SEN EMPRESAS NON HAI EMPREGO

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Infocadernos; Globedia

A situación do país é anacrónica, pois mentres os partidos políticos terán incrementado os seus orzamentos  o ano que vén nun 27,9 por cento, a noticia oposta indica, que a cifra de emprendedores descendeu ata situarse en niveis do ano 2004.

Non cabía agardar outro resultado distinto, pois o incremento do paro durante o mes de setembro era un todo esperado; cifra que veu a corroborar que para nada se inverteu a tendencia á destrución de emprego, desautorizando así mesmo a euforia do Goberno, que lonxe de interpretar o descenso dos últimos meses en axeitados termos de estacionalidade, empeñouse ata a saciedade en traducir os datos dese habitual xiro de tempada en todo un síntoma de reactivación.

Se en toda acción de goberno non resulta recomendable negar a evidencia, a situación chega á estupidez política cando os gobernantes foxen da realidade porfiando en repetir os seus erros, e xustamente esta é a actitude na que incorre o Executivo do PP á hora de avaliar o negativo alcance das súas medidas de emprego, pois en vez de asumir sen mais paliativos a súa adversa repercusión e proceder vía emenda, os seus membros, nun embate de prepotencia deciden sacar peito alardeando de ter no seu haber os mellores datos de evolución estatística dos últimos tempos, é dicir, a actitude propia de quen en vez de tomar contacto coa racionalidade, opta pola dirección oposta apostando pola necidade como referendo á súa nefasta política laboral.

Por mais suplantación de competencias que se pretenda, os feitos demostran que non é o Consello de Ministros o referente de xeración de emprego, senón as empresas e os empresarios; pero para que o papel dos axentes empresariais poida levarse a termo, as medidas políticas de acompañamento teñen de estar dirixidas a reavivar a economía, obxectivo que non se logra con imperativos de austeridade radical ou coa obstrución das fontes de financiamento, por canto tales prácticas, intensifican a caída da actividade económica repercutindo negativamente no comportamento do mercado laboral, aspectos que ademais de disparar o índice de desemprego acrecentan a volatilidade da taxa de paro.

Para reorientar as políticas de emprego é ineludible un cambio de enfoque, unha mudanza de perspectiva que pasa por tomar nota fidedigna da realidade, por asumir que dende a aparición da crise económica foron máis de duascentas trinta mil empresas as que se viron obrigadas a botar o ferrollo á súa actividade. 

Todo un estrago na estrutura produtiva, que maiormente, veu provocada polas sucesivas medidas de austeridade impostas dende o Goberno coa escusa de adelgazar o déficit público e reactivar a economía, pero que por incompatible finalidade de postulados produciu o efecto contrario provocando unha parálise no crecemento; arrevesada reacción, que ademais de socavar os alicerces do tecido produtivo incrementou aínda máis o xa elevado nivel de desemprego.

Atendendo a esta conxuntura, resulta irrefutable concluír que o desorbitado desemprego que padece o país, non é algo illado nin o fluxo dunha eventualidade incidental, senón a consecuencia directa dun xeito equívoco de concibir o desenvolvemento económico, de aí a súa complexidade; pois non se debe obviar que as súas causas son efecto directo do desmantelamento empresarial suscitado polo inadecuado tratamento aplicado á recesión económica.

Desatinos que derivaron nunha fatal combinación, cuxa emenda obriga a establecer remedios integrais, é dicir, respostas sistémicas de crecemento, pois á marxe de anecdotarios como a inútil reforma laboral, débense aplicar fórmulas efectivas capaces de motivar a reactivación, e ese que non outro ten de ser o camiño a seguir, xa que lonxe de toda conxectura termos de sentenciar que sen empresas non hai emprego..

Nesta liña, os pasos deben dirixirse a forzar un cambio no patrón de crecemento da nosa economía, que por eficacia funcional, obrígase a contar co acompañamento dun plan de ordenamento e diversificación dos sectores produtivos, e a implícita transformación das canles de financiamento das actividades empresariais, unha nova programación de estabilidade, que deixando atrás a actual deterioración, facilite a consolidación de alternativas de evolución. 

Esta resolución é obrigada, como réplica social ás rexeitables e infrutuosas medidas políticas aplicadas polo Executivo do PP, que no transcurso do seu mandato, non fixo mais que promover a "economía de casino" favorecendo a especulación financeira dos mercados e das entidades bancarias en detrimento da economía produtiva, en cuxo ámbito a destrución de emprego tomou idéntica sorte que o derrubamento empresarial.

O obxectivo non se formula doado, debendo asumirse que isto non se resolve a curto prazo, pero tamén admitindo que de persistir na tónica actual, o longo prazo será o punto de encontro dun deserto empresarial, onde a falta de solucións de emprego mesturarase coa pobreza, forzando o tránsito colectivo ao camiño da emigración.

ESPAÑA, MADE IN GERMANY

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Infocadernos; Globedia

Mais que unha receita para as economías en crise, a perversa austeridade merkeliana construída sobre axustes presupostarios e recortes, en vez de inducir crecemento inclusivo ou actuar como solución do noso futuro, resulta ser un antídoto mais prexudicial que a propia enfermidade.

O resultado dos últimos comicios en Alemaña, non debe resultarnos alleo en absoluto, pois as súas consecuencias, teñen para España unha repercusión mais relevante que se estivésemos ante o escrutinio dun plebiscito xenuíno, e iso, en razón á dependencia cativa que o noso país mantén co estado teutón no ámbito da UE; subordinación, caracterizada por un gregarismo impúdico, mais propio dun gobernante que cambiante coa lexitimidade outorgada polo seu electorado, decidise establecer renuncia do seu propio foro e pregarse a intereses foráneos, asumindo con toda naturalidade un papel subalterno como lle correspondería ao prefecto dun protectorado.

Xustamente esa é a degradante función que desempeña un apóstata Rajoy, aquel, que ao día seguinte do seu triunfo electoral, despois de burlar os seus compromisos coas urnas, nun exercicio de obscenidade política, unilateralmente, optou por rexeitar a defensa dos intereses comprometidos cos electores, para despois de coquetear coa hipocrisía, manifestando aquilo de "incumpro as miñas promesas pero cumpro co meu deber", decidirse por outorgar vantaxe exclusiva aos intereses financeiros alemáns.

