Casado non se quere divorciar

Mal vai o  denominado  progresismo de esquerdas  cando no canto de esixir  como Executivo responsabilidade política aos seus opositores,  perde o norte e centra   o seu quefacer  en promocionar    a intervención  parlamentaria  do hipotético  vencedor dunha  refrega trivial entre  neofranquistas.

Escoitar a Pablo Iglesias no transcurso do debate da Moción de Censura afagar por intelixente e politicamente brillante  o discurso de Casado contra  VOX, denota unha torpeza   analítica  sen precedentes,  por canto o contido da intervención  do líder do PP  para nada  expresa  un cambio de traxectoria como el intúe  xa que  só  revela a existencia  dun litixio de liderado  no contexto dun espazo ideolóxico  común, cuxa tensión puntual para nada orixinará  a ruptura dos pactos que teñen establecidos en Madrid, Murcia e Andalucía sobre a base dun programa común, senón que superada a refrega por interese de poder  estabilizarase   a alianza

No Pleno do  Congreso,  o que fixo Casado foi  disfrazarse  de moderado  ao só obxecto   de escenificar   como real unha ruptura ficticia, pois  mais alá das aparencias  a súa intervención   tense  de enmarcar  no contexto  dunha simulación  como así referenda a man   tendida ofrecida ao final do debate  por Abascal  para seguir mantendo futuros acordos,  e que en modo algunha foi rexeitada  polo máximo mandatario  dos populares.

Por iso é polo que por máis   cambiazo que tente aparentar o   mandamáis de Xénova 13 o certo  é que tras ese simulacro  de aparente moderación mantén intacto a súa relación   co fascismo sociolóxico, que o PP leva gravado nos seus xenes fundacionais e que forma parte dos seus acenos de identidade.

Para entender  a reacción  do xefe da oposición na cámara baixa   ten  de advertirse  que  aínda cando    VOX expuxo formalmente  a moción de censura contra o goberno de coalición,  o certo é  que a finalidade  da  mesma  era darlle o  sorpasso ao PP para arrebatar  a súa hexemonía,; unha  estratexia  que  foi percibida con antelación polo líder popular o que  fixo que reaccionase  con contundencia  en salvagarda  da súa primacía. 

Por tanto o seu discurso non pasa de ser unha reacción  de resentimento    diante a trampa tendida  polo seu principal aliado  político e socio de  contubernios   e conspiracións cando viu que o abismo se lle habería aos pés, por iso é polo que    o seu alarde  de radical intransixencia  contra a extrema dereita, máis que unha expresión  de ruptura ten de entenderse  como unha pose para a galería, unha manobra  de despiste   como tapadeira de continuidade  para seguir axitando  a crispación,  pois o que non ten  na súa intención  Casado  é pasar das palabras aos feitos.

Quen ve na  arenga   de Casado contra Abascal algo distinto a unha reacción de “sálvese  quen poida” están a deixarse levar pola primeira impresión ao  deducir que coas súas palabras está a marcar  un antes e un despois  no seu facer político, unha análise superficial  que obvia o feito esencial que    o PP é  refén da súa propia xénese. e por tanto  incapaz  de romper as súas connotacións co aínda vivo franquismo sociolóxico, reaccionario,  cavernícola, caciquil e racista, cuxa fortaleza no seo da   organización ten máis relevancia que   o conxuntural xiro  copernicano do seu dirixente, co agravante  engadido   que  o soporte ideolóxico que sustenta   este armazón da gaivota impide toda posibilidade  de construír unha sociedade xusta, igualitaria  e solidaria.

Deixarse levar  por unha guerra  intestina polo liderado é eludir  que   os membros  desta  dereita  que conxuntamente enchen a boca de patria e os balcóns de bandeiras,   non teñen lexitimidade  política algunha  para erixirse en defensores  da lei, tendo en conta que as súas prácticas cotiás son  transgresións sistemáticas do marco legal; e non    tan só  pola súa relación continuada  coa corrupción    endémica, senón tamén polo asiduo quebrantamento  de aspectos  relacionados  coa Lei de Memoria Histórica, e demais  dereitos sociais recoñecidos constitucionalmente, porque tras a súa recorrente apelación ao Estado de dereito está sempre a apelación  camuflada a un  Estado de dereitas., indicando así que tras o seu proceder subxace unha  concepción oportunista da lei. 

Sendo por iso que para eles  a crispación ten  de estar por encima do consenso, como queda de manifesto  no seu desesperado ataque  por abortar  os orzamentos, unha manobra  uniformada  polo espectro político dereitista,  na que  non podían  faltar os medios de comunicación  da súa órbita mediática que en aberta colaboración non dubidan en sacar todo o seu arsenal  para favorecer  a través da súa estratexia  amarelada a consecución do obxectivo de acoso e derriba establecida,  así como publicitar a campaña de axitación e propaganda de acompañamento onde  por non variar o concepto patrio toma papel protagonista. 

De ningún xeito  poden    arrogarse a condición de patriotas  cando todo   o que fixeron foi no seu propio beneficio e en prexuízo    do interese xeral, falando en por si o balance da súa xestión onde toma papel protagonista a súa interminable implicación  en casos de corrupción, así como o seu vínculo de obediencia ao poder económico que é o seu auténtico dono e máis fiel ao ouro que á bandeira

Resultando funestos os eloxios tributadas desde a esquerda ao líder popular tras a súa refrega  parlamentaria  coa  ultra dereita,   cando sabido é  que  ambos  no seu  facherío  son os artífices  do permanente  estado  de  involución  que ameaza a estabilidade política e económica do país. 

Asalto á xudicatura

Por prestixio  e solvencia da nosa democracia, os partidos políticos deben desistir de empregar prácticas que aínda estando "revestidas de encaixe legal" subverten e  estigmatizan o principio da separación de poderes, como está a suceder co controvertido proceso de elección do Consello Xeral do Poder Xudicial.

Para sortear o pertinaz veto que de forma irresponsable mantén o PP á renovación do órgano de goberno dos xuíces, os grupos  que conforman o Goberno de coalición PSOE e Unidas - Podemos rexistraron este martes último  no Congreso a proposición de reforma da Lei Orgánica do Poder Xudicial ( LOPX) tentando con iso  desconxestionar a situación  a través de fórmulas de solución, unha mudanza que atendendo ao mandato constitucional debería  estar resolta no ano 2018   pero que por desavinza política mantense en stand-by.

Coa  iniciativa dos socios de Goberno  preténdese nomear aos  vogais do Consello Xeral do Poder Xudicial por maioría absoluta do Congreso e do Senado, o que supón  deixar sen efecto a maioría  de 3/5 que rexía ata o de agora,    un cambio substancial na elección do órgano de goberno dos xuíces, e en consecuencia  unha maior  politización da xustiza.

O que se percibe  nesta  manobra  é un asalto ao poder xudicial coa finalidade de poder interferir de cheo na súa estrutura, mediante a designación dos vogais que puidesen resultar afíns, e así controlar o órgano de goberno do estamento xudicial, os nomeamentos xudiciais e as competencias relativas á responsabilidade disciplinaria e estatuto profesional de Xuíces e Maxistrados; unha manobra cuxa finalidade non é outra que o control político de todo  o poder do Estado.

Pero  este proceder  non é nada novo senón un paso máis na deterioración do órgano de goberno da Xudicatura,  que xa viu minguadas as súas atribucións cando o PSOE en 1985 para controlar politicamente á Xustiza cambiou a elección dos vogais xudiciais a través dos xuíces, por un sistema de elección parlamentaria

A pesar do estrafalario daquela irrupción política  o Tribunal Constitucional validou vía sentencia o contido da referida  reforma, establecendo como excepción matices restritivos sobre intercambio de cotas partidistas e repartición de vogalías  xudiciais entre os distintos partidos políticos; salvagarda que en absoluto foi tida en conta como evidencia o feito que desde entón a designación política dos membros do Consello  do Poder Xudicial, estivo baseada no   mercadeo de cotas partidistas en aberta transgresión cos preceptos da propia Constitución.

