AVE, ZETA, MORITURI TE SALUTANT

Cando  un pobo colabora e  aplaude ao seu verdugo o patíbulo non é un castigo senón unha recompensa. ASTANO é o que é,  por carecer de autenticidade e someterse voluntariamente ás determinacións de axentes  externos tanto socialmente como política e sindicalmente.

Erroneamente a paternidade da coñecida frase "morituri te salutant", foille adxudicada aos gladiadores romanos cando realmente a súa autoría correspondía aos condenados á morte que participaban nas naumaquias «combates navales» en honra do emperador Claudio, pois ben, cando xa criamos superada esa época de Tiberio, resulta que coa batalla naval por ASTANO a frase recobra vixencia en razón ás insidias do Cesar Zapatero.

Este emperador trasnoitado, nado en Pucela Augusta e dominador da Hispania, semella que para seu divertimiento determinou recrear o gran circo romano no recinto de estaleiro fenés e manter sesión continua dun espectáculo de morbo inacabado, e mentres alza a súa man e en sinal de aprobación ao VETO concertado coa UE, usa satisfeito o seu pulgar cara arriba.

A este laureado experto no engano e a mentira élle indiferente o futuro do estaleiro, pois os seus actos son guiados por unha soa meta, que non é outra que manterse instalado no poder e o demais tráelle áo pairo. Por iso, para que as cousas cambien ou non, dependerá da decisión inequívoca de pór límite aos excesos absolutistas e extravagancias deste emperador trastornado e intranscendente e a destitución da súa garda sindical - pretoriana.

O que ocorre neste gran anfiteatro de ASTANO, é que son moitos os leóns e poucos os cristiáns, e mentres esta correlación mantéñase, aínda que a frase non sexa de pertenza Ave, Zeta, morituri te salutant

PLANEAMENTO URBANÍSTICO

A actual crise que estamos vivindo aparte da confusión económica que induce, crea un panorama de insolvencias á hora de establecer directivas e previsións de futuro e esta circunstancia ha terse especialmente en consideración á hora de redactar os plans xerais de ordenación municipal que na actualidade atópanse en proceso de elaboración ou revisión, pois suposto contrario, correrase o risco de aventurar unhas expectativas do planeamento urbanístico dispares e afastadas das previsións de crecemento efectivo, ou o que é igual, se estará consumando un documento de planeamento de ineficaz viabilidade, xa que logo, o actual panorama presupón un risco evidente e desaconsella a tentación de aplicar obxectivos optimistas.

O urbanismo sostenible fundamentado no contido do Informe Brundtland promove un criterio de racionalidade territorial solidaria e plausible, pero nun escenario de recesión como o presente, sen cuestionar o seu enfoque, dicir, que falla a súa perspectiva holística, tendo en conta que dous dos seus tres aspectos conceptuais como son (benestar social e a bonanza económica) comparten un escenario pouco halagüeño e nada conveniente para exercicios de compaxinación.

A redacción ou revisión dun planeamento urbanístico mais que un exercicio de compromiso electoral dos gobernos locais, ha estar debidamente xustificado e motivado, é dicir, obrigatoriamente meditado, pois sería anacrónico afrontar unha planificación urbanística sen argumentos que o protexesen, salvo que se teña o empeño en promover revanchismos políticos ou aplicar conductas irresponsables nas que se impoña a "razón institucional" á sociedade. 

O rigor e eficacia de e un plan xeral radica na solvencia do seu contido e en garantir a súa posibilidade de xestión acorde cá establecida temporalidade e os medios previstos no seu estudio económico financeiro. A momento presente, dicir, que o conxunto xeral dos concellos desta comarca, que dispoñen de planeamento xenuíno, teñen incumprido o seu plan de etapas e por iso, dentro dun marco de incerteza como o actual, calquera planificación correctora de erros anteriores, presupón aventurar previsións sobre futuro mais que aleatorio.

Pero podese ser mais preciso e asumir un feito certo, tal é a existencia de parámetros socioeconómicos devalados que alteran o contido das previsións dos planeamentos vixentes, e efectivamente, esta é unha evidencia incuestionable pero non un argumento recomendable, tendo en conta que de ampararnos nesta certeza estariamos asumindo que no seu contido existen previsións desaforadas que por disciplina legal, sería de obrigada corrección e isto polo menos é o fundamento polo que a consellería de política territorial devolveu durante a lexislatura 18 plans xerais de ordenación municipal aos seus concellos de orixe.