De disparatada submisión hai que catalogar a decisión de pregarse ás directivas programáticas da chanceler Merkel, por canto a súa propagada estratexia de austeridade, lonxe de ser un remedio á crise, é unha trampa, unha truculenta manobra utilizada polo Goberno e a banca alemá, como método de fustrigamento á débeda doutros países da zona euro, coa finalidade de desviar a atención sobre eles mesmos. Táctica de acoso dirixida a saquear a economía dos países periféricos do sur europeo (entre eles España), co interesado obxectivo de despistar o profundo burato financeiro no que está sumida a economía xermana.

De aí que mais que unha receita para as economías en crise, a perversa austeridade merkeliana construída sobre axustes presupostarios e recortes, en vez de inducir crecemento inclusivo ou actuar como solución do noso futuro, resulta ser un antídoto mais prexudicial que a propia enfermidade.

Por iso faise obrigado a esixencia de tomar encontro coa realidade e erradicar dunha vez por sempre a excedida credulidade europeista, esa deformada visión que dende o euro-entusiasmo acrítico á marxe de todo debate, sen reflexión de vantaxes e inconvenientes, outorgou ao proxecto de unificación europea atributos idílicos, e ata excelencias que preconizaban un futuro marabilloso.

Enfoque percibido dende a euforia do neoliberalismo, que ao recruarse a crise foise ao traste por perda de consistencia, dando paso ao escenario oposto, é dicir, o dunha Europa en tránsito directo cara á desintegración, por causa do empeño alemán de proseguir coas súas prácticas especulativas cuxa aplicación acentuou diverxencias insoportables no marco da Unión, toda vez que o tratamento de austericidio e demais reformas regresivas imposta pola chanceler Merkel, mais que un remedio para os países en dificultades como o noso, resultou ser unha argucia en proveito propio, e proba evidente de tal afirmación, é comprobar que mentres Alemaña financia a súa economía colocando débeda pública con índices de interese do 0% e mesmo con porcentual negativo, España, ten de  facelo en condicións leoninas, afrontando ata o 7% de interese.

Arrevesada dinámica, cuxos prexuízos fanse extensivos a outros ámbitos da economía, pola influencia hexemónica do establishment financeiro alemán sobre o Banco Central Europeo (BCE); interesado dominio, que converte a esta entidade nun lobby do Bundesbank, e tales factores de dependencia fan que mentres o capital financeiro alemán se encontra na súa salsa, por aplicación dunha anacrónica uniformidade, España vese levada a unha situación insostible, onde á desprotección fronte á especulación financeira ten de engadírselle a paralización de todos os seus motores de sostibilidade e crecemento, e todo iso, por obra e graza dunha Alemaña que menoscabando seu prestixio como potencia, con estas prácticas, vén de comportarse como un avarento imperio colonial que basea o seu éxito no desvalixamento dos países periféricos.

Ante este deprimente panorama, son difíciles de entender as mostras de euforia mostradas polo presidente Rajoy, sobre os resultados electorais en Alemaña, cando extralimitándose da formalidade protocolaria, manifestaba sen o mínimo recato que o triunfo da chanceler Merkel "é unha alegría". 

Non resulta doadamente deducible se o seu alborozo é un referendo de conformidade ao acoso sen cuartel que a dirixente alemá manten contra o noso país, ou se talvez, o xúbilo atende ao outorgamento dun novo cuño de identidade, coa merecida denominación de España, made in Germany.

O ESTADO IMPIDE O FINANCIAMENTO EMPRESARIAL

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Infocadernos; Globedia

Resulta inaceptable levantar falsas expectativas con peripecias lexislativas como a recén aprobada Lei de Emprendedores, cando a saída da crise o que precisa, é dispoñer dun sector empresarial debidamente financiado.

Por mais que o goberno do PP empéñese en diagnosticar síntomas de melloría, o certo é, que a saúde económica do país lonxe de prosperar axeitadamente mantense na incerteza dun invariable prognóstico reservado, e todo, como consecuencia do inadecuado tratamento prestado dende o estalido da crise; por canto, a receita aplicada mais que cumprir a función dun antídoto eficaz actuou como un narcótico que día a día non fixo máis que acentuar a debilidade do sistema conducindo o futuro a unha fase terminal.

É obvio que cando o único revulsivo á situación é un concentrado de economía especulativa, mal imos, e se a iso engadimos que o patrón de melloría avalíese exclusivamente en parámetros de blindaxe dos mercados financeiros, peor poñémolo.

Intentar combater a crise utilizando por todo remedio os mesmos referentes que motivaron a súa xeración, equivale a negar, que a causa nunca pode ser a solución, de aí que insistir en aplicar decisións e políticas carentes de fundamento e orientación, ademais de non ser solución de nada, son actitudes que o único que delatan, é que o noso Goberno deliberadamente interésase máis pola protección dos axentes da economía especulativa e a banca, que dos que apostan por xerar economía produtiva, é dicir, das pequenas e medianas empresas, os autónomos e emprendedores; tendencia que por se mesma é unha mostra evidente que a única preocupación do PP, non é outra que defender ex profeso os intereses dos seus directos compañeiros de viaxe.

Por iso  resulta inaceptable levantar falsas expectativas con peripecias lexislativas, como acontece coa nova Lei de Emprendedores aprobada este xoves polo pleno do Congreso co referendo da maioría do PP, toda vez que o seu texto nace como letra morta ao adoecer do acompañamento de fontes de financiamento; limitación, que paradoxalmente ten nas administracións públicas o seu máximo competidor, pois é innegable que o financiamento do sector público despraza e impide o do sector privado.

Mostra evidente de tal afirmación represéntao o feito que durante o último trienio, triplicáronse os fondos  bancarios destinados  ás administracións públicas en diminución do financiamento das empresas e emprendedores, e este efecto de expulsión da economía produtiva, obedece aos inadecuados criterios utilizados, tanto polo Banco de España coma polo BCE, cuxa aplicación incentiva o financiamento ao sector público en quebranto do sector privado.

Por canto, mentres se lle asigna risco cero ás transaccións de débeda pública emitida polo Estado, comunidades autónomas e municipios, o risco asociado ás operacións realizadas con empresas e emprendedores induce consumo de capital, e tal diferenza, inclina as entidades bancarias a tomar preferencia polo financiamento institucional deixando de atender as necesidades que demanda o sector privado da economía.

Pois como queda dito son as propias regras políticas as que inclinan a determinación das entidades bancarias, de aí que aposten por favorecer as operacións con clientes públicos, por necesidade de menos capital, mentres que se o operador provén da actividade privada, as directivas esíxenlles ampliar a porcentaxe de recursos propios respecto ao volume total dos seus activos.

