizando as conciencias, demandar outra forma de democracia distinta que reporte un Estado distinto, cuxo obxectivo esencial sexan os cidadáns.

Para implantar cambios efectivos na estrutura política, económica e social deste país é inútil demandar a participación política do oficialismo dual que representa a alternancia bipartidista, pois por conduto regulado nada cabe esperar dos partidos beneficiados pola actual conxuntura.

Ningún resultado positivo débese inferir dunhas organizacións políticas acomodadas, que perderon o sentido da decencia e que en crítica correspondencia reaccionan impulsivamente ante a presión da sociedade civil, ao negar lexitimidade democrática ás reivindicacións colectivas da cidadanía, mentres camuflan o incumprimento sistemático de todas as súas promesas electorais ao abeiro da recorrente escusa de ostentar o mandato das urnas.
Cando debesen asumir que a mobilización popular é a réplica á pasividade política, e nunha sociedade democrática, a fórmula de presión necesaria para forzar o cumprimento dos dereitos recoñecidos constitucionalmente.

Polo tanto, actualmente non existen dúbidas para resumir dicindo, que o principal inimigo do estado de dereito é sen dúbida o bipartidismo conxénito, esa alianza de intereses que dende as orixes da transición, vía alternancia política, entre o neosocilismo e o neoliberalismo, repartíronse o desempeño da función executiva do Estado, cuxa prolongada vixencia creou un estado de falsa democracia, onde a relación entre o malestar económico e inestabilidade deu paso a unha profusión de conflitos sociais, coa frustración engadida que supón ver como agora os teus representantes aprópianse da política para poñela ao servizo exclusivo de intereses espurios.

De aí que para rescatar a democracia e alcanzar unha nova orde electoral, previamente, haberá que derrotar o bipartidismo  como principal inimigo a bater.

APOLOXÍA DO HERMETISMO

PUBLICADO 20/07/2013 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

En política hai excesos imperdoables e os que incorren en prácticas corruptas non deben ter rexeneración posible.

Ironicamente, mentres o PP promove no Parlamento a Lei de Transparencia que supostamente persegue erradicar o escurantismo institucional, o Presidente do executivo négase a comparecer nesta cámara de representantes, para dar explicacións sobre as graves acusacións destapadas en sede xudicial polo ex tesoureiro popular Luis Bárcenas, nunha nova versión dos feitos que nos depara este elo do Gürtel, alentado esta vez o inesperado ingreso en prisión do seu principal protagonista.

Trátase de impactantes revelacións que supoñen un xiro copernicano ao declarado anteriormente, por canto o seu contido lonxe de ambigüidades incribles, destapa unha nova versión mais verosímil dos feitos, que resulta ser especialmente demoledora para o líder de Xénova 13 ao atribuírlle a percepción de sobresoldos en diñeiro negro, como tamén, ter tolerado o financiamento ilegal do partido conservador. Aspectos que por hixiene democrática o señorRajoy, en primeira instancia estaría obrigado a explicar con luz e taquígrafos ante o poder lexislativo, á marxe das decisións que sobre o particular decidira o poder xudicial, pois de confirmarse a veracidade das devanditas confesións, é evidente que tería incorrido en encubrimento, branqueo e tráfico de influencias.

A actual reacción á defensiva do máximo executivo do Estado, delata que é agora cando estamos ante a auténtica versión dos feitos, de aí, o radical cambio de posición mostrado, despois de cinco anos consecutivos defendendo publicamente a inocencia do seu ex correlixionario e a súa calidade de home honrado.

Sendo agora, en coincidencia co destape de inconvenientes secretos cando o Presidente decide mudar a versión de outrora para subscribir a teoría da chantaxe; toda unha clara manobra de evadir responsabilidades, mentres toma bautismo de hipocrisía ao tempo que, nun alarde de grandilocuencia manifesta que o Estado de dereito non se somete a chantaxe.