En épocas de bonanza económica a tendencia do planeamento é a de habilitar áreas de novos crecementos que posibiliten o desenvolvemento urbanístico, contrariamente a entrada en escena da crise, como é o caso, frea as previsións de novos ensanches, e se circunscribe a consolidar o existente.

Pois ben en atención a esta obviedade, calquera revisión tería que desinflar as súas previsións de desenvolvemento a base de reducir solo urbano non consolidado e solo urbanizable delimitado  coa conseguinte posta en perdida da súa condición catastral e a merma inducida para as arcas municipais.

En resumo, non corren bos tempos para case nada, pero moito menos para establecelas determinacións xerais de planeamento urbanístico, pois o labirinto da nosa situación economía entra en colisión directa cos índices de sostenibilidade que deben presidir desde a  orixe os traballos de redacción dun novo plan ou súa revisión, para poder superar con éxito o test de legalidade que a Xunta de Galicia impón á súa aprobación definitiva sobre o cumprimento de límítes de crecemento e desenvolvemento. A situación aconsella un aprazamento e entre tanto sortear as deficiencias dos actuais plans a través da tramitación correctora de modificacións puntuais, pois o que onte non se fixo hoxe xa non corre présa.

 O que con todo é recomendable e urxente é a adecuación á lexislación autonómica en vigor para erradicar ambigüedad interpretativa e fortalecer o seu carácter normativo, e así, dunha vez por todas evitar dualidades funcionariales interpretativas que prorrogan as resolucións de expediente urbanísticos mais alá do que o procedemento administrativo tolera, do que os gobernos municipais deberan  autorizar e que con resignación os administrados veñen de soportar.

O MAL NON É A DEMOCRACIA, SON Os POLÍTICOS

Sen ser unha panacea o sistema democrático é a solución menos mala como forma determinante  da representatividade popular, pero ten as súas eivas, pois unha decisión equivoca no voto cidadán queda limitado en emenda por un prazo de catro anos.

Un caso de contraste  é Fene, onde  nas últimas eleccións municipais o candidato hoxendía alcalde, levantou unhas expectativas favorables no sentir popular que obviamente inclinaron a balanza electoral ao seu favor, pero o paso do tempo veu certificar que a decisión das urnas foi unha fatalidade, pois a tempo presente o actual mandatario non atende a satisfacer a confianza outorgada.

Son seguro que agora, unha vez pasado o ecuador do seu mandato, o primeiro edil municipal dilapidou o 90% do seu capital electoral, e hoxe,  ao seu grupo político, os veciños do municipio retiráronlle a confianza que lle facilitou o acceso do seu candidato á alcaldía, e con todo, non existen resortes populares para forzar o seu cesamento no cargo, e iso en realidade, se é unha discordancia do sistema.

O resplandor do candidato tense  eclipsado, a súa dialéctica tornouse en charlatanería rebaixada, as súas promesas en pretextos, as súas obrigacións en escamoteos; só mantén inequivocamente invariable o que non incorporou ao seu programa electoral, que non é outra cousa que as súas percepcións económicas, que a xulgar pola súa inutilidade debesen ser suxeito de supresión.

A súa meteórica carreira política foise ao garete, caeu da Executiva Nacional, o cargo de presidente comarcal da súa formación deu ao seu fin, sendo cuestionado tal rango até polos compañeiros do seu grupo.

En síntese en Fene só queda un bosquexo difuminado daquel excelente cadro que lle venderon aos veciños de Fene,  e no canto dun alcalde só dispomos dun monicreque que se move polo impulso dos fíos que manexa un tránsfuga que é o verdadeiro alcalde na sombra.

Pero tamén ha quedar claro, que a oposición política que acumula a maioría da corporación, é tan responsable como o propio goberno por manterse inmutable ante tan caótica situación.

Claro que esta, é unha espontánea opinión de alguén que profesa escasa simpatía por quen fai da política a súa solución de vida

Definitivamente, afirmar que en política non se debe aplicar, o que se aprende de publicidade e relacións públicas, pois como se pode comprobar os efectos son desastrosos e arroxan o nefasto resultado de converter a Fene con notoria diferenza na peor Alcaldía de toda a comarca.