Así, dos limitados recursos que os bancos destinan para financiar a economía, é significativo o incremento da parte absorbida polo sector público dende xaneiro de 2011, cuxo importe ascende a 273.000 millóns de euros, contía que indiscutiblemente  non será destinada a satisfacer o financiamento que demanda o sector privado, que paradoxalmente en idéntico período, sufriu unha restrición crediticia nunha contía semellante, cifrada en 279.000 millóns de euros

Tendencia ascendente que cunha cota do 33,5%, sitúa as administracións públicas como o principal beneficiario do saldo total do financiamento das entidades bancarias, despois de dous anos e medio de incremento continuado e de ter alcanzado un record do 44%; cifras que delatan a existencia dun "hándicap" que non pode ser ignorado, e cuxa corrección demanda a urxente intervención da representación patronal, na liña de esixir a supresión da competencia desleal que representa adxudicar un maior atractivo á débeda pública, en prexuízo do financiamento privado.

Sen esta obrigada corrección, por mais marcos lexislativos que aprobe o Partido Popular, será imposible que flúa o crédito bancario cara á actividade empresarial, extremo que ademais de acentuar o risco de inestabilidade, limitará a creación de novas empresas, co impedimento engadido á posta en marcha de novos proxectos de investimento e expansión, feito que imposibilitará saír do labirinto á nosa economía para sumirnos nunha permanente situación de crise e desemprego

CANDO CHOVE SOBRE MOLLADO

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Infocadernos; Globedia

Nin a aconsellable transparencia, nin as boas prácticas son pezas de acompañamento no funcionamento das institucións públicas tocante ao marco da contratación, pois sen excepción, as decisións nesta  materia están dominadas por un halo de discrecionalidade.

Debeu ser o mitolóxico Xúpiter, aquel deus da chuvia, o raio e o lóstrego quen o pasado mércores non quixo perderse a inauguración do curso político no Pazo da Carreira de San Jerónimo, e alí, empolicado na cuberta do Congreso dos Deputados deu en facer trasnadas, e mentres provocaba un trebón torrencial removía as tellas no seu tellado, deixando que entrase a auga a chorros dentro do hemiciclo nun día tan significado; forzando de tan húmido xeito a suspensión da sesión, xusto cando, as súas señorías sorprendidas e sen paraugas ían retomar a actividade parlamentaria.

Ou ben foi este o motivo ou caso contrario non queda outra que aducir que debeu ser cousa do demo, pois o que resulta inadmisible, é pensar que tal continxencia viñese motivada pola neglixencia da empresa adxudicataria; unha firma líder da primeira división, que ao parecer, en razón a esa categoría, foille outorgada pola Dirección Xeral de Patrimonio do Estado a execución das obras que por importe de 4,5 millóns de euros, incluían entre outras actuacións a substitución das cubertas do complexo da cámara baixa.

Traballos para cuxa licitación seguiuse o método "negociado sen publicidade", é dicir, sen concurso aberto nin difusión, ou o que en práctica de equivalencia resulta ser o mesmo, que unha arbitraria contratación a dedo.

Todo un atípico procedemento cuxa utilización difire no substancial dos supostos de aplicación reservados para a posta en práctica desa modalidade contractual, ao non se dar neste caso nin causas xustificativas, nin solidez de argumentos que debesen avalar a súa utilización, e polo tanto a súa imposición forzada, ademais de disconforme, ocasiona unha flagrante discriminación, ao ser resolto pola administración mediante convite restrinxido en vantaxe única do adxudicatario, por canto resulta obvio que a través deste sistema conculcouse a libre e pública concorrencia.

Discrecionalidade que sumada a unha inadecuada tramitación, dá renda solta para que no ánimo dos administrados prodíguese a desconfianza que provoca todo trato de vantaxe salpicado de opacidade, síntomas que polo seu propio carácter perverten o procedemento deixando porta aberta ao contaxio da corrupción.

Deficiencias que neste caso non veñen soas, pois á citada irregularidade contractual haberá de engadirse o reproche que por neglixencia merece a lixeireza de comportamento dunha clase política que en plena época de recesión mentres esixe sacrificios a destro e sinistro non reparan en consumar suntuarias intervencións destinando un gasto multimillonario xusto no momento mais inadecuado e para unha finalidade totalmente prescindible.

De aí que o incidente das goteiras do Congreso, á parte do seu carácter de continxencia, veña de resucitar o feito, que a contratación pública é a actividade de goberno mais exposta á perversión por parte dos que ven a función pública como  un botín político, e que por sarcástico que aparente, teñen na propia Lei de Contratos do Sector Público o aliado mais apropiado para cometer impunemente uns actos de corrupción. que pola súa proliferación extensiva tomaron condición sistémica e estrutural.

Nin a aconsellable transparencia, nin as boas prácticas son pezas de acompañamento no funcionamento das institucións públicas no marco da contratación, pois sen excepción, as decisións nesta  materia, están dominadas por un halo de discrecionalidade onde prevalecen os criterios de oportunidade política ou de opaca conveniencia sobre a fiabilidade e o rigor das mellores ofertas; decidíndose as adxudicacións dos concursos á marxe de toda disciplina, condicionadas exclusivamente ao nivel da peaxe aboada á marxe dos termos previstos nas regras de aplicación, e  dos termos establecidos nos pregos de condicións. Extremo contrastable coa mera supervisión dos expedientes delituosos dos incursos en causas xudiciais connotadas con esta actividade, como tamén, revisando aleatoriamente o contido das ofertas de licitación en contraste coas resolucións recaídas.

Actualmente a contratación pública segue a ser o maior foco de corrupción do país, e o seu remedio non radica tan só na remisión taxativa ao Código Penal dos presuntos implicados, sendo necesario por eficacia de resultados a aplicación de remedios complementarios que no plano político limiten a concorrencia dos afectados ao proceso electoral, de tal modo que politicamente a corrupción mais que un delito exento de cargo arrastre repercusións limitativas. Tendo de engadir a iso a cesión parcial das competencias políticas en materia de contratación a favor doutros cargos executivos, para que esta mingua de atribucións, erradique toda trama de intereses e por deriva oposta poida ser devolta a decencia á función pública.

.

DEMOCRACIA EN CLAVE SUBVERTIDA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Infocadernos; Globedia

Aquí non caben mais enganos, pois o certo é, que a quebra do noso modelo de convivencia non obedece a unha situación accidental, tendo de  afirmarse que os acontecementos do último bienio, atenden a unha estratexia exhaustivamente planificada.

O esforzo dos integrantes da cúpula do PP por esfumar evidencias da súa degradación, é múltiple e variado, e así por análoga tendencia, tanto pódeselles relacionar cunha interesada manipulación de equipos informáticos para entorpecer a acción da xustiza, como maquillando o trasfondo da súa verdadeira condición política para proseguir a súa fraude sistemática e vender como boa á cidadanía o produto dunha falsa realidade.