Afianzarse nun triunfo electoral desvalorizado, mentres se subestima un crecente clamor cidadán de réplica, non é propio de políticos intelixentes, mais ben, é unha mostra de insensatez de quen a través do engano e subterfuxios aposta por secuestrar a vontade dos electores ao tempo que desoe o descontento social coa malsá intención de desvirtuar a democracia.

Nociva tentativa de alterar a normalidade, para no medio da desorde oficializar a corrupción como norma de goberno; práctica estendida que aínda emanando do bipartidismo ten actualmente no PP o seu principal artífice; en razón a un acumulado de alarmantes prácticas que pola súa superada dimensión culminou os límites do escándalo para tomar escala de alarma social de primeira magnitude, nun contexto de frustración colectivizada. onde as palabras política e honradez se fan totalmente incompatibles.

E é nese marco de complexidade, exhibindo un irresponsable optimismo, onde o presidente Mariano Rajoy maltreito polos receos da corrupción, deambulando, transita ao fío dun grave conflito institucional que por carencia de responsabilidade ameaza con encistarse e poñer en serio perigo a estabilidade e gobernabilidade do país.

Non deberamos identificar a situación como un caso mais de corrupción, ou un escándalo que destapado polos medios de información acaba nos tribunais. Aquí a cousa é distinta e maior a súa envergadura, como o demostra o feito de estar ante a singularidade dun caso excepcional que afecta a multitude de lideres do partido do goberno, coa agravante incluída que entre os afectados está o propio presidente do Executivo.

Por máis afección que a falta de escrúpulos ocasione nas filas conservadoras, nada será comparable co prexuízo que eles causaron na estabilidade política do país, que mais que menos, era o mais importante baluarte fronte á crise, ao que haberá que engadir igualmente a depreciación da credibilidade ante o exterior. Sendo por iso agora indistinto, que consumada a quebra, Rajoy explique ou cale o que negociaba con Bárcenas.

En política hai excesos imperdoables e os que incorren en prácticas corruptas non deben ter rexeneración posible, e iso tamén deberan sabelo os máximos responsables da patronal, pois por mais que acudan en auxilio e outorguen cobertura de referendo ao actual xefe do Executivo, teñen de asumir, que despois da súa lamentable odisea sempre será un presidente baixo sospeita, que polo ben do país e limpeza democrática, non lle queda outra que presentar a súa dimisión e convocar novos comicios para que o pobo poida elixir a uns representantes fiables e confiables.

Ese que non outro, debe ser o único desenlace posible para os que se dedicaron a impulsar a apoloxía do hermetismo.

AS VANTAXES DOS CORRUPTOS

PUBLICADO 06/07/2013 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

O grao de deterioración que vive o país, institucións, representantes e demais aparellos da trama,  fai pensar que aquela transición da ditadura á democracia, aquel proceso definido como modélico e homologable a calquera democracia consolidada, non foi mais que un alarde publicitario.

Hai acontecementos históricos, que lonxe de converterse en referentes da posteridade quedan relegados ao papel testemuñal dunha eventualidade inadvertida, mentres outros episodios por remoto que sexa a súa orixe, en consonancia á carga de impacto coa actualidade e analoxía con feitos presentes, mais que un distraído espazo entre as liñas do sucedido,  manteñen plena vixencia como modelo  de contraste, para converter o pasado en prólogo inequívoco do noso futuro.

Pero aínda cando toda regra ten as súas excepcións, a corrupción por inxustificable, nin dispón de marxe de presunción nin tampouco admite absurdos amparos de procedencia, de aí, que resulta unha estupidez irnos cinco séculos atrás e botar man da arraigada tradición picaresca do país para establecer connotacións entre aquel sub - mundo marxinal do furto e o engano, cos notorios casos de corrupción e enriquecemento ilícito protagonizados na actualidade por un amplo elenco da clase política.