Unha  actitude que delata o nulo respecto pola mesma dunha clase política de dubidoso talante democrático; sendo cómplices de tal ignominia pola súa probada implicación as formacións políticas PP, PSOE, PNV, CIU coa irrupción   de Podemos  que viña cambiar as cousas  pero que  agora tamén se suma ao contubernio.

Por iso é polo que tras trinta e tres anos de  mangoneo  e desvarío político, teñamos a España á cola da Unión en independencia xudicial, co agravante de desatender de forma reiterada as indicacións do Consello de Europa sobre a obrigada corrección de condutas para que calquera reforma da Xustiza acoutase a intromisión política e favorecese o cumprimento do Estado de Dereito.

Pero máis que corrixir conduta en positivo séguese utilizando  a argucia para acentuar a complexidade, iso polo menos é o que se desprende do informe remitido polo Goberno no mes de abril á Comisión Europea dentro do novo mecanismo de vixilancia do Estado de Dereito, no que contrariamente á maioría absoluta que agora establece na súa proposta de elección, defendía a utilización da maioría cualificada de 3/5   para a designación de todos os vogais como un mecanismo de garantía de independencia xudicial ; o que vén indicar que o Executivo mentiu  a Europa ocultando que cambiaría a maioría para elixir o  CGPX.

Quen se proclaman  constitucionalistas deben proceder en consecuencia  facendo  prevalecer o espírito do artigo   122.3 da CE. sobre  calquera outra tentación,  de tal maneira que os  vogais de procedencia xudicial sexan elixidos directamente polos xuíces e maxistrados como única maneira  de fortalecer a autonomía  e a independencia  CGPX, pois sabido é que a intromisión política nos  seus mecanismos de elección fai que se contaxie e desprestixie o gremio; sendo recomendable en  evitación da súa desvalorización que na elección dos membros xudiciais non participe  o poder político.

Con Bruxelas advertindo que avaliará  se a reforma en trámite está en liña coas súas esixencias sobre Estado de Dereito, sumado ao feito que calquera eventualidade respecto diso, por carencia de requisitos legais pode  bloquear  a transferencia do Fondo de Recuperación, sería conveniente  que en correspondencia a iso    os promotores  da iniciativa  sopesasen o actuado  e desistisen no seu empeño de politizar o órgano xudicial  para que sexa o perfil técnico e profesional dos candidatos, quen marque a pauta  e non a súa presunta adscrición ideolóxica. 

Máis cloacas

Aqueles comunistas aos que Iglesias denominou “ cenizos” e  vetou tras  a constitución de Podemos  hoxe son a súa máis  servicial garda  pretoriana,  sen que nada quede das  políticas transversais que preconizaba, nin mais tránsito político que  o circuíto pechado do comunismo. 

Pablo Iglesias líbrase por pouco da imputación, pois xa o estaría  de non ser pola blindaxe que lle reporta a súa condición de  aforado, circunstancia que  obrigou  ao  xuíz da  Audiencia Nacional Manuel García Castellón como instrutor do “caso Dina”  a inhibirse e  pedir ao Tribunal Supremo como competente en materia  que o  investigue, ao entender  que o líder de Podemos  e vicepresidente segundo do Goberno podería incorrer en tres delitos: revelación de segredos, danos informáticos e, o máis importante, denuncia falsa.

No seu escrito de remisión o maxistrado  aprecia que Iglesias utilizou o procedemento de maneira  capciosa para obter vantaxe electoral a propósito de que as súas acusacións eran  apócrifas, o que de xeito evidente é  indiciario que mentiu en sede xudicial, engadindo respecto diso  que a propio intento  instrumentalizou politicamente a situación  mostrándose como «vítima» dunha cacería política orquestrada polas «cloacas do Estado», co obxectivo de obter rédito nas urnas,  actuando  para iso “con temerario desprezo cara á verdade”

Pola súa banda desde Podemos  non “dan crédito” á petición  do xuíz  contra quen “carismáticos dirixentes” maioritariamente comunistas arremeten  publicamente utilizando  proclamas incendiarias,  que por  mimetismo asociado  non tardaron en facerse   extensivas na redes sociais  ata tal nivel de hostilidade  que o propio maxistrado en defensa da súa integridade  viuse    na obrigación de denunciar os  ataques  inseridos  tanto en Twitter como en Facebook.

Sendo por iso que a Garda Civil atópase inmersa na  investigación iniciada para o efecto  por supostas  ameazas de morte vertidas na rede contra o maxistrado, onde varios  usuarios fixeron público o seu propósito  de dar co seu domicilio coa finalidade  de consumar os seus desafíos. 

Todo vén indicar que desde a dirección da  formación deuse consígnaa de utilizar  o  aparataxe   propagandístico como ferramenta  de intimidación  sen  medir  as repercusións do seu alcance,  sendo boa proba diso a intervención protagonizada no estrado da cámara estremeña pola deputada morada Lorena Rodríguez Luceiro que chegou ao extremo de cualificar  o procedemento aberto como golpe de estado xudicial contra o vicepresidente segundo.

Unha saída en tromba    que o único que conseguiu foi   que as asociacións de xuíces ao unísono  saísen en defensa de García-Castelló tras os ataques de Podemos ao maxistrado.

O que non ofrece dúbida algunha  é  que tras  as tan  traídas  'cloacas do Estado'  onde  Iglesias tentou  quitar partido tras a súa comparecencia no caso Dina,  hai seis  anos de 'cloacas' internas da formación violeta,  que son o factor causante  do    galimatías que actualmente  mantén Podemos coa xustiza,  sen que a opacidade  imposta pola súa Executiva, deixe transcender  a gravidade do que se coce no seo da organización, formando parte desta ofensiva  o cambio  inducido no  seu “Código Ético” para evitar que os dirixentes «imputados» teñan que dimitir; unha blindaxe deseñada expresamente  para consolidar unha nova “caste” ao obxecto de ampliar  a impunidade do novo gremio de intocables.

A gran maioría  dos  membros do  núcleo fundacional de podemos  estaban  disociados da liturxia comunista , sendo este un aspecto que mudou no substancial  ao ser  purgados na súa totalidade,  e  remplazados  en substitución por Montero, Mayoral e Del Olmo que provenientes  da Unión de Mocidades Comunistas de España  UJCE marcáronse como  obxectivo preferente  infiltrar o comunismo nas filas de Podemos, sen máis regra de conduta  que a resultante  de impoñer  o seu propio dogma político, o que derivou nunha desvalorización ética sen precedentes  que desatou á vez unha caída electoral irreversible pois á vista das  nulas expectativas de reactivación  todo vén indicar que estamos na antesala  da súa disolución 

Outra das influentes  do séquito dirixente é a tamén comunista Yolanda Díaz, “ mais  pablista que Pablo”, quen  sendo  coordinadora xeral do Partido en Galicia  foi advertida  da   deríva    pedófila do seu asesor de confianza  na sede de Esquerda Unida en Ferrol, á que non só fixo caso omiso  senón que optou pola expulsión  militante dos  denunciantes,  promocionando  ao acusado a niveis de maior rango, ata que no Parlamento  Galego como novo   destino foi  detido sete anos despois por membros da Unidade de Investigación Tecnolóxica da Policía por seguir incorrendo en idénticas prácticas, e  iso ocorreu cando ela  ademais de deputada  protectora seguía  ostentando o máximo  rango do seu partido na Comunidade.