Toda unha plasmación do expresado por Aldo Pellegrini, cando afirmaba, que os escasos de razón viven nun mundo falso e artificial, baseado no poder que poden exercer sobre os demais.

Encaixe de identidade adaptable neste caso a quen carentes de ética e de hábitos democráticos chegan a ostentar a dirección de goberno, e por condición reflexa transgriden o réxime de dereitos e liberdades, dando paso a un estado de absolutismo dominado polos desmandos, os abusos de autoridade e a corrupción, é dicir, o statu quo que identifica o exacto proceder do actual Executivo conservador.

Con tales extravíos é doadamente deducible que as malas prácticas impóñanse ao cumprimento da norma e fagan subverter o funcionamento do sistema democrático.

De aí, que aínda que legalmente o Partido Popular dispoña do respaldo dos comicios, non ostente lexitimidade ningunha como posuidor da maioría parlamentaria e a titularidade do Executivo, por canto, para a súa consecución, a soberanía popular como plasmación da vontade dos electores foi ninguneada a través dunha tendenciosa campaña electoral, caracterizada por arbitrarias promesas con profusión de falsidades e mentiras, manobra, cuxa deriva trouxo consigo o total incumprimento dos compromisos contraídos cos electores.

Dinámica desprovista de toda ética, propia dos adictos á mentira e habitual en quen nin sente estima, nin o mínimo respecto pola democracia, daqueles que non reparan en traizoar a confianza dos electores, ao só obxecto, de satisfacer como única meta a súa desmedida ambición por instalarse no poder.

Por iso que despois do acontecido nos últimos comicios, visto o xiro dado polo PP ao seu programa electoral non debe caber a mínima tolerancia, sendo obrigado proceder en consecuencia para denunciar sen mais paliativos que a acción de goberno que vén despregando o actual Executivo, por incumprimento continuado de contidos ten de outorgárselle o cualificativo de fraude democrática.

Epíteto empeorado por ulteriores manifestacións do presidente do Goberno, Mariano Rajoy, quen despois de recoñecer o incumprimento das súas promesas electorais, nun intento de xustificar o inxustificable, afirmaba ter cumprido co seu deber", toda unha metida de pata que lonxe de ser un argumento de defensa, delata o seu total desprezo pola democracia, cuxa esencia reside precisamente en todo o contrario, é dicir, en gardar disciplina ás leis e regras do xogo desbotando toda transgresión de norma ou acción que implique a violación do sistema como agora está a acontecer.

Aquí non caben mais enganos, pois o certo é, que a quebra do noso modelo de convivencia non obedece a unha situación accidental, debendo afirmarse que os acontecementos do último bienio, atenden a unha estratexia exhaustivamente planificada, mostra diso é o feito que dende a chegada ao poder do PP, a crise económica viuse agravada por unha crise social crecente e unha gradual deterioración democrática, e todo, como consecuencia do "contrabando electoral" instaurado ao seu antollo polo grupo conservador, unha práctica consistente en utilizar sutilmente a vontade popular e tras a súa manipulación dar o cambiazo con intención oposta, tal é poñer o sufraxio popular a libre disposición e defensa do evanxeo que predican os mercados financeiros e  tamén  coa finalidade de converter a democracia nun referente testemuñal reducido á mínima expresión.

O futuro do país non pode estar en mans de quen utilizaron a forza das urnas para facer o inverso do que ofreceron; non pode recaer tampouco nunha organización política que apesta a corrupción, sendo de urxencia capital afrontar unha profunda rexeneración da clase política, poñendo á fronte e en substitución persoas moral e profesionalmente preparadas, capaces de afrontar os novos retos que esixe a renovación da vida pública e política, xerando así, un novo estilo onde a conexión entre gobernantes e gobernados volva ser a clave de referencia.

Urxencia incontestable, pois coa degradación política que adoece o PP, nesta conxuntura, antóllase inútil toda vía do rexurdimento.

EMPREGO, UN OBXECTIVO QUIMÉRICO

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Infocadernos; Globedia

 O Estado actual, mais que o conxunto dunha sociedade política e xuridicamente organizada capaz de impoñer a autoridade da lei, é un monopolio en mans dos mercados financeiros .........

A pouco que pasen os días e o estío vaia chegando á súa fin, tamén o barómetro estatístico verase afectado polo cambio estacional, e o descenso do mercurio non só influirá na térmica ambiental, senón tamén no desemprego, cuxa alteración revelará que aquela alardeada reactivación de meses atrás, lonxe de supoñer un cambio de tendencia no mercado laboral como indebidamente apuntaba o Goberno, a realidade é que tal espellismo debíase única e exclusivamente ao 'efecto verán', é dicir, ao influxo do arrastre ocasionado pola temporalidade turística e as campañas agrícolas de marcada estacionalidade.

De aí que agora, cando á estatística temos de cepillar o po da contaminación política é obrigado poñer límite á distorsión, pois ao mostrarse a evidencia, os feitos indican que aquela hipotética xeración de emprego foi tan só unha fábula do Partido Popular, un avultado de provisionalidade na marcha imparable da destrución do tecido produtivo, e o que é mais grave, unha mostra incontestable conforme a economía española na súa actual tesitura será incapaz de crear emprego neto en termos desestacionalizados.

A pesar do negativo impacto de resultados e que as previsións non auguran cambios en positivo, lonxe de asumir que pola vía de recortes e axustes é imposible gañarlle o pulso ao desemprego, o presidente Rajoy, inmune á denegación das cifras e presa dun optimismo enfermizo, opta por virarlle as costas á realidade mantendo continuidade co contrasentido, por medio doutra inútil Reforma Laboral e o acompañamento dunha inservible Lei de Emprendedores.

Parches ineficaces, como resulta de todo marco lexislativo que en materia laboral non traia por escolta a garantía de financiamento necesario aos directos axentes de emprego, é dicir, das miles de pemes, autónomos e emprendedores; de tal modo, que mais que ter que debaterse nunha interminable prórroga de subsistencia, poidan cumprir firmemente o seu verdadeiro papel como auténticos dinamizadores da economía e creadores de riqueza e emprego.  

Para maior abundancia temos  de constatar que a actual ausencia de crédito ameaza con afondar o calado da crise en razón a un maior debilitamento do tecido produtivo, cuxo 99% da súa estrutura, está agrupado en micropemes e pequenas e medianas empresas que pola cerrazón bancaria a prestar diñeiro, sumado aos problemas de precariedade financeira que a situación proxecta, acentúan o clima de deterioración; situación que de non se remediar de inmediato aventura o incremento da destrución das actividades empresariais, e por conseguinte, o ascenso dos índices de desemprego.