A CÚPULA DE BNG BAIXOU AO SUMIDOIRO

Na actualidade a formación frentista despois do varapau dos últimos tempos, apostou por renovar a súa executiva simulando o mito do Ave Fénix, e os novos membros xurdidos das súas propias cinzas se enzarzan en protagonismos e caudillaxes, deixando que a estratexia e liña politica resúmase na improvisación e nos tumbos de feira.

O establecemento dos pactos de gobernabilidade foi un antagonismo cuxo nefasto resultado tivo o seu detonante mais soado na perda do goberno da Xunta, pero o verdadeiramente curioso é, que a súa xénese se consuma cando un dos socios (BNG), iniciase a súa caída, e pasase de 17 a 13 deputados, é dicir, a cúpula da executiva nacionalista nun exercicio de auto-engano e falsa xustificación de resultados, optou por disfraza o fracaso das urnas polo “éxito” de formar parte do goberno autonómico.

Daquela a miopía política do BNG iniciouse, pois no canto de establecer a oportuna gradación correctora, acentuou a súa carencia óptica coa consumación dos pactos municipais. A sorte estaba botada os samurái de Bloque guiados polo iluminado superior Francisco Rodríguez, decidiran facerse o hara-kiri.

Pero no caso do bipartito de Fene, o despropósito tomou condición paranoica, e o BNG local por imperativo da súa cúpula, arruína o seu capital electoral que na última consulta coas urnas chegou acadar tan só uns exiguos 700 votos contra os 3000 doutros tempos.

Iso debeuse a que os nacionalistas por imperativo dos pactos subscritos, incorporáronse ao goberno dun PSOE local que en lexislatura anterior tentara procesar xudicialmente á corporación do BNG, pero xa sendo socios de goberno o actual Alcalde denuncia ante o fiscal ao seu antecesor Rivera Arnoso, e para mais contradición o novo rexedor mantén unha radical postura de manter pechada a actividade de ASTANO mentres o BNG promove unha iniciativa popular a lograr o acceso de estaleiro á construción convencional.

Ä vista dos feitos, os pactos que alguén considero como un reactivador do nacionalismo, ao final serán a razón de que o BNG volva á situación de converterse nun grupo testemuñal e todo por obra e graza dos mesmos que seguen dirixindo o cotarro.

Menos mal que nos queda Portugal

PERLÍO: MAIS QUE O CRUCEIRO UNHA VÍA CRUCIS

Para vivir  en Fene  hai que armarse de paciencia, pois a incapacidade adestrada do seu goberno municipal  fai que todo o público leve o sinal do “sine die”, pero se ademais de fenense  un é residente  de O Cruceiro de Perlío entón amais  de aguante  estoicamente co seu confinamento ten de fornecerse de resignación e ver como finaliza unha nova lexislatura e seguen sen dispor dunha  comunicación peonil segura  co resto da  parroquia.

Parece que a autoridade do Alcalde da localidade e a súa veciñanza nesa contorna, non pesa o suficiente para que o seu colega de partido político e Ministro de Fomento, responsable do Administrador de Infraestruturas Ferroviarias (ADIF), o lucense José Blanco, deixe de marear a perdiz e dunha vez por todas promova a execución desta infraestrutura cuxa xustificación é acreditadamente perentoria.

Dadas as características do actual paso a nivel, ademais do factor de alto risco  que induce o seu servizo, representa  unha  humillación para os usuarios por canto tal acceso non difire  en nada  dun camiño de cabras, degradante e perigoso, co agravante que  a alta frecuencia de transeúntes polo devandito atallo, acentúa as posibilidades que en calquera momento xurda unha desgraza irreparable.

A máis da poboación residente cabe referir, que na zona existen dous equipamentos altamente frecuentados (Centro Social da Terceira Idade, e Igrexa Parroquial de Perlío), que son punto de encontro de infinidade  de anciáns e de asistentes a culto relixioso que maiormente toman ao seu destino  por ese acceso do inferno, pero en contraposición, esta o feito de que os equipamentos docentes atópanse á  banda oposta, sendo que os nenos do lugar han de utilizar diariamente idéntica encrucillada. Tal circunstancia supón un agravante por canto iso confirma que nunha curva ferroviaria sen visibilidade algunha, á parte dos adultos,  cruzan a vía férrea, nenos e persoas maiores con mobilidade locomotora   limitada por razóns de idade.