Consecuencia desa  conduta  de perversa   reciprocidad  consumouse  un delito continuado  contra vítimas inocentes,  unha violación repetida  dos dereitos  da infancia,  que de ningún xeito se extingue utilizando o silencio como resposta como foi o caso.

Un  feito extremadamente  tóxico para o progresismo de esquerdas  e o feminismo militante, que a pesar dos seus  aberrantes prexuízos   segue contando  coa complicidade  promotora desde as  filas de Podemos, pois ao parecer as “cloacas da  pedofília” non son perniciosas para a integridade dos dirixentes podemitas.

A República inverosímil

A confluencia dos  partidos  dinásticos en apoio  da Monarquía ameaza con transformar en anécdota a anunciada iniciativa de Unidas Podemos de instaurar a República, á vista  do esgotamento social do ciclo de rebeldía do 15 M e a  irrelevancia da súa condición de socio menor do Goberno de Coalición.  

Antes do  referendo constitucional  de 1978 que referendou o actual modelo de estado houbo  decisións políticas que foron   fundamentais para a lexitimación popular da Monarquía

Concretamente a comparecencia que o 16 de abril de 1977 fixo Santiago Carrillo e a  plana maior do seu partido, diante os medios  de comunicación  para anunciar que desde as filas comunistas aceptábase  o novo ordenamento político do país, tanto no relativo á bandeira vermella e  gualda como demais símbolos  do Estado,  e na que engadía ademais que o PCE recoñecía  ao Rey como tal, dándose o paradoxo  que ese pronunciamento  dábase  un par de anos despois de incluír a  imaxe do monarca   na portada do clandestino Mundo Obreiro correa de transmisión do partido, onde lle adxudicaba o papel de marioneta    de Franco.

Desde entón, en todas as proclamas e manifestos desde  o PCE non aparece   mención algunha ao restablecemento  da República como esixencia  para a recuperación da democracia, denotando con iso  que   pesaba máis  o medo á súa exclusión do novo escenario político  que a súa fortaleza ideolóxica

Pero  a  despreocupación comunista  pola República é moito anterior ao hipotético cambio de réxime, pois  desde 1956 no exilio non consta referencia algunha que sitúe á   mesma como  parte do seu obxectivo inmediato, máis ben co paso do tempo percíbese unha renuncia tácita  que  chega ao extremo de facela invisible  coa postulación  daquel    “cambio  político”.

Resultando por tanto probado que en contrapartida á súa legalización como partido  non dubidaron en facer  renuncia expresa daquela República que xa tiñan aparcada,    como así indica o seu  total acordo co parágrafo terceiro do artigo primeiro da nova Constitución, que establece a Monarquía parlamentaria como forma política do Estado; sendo especialmente enérxica a defensa  sobre a coroa feita  por Jordi    Solé-Tura, que como relator constitucional dos comunistas, non dubidou en defender   que a liña divisoria principal estaba entre a democracia e os seus inimigos,  para engadir a continuación  que   "querer a República, hoxe, con todas as súas consecuencias, significa loitar por derrocar a Monarquía".

Pero se por aquel entón a Monarquía  Juancarlista atopou un defensor insospeitado no emblemático dirixente  do  PCE, catro décadas despois as camadas de substitución formadas na Unión das Mocidades Comunistas, defenden unha pulsión republicana que parece estar a gañar peso entre a sociedade maiormente oposta  á continuidade  dun réxime  cada vez máis  deteriorado e discutido.

Un  desapego popular que se mantivo inclusive tras a abdicación en favor de Felipe VI en xuño de 2014, e fixo que o CIS, centro de estudos sociolóxicos, ante o negativo resultado das  enquisas decidise en abril de 2015 suspender   as preguntas    sobre a monarquía , última vez que a cidadanía foi consultada, o que non fai máis que arroxar dúbidas sobre unha percepción que se intúe negativa, agravada coa  espantada protagonizada polo  rei emérito tras o episodio da súa presunta  corrupción actualmente en mans  da fiscalía.

A Monarquía   gañou  o seu descrédito por mérito propio, e é por iso que serán inútiles todos os esforzos  por soster os alicerces da institución como  garante da actual forma de goberno, ou levantar unha devasa para salvala.

Que á vista  de tan degradante conxuntura a esquerda  promova a instauración da república é un exercicio de honestidade política que de ningún xeito debe  crear alarmismo  e moito menos alentar censura entre os seus detractores, pois o peor que lle pode ocorrer ao país  é seguir sumido  na  inestabilidade inducida  pola  pecaminosa deriva da realeza,  tendo en conta que  as institucións políticas teñen sentido de continuidade  se son útiles para a cidadanía  e tal principio de utilidade  para nada garántese a tempo presente.

Non sendo de recibo por tanto asociar  a percepción da  «República» co desconcerto  e o caos, en interesada  rivalidade co outorgamento  de  exemplaridade  e virtuosismo  dedicado  á «monarquía parlamentaria », pois tal proceder é unha arbitrariedade  utilizada coa intención de sustentar    tendencias  preestablecidas, aínda  cando  a realidade dos feitos pinta xusto ao revés, por canto as veciñas  repúblicas da nosa contorna próxima, como Portugal, Italia, Francia ou Alemaña nada teñen  que envexar en estabilidade aos réximes monárquicos dos países do norte. 

Sendo  contrastable  que os presidentes da república achegan  maior  consistencia e solidez  ao desempeño da actividade política, aspecto  que sumado ao cúmulo de despropósitos que acompañan o turbio proceder da  casa real reforza  a ruptura cunha Monarquía  que pola súa perniciosa deriva  non pode ofrecer máis que pobreza, inxustiza e corrupción.

Agora ben tampouco é sustentable   que esa esquerda que se fai chamar antimonárquica  tente alcanzar a súa meta patrocinando  a Constitución do 78 como pedra angular do seu obxectivo,  cando é farto sabido  que  o seu contido é quen referenda a condición xerárquica da coroa.

Máis Estado

O relato  neoliberal que durante o últimos corenta anos mantivo a  prevalencia do privado sobre o público foi desde a súa instauración unha falacia,  que aínda así tomou carácter de cousa certa polo patrocinio auspiciado  por unha  clase política que  en demérito da fortaleza do Estado actuou desde a Transición como  a galdrapa  do neoliberalismo 

Os  mandamais da órbita neoliberal sacódense  ao Estado de encima cando  corren tempos de bonanza, pero cando se desata a tempestade son  presurosos en pedirlle   auxilio, e deixando de cuestionar o papel do público non dubidan  en sinalar o camiño ás institucións , pero  ocorre que tras a súa  dinámica  de levantar o  veto ao  gobernamental está a súa manifesta  intención  de utilizar ao Estado   en beneficio propio, como así ocorreu  no transcurso da crise do 2008 onde as axudas públicas ao ser  distribuídas cara arriba convertéronse nun  instrumento de explotación  en lugar dun medio para evitala e ese foi o desenlace porque  o teórico poder  Executivo do Goberno asumiu como propio o  mantra neoliberal da austeridade.

Desde o punto e hora que  nos    próximos meses mobilizaranse  inxentes  cantidades de diñeiro público proveniente  do plan europeo de recuperación, nada do ocorrido ata a data pódese repetir, sendo necesario en corrección  establecer de antemán á súa distribución, criterios, prioridades e obxectivos  políticos  por ser factor crave para definir sen ambigüidade o rol reservado ao Estado no  longo proceso de reconstrución que se aveciña,  por canto  no canto de     seguir exercendo  de adláteres  do neoliberalismo como no  últimas catro décadas  debe asumir  o   papel protagonista e proceder en consecuencia

O Estado lonxe  de fraquear  diante presións  exóxenas  como ata o de agora , debe asumir  con toda a consecuencia o poder de decidir e exercelo,  para así desde a súa primacía   reorientar  o  modelo económico cara a un marco de sustentabilidade    que facilite igualmente a posta en práctica de medidas correctoras á desigualdade dominante, e para iso  ten  de considerar  a crise desatada pola pandemia de covid-19 como punto de partida  cara a un  capitalismo de integración.