Unha barbarie inxustificable, dende o punto e hora que isto sucede unha vez producida a capitalización da banca española con inxección de axudas públicas por máis de 40.000 millóns de euros, e que en teoría faría que fluíse o crédito e que a maquinaria da actividade produtiva volvese poñerse en marcha.

A falta de interrelación efectiva entre o rescate bancario e o financiamento empresarial, pon de manifesto que a ollos do neoliberalismo imperante que rexe os destinos do país, a economía real, mais que un obxectivo preferente tende a cumprir unha función accesoria, dada a súa relegación a un segundo plano en vantaxe da economía especulativa como factor dominante.

Toda unha manobra de curtidade que desenmascara a falsidade do dogma neoliberal que formula o rexeitamento da intervención do Estado na economía, por canto, a evidencia pon de manifesto que o Estado actual, mais que o conxunto dunha sociedade política e xuridicamente organizada capaz de impoñer a autoridade da lei, é un monopolio en mans dos mercados financeiros, que carentes de estratexias de emprego impoñen a factura dos seus excesos, e collendo a saco o control, fan que todo funcione en exclusiva vantaxe dos seus propios intereses, contando co beneplácito e a colaboración necesaria do sector maioritario da representación política.

Polo tanto, conducidos por un goberno en funcións, carentes de autonomía financeira, perdido o dereito a decidir e cun Estado que mais que unha solución resulta ser un problema; sumado a iso o afianzamento do modelo neoliberal onde prevalece a protección dos capitais nacionais e estranxeiros en detrimento do dereito ao traballo, nese contexto enrarecido, é indubidable que por mais medidas lexislativas que se formulen en materia laboral por mais mensaxes propagandísticas que se emitan, cada día que transcorra con este lastre ás costas, a creación e estabilidade no emprego mais que unha posibilidade se antolla unha quimera, salvo que a maioría social aposte pola erradicación do neoliberalismo a través da substitución política e a derrota dos mercados  especulativos.

DO FUME Á DIGNIDADE

É de todo punto inadmisible que despois de estar a mirar para outro lado dende a instauración da democracia, de non ter tomado cartas no asunto nin establecido en tan longo período un marco estable de relacións bilaterais e estratéxicas....

En política, o feito de excederse en sutileza, mais que unha mostra de enxeño é unha etiqueta de estupidez, e esa equivalencia de analoxía é aplicable aos que poñen todo o seu empeño en camuflar a realidade desviando a atención da opinión pública mediante estratexias de distracción, para así manter o interese dos cidadáns lonxe dos verdadeiros problemas do país.

Se primeiro excedéronse acentuando a crise económica para impoñer como mal menor a renuncia aos dereitos sociais e a aceptación forzada do desmantelamento dos servizos públicos, agora, para paliar o deslustre que lles ocasiona unha infecta corrupción, quérennos convencer que está de moda ser estúpido para que nos adecuemos a ese estado de modernidade asumindo o papel de idiotas, e así, tras un rexistro emocional de rancio avoengo patriótico decidamos secundar a esperpéntica liorta desatada contra Xibraltar.

Ese conflito de deseño político creado á medida polo PP, coa única finalidade de envolver en fume os seus propios desmandos e propagar dese modo un proselitismo de consumo interno; toda unha estratexia de marcadas reminiscencias goebbelianas con localización nas antípodas do recomendable protagonismo diplomático.

Polo tanto non caben interpretacións nesgadas, pois aquí non existe outra realidade que unha desavinza prefabricada, un ridículo intento de causar un curto circuíto no sentido crítico dos individuos, ou o que é o mesmo, a posta en funcionamento dunha ferramenta de manipulación cuxa única finalidade é obter lealdades políticas aproveitando para iso a rendibilidade que adoita achegar a credulidade dos inxenuos.

Con todo, neste asunto o verdadeiramente problemático e ata notoriamente perigoso, non é o propio litixio en se mesmo, senón a sobredose de fanatismo de acompañamento, que de non se poñer remedio pode derivar en situacións de maior complexidade con risco inducido á violencia, extremo que resultaría impropio nunha conflagración destas características, pero de alto risco previsible cando en vez de estar dirixidos por lideres sensatos e emocionalmente estables, a dirección é conducida por uns axitadores de masas proclives ao enaltecemento de radicalismos, pero que en situación extrema, son totalmente incapaces de garantir a estabilidade e o control da situación.

É de todo punto inadmisible que despois de estar a mirar para outro lado dende a instauración da democracia, de non ter tomado cartas no asunto nin establecido en tan longo período un marco estable de relacións bilaterais e estratéxicas cos mandatarios do outro lado da reixa, sexa agora, en coincidencia coa situación de maior degradación e corrupción política e económica que vive o noso país, cando tarde mal e arrastro dispáranse as alarmas da preocupación contra unha situación de feitos consumados, cando o seu sería poñer fin á escalada de despropósitos e establecer no tempo unha axenda de diálogo como vía de solución.

O goberno de Rajoy debe subtraer escalada ao conflito deixando á marxe pendencias e refregas belixerantes, para conducirse a un encontro coa sensatez, e así reverter a orde de preferencias no facer político, cuxo protagonismo, en modo algún pode ser ostentado por esta trangallada xibraltareña, debendo orientar a acción representativa á resolución das demandas perentorias do país, cuxos expoñentes mais significativos non só radican nos numerosos escándalos de corrupción senón tamén na inestabilidade política co engadido da grave recesión e desemprego que afecta a amplos sectores da maioría cidadá.

Para tal efecto, en materia de corrupción considerando que no actual contexto tanto o Goberno de Mariano Rajoy coma o propio Partido Popular están no ollo do furacán pola súa presunta implicación en feitos desta orixe, en razón a iso e por hixiene democrática, é condición sine qua non que logo da investigación debida purifíquense responsabilidades facendo caer nos implicados todo o peso da lei con renuncia implícita se fose o caso.

Pois aínda sendo indiscutible que a política é parte innata da nosa existencia, non é menos certo, que a presenza da corrupción é o factor desencadeante da crise do sistema que motiva a crecente desconfianza nos políticos, partidos e institucións, cuxa consecuencia final é a ruptura entre representantes e cidadáns. Desencontro que non se resolve con tácticas de distracción nin defendendo aos infractores das poutas mediáticas senón cun rescate da integridade e rexeneración que devolva á función política a dignidade perdida.