Probada e xustificada  pois a urxencia da actuación, o que os veciños afectados non deben ignorar é que a súa singular  “vía crucis”  ten un calvario de emprazamento temporal inédito, e no seu peregrinar coa cruz do problema ao lombo non son azoutados  nin burlados por uns soldados romanos, senón por unha banda dos concelleiros  da súa vila.

Tal afirmación  vén referendada  pola acta do pleno da sesión do 8 de Xaneiro do 2009, onde o PP da localidade, facéndose sensible co escrito asinado por centos de veciños  someteu á  aprobación do pleno, unha Moción na que  demandaba un pronunciamento no sentido de instar a intervención urxente do Administrador de Infraestruturas Ferroviarias (ADIF) para a execución desta infraestrutura de comunicación.

O curioso desta iniciativa que en boa lóxica debese contar co apoio unánime da totalidade dos  representantes corporativos, é que tan só dispuxo  do aval do PP como promotor e a adhesión de Esquerda Unida (EU), mentres que o propio Alcalde e o seu grupo (PSOE) como a formación nacionalista (BNG), situáronse en contra de tal iniciativa e por extensión en contra da reivindicación veciñal, iso se, aducindo cada un o disparate correspondente, os socialista fundamentáronse no oportunismo da súa presentación e os nacionalista como sempre na “táctica da estratexia”

Pero cando imos para dous anos daquel desconcertante pleno, e  o estado da situación mantense, é evidente que   as formacións políticas  que rexeitaron o seu contido son as únicas responsables de que a situación continúe sen resolverse.

Non obstante, os concelleiros implicados ademais  de insuficientes xestores son uns completos irresponsables, toda vez que parecen descoñecer que a  demora na  execución xera de facto a mantenza   dunha ilegalidade urbanística,  por canto o valado imposto polo organismo ferroviario ao promotor das vivendas anexas ao paso, non admite a ruptura da súa continuidade, e iso ocasiona que  se actualmente producírase unha desgraza,  a (ADIF) eximiríase de toda responsabilidade, que recaería directamente  no  promotor e por derivación penal no  propio alcalde por recibir a rúa  sen esixir o cumprimento da legalidade. Claro que o peor parado sempre sería a vítima e por riba a súa familia.

En resumo, se os responsables do goberno municipal non están á altura das circunstancias e non demostran a capacidade suficiente para cumprir os compromisos contraídos, é obvio, que  os afectados haberán de tomar actitudes contundentes, pois a paciencia tamén ten un  limite, máxime cando á súa demanda sóbranlle fundamentos, pois non é de recibo que dia se e día tamén uns veciños do municipio poñan en risco  as súas vidas pola neglixencia dos seus representantes.

A única réplica admisible que de feito satisfaríame, é a publicación no Boletín Oficial do Estado do anuncio do concurso de licitación das obras; pois  tentar convencerme con diatribas,  sería igual que lavarlle a cabeza a un burro que é o mesmo que  perder o xabón e o tempo.

LEXIONARIOS DO GRAN PODER

Cando un asume como papel exclusivo protexer  as súas vantaxes e privilexios, é evidente que caladamente  estase a facer conserxe do seu propio egoísmo, e iso  aínda sendo  censurable, non tería maior relevancia se a  velada tendencia  quedase en mero antollo, pero cando esa aspiración  toma  formato de fixación  e transfórmase en obxectivo  irrenunciable a cuestión pasa a tomar  un carisma perigoso, máxime, cando para o  logro da súa  finalidade,  o  artífice, bota  man de artimañas  saturadas  de demagoxia, para, a través do engano cativar a adhesión de incautos e confiados a favor da súa causa.

 

Pois ben, dentro dese perfil presunto, podemos ensamblar con axuste perfecto aos paladíns  da  clase sindical, quen   rompendo toda regra de mercado e sen investir un euro,  lograron solucionar o seu futuro a través dos rendementos que na súa calidade  de executivos    achégalles  unha das maiores empresas do estado cunha masa laboral  de 57000 empregados, conformada maioritariamente por profesionais con categoría de redimidos.