Sen reconsiderar o papel  que  o goberno debe desempeñar  na  crise económica  será materialmente imposible saír dela, xa que toda solución á complexa conxuntura do momento debe apuntar cara a actuacións que induzan un crecemento máis inclusivo e sostible, sendo por iso  que  toda relación coas empresas receptoras  de fondos  do Estado deba prevalecer  o interese público sobre o privado,  de tal modo  que se poidan compaxinar   racionalmente  os intereses empresariais coas necesidades da sociedade, e para iso, hase de velar por preservar   o  emprego  e sustentar  a capacidade produtiva da economía, poñendo freo á dinámica especulativa dos mercados  financeiros e ás  excedidas  retribucións a executivos.

Non se pode repetir o sucedido   na  anterior crise financeira  en cuxo proceso se inxectaron miles de millóns de euros que non produciron efecto algún na economía real, por canto o seu importe   foi  dirixido integramente  a salvar a un  improdutivo sector financeiro, ou devandito doutro xeito, a incentivar unha nova crise dos de sempre , dos mesmos que atribuíndose a condición de representación dinámica da economía   non dubidan en adxudicar ao Estado  un rol estático e contraproducente para o funcionamento  da mesma.

Unha falacia moi estendida  desde a órbita do neoliberalismo  como apoloxía para seguir  impoñendo  a súa primacía, pero que difire abertamente da realidade, por canto  en versión  orixinal  o Estado  non é de ningún xeito  un ente  de ritmo  lento e acentuada burocracia  senón a organización máis  dilixente e expeditiva do mercado, e sen ningunha dúbida a  que afronta maior risco investidor diante as crises xeradas polo  sector privado como  é farto probado, extremo que rompe estereotipos  poñendo de manifesto  que  o  Estado lonxe de ser un lastre para o desenvolvemento é o seu principal motor.

É por iso incuestionable que debe ser o Estado quen lidere o plan de reconstrución da economía,  pois  por mais relato a medida que nos conten os  prosélitos do neoliberalismo que acubillan ao sector privado, a súa repetida autoría nas crises desaconsella  que sexan eles e as súas políticas de fracaso  o formato para seguir aplicando, pois a situación   mais que continuísmo do obsoleto esixe a posta en práctica  dun novo formato  de economía e unha nova forma  de entendela

Agora ben,  que o Estado tome  o papel protagonista  non é indicativo da instauración dun  capitalismo estatal, que si unha asunción de responsabilidade en consonancia cos riscos financeiros  inducidos,   que por salvagarda institucional  esixen  garantía de liderado corporativo, sen que tal circunstancia  impida   a participación do sector privado ao que en todo momento débese  facilitar  intervención no deseño do  novo modelo económico  sostible e inclusivo como alternativa ao  obsolescente   capitalismo aplicado ata o momento cuxos problemas  tenen de ser resoltos  a medida que se afronte  a crise   do coronavirus.

Republicanos de aparencia

Coa conduta  anti - republicana que mantén a esquerda acomplexada no parlamento, caracterizada pola  súa colaboración  co Réxime do 78 e non oposta ao mesmo, será máis probable  que consigan antes a súa propia extinción que o derrube da monarquía. 

Se non fóra  pola información publicada polos medios internacionais  e a investigación realizada polos  tribunais suízos , as infamias  do rei  emérito manteríanse no máis estrito  anonimato, pois  a corrupción non só é da monarquía senón do propio sistema; é dicir, dos sucesivos  gobernos do bipartidismo  alternante  aos que hase de engadir  a cúpula  do aparello do Estado e os sempre cómplices medios de comunicación da órbita, que foron en maior medidas os que  orquestraron  as campañas de manipulación creando a tal fin unha  auréola do rei como salvador de España.

Nesta película de ficción  o pobo só entrou en escena para interpretar por esixencias  do guión o papel de extra  de tan macabra farsa  histriónica .

Por tanto .os  desvíos de conduta  protagonizados polo ex xefe de Estado para nada son accións   descontextualizadas, senón a crónica  dunha  corrupción institucionalizada en pleno franquismo que foi tecida durante os corenta anos de ditadura e que en 1975, Juan  Carlos como herdeiro de Franco fixo súa  para mantela  practicamente invariable  durante catro décadas de “democracia” ; sen que as tan propagadas   “bondades“ da Transición fosen  impedimento para manter  as súas  prácticas  de como facer diñeiro fácil á marxe da lei.

Ao facerse receptor do manual de instrucións do Caudillo  asumiu de igual modo a súa  forma de actuar e de entender  a Xefatura do Estado; e así, si o xeneral golpista  desde o poder supremo enriqueceuse a mancheas apropiándose do alleo, o agora rei emérito reinando desde o  poderío dun ser supremo mantivo análoga traxectoria e idéntica finalidade con prácticas  igual de turbias  introducindo a variable de camuflar  as súas prácticas corruptas disfrazándose  para   a ocasión  como de  bróker,  lobbista ou  viajante de negocios.

A degradante situación vén  indicar  que mais alá das “fantasías democráticas “que se nos contan para facernos crer que a situación  cambiou , o certo  é , que   a herdanza franquista segue manipulando   os fíos do noso sistema, diante a incapacidade do Réxime do 78 de subverter a situación, o que fai cuestionar en maior medida  á monarquía como solución adecuada  á  reconstitución democrática do estado e moito mais tras a indígna fuga de Juan Carlos de Borbón 

A causa  da actual deterioración non é outra  que o simulacro inducido por unha Transición que lonxe de producir unha verdadeira ruptura  afianzou a continuidade das vellas elites que utilizando a manga ancha do seu poderío imposibilitaron a consumación dunha democracia integra e plena, coa decidida determinación  de establecer en suplencia  un réxime ao servizo  desa mesma “ casta” que segue sendo quen á marxe de todo formato democrático  deseñan  o funcionamento orgánico  do país.

A pesar de tan anómala situación o discurso oficial do pensamento único  ten prevalecido    porque durante os corenta anos de primacía oficialista a esquerda  non foi capaz  de establecer a nivel estatal  un proxecto de neutralización e  cuestionamento do réxime   instituido.

A ninguén debe sorprender que  a dereita española  siga defendendo a figura do  Rey  a pesar das súas connotacións coa corrupción, pois tense de entender que a súa adhesión non atende  a aspecto de solidez ideolóxica coa monarquía, senón porque esta representa para eles a continuidade dos valores franquistas e por tanto  o mantemento dos seus  privilexios  como clase dominante, de aí  a súa  condescendencia  coas   corruptelas  borbónicas e o seu incondicional  apoio ao rei.

Pero o realmente preocupante é a actitude  transixente cos excesos da monarquía que manteñen os partidos  de esquerdas que aínda sendo teóricos referentes do  republicanismo non reparan en pechar filas ao redor da coroa  e impedir así que  se  escrute a corrupción da Familia Real  á vez de exercer de cómplices dos seus delitos, no marco dunha relación  indecente, sendo boa proba diso a blindaxe outorgada á monarquía desde as filas socialistas.