E por mais enredos e voltas que lle queiran dar, mentres isto non aconteza, a degradación política manterá a súa tendencia crecente

UN CAMIÑO A NINGURES

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Infocadernos; Globedia

De aí, que por xusto encadre haxa de concibirse ao neoliberalismo non tan só como unha ideoloxía económica, senón ademais, como un pensamento fundamentalista da vida con tendencia perturbadora, que polo seu carácter excluínte e marcadamente absolutista.

Quen fose destacado adaíl do neoliberalismo, o economista Milton Friedman, a pesar que de labios a fóra preconizaba a ausencia de toda intervención estatal na economía, curiosamente, a título persoal non predicaba co exemplo facendo caso omiso dos seus propios postulados, e así en práctica inversa, durante toda a súa vida profesional non dubidou en acollerse ás subvencións do estado de Illinois, para sufragar economicamente o desenvolvemento da súa actividade docente na "escola de Chicago", é dicir, unha mostra de perversión dun personaxe incoherente, a do teórico neoliberal cargado de contradicións que sen acudir a axudas do estado tería arruinado a súa función mercantil ás primeiras de cambio.

Irónico contrasentido de quen en vida ostentara a paternidade do moderno neoliberalismo económico; esa predicada doutrina que tras as súas hipotéticas vantaxes, enmascara un transfondo reaccionario que ademais de desvalorizar o sistema democrático, induce a incautación do aparato do estado, abrindo vía libre á liberalización de todo o público e a conversión dos recursos sociais en amortización financeira.

Eses expoñentes son o vivo reflexo da realidade extensiva que actualmente domina o panorama socio económico do noso país, cuxo afianzamento conta coa participación dunha xeración de substitución, herdeira dogmática das teses do autor neoiorquino, refírome aos membros do neoliberalismo español, ou o que é o mesmo, ese agrupado de paridade ideolóxica no que conflúe un reconvertido socialismo e unha dereita recalcitrante, digamos PSOE e PP.

Pois por desconcertante que aparente, estas organizacións a pesar de manter ante os electores a ficción das súas diferenzas a través de recias rivalidades retóricas, o certo é que as dúas correntes políticas son simplemente axentes intercambiables que en razón á súa capitalización electoral, alternativamente, veñen sendo utilizadas polo neoliberalismo como colaboradores necesarios, coa exclusiva finalidade de levar a termo o seu perverso obxectivo, que non é outro, que crear unha sociedade de desigualdades, onde pequenas elites económicas sexan os únicos favorecidos a custa de estender a pobreza á gran maioría social.

De aí, que por xusto encadre haxa de concibirse ao neoliberalismo non tan só como unha ideoloxía económica, senón ademais, como un pensamento fundamentalista da vida con tendencia perturbadora, que polo seu carácter excluínte e marcadamente absolutista, resulta totalmente contraproducente para a estabilidade do país e altamente pernicioso para a súa saúde económica e democrática.

É evidente que estes prosélitos do credo neoliberal foron os causantes da crise, de aí que supoña un contrasentido que como culpables do caos, agora, sigan á fronte da función política defendendo intereses minoritarios ligados aos seus aliados capitalistas, destinando miles de millóns de euros de diñeiro público a salvar ás entidades bancarias copartícipes da hecatombe, mentres non reparan en reducir o estado social a mínimos á vez que escamotean recursos de apoio ao fortalecemento do tecido empresarial e do emprego.

Unhas políticas de axuste que sen ser a solución de nada veñen a incitar a gravidade dos problemas existentes para desembocar nunha crise social de múltiples consecuencias; onde á depresión económica se lle suma a psicolóxica, sendo o abismo do desemprego, a degradación dos desafiuzamentos e o atraco aos preferentistas, expoñentes dos seus lesivos efectos que conxuntamente á afección repercutida en sanidade e cultura confórmase o mapa actualizado da crua realidade española.

Para maior complexidade é perceptible que o neoliberalismo como ideoloxía é inherentes da corrupción, e non soamente no plano individual, senón que o propio sistema que esa ideoloxía propicia é factor desencadeante de corrupción colectiva, cuxa proliferación se estende por igual dende o goberno ata o conxunto de expresións do sistema, abranguendo na súa afección dende o mundo empresarial ata os partidos políticos. Todo un referente de decadencia e de perda de principios éticos que rompe a cohesión social e debilita a institucionalidade, deixando relegada a democracia a un mero referente electoral, onde paradoxalmente os compromisos non toman condición de obrigas.

Por iso que os electores teñen a chave do cambio se queren erradicar o favorable statu quo duns poucos en vantaxe do interese colectivo, tomando para iso parte activa nunha rebelión pacifica pero belixerante, orientada a suprimir da actualidade política a ideoloxía excluínte do neoliberalismo, e a arma mais contundente para lograr tal finalidade é a emisión dun voto de conciencia e eficacia probada, para así evitar que os adictos a reproducir o despropósito de Milton Friedman sigan a conducirnos en dirección contraria ao futuro.

O FUTURO TEN A PALABRA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Infocadernos; Globedia

Un cambio, no bo sentido de rescatar a democracia para inverter os termos de funcionamento, e dende a nova orde, dunha vez por sempre poñer a política a servizo protagonista dos cidadáns.

Se os electores deciden ir ás urnas sen ter que tapar o nariz, é de imaxinar que o bipartidismo en España teña tocado teito, e iso non só pola estendida corrupción que salpica aos dous grupos políticos do "club dos infectos", senón tamén, polo incumprimento continuado de ambas as dúas organizacións coas expectativas dos seus votantes, tendo de engadir igualmente a insolvencia executiva dos seus gobernos de alternancia; conxunto de aspectos determinantes da crise sistémica na que está sumida a maioría política do país e por derivación as institucións da súa dirección.

É máis que notorio que os membros deste referente de dualidade política gastan as súas enerxías en cuestións de escasa importancia pública, fuxindo de afrontar os asuntos relevantes ou no seu defecto convertendo as alternativas en conflitos, e mentres tanto entréganse á promoción de banalidades e ao absurdo exercicio de confundir a vaidade coa autoestima.

Todo un problema de fondo que irremediablemente polas súas características, sitúa ao país nun estado de bancarrota política, nunha  quebra onde o poder de goberno claudica ante uns poderes fácticos, financeiros e económicos, plasmando a evidencia que España foi entregada á voracidade dos especuladores, coa agravante que mentres isto acontece vemos aos nosos representantes submisos ante o imperativo dos mercados, transixindo abertamente como se está a danar a soberanía do Estado e como se violenta a vontade democrática dos cidadáns, , asumindo con toda normalidade, como se consolida o aumento da degradación e as desigualdades sociais..