Pois tal correlación á parte de desafortunada, é un intento absurdo de equiparar a repercusión dunha reprochable picaresca co efecto demoledor da corrupción institucional, unha perversión que salpica á case totalidade das formacións políticas no contexto dunha complexa ensamblaxe, que ademais de poñer en cuestión a credibilidade dos representantes públicos, xerando dubidas de estabilidade no propio sistema, pola alarma social e o prexuízo engadido, que mais que unha lenda negra converte á corrupción nun  problema transcendente e a segunda preocupación dos cidadáns.

O grao de deterioración que vive o país, institucións, representantes e demais aparellos da trama,  fai pensar que aquela transición da ditadura á democracia, aquel proceso definido como modélico e homologable a calquera democracia consolidada, non foi mais que un alarde publicitario, un trámite de autosatisfacción, en síntese, a xulgar polos feitos, mais que o logro dunha conquista de transformación social foi unha prorroga dos peores hábitos do réxime absolutista precedente.

Un réxime democrático que se prece, non pode a ningún efecto ser relegado a un segundo plano da súa propia esencia, sendo inadmisible que mentres é cuestionada a vontade popular, as organizacións políticas que debesen cumprir a función de garante das demandas dos seus representados, lonxe de actuar en consecuencia acatando o mandato electoral, opten pola reprodución dunha segunda ditadura, coa única finalidade de deixar bo recado as vantaxes das organizacións de pertenza, a das súas bases militantes e demais achegados, implantando ao efecto un sistema de captura de rendas, onde o interese particular dos seus obxectivos sitúese por enriba do interese xeral da colectividade.

Estas prácticas pouco ortodoxas á parte dun expoñente expresivo da tendencia política á corrupción, é un referente inequívoco do malestar que produce a indignación, e o caldo de cultivo apropiado para que unha nova xeración con diferente compresión política e mentalidade renovada sexa capaz de facer posible un cambio de rumbo coa posta en marcha doutra transición, que en boa lóxica, deberá implementarse coa necesaria reforma da constitución para adecuar o seu contido ao desfase causado pola prolongada temporalidade da súa vixencia e a necesaria adecuación aos novos tempos.

Outra das razóns que demandan a renovación integral da cúpula política, é sen dúbida, poñer fin áinterminable historia de turbio financiamento dos partidos políticos, que en se mesma, polo seu carácter estrutural é o río revolto que concentra os maiores casos de corrupción e cuxa erradicación se antolla farto difícil pola dificultade que leva consigo o desmantelamento dunha complexa armazón na mentalidade duns presuntos implicados que a pesar das súas connotacións, sosteñen, que os seus excesos son a forma habitual de facer política.

De aí que non abonde en exclusiva cunha metamorfose de renovación de cadros, non podemos esquecer que o financiamento irregular dos partidos é tan antigo como a instauración da democracia e que a súa defectuosa disfunción temos de buscala na mala praxe dos propios políticos e as súas e organizacións, mais proclives a seguir desenvolvendo a súa actividade na contraposición xurídica, deixando a porta aberta ao chalaneo e o tráfico de influencias

Xa que logo, é obrigado tomar conciencia, asumindo, que a única finalidade da corrupción política é acumular poder económico, e en razón a iso, a súa continuidade só traerá consigo a prórroga do desprestixio político e a destrución da democracia.

EN CORRUPCIÓN, NON HAI FUTURO

PUBLICADO 06/07/2013 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

Iso ten  de ser así, porqué tamén os moi patriotas ademais de   entoar o seu himno deben lavar a bandeira.

Hai coincidencias reveladoras, concorrencias que por confusas, poñen de manifesto a difícil relación entre ética e política; son situacións que deixan ao descuberto a falta de escrúpulos da clase política, quen salvando matizadas excepcións, mais que identificarse con accións de correcta actitude en proveito do interese xeral; independentemente das ideas, os seus protagonistas, funcionan como un colectivo de individuos despolitizados, unha casta corporativa cohesionar, cuxa única pretensión é a autoperpetuación no cargo, para dende tal vantaxe exercer en exclusiva a defensa dos seus propios intereses.