O resto da  esquerda institucional non é caso distinto, pois todos eles sen excepción mais alá de presentarse electoralmente  cun programas  máis ou menos de esquerda, ademais de non declararse contrarios ao réxime do 78; non dubidan en exercer de  prosélitos da Constitución  incorrendo así no despropósito de crer que a reforma do sistema é posible sen tocar a estrutura dentro do marco constitucional vixente.

De non construírse  desde a participación activa do republicanismo  de esquerdas, un proxecto consensuado de cambio real, efectivo e coherente a batalla estará perdida, tendo en conta que de seguir  contemporizando co   envilecido rumbo  da   monarquía  e a súa corrupción, esta terá    garantida a súa prórroga sine die, co agravante  que  a deterioración  democrática do país farase  máis ostensible.

Estridencia podemita

O novo modelo de asignación salarial dos cargos públicos de Podemos subverte as pautas de doazón creando con iso  unha caste entre os seus membros, ao establecer que os que máis cobren  menos doen,  resultando  paradoxal tal proceder  nun partido que defende subir os impostos ás rendas máis altas. 

Un dos principios fundacionais de Podemos dispoñía que a súa finalidade  era agrupar todas as opinións e poñelas en común, un precepto fugaz tendo en conta que  coa  súa  promulgación  extinguíase  a súa vixencia, como politicamente ocorre cando de nacer como un movemento social   pasas a actuar  como un partido  caudillista onde a cohesión militante mídese en atención á  adhesión incondicional ao líder, ás súas formulacións e propostas. 

Aquel proxecto   sustentado sobre os alicerces do 15 M, que fixo pensar a moitos que a política podía ser outra cousa,  na actualidade  perdeu toda a súa esencia, ao converterse  Podemos nun partido á vella usanza onde a  verticalidade  da súa estrutura e as loitas internas marcan a pauta, incorrendo  con iso no anacronismo da esquerda obsoleta  e arcaica que paradoxalmente  agora rescata Iglesias, como referente ideolóxico.

Unha deriva que induciu unha desilusión entre  os electores  fartos  de evidenciar  que o debate político  da súa organización de referencia non viraba ao redor de ideas ou propostas, senón ao redor de cadeiras de brazos e  camarillas; co agravante de estar pechado baixo sete chaves á participación directa como pon de manifesto a desmobilización dos círculos municipais, aquela ferramenta que utilizando a teoría da intelixencia compartida foi coa  que se edificou o partido e expandiuse por España, e  que agora pola  súa inactividade fai que a formación violeta  avance con paso firme cara á súa desaparición.

O cúmulo de despropósitos  da cúpula dirixente é de tal calibre que ata fontes internas asumen estar en caída libre e que o seu crecente  descapitalización implicará unha notable perda de escanos no Congreso ata o punto  que de celebrase actualmente comicios xerais situaríanlles por baixo dos 18 deputados, 17 menos dos actuais 35.

Quebranto  en canto á confianza dos electores, como consecuencia     da renuncia  programática  aos seus principios esenciais,  tendo de sumar a iso o seu contraproducente  enredo xudicial  que ademais de minguar credibilidade dirixente  anula  toda capitalización como socio de Goberno. 

Polo débil arraigamento ideolóxico dos membros   do seu staff directivo  todos  os valores  que foron aceno de identidade e referente distintivo  da organización morada derrubáronse  un tras outro, pasando de defender o  aniquilamento  do sistema e a Constitución de 1978 a erixirse en defensores  sen concesións  desa mesma Carta Magna sen que a incongruencia  de tal mutación supuxese un obstáculo para a súa consumación.

As contradicións fixéronse máis notorias cando para satisfacer  as súas aspiracións a  formar parte  do  goberno  renunciouse  á derrogación da reforma laboral. que ademais de ser   unha das reivindicacións estrela do partido desde a súa fundación en 2014, o propio Pablo Iglesias reafirmárase na súa pretensión  de revogala  durante a última campaña electoral.

Tendo de engadirse a iso outros asuntos  de gran calado  que ao final quedaron  igualmente pospostos como os relativos ao Imposto ás grandes fortunas , a derrogación do artigo 135 da constitución, a creación dunha banca pública, a devolución do rescate bancario, etc., aspectos todos eles que veñen confirmar que  a participación no Goberno central máis que  reportarlle vantaxes  acentuou o declive electoral da organización  capitaneada por Pablo  Iglesias que leva camiño de recortar  o seu espazo ata o teito histórico de EU.

Quen  alardea  de ser politicamente consecuente e resulta cuestionado, debe asumir  que está máis exposto a que a xente xulgue o seu comportamento con maior severidade, e que as urnas pasen factura  ao seu contraditorio  proceder,  pero tal dicotomía parece non preocuparlle o máis mínimo  aos xerarcas podemitas, que a pesar das horas baixas que atravesa  a organización  non dubidan en acentuar a disensión no momento máis inoportuno sacando da manga o "novo protocolo sobre  as doazóns dos cargos públicos de Podemos en todos os niveis de representación pública". 

Unha reforma  pola  que non só deixarán de doar o excedente do famosos "tres salarios mínimos" senón que contribuirán economicamente co partido de forma progresiva, é dicir, que quen desempeñe  cargos máis ilustres como  ministros ou  membros de gobernos autonómicos, abonarán menor contía  que quen ocupe outros postos de menor  rango.

Un cambio que fundamentado na proporcionalidade  vén favorecer   aos membros da elite morada a pesar que a súa aplicación é  antagónica   coa filosofía do partido, o que ademais dunha incongruencia  supón  darlle  munición  aos  adversarios políticos.

Vendepatrias

 O que pretende o "tándem  das  dereitas"  coa súa negativa  a negociar os Orzamentos é debilitar a  cohesión do Executivo no  seu afán  de perturbar a acción de goberno, a pesar que  os prexuízos da súa  maquinación resultan  funestos para o interese xeral.

Desde a súa constitución por Manuel Fraga o principal partido da dereita española puxo de manifesto  a súa total ausencia de memoria democrática e aínda cando a actual  xeración   dirixente debese ter superado esta carencia, o certo é que non só reafírmanse  no proceder  dos seus  antecesores  senón que estableceron un flirteo coa extrema dereita  que non só  failles  pensar igual que eles senón tamén actuar  ao unísono.

Relación    que é  repudiada polo Partido Popular Europeo, no que  curiosamente está integrado o partido de Casado; unha organización que por solvencia  ética  e política rexeita  toda  relación  dos seus  membros cos movementos  ultranacionalistas ou de ultradereita, obedecendo tan diverxente actitude á  existencia de feitos históricos contrapostos,  pois mentres en Europa os criminais do fascismo foron sometidos a xuízo  legal aquí ´non houbo xuízo algún contra os golpistas,  por iso é polo que os seus herdeiros   sigan alardeando de  totalitarismo sen gardar lealdade ao país nin ás institucións democráticas.

En tanto a crispación sexa a principal das súas estratexias, o   conglomerado PP - VOX  manterá a súa negativa  para participar no rearmamento moral  e a unidade de acción   que a situación  esixe para saír da crise do coronavirus, demostrando con iso que cando toca “arrimar o ombreiro” para afrontar   a  colosal transformación que esixe a delicada situación do país, seguen pechándose en banda e utilizando a táctica destrutiva contra o Goberno aínda  sabendo  os repercutidos prexuízos que as súas políticas inducen ao interese xeral.

A actitude da "dereita patria " máis que achegar solucións é botar gasolina aos problemas, pois afeitos de sempre a que lles desen todo feito,  agora relegados á  oposición non asumen   a súa perda de privilexios,  e ese que non outro  é o motivo que lles conduce a pecharse  ao  diálogo e  utilizar  en reacción  a vía das revoltas para a consecución do seu   escabroso  obxectivo, que non é outro  que utilizar unha pandemia de carácter global para desgastar e derrocar ao Goberno sen fundamento argumental que o ampare, pero si coa  interesada  colaboración  dos   medios de comunicación   ultraconservadores que en tránsito a desaparecer apúntanse  a un  bombardeo; e todo porque  esta chusma non  soporta a democracia salvo que sexan eles quen goberna.