Drama que agravou 20 meses atrás en coincidencia co triunfo electoral dun "rexistrador taciturno", que tras o seu neoliberalismo de deseño, decidiu outorgar mais cota de poder aos mercados en detrimento do dereito cidadán, destinando todo o que o Estado aforra en recortes sociais a satisfacer unha débeda pública desbocada; decisión contextualizada no marco dunha política de radical austeridade que mais que unha solución de futuro afundiunos na crise de forma irremediable, de aí o noso cambio de posición, mostrando unha desvalorizada situación no contexto internacional, onde a marca España pasou de ostentar o cuarto posto na economía da zona euro, despois de Alemaña, Francia e Italia, ata nosa actual posición na peor das encrucilladas.         

Nesta alteración, os testemuños de irracionalidade non se fixeron esperar e as incongruencias prodigáronse por todas as partes tomando protagonismo de actualidade, e así, mentres o presidente Rajoy alardeaba de resultados destacando a tendencia positiva das súas políticas na creación de emprego, ao unísono, dunha parte Chistine Lagarde directora do Fondo Monetario Internacional (FMI), e doutra Olli Rehn vicepresidente da Comisión Europea (CE), chafaban a mensaxe propagandística do Presidente, a través dunha iniciativa sobre a potenciación do mercado laboral, consistente, en rebaixar os soldos o 10% a cambio do cal as empresas se comprometeran a forxar emprego.

Esta formulación ademais dunha imposición de xerarquía, non deixa de ser un ofrecemento envelenado, unha nova argucia dos mercados financeiros, cuxa única finalidade non é outra, que garantirse o cobramento urxente dunha débeda publica especulativa, próxima ao billón de euros e os seus respectivos intereses, sen risco a detraccións que supoñería o establecemento de iniciativas evolutivas e políticas activas de emprego; pero o que tamén despréndese do propósito de ambas as dúas institucións, é o fracaso das políticas do neoliberalismo austericida, apadriñadas polo oficialismo bipartidista, que pola súa cerrazón ao crecemento, ademais de impedir o saneamento das contas públicas fan que se afunda a economía e o emprego. 

Polo tanto, non é tempo de panos quentes, agora a corrección de erros sistémicos obriga asumir as súas causas promotoras, admitindo a desconexión do mundo político coa sociedade civil, ao igual que o entreguismo do bipartidismo ante a presión especulativa dos mercados financeiros, e dende esa realidade, afrontar a transformación necesaria cara a un novo sistema institucional onde non caiban oportunismos nin demagoxias populistas dos que manexan os fíos pro domo sua e dos seus directores monetarios. 

Un cambio, no bo sentido de rescatar a democracia para inverter os termos de funcionamento, e dende a nova orde, dunha vez por sempre poñer a política a servizo protagonista dos cidadáns.

Para alcanzar este obxectivo é imprescindible que a sociedade como colectivo se desprenda de indolencia e decida tomar compromiso polo seu futuro, aceptando ser parte activa da confrontación histórica, e convencerse que da súa implicación depende a derrota dun bipartidismo cómplice, finalidade crave para combater sen escudo aos que despois de xerar a crise fixeron desta o seu mais perfecto negocio a custa de sumir ao conxunto da sociedade na miseria colectiva

E DAMOCLES ENFUNDOU A ESPADA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Infocadernos; Globedia

Mais que nunca, o país necesita e merece ser gobernado por xente decente, pois xa abonda de estar dirixido por individuos sen código de conduta ou indiferentes ás regras democráticas.

Na metáfora, Damocles, cando viu que a espada pendía ameazante sobre a súa cabeza suxeita exclusivamente polo fráxil pelo da crina dun cabalo, o pánico causoulle efecto na súa apetencia de influxo e ante o risco dun tráxico desenlace, decidiu renunciar ao desfrute das excelencias que acompañan o exercicio do poder, rexeitando de plano o sono de converterse nun mandatario.

Pero o que fora unha anécdota moral utilizada historicamente para advertir das implicacións que acompañan ao liderado, nos nosos días, aquela alegoría exemplificante quedou sobresida; agora, os profesionais da xerarquía despistaron todo temor ao risco por alcanzar a hexemonía, pois onde figurativamente pendía o perigo daniño dunha folla de aceiro, hoxe triunfa o demérito en prácida avinza cunha tolerada e masiva corrupción.

Por iso, que afirmar que a democracia en España foi derrotada antes de iniciar a súa andaina, mais que unha expresión extravagante é unha apropiada resposta á realidade, unha referencia precisa do evidente; pois a estas alturas, é manifestamente perceptible que os que tomando a testemuña da autocracia comprometéronse a abordar o cambio político, salvo honrosas e minúsculas excepcións, os figurantes, foron o peor de cada casa. 

Sendo atroz consecuencia de tal afirmación, un comprometido historial de 36 anos de permisividade a unha perversión continuada e crecente, que en toda aparencia, sen distingo nin confusión, mais que o esperado cambio positivo foi a prórroga mimética dos trazos mais característicos da ditadura franquista.

Nunha democracia ecuánime, seria impensable imaxinar que fosen as urnas quen prodigaran a crispación e o estado de involución, quen primaran os hábitos degradantes e a vitoria "contra natura" da peor ralea política, e iso por insólito que resulte, é o que repetidamente, por mala praxe e manipulación electoral vén acontecendo no noso ordenamento.

Alarmante tendencia que urxentemente é obrigado investir por imperativo de rexeneración, para así, dunha vez por todas erradicar os malos hábitos políticos, situando aos titulares da decadencia e as súas organizacións de pertenza no ámbito da marxinalidade, que por saúde democrática lle pertence a quen son os principais culpables do actual estado de prostración.

Mais que nunca, o país necesita e merece ser gobernado por xente decente, pois xa abonda de estar dirixido por individuos sen código de conduta ou indiferentes ás regras democráticas; de representantes do arco parlamentario que tras as siglas dos seus partidos, sen o mínimo pudor, utilizan fraudulentamente os rendementos electorais para impregnar a política de indecencia e inmoralidade.

É moita hora de hixienizar a esterqueira política, cuxa inmundicia salpica por un igual tanto ao PSOE coma ao PP; é unha emerxencia poñer punto final aos continuos e vergonzosos casos de corrupción que próximos aos dous millares teñen no Bárcenas e os EREs os referentes de actualidade; todo un cóctel explosivo que de non se desactivar a tempo, mais pronto que tarde, polo arrastre das súas consecuencias, ademais de levar ao país á mais profunda ruína económica e institucional, ameaza con provocar un conflito social de primeira magnitude con risco implícito de revoltas violentas.