Esta macroempresa ten a singularidade que os seus titulares non arriscan capital algún, a súa carteira de contratación vía  participación nos orzamentos públicos  está oficializada  anualmente e por tanto os seus beneficios garantidos por adiantado,  non estando suxeita a estándares de produtividade nin ao pago de nóminas cuxo importe de 2345 millóns de euros  anuais, son sufragadas polos empresarios españois e a Administración pública, cifra que sumada ao importe de subvencións non finalistas mais complementarios, alcanza os 3180 millóns de euros, é dicir, que traducido a outros termos hase concluír que por imperativo financeiro a totalidade dos cidadáns españois por activa ou por pasiva son afiliados de pago das centrais  sindicais, ao ter que achegar dos seus impostos o financiamento que en exclusiva correspondería satisfacer aos afiliados de número a través do pago das  súas cotas.

Pero os lexionarios do gran poder mantendo o seu segredo mellor gardado, teñen a absurda pretensión de despistar tales excesos, e nun exercicio de distracción, sen mencionar  súa captura iterativa dos fondos públicos nin o escamoteo  de plusvalías empresariais,  chegada  a situación da actual crise se auto eximen  de toda culpa, mentres derivan  responsabilidades a torto e  dereito, e despois de vivir longo tempo no silencio da contrapartida,  agora cando seu descrédito e un clamor popular, tentan facer colada  no lavadoiro da folga xeral

 Non serei eu quen xustifique a  política económica do PSOE nin quen libere de responsabilidade  causante  a outros sectores implicados, pero en razón a políticas de feitos  consumados,  tampouco teño dúbida algunha que vostedes por anos continuos de depredación das arcas públicas, comparten idéntica responsabilidade no desastre económico deste  país,  pois no canto de propiciar a defensa dos dereitos da clase traballadora  amparándose en contrapartidas de responsabilidade, rendemento  e produtividade,  nun desacerto continuado dedicáronse a exemplarizar a cultura   pelotazo laboral, e prodigar  a figura  de liberados sindicais  cuxo custo ha sufragar a sociedade en pleno.

Se o espectáculo xeral da operativa sindical é de descrédito integral, quen tolera semellantes excesos e prorroga no tempo súas arbitrariedades, é tan culpable como os propios beneficiarios, e aí temos a clase política pagándolle as súas nóminas e librando súas subvencións, mentres que paralelamente decretan o incremento do esforzo fiscal aos cidadáns de a pé e reducen os salarios a aqueles outros funcionarios que se manteñen estadía no seu posto de traballo.

Pero na comarca de Ferrol  o facer destes sindicatos  resulta cando menos máis escabroso, por canto, en todo o  proceso de reconversión amais da súa entrega aos ditados   dos seus superiores en rango, fixéronse partícipes da desfeita da factoría naval de ASTANO, sen que no transcurso do mesmo faltasen as purgas, as malas mañas e o nepotismo repartidos acorde  ás disparidades ou afinidades militantes.

Acontecendo que cando o froito da súa semente sindical invalidou a continuidade do estaleiro, foron os primeiros, en pór a bo recado seu futuro  a través  de  prexubilacións de luxo que como sempre haberían de pagar as arcas públicas, sen importarlles que o ferrollazo do naval dese ao traste coas expectativas de emprego das  novas xeracións e afondara  na quebra  a economía comarcal.

Resulta que segundo vostedes, Astano tiña de axustarse ás directivas europeas  e acatar o veto que asinaron, pois ben, rompendo esa disciplina de acatamento  ás directivas do mercado que tanto defenderon, agora, cando o que se trata é vetar seus excesos, promoven o desacato e baixan do andel o obsoleto  manual de axitación de masas,  para resucitar realidades que non por certas deixan de ser extemporáneas,  pois quixera lembrarlles  que o 20% de paro, as pensións miserentas, etc, etc., non é unha novidade do tempo presente, pero claro, o feliz noivado con Zapatero tíñaos ensimesmados e non deixaba que visen esas realidades, e agora que lles plantou, cal  noiva resentida destapan as intimidades, nunca mais certo que o odio, é o amor sen os datos suficientes

Non hai mais que falar, nesta comarca hai miles de estómagos que non teñen  nada que agradecerlles, mais ben todo o contrario, xa que logo, como o día 29 de setembro na comarca celébrase “o día do favorecido”,  quen non se atope entre ese selecto grupo, tal celebración non é da súa incumbencia, pero pola miña banda non dubiden que cando convoquen unha  folga xeral para demandar o levantamento do veto que pesa sobre Astano, parafraseando a Mario Benedetti direilles que,  vostedes saben que poden contar comigo.