Tan  crispado comportamento ademais  dun acto de terrorismo político cara ao lexítimo Goberno de España, é tamén unha agresión contra a integridade  do conxunto da cidadanía  no contexto  dunhas  circunstancias  que ademais  de tráxicas, son difíciles e duras.

Resultando  irritante a súa iteración  involucionista, pois cada vez que por conduto democrático a esquerda  accedeu ao poder, a pesar da lexitimidade outorgada polas  urnas houbo de soportar as actitudes   de rebeldía e as  bravatas dunha dereita que non acepta que outros “usurpen” o poder que se atribúen en pertenza,  pois aínda resultando cómico,   cando son derrotados nas urnas e fórmase un goberno que non é o seu, senten que llo roubaron. Por iso cualifícano de ilexítimo.

Déficit democrático que é parte intrínseca do seu ADN político e causa que  a súa reacción  caracterícese por descualificacións  e  epítetos extremos diante toda alternativa de progreso

Estas actitudes reflicten que  o antigo réxime máis que estar extinto e ser parte da historia segue mantendo plena actualidade e iso por saúde democrática debe ser erradicado sen dilación.

Por iso mais alá do que se nos conte esta tropa, aquel hipotético cambio que nos conduciría á democracia, foi un todo aparente, un obxectivo que nunca chegou a consumarse, porque o que verdadeiramente se produciu foi unha voadura controlada do réxime anterior, que non afectou de ningún xeito á solidez da súa estrutura e moito menos causou a súa demolición; sendo tal dedución perceptible ao profundar desde unha perspectiva histórica no procedemento sucesivo para a súa culminación.

É o testemuño dos feitos quen corrobora exactamente o que sucede neste país, e que vén referendar que lonxe de gozar de plenitude democrática prosegue absorbido pola esencia continuista do réxime anterior, unha realidade marcadamente perceptible, especialmente no plano institucional, onde a actual oposición conservador e o conxunto do  establishment de acompañamento agrúpanse interesadamente na defensa concertada do  neofranquismo como único modelo de organizar a sociedade. 

Si dunha vez por todas queremos parar a  involución crecente non queda outra que impoñer a disciplina democrática que a situación esixe

Podemos non era tal!

Tras  a coalición  con EU  a permanencia de Iglesias á fronte de Podemos non fixo máis que  deprezar a organización,  e non tan só polo efecto  fagocitario exercido polos comunistas, senón tamén, polo  autoritarismo dirixente,  o formato  piramidal da formación  e a  cerrazón ao debate interno.

No verán de 2015 en pleno auxe de Podemos  Pablo Iglesias non quería saber nada do ‘aburrido’ PCE e do seu herdeiro, Esquerda Unida, como así o evidencia a  diatriba que nistos termos dedicaba  aos comunistas.

“Sodes precisamente vós os responsables de que neste país non cambie nada. Sodes uns  cenizos. Non quero que " cenizos" políticos, que en 25 anos foron incapaces de facer nada, non quero que dirixentes políticos de Esquerda Unida, que son incapaces de ler a situación política do país, achéguense a nós. Seguide na vosa organización. Presentádevos ás eleccións, pero deixádenos en paz (…) Quedade no voso sitio. Podedes cantar a Internacional, ter as vosas estrelas vermellas (….) Non quero facer política con iso. Deixádenos vivir aos demais“.

Un ano despois noutro dos seus alardes de incongruencia  Iglesias declinaba na súa afronta  para manifestarse xusto ao revés.

«Eu si me vexo construíndo un futuro con Alberto Garzón (…) Os españois o que queren é que se lles diga a verdade (…) Ninguén poderá dicir que nós non fomos coherentes desde o principio (…) É evidente que Llamazares representa o pasado e Alberto [Garzón] o futuro (…) Podemos ten que ser xeneroso e recoñecer a identidade de EU na coalición electoral.»

Iniciábase así o xiro  a babor de organización morada e a confluencia cos “ cenizos” de outrora, nunha conversión  que facía   de EU  unha forza moderna e de cambio merecedora de todo  respecto. (Ver para crer) 

Pero máis aló da planificada estratexia electoral que se perseguía coa   alianza,  o certo foi  que  nos comicios  do 26 de xuño  de 2016 a  constituída coalición Unidos Podemos non tivo nin con moito os resultados  esperados  como puxo de manifesto a perda  dun millón de votos sobre o acumulado dos seus anteriores resultados  nas urnas, demostrando    que  "as etiquetas do pasado" máis que exercer de incentivo  minguaban o resultado  electoral.

Devandito isto, hase de ter presente que desde a súa creación Podemos levaba  fiando un ríxido discurso contra os partidos a “caste”, tratando de converter a tradicional confrontación entre esquerda e dereita nunha disputa entre os privilexiados e a “xente  decente”;circunstancia  que variou no  substancial  tras a súa fusión  con EU,  pois  de reclamar un proxecto constituínte diante un “réxime que se derrubaba” é dicir,  de criticar o "réxime do 78" pasou  a erixirse en defensor da Constitución, ou o que é o mesmo, a asumir como propio  o anacrónico papel  xogado desde a transición polos titulares da  fouce e o martelo.

Pero a xogada  ten máis percorrido, pois o plan do partido de Alberto Garzón non se para en alianzas conxunturais  senón que a súa verdadeira finalidade   é a integración de facto dos militantes da  súa formación nun proxecto de “converxencia común”, con estruturas conxuntas co partido morado. 

Unha estratexia  que por desatinada que pareza conta coa conformidade  do propio Pablo Iglesias quen apadriña a operación  coa finalidade de aproveitar  a estrutura territorial de EU para vertebrar o novo Podemos, no contexto  dun formato orgánico  que non só supoñerá o  borrón e conta nova dos círculos podemitas senón que afianzará o control efectivo da organización acorde á   verticalidad  da ortodoxia  comunista  contra a  que o líder podemita arremetía cinco anos atrás, pero que actualmente considera  imprescindible como garantía da súa sustentabilidade  á fronte do aparello

Nada  queda  daquel  proxecto fundacional que de ningún xeito   barallaba  como alternativa  a constitución dun “partido de esquerdas á vella usanza”, senón un que "fixese pobo", é dicir un movemento transversal de aberta penetración democrática;  pero o inconveniente para a súa consolidación   foi desde sempre que     ese formato  representaba un obstáculo   nas expectativa de quen  como Iglesias e Montero tentaron desde sempre   modelar á súa medida  a organización para  a súa blindaxe e promoción persoal, que á vez lles eximise de toda responsabilidades ante  seus repetidos  desastres electorais.

As continuas mutacións ideolóxicas, purgas, loitas internas, acusada diminución de representación institucional e total  carencia  de autocrítica fixeron efecto  na organización morada poñendo de manifesto  que o liderado de Iglesias  deixaba  de convencer aos propios, o  que lles conducía a un afundimento electoral sen precedentes que levaba  camiño de situarlles a nivel dos peores  resultado alcanzados por EU nas urnas. 

Todo o que nos venderon  os actuais dirixentes de Podemos atribuíndose o 15 M, as políticas transversais o non ser  de esquerdas nin de dereitas,  nada  ten que ver coa realidade, pois a xulgar polos feitos a verdade do seu tránsito  político é que saíron de EU para terminar arribando a EU,  unha viaxe en circuíto pechado para o que non precisaban alforxas, pois a verdade é que non foron a ningures.