Agora son inútiles as pantomimas parlamentarias, de aí que resulte esperpéntica a última sesión da cámara, un insólito debate entre corruptos, onde o pestilente mesturouse co vomitivo. Un finxido enfrontamento entre o PP e o PSOE, cando a percepción xeneralizada é que entre eles non existe distinción e que ambas as dúas organizacións, conxuntamente, conforman a mais infecta casta política imaxinable.

Por iso aínda que ambos os dous neguen implicacións, e obxecten entoar un mea culpa, mea máxima culpa,. o certo é, que o veredicto cidadán xa está emitido e ao seu ver os desenganados electores manifestan unha total retirada de confianza por perda de credibilidade. 

De aí que Rubalcaba e Rajoy co seu "duelo de titáns", poderán negar en sede parlamentaria o a todas luces  evidente, poderán enganarse a se mesmos; pero xamais convencerán os millóns de electores que abriron unha brecha coas súas formacións, dando unha resposta de indignación e rexeitamento cidadán, que prognostica cambios radicais nos resultados das próximas citas coas urnas, un derrubamento que ameaza a omnipotencia dun desastroso bipartidismo.

Con todo, o grave desta corrupción "en diferido" non é tan só ser o punto de encontro da degradación política, senón ademais a repercusión do seu custo social, e o impacto dos seus efectos na calidade de vida dos cidadáns, por ser aspectos influentes no deseño dun futuro de progreso.

O actual estado de crispación ten por único remedio un proceso de rexeneración política, e para iso, é condición "sine qua non" que a espada volva pender sobre a cabeza de Damocles.

AS ADVERSIDADES DO BIPARTIDISMO

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Infocadernos; Globedia

A política que debese ser unha ferramenta transformadora, e ao mesmo tempo protectora dos dereitos sociais, actualmente, non serve para dar solución ás aspiracións da cidadanía pola evidente degradación do sistema bipartidista.

Circunscribir a lexitimidade democrática á soa consideración do resultado duns comicios, ademais dunha irreflexión disparatada é negar o evidente, ou o que é o mesmo, é querer contradicir a quen manteñen que o sistema electoral español dende a súa implantación non serviu para afianzar as institucións do Estado de Dereito, senón que exerceu unha función contraria ao propiciar o declive das súas entidades e desencadear a decadencia democrática.

Un afundimento motivado en exclusiva polo desenvolvemento do sistema electoral, cuxo principal obxectivo dende a súa orixe foi instaurar a prevalencia de intereses dun sector selectivo da clase política, que de forma asidua, impuxo esta arbitrariedade por enriba dos dereitos colectivos da cidadanía.

Tomando lección da historia, é conveniente recordar que cando se inicia a transición democrática, a ferramenta lexislativa en materia electoral aplicada nos primeiros plebiscitos "libres", foi o Real Decreto-Lei de marzo de 1977, marco lexislativo imposto polas cortes franquistas á marxe da oposición democrática da época, coa gravidade engadida que a pesar do tempo transcorrido, no fundamental, aquel mecanismo electoral segue mantendo a súa vixencia e finalidade, que non é outra, que facer prevalecer a gobernabilidade sobre a representatividade, consagrando deste modo o principio conservador do dereito electoral.

Conxuntura que sitúa teoricamente ao bipartidismo como única alternancia posible, de aí, que as forzas políticas (PP-PSOE) beneficiadas por unha representación superior á súa forza real; por inxusto que resulte o sistema, en reciprocidade ao privilexio que tal situación lles confire, non dubidaron en opoñerse á instauración dun sistema electoral alternativo que garantise o principio de pluralidade e o recoñecemento da soberanía popular nos seus xustos termos.

A política que debese ser unha ferramenta transformadora, e ao mesmo tempo protectora dos dereitos sociais, actualmente, non serve para dar solución ás aspiracións da cidadanía, pola evidente degradación do sistema bipartidista, pois o oficialismo político mais que cumprir o mandato dos seus electores, converteuse no aliado natural do poder económico, utilizando o seu fraudulento crédito electoral coa única finalidade de secundar as esixencias dos mercados financeiros no seu empeño por desmantelar o marco de liberdades e suprimir os dereitos conquistados.

Por iso resulta evidente que tras o esgotamento do sistema bipartidista non encontremos nada distinto que a realidade dunha crise económica exponencial mesturada cunha profunda corrupción política, de aí o decadente panorama que preséntasenos e cuxa orixe ten a súa motivación no descrédito de licenciosos comportamentos e desmedidos privilexios desta "casta "política.

Motivos que por excedidos, contrastan coa dolorosa situación que padecen a gran maioría dos cidadáns que fartos de abusos, pacificamente, renuncian á súa pasividade característica para tomar a rúa, facerse oír, e así, mobilizando as conciencias, demandar outra forma de democracia distinta que reporte un Estado distinto, cuxo obxectivo esencial sexan os cidadáns.

Para implantar cambios efectivos na estrutura política, económica e social deste país é inútil demandar a participación política do oficialismo dual que representa a alternancia bipartidista, pois por conduto regulado nada cabe esperar dos partidos beneficiados pola actual conxuntura.

Ningún resultado positivo débese inferir dunhas organizacións políticas acomodadas, que perderon o sentido da decencia e que en crítica correspondencia reaccionan impulsivamente ante a presión da sociedade civil, ao negar lexitimidade democrática ás reivindicacións colectivas da cidadanía, mentres camuflan o incumprimento sistemático de todas as súas promesas electorais ao abeiro da recorrente escusa de ostentar o mandato das urnas.
Cando debesen asumir que a mobilización popular é a réplica á pasividade política, e nunha sociedade democrática, a fórmula de presión necesaria para forzar o cumprimento dos dereitos recoñecidos constitucionalmente.

Polo tanto, actualmente non existen dúbidas para resumir dicindo, que o principal inimigo do estado de dereito é sen dúbida o bipartidismo conxénito, esa alianza de intereses que dende as orixes da transición, vía alternancia política, entre o neosocilismo e o neoliberalismo, repartíronse o desempeño da función executiva do Estado, cuxa prolongada vixencia creou un estado de falsa democracia, onde a relación entre o malestar económico e inestabilidade deu paso a unha profusión de conflitos sociais, coa frustración engadida que supón ver como agora os teus representantes aprópianse da política para poñela ao servizo exclusivo de intereses espurios.

De aí que para rescatar a democracia e alcanzar unha nova orde electoral, previamente, haberá que derrotar o bipartidismo  como principal inimigo a bater.