LEIRE PAJIN, AS DAMAS DE BRANCO E A AQUIESCENCIA FEMINISTA

Cando aínda mantén actualidade a súa premonición sobre o acontecemento histórico planetario, “la bien pagá”, volve polos seus foros e fainos coñecedores do seu novo vaticinio, proclamado esta vez, “a vontade moi clara do Goberno cubano de avanzar no proceso de transformacións e de reformas económicas e sociais”; á vista de tamaño desvarío, é evidente que ao defunto Valle - Inclán, escapóuselle unha personaxe das novelas da súa etapa esperpéntica, e agora, aínda por riba toma razón de vida na xefatura política e por non perder súas orixes de espantallo, prosegue seu frenesí dedicándose a profetizar perversidades e despropósitos.

Lembro aquel disparate seu, cando afirmou que o PIB era claramente masculino, e que o cambio daríase cando as decisións importantes fosen tomadas polas mulleres; pois mira ti por onde vostede como muller e feminista, baixo o tórrido sol caribeño na súa estancia na Cuba dos irmáns Castro, xa tomou esa decisión importante, que non foi outra, que negarlle audiencia a outras MULLERES cuxo valor, integridade e heroicidade non ten parangón, por canto trátase das Damas de Branco, un colectivo de intachable conduta, que reclaman que a ditadura cubana poña en liberdade aos seus pais, homes, irmáns, fillos e fillas , encarcerados por manter disidencia co réxime autocrático da illa, e tal circunstancia faias merecedores de total consideración e do maior dos respetos.

Desde calquera punto de vistas é intolerable que a segunda de a bordo do partido do goberno español, visite a illa acatando anticipadamente sometemento aos ditados do partido comunista cubano e para mais contradición, xa na Habana, exerza de portavoz do goberno insular e proclame ao catro ventos as bondades do sistema, manifestando realidades inexistentes. Agora que está en boga a recorrente frase da “táctica da estratexia” como método argumental para razoar o inxustificable, é posible que esta señora aduza que o fin xustifica os medios, e que todo sexa pola excarceración dos presos políticos
Chegado a este punto, hei de manifestar que en Cuba as celas teñen actividade permanente e mentres liberan a uns presos políticos, outros.entran á trena.

É indecente o xogo de dobre moral que se trae entre mans, quen desde o aparello do partido socialista, promociona a recuperación da memoria histórica polos excesos cometidos en corenta anos de ditadura franquista e en coincidencia desprázase á Habana para darlle respaldo a cincuenta anos de ditadura castrista, isto ademais de incongruente é patético, e se a artífice deste desvaneo proclamase abertamente feminista resulta moito mais escandaloso, por canto esa ditadura, amais de merecer a censura pola súa propia vixencia dado o agravante machista da súa estrutura xerárquica, merece un repudio exponencial pola constante vulneración dos dereitos das mulleres; pero polo visto, esa é unha realidade que a alta executiva do PSOE prefire obviar.

Eses xestos de conivencia de Leire Pajín coa ditadura cubana, delatan e poñen ao descuberto a verdadeira catadura moral dunha persoa baleira de ideoloxía, que esconde tras unhas prestacións económicas desorbitadas, un feminismo panfletario e inconsistente con tinguiduras de narcisismo enfermizo; que delata que a súa incidencia xenética por tendencia desertora míngualle facultades para establecer a consecuencia estable que o seu cargo precisaría.

Con esta odisea caribeña a señora Pajin, amais de devaluarse a si mesma, dentro do marco europeo ten deixado en evidencia á súa propia organización política, pero na súa fazaña hai outro aspecto que non debese pasar desapercibido; pois resulta que tras os despropósitos cometidos, semmella que a totalidade do movemento feminista español en razón ao seu silencio, outorga aprobación os seus desvaríos.