Industrialización ineludíbel

Tras corenta anos fomentando o desequilibrio sectorial e propiciando con iso a  terciarización da economía, a adversa  conxuntura  do país esixe un  cambio de rumbo, unha aposta decidida pola España industrial como única solución capaz de  reequilibrar  os desaxustes do seu anacrónico tecido produtivo. 

Desde a súa entrada  en escena  os efectos  da   COVID -19 para a  economía foron  demoledores,   mesmo  máis impactantes que os padecidos  en épocas marcadas por conflitos bélicos, co agravante que no marco da Unión  o noso país leva a peor parte, e a explicación  de tan  gravosa incidencia débese en gran medida o menor peso que ten a industria no PIB xenuíno respecto a os seus “socios” europeos.

Sinalando para o efecto que aínda que  o sector manufactureiro  tamén se viu tocado por esta crise, aguantou mellor o seu  embate; mentres o sector servizos viuse repercutido en maior medida  ata o extremo de quedar  afectado por unha  parálise xeneralizada, ou o que é o mesmo, por un  peche case  completo da actividade.

Resulta evidente  que a  terciarización do modelo produtivo fíxonos  máis vulnerables á repercusión  de eventualidades  como o coronavirus , sendo o factor inductor de tal continxencia a  progresiva desindustrialización dun país que corenta anos atrás cedeu a súa soberanía por entrar na UE para abrazar  unha economía centrada  no sector servizos que ademais  de xerar un desequilibrio no ámbito dos sectores produtivos conduciunos  a unha situación  de maior  inestabilidade  no emprego e  de menor fortaleza ante a crise.

Nesta tesitura  todo vén indicar  que aínda sen torcerse a cousa, a recuperación para a economía española será máis complexa e lenta  que para o resto de países da súa contorna, e de persistir no desfasamento, é dicir, de non  mediar un reequilibrio na composición dos sectores produtivos aínda pasando varios anos non se percibirán  indicios materiais de recuperación da actividade perdida.

O  clixé do ciclo anterior está velado e por tanto a súa reprodución é materialmente  inviable, esixindo a situación  utilizar a crise  para  catalizar o cambio e repensar a estrutura fundamental das empresas, os sectores e da economía en xeral;  medidas que en primeiro termo esixen o reequilibrio dos  sectores produtivos, pois todo intento de avanzar  en dirección á diversificación económica, sen establecer como obxectivo prioritario esta premisa  está abocado ao máis estrepitoso dos fracasos.

Incorrer na  tentación de seguir agarrándose ao formato do actual modelo produtivo a pesar da súa notoria obsolescencia, é renunciar  á diversificación do mesmo ,o que equivale a acentuar a situación de deterioración  inducida polas políticas aplicadas  durante as últimas  catro décadas  de equivocada  tendencia. 

Desde a chegada da democracia o envorco habido  na estrutura produtiva do país é tan significativo como alarmante; basta con referir que naquel entón   o peso da industria equivalía ao 34% do PIB, mentres que o do sector servizos representaba o 46,2%. 

Con todo agora, a industria rolda o  16% do PIB, é dicir menos da metade da  potencia que ostentaba, en tanto que o sector terciario  ten  incrementado o seu coeficiente   ata  alcanzar o 79% nunha situación de dominio absoluto, e así, se a efectos de industria a  cifra colócanos por baixo da media europea, o dato sitúase por encima dos países  da Unión    cando o referente  de contraste é  o sector servizos. 

Este acentuado desfasamento   intersectorial é reflexo do triunfo das teses  de quen propugnou durante décadas a substitución natural dunha sociedade industrial por unha de servizos, aínda cando a efectos de manter o emprego os resultados da última crise financeira foron suficientemente explícitos ao poñer de manifesto maior fortaleza  das economías que mantiveron  a participación da industria no seu PIB por encima do 20%.

É por iso que a  reindustrialización do país  tantas veces aparcada non deba facerse esperar por máis tempo.

Incrementar o peso do sector industrial no PIB fronte á agricultura, a construción e os servizos ten de ser  obxectivo inaprazable,  máxime  cando os efectos  da nova crise deixaron  probado que o feito de ser punteiros en turismo  e hostalería non foi a solución de nada senón que acentuou a súa vulnerabilidade, por ser o terciario  un sector que tende a esborrallarse con máis facilidade ante conxunturas adversas contrariamente ao que ocorre coa  industria que polo xeral aguanta estoicamente os envites inducidos.

É materialmente imposible saír da crise  facendo o mesmo que ata o de agora,  sendo por iso condición "sine qua non" afrontar  con toda celeridade  un proceso de industrialización do País, por ser a industria o elemento por excelencia   de estabilidade económica dada a súa capacidade de adaptarse á contorna e aos ciclos económicos adversos.

Concellos: Comiso de remanente

O plan do Ministerio de Facenda relativo aos remanentes de concellos debe quedar sen efecto para  dar paso  á modificación do artigo 135 da Constitución e á derrogación da fatídica  Lei Montoro, como paso previo    á redacción dun  novo texto normativo  de réxime local que satisfaga as necesidades efectivas da cidadanía.

O remanente de tesourería  "incautado" polo Ministerio de Facenda aos Concellos será utilizado para pagar a axenda política do Goberno, unha decisión que de xeito evidente atenta  contra a autonomía municipal e impide  que os cidadáns poidan  beneficiarse dos impostos locais para mellorar os servizos xenuínos.

O que pretende  o Executivo con esta operación é que os concellos cos seus aforros  constitúan un préstamo a favor do Estado , de tal modo que no 2020 e 2021 seranlles   reintegrados   5.000 millóns e  o resto ata o acumulado global de 18.000  millóns, é dicir 13.000 millóns   quedarallo  Facenda e  cuxo importe devolverá  de forma aprazada  nun período de dez  anos.

Polo visto a extorsión   é a imaxinativa solución que  pon en práctica  o ministerio de Facenda para salvar a rixidez da Lei de Estabilidade, unha disciplina legal inducida  pola  reforma do artigo 135 da Constitución Española de setembro de 2011 e cuxo contido  foi  utilizado ata a data como  arma arreboladiza para  coartar  o uso do superávit municipal, pero  curiosamente o que  impedía afrouxar a man  sen embarcarse nun complicado proceso lexislativo, é agora  resolvido a través dunha     arrevesada manobra financeira  por expreso  interese do Goberno.

O acordo do Ministerio de Facenda coa FEMP (Federación Española de Municipios e Provincias), foi transformado, en decreto lei polo  Consello de Ministros polo que antes de 30 días debe ser elevado   a debate e aprobación  do Congreso dos Deputados, circunstancia que fai improbable o seu referendo  tendo en conta que ao día de hoxe a  maioría  parlamentaria  opta pola súa derrogación   

A operación apadriñada polo PSOE non pasa de ser unha argucia coa finalidade de burlar as trabas   da lei de 2012, que polo seu carácter estrito  non  permite aos concellos utilizar o remanente  para nada  excepcional; pero  con todo, si abre esa porta á administración central en caso de situación de emerxencia extraordinaria como resulta ser a situación creada  coa COVID-19, excepcionalidade que  é  utilizada  polo Executivo de forma rocambolesca como fórmula para o desbloqueo  dos remanentes locais, non cabendo mais opción para iso que  os   concellos  lle entreguen os seus  aforros.