Indecente conduta de quen, ademais de abandonar o seu compromiso de representación, prodiga o triunfo do ilícito facilitando que se impoña a barra libre da corrupción, que polo relaxamento dos principios éticos e a violación do deber institucional ten alcanzado carácter orgánico.

Por iso que na actualidade, cando xudicialmente faise patente a identidade corruptora e corrompida e, aínda a sabendas de estar ante unha práctica contraproducente para o desenvolvemento económico e social do país; as forzas políticas involucradas, lonxe de recoñecer a súa implicación nos feitos e evacuar responsabilidades a través de accións de loita contra esta pandemia; a pesar da contundencia do evidente, proseguen na súa obstinación de negar a súa existencia, sen caer na conta, que ocultar a corrupción é idéntico a compartila.

Nin que dicir ten que tras esa negativa a cambiar o estado das cousas, subxace o irrenunciable empeño en manter a opacidade como regra de competencia co fin de proseguir a actual dinámica de adxudicación nos procesos de licitación pública, dando continuidade á abusiva figura do concurso fronte á poxa, e iso, en razón a que o concurso por ben estructurado que estea, sempre ofrece unha marxe de discrecionalidade á hora de avaliar os seus contidos cualitativos, extremo que facilita, que políticos e funcionarios implicados no procedemento poidan dirixir ao seu criterio o sentido da adxudicación.

Interesado formato polo tanto, para os que perseguen utilizar esa discrecionalidade en beneficio propio, pero fatalmente pernicioso, cando o manexo de tal recurso non conta con sistemas de control axeitados e por excedido atropelo pasa a converterse no detonante da corrupción.

De aí que sexa esta e non outra, a razón mais relevante pola que  a contratación pública deba identificarse como a actividade de goberno máis vulnerable á corrupción, e a causa principal deste problema é sen dúbida a concentración do poder político.

Por iso, que aínda que Rajoy negue que España é un país corrupto, ou manifeste que tal afirmación é terriblemente inxusta por inadecuada e aleatoria, o certo é, que o noso país ten 1.661 causas xudiciais abertas por corrupción política.

Tamén cando as grandes construtoras aseguran que calquera relación do seu colectivo con presuntos casos de corrupción é unha infamia máis contra o sector que nada ten que ver coa realidade; están a ocultar que algunhas destas empresas construtoras, ademais de aparecer como doadores de grandes sumas, fixeron ingresos directos en contas abertas por Luis Bárcenas en Suíza, como pagamento de peaxe polos lucrativos contratos públicos que lonxe de lograrse por conduto regulado, foron "adxudicados a dedo" por administracións gobernadas polo Partido Popular e, cuxa contía excede os 6600 millóns de euros.

De aí, que ante a contundencia das probas sexa totalmente inaceptable que os directos

implicados, en vez de afrontar a realidade dos feitos e poñer remedio á situación, intenten aliviar responsabilidades a través de versións absurdas para convencernos da súa inocencia, cando o camiño pasa pola instauración dun cambio dirixido a reconquistar a honestidade na función pública; pois a persistencia da corrupción ademais de crear inestabilidade política deteriora o ámbito das actividades económicas afectando a factores claves na saída da crise e moi especialmente ás Pemes, motores de desenvolvemento e de creación de emprego, pero extremadamente vulnerables cando entra en xogo a corrupción.

En liña ao exposto, é deducible que ante a complicación que representa o fenómeno da corrupción resulte imprescindible que expertos en materia afronten con urxencia a redacción dun estudo analítico, que aborde a súa natureza e efectos, e a seguinte paso, utilizar as conclusións para elaborar unhas directrices practicas coas que afrontar o seu proceso de erradicación e o rescate parello da transparencia democrática, poñendo especial énfase en recuperar o concepto de servizo público que debe cumprir a  función política.

Iso ten  de ser así, porqué tamén os moi patriotas ademais de entoar o seu himno deben lavar a bandeira.