Sorprendentemente hai movemento sociais e corrente reivindicativas que aínda sendo feministas, cando certos privilegios poidan porse en perigo a calada é a resposta e a inconsecuecia faise compañeira intima do antagónico, daquela con consentemento xa tedes a integridade do feminismo nas mans do poderoso cabaleiro.

Pero quen mantén inalterable a esencia dos valores democráticos, ha manifestarse como un disidente mais e apoiar activamente o encomiable papel das Damas de Branco, e eso ha ser así ate que os amigos de Pajin lle outorguen ao pobo cubano a liberdade que lles pertence.

AS DEPUTACIÓNS E A TÁCTICA DA ESTRATEXIA

Aquela obsesión que certa formación política mantiña en suprimir as deputacións, parece que co paso do tempo teña ido perdendo fol, agora as circunstancias son outras, e os que noutro tempo cuestionaban a validez das entidades provinciais, resulta que a tempo presente sen indixestar contradicións, soterraron seu maximalismo subliminar de épocas pretéritas en permuta polas atribucións que lles confire o feito de arrogarse rango executivo na dirección colexiada das citadas corporacións.

Recoñecendo o dereito de evolución, de orixe, faise costa arriba asumir esta mutación no espazo e no tempo, por canto o cambio é tan radical que amais de investir as regras do consecuente, converten a incongruencia nunha consolidación estable.

Pero estas extravagancias irreflexivas non se poden denominar incongruencias cando os promotores da súa comisión pertencen a un determinado armazón político, pois non hai que esquecer que se trata de seres superiores que nunca se contradin, só se adecúan á táctica da estratexia, concepto este que non está ao alcance da compresión analítica das "mas media" por ser exenta do talento necesario para establecer conclusións de tamaño alcance.

Hase entender esta inferencia como unha cohesión coa asunción de autenticidade que autoproclaman os integrantes desta elite.

A quen a ambigüidade lle crea escozores non toma por inercia instalarse no incoherente, todo o contrario, promove rutas por itinerarios de consecuencia que lle leven alcanzar unha meta chamada obxectivo, pero para establecer esa finalidade, o primeiro que hai que determinar é se a vixencia do obxectivo mantense ou está deslocalizado, e a xulgar polo feitos isto último é o gran dilema que oculta quen nun exercicio de contradición, tenta manter intacta a súa virxindade ideolóxica e á vez comete promiscuidade permanente coa contradición e o antagonismo,

Sobre a necesidade da pervivencia das deputacións provinciais, dicir, que a singularidade e diversidade característica da tipología municipal de Galicia, fai necesario que dentro da esfera local, exista unha estrutura supra .- municipal que arbitre medidas correctoras e implante sistemas redistributivos, capaces de paliar os desequilibrios existentes entre os diferentes concellos, e que á vez manteña asesoramento permanente tanto técnico, económico como xurídico a aquelas corporacións locais que pola súa propia limitación teñan probada incapacidade para establecer servizos xenuínos.

Esta función é unha necesidade incontestable, claro que sempre haberá algún atolondrado que por mimetismo, expoña unha alternativa á catalá onde a partir do 2011 catro deputacións provinciais transformaranse é sete vaguerías (pero sobre iso falarei noutro momento)

Probada pois a necesidade dos organismos provinciais, o que con todo é verdadeiramente anacrónico, é o feito que despois de 30 anos de democracia a elección dos compoñentes corporativos realícese por sistema indirecto, co agravante de que necesariamente un deputado provincial ha reunir a condición de concelleiro electo, resultando que quen determina a elección do candidato non é a cidadanía a través das urnas, senón a súa propia formación política, e dicir, un expoñente en toda regra da democracia orgánica.

Esta anomalía de procedemento indirecto, mingua cualificación representativa e promove unha acumulación de cargos, e quizá en razón a iso, o Vicepresidente da Deputación de A Coruña e á sazón concelleiro de Narón, D Pablo Villamar, por atomización de funcións, teña caídas de memoria que lle provocan a síndrome do esquecemento, e amparado en tal padecemento, sen inmutarse, é capaz de facer que as súas contradicións se convertan en tomaduras de pelo.