Desta forma  tan pouco ortodoxa o Goberno, aínda mantendo activas as limitacións  que atan por curto a operativa financeira  das    entidades locais  tenta  aquietar  temporalmente  a presión  política que mantén con estas, e de propina recibe unha contía millonaria de fondos  aínda que sexa en modalidade de préstamo  retornable, sen que tal procedemento resolva  para nada o fondo da cuestión que en todo caso manterase invariable , pois  ao seguir vixente a lei de 2012 o “antídoto” que se lles administra  non cambiará  os límites do marco legal, é dicir, que aínda accedendo a traspasar os seus remanentes os importes recibidos tras o  “branqueo” haberán de suxeitarse a idéntica disciplina de gasto.

Ver ao PSOE utilizando estas manobras  de  acubillo legal   é cando menos un contrasenso político,  desde o punto e hora que foi o Goberno de Rodríguez Zapatero co apoio do Partido Popular quen a través da reforma constitucional de 2011 estableceu de antemán o marco lexislativo á posterior Lei de Estabilidade de Montoro de cuxa repercusión na esfera local fala en por si o actual despropósito financeiro xerado cos  remanentes de tesourería.

Se resulta obvio que os socialistas desde o Goberno  enrédanse na  madeixa das súas propias contradicións o PP agora na oposición  mantén  unha actitude  marcadamente  hipócrita, e nun novo  intento de  escapulir a súa  responsabilidade  nos  feitos   lanza unha ofensiva parlamentaria para reverter  a  situación, cando foron eles mesmos exercendo  función de Goberno quen no 2013 estableceron unhas regras de gasto, que ademais de impedir o déficit non só acoutaba  investimentos sociais senón que impedía  igualmente o uso do superávit, non en balde a Lei Montoro non pasou de ser un instrumento que asfixiou administrativa e economicamente aos municipios ademais de restrinxir a súa autonomía de forma considerable.

Non sendo de recibo  por tanto que as dúas formacións  artífices  de tal desatino eríxanse agora en redentores da situación,   cando en cernes  era  visto que a  modificación  da Carta Magna que ambas secundaron,  ademais da súa dubidosa consistencia cernaba toda posibilidade  a construír unha política económica diferente nun Estado descentralizado como o noso. 

 Craso erro para o que non cabe máis emenda que proceder vía modificación ou   derrogación do actuado.

O problema do remanente das facendas locais non se resolverá  sen suprimir   as causas que o inducen, que non son outras  que a  contrareforma do artigo135 da Constitución considerando que a  débeda dos mercados non debe estar por encima das necesidades sociais, e a xa referida Lei 27/2013, cuxa aplicación non fixo máis que suscitar males maiores ao restrinxir a autonomía das Administracións locais, reducir os servizos públicos e  aumentar as privatizacións; razón sobrada para a súa modificación e derrogación respectivamente , establecendo transitoriamente medidas urxentes que permitan aos concellos utilizar o remanente e prestar os servizos esenciais necesarios con plena solvencia, ata o desenvolvemento e entrada en vigor  dunha nova Lei de Bases de Réxime Local.

A monarquía ráchase

A  fuxida in extremis do vello Borbón por  concatenada    relación coa corrupción, deixa o legado monárquico á intemperie o que contribúe ao seu rachamento, situando con iso   ao réxime do 78 ao bordo do abismo.

Tras  a súa  atarefada  e escandalosa  vida pública, o principal herdeiro do franquismo  foxe do país  nun intento de  escapulir á desesperada  do seu ilícito enriquecemento,  fuxida simultánea  co  xuízo sobre a titularidade  do  Pazo  de Meirás, un  inmoble  señorial que foi  residencia estival  do seu antecesor no cargo  quen seguindo idéntico  patrón de conduta   tamén se fixo  con el a través unha apropiación indebida.

Cadranza que non debe estrañar o máis mínimo   pois os estreitos lazos de relación  entre  ditadura e monarquía veñen de vello,  polo menos  iso é o que indica a Lei franquista de Sucesión na Xefatura do Estado, na que xa o ditador establecía en 1947 que o Estado Español  era un “reino” cuxa vacante de monarca ostentou el  mesmo ata que  eufemísticamente consumouse coa súa morte o “feito sucesorio”

Cabe referir respecto diso que un ano despois da proclamación daquela Lei, nun acto de mutuo acordo entre   as forzas vivas  da  ditadura e a realeza  borbónica  dispúxose  que Juan Carlos de Borbón con só 10 anos, sometésese á tutela de Franco  como sucesor ao trono que o ditador ratificou  en 1969, sendo educado para tal labor  nos principios franquistas do Movemento Nacional.

Tras a morte  en 1975 do seu patrocinador   puxéronse  en funcionamento os  mecanismos  sucesorios,  posibilitando así que  en novembro dese mesmo ano  o príncipe Juan Carlos fose proclamado rei de España co referendo das antidemocráticas e  espurias Cortes franquistas. Nomeamento por tanto, que  contando  coa “lexitimidade do réxime”, careceu en todo  momento de acreditación  democrática  o que detrae toda validez ao mesmo.

Para tomar coñecemento da situación hase de precisar que as eleccións de 1977 co Borbón na xefatura do Estado, celebráronse cun amplo sector  da  esquerda ilegalizada, multitude  de presos  políticos nos cárceres e unha represión que  en nada se diferenciaba  das horas duras do franquismo, é dicir, con plena vixencia da ditadura no poder, repetíndose   idéntico escenario no referendo da  Constitución monárquica do  1978, que o rei xuraría nun exercicio de aberración sen precedentes, coa intención  de crear unha fachada “democrática” que o  desligase   do legado do ditador .

Por tanto, a versión  que se nos conta sobre a Transición non pasa de ser unha adulteración histórica , pois o certo  foi que o papel do monarca  máis que garantir  un tránsito  real á democracia, o que fixo foi neutralizar esa finalidade ao só obxecto de  obstruir a voadura  do franquismo, para cuxa estratexia utilizou inclusive  o golpe de estado  do 23 F,  que orquestrado   por estreitos colaboradores da Casa Real serviulle para desvincularse do mesmo a través do seu famoso discurso en TVE e con iso erixirse en “heroe da democracia”, aínda cando con aquela manobra o que conseguiu foi afianzar   conscientemente a continuidade do franquismo  ou  o que é o mesmo  apontoar  politicamente a ofensiva  neoliberal que é quen tras aquel punto de inflexión marcou  o rumbo do país.

Un desenlace que non podía ter versión distinta cando o réxime do 78  non só é a garantía dos intereses do IBEX 35 ,senón tamén da impunidade e continuidade do antigo réxime, creando con iso as condicións propicias  para que proliferasen sen risco os escándalos de corrupción e persoais do Rey emérito quen desde a súa chegada ao trono, utilizando o aparello do Estado conseguiu acaparar unha das maiores fortunas do mundo e cuxa contía se cifra na actualidade na nada desdeñable cifra  de 2500 millóns  de dólares de cuestionable legalidade.

Sobre tal proceder non  caben relatos   idílicos nin propaganda cortesá como argumento  para xustificar os excesos  cometidos polo  ex xefe de Estado; resultando bochornoso  que os acólitos monárquicos no canto de encartarse aos acontecementos e proceder en consecuencia  quéirannos facer tragar de novo   co   recorrente papel do “mito da Transición”, cando este país  máis que velar pola continuidade da monarquía debe  poñer todo o  empeño en fortalecer o seu funcionamento  democrático, de tal modo que non teñamos que decatarnos do desenfreo  borbónico por unha  investigación da xustiza suíza.

E nesta tesitura, sumidos  nunha crise de Estado sen precedentes  a complexidade está servida,  pois en tanto os  partidos do Réxime do 78 néganse  a investigar as  corruptelas da monarquía,  contrariando a súa actitude,   o groso social  cada vez mais indignado co papel da coroa e farto da situación creada  opta en maioría por abolir o réxime monárquico como  única medida eficaz e consecuente  para mellorar o futuro do noso país.

.