Esa desorde mental tería unha proporción relativa, se a súa incidencia afectase a aspectos de carácter persoal, pero cando tal neglixencia toma escala e dimensión colectiva, amais dunha mofa, seus feitos, delatan a existencia intencionada dunha falta de respecto, e entón temos de concluír que, unha de dúas,…. ou estamos ante un irresponsable empedernido ou o que é mais grave o segundo de a bordo da deputación provincial exerce como irreflexivo profesional.

Pódeselle negar a IEN por Europa a viabilidade a concertar un convenio de colaboración co organismo provincial alegando aspectos de desencaixe cos labores da deputación, e tal razoamento ser asumido en correspondencia, pero cando o engano aflora e a xustificación aducida vén sucedida por unha desigualdade de trato, cando o prohibido para o noso colectivo é outorgado a terceiros, ante semellante afronta, poderiamos perdelo norte e caer na tentación de postularnos o ser ou non ser das deputacións provinciais.

Pero á vista dos feitos reflexivamente hase concluír, que o cuestionable non é o organismo, senón as persoas que o representan. e a mostra delo queda exposta

                                                                                                                          Xosémanuel Galdo - Fonte

BROTES VERDES

Despois do suculento empacho de fantasía colectiva, cando pensabamos que a bonanza era un todo interminable e  o auxe económico o seu perpetuo inseparable; contra todo  prognóstico e sen previo aviso, a crúa realidade cursou  a súa visita de rigor para marcarnos o distingo esencial entre  a alucinación  e a certídume  e para lembrarnos igualmente que  a mentira  como defensa da ilusión, é unha insolvencia propia de insensatos proclives a manipular o evidente coa malsán  intención  de ampliar  a súa fatídica permanencia no cume  xerárquico.

Este país que nun pasado recente  presumía de ser a oitava potencia económica, e que demandaba  un recoñecemento de tal  condición a través da súa inclusión  dentro da elite mundial dos países    con peso  económico relevante; resulta,  que o primeiro embate  da crise glotal veu demostrar  que a  recorrente cantilena da nosa solvencia probada, máis que unha  realidade  era unha aparencia ilusoria,  e proba diso é o expoñente das entidades financeiras sobre as que en pleno  proceso de rescate manifestouse até a saciedade que  gozaban dunha saúde envexable, cando a evidencia a tempo presente traduce os seus balances de solvencia   na antesala da bancarrota,   e como aleccionador  referente de tal afirmación, léanse  os 126.300 millóns de débeda acumulada que as entidades financeiras  españolas teñen contraído  co Banco Central Europeo (BCE) e a circunstancia engadida de que súa  insuficiente reputación impídelles  a concorrencia  ao resto de mercados interbancarios, véndose forzadas en exclusiva a un  financiamento vía instituto emisor, extremo este que fala por se só.

 E isto é así a pesar de que as entidades españolas, parece  saísen airosas do exame de fortaleza que o Comité de Supervisores Bancarios Europeos  realizou a instancias das  autoridades da Unión, por canto  os resultados desa instrución non teñen por obxectivo escrutar a realidade intrínseca da banca, senón rehabilitar no publicitario  a confianza dos mercados no sector bancario da zona euro,  aínda que para iso a realidade quede relegada a testemuño inoportuno, está visto e nunca máis certo que  o papel soporta o que se lle boten

Pero  se o panorama das entidades bancarias é de pano e lágrimas,  o das finanzas públicas  é para chorar a barullo, pois como mostra, dicir que a nosa débeda externa é de 1,7 billóns de euros, caseque o 170% do PIB e este parámetro é aleccionador  e obviamente demostra a inconsistencia da falacia recorrente de quen bota  balóns fora e promove unha xustificación da situación  aducindo  factores exóxenos  alleos á competencia xestora do executivo do estado, nin que dicir ten, que isto á parte de inconsistente é unha fórmula  extravagante de expurgar responsabilidades.

A verdade é outra, pois moito antes de que chegase a crise  con sinal de globalización, a economía española xa estaba coa auga ao pescozo, e iso foi así, pola  indución hipnótica  de quen insensatamente disfrazaron o  boom financeiro de milagre económico  e alentaron colectivamente  que a sociedade en pleno endebedásese até as cellas, sen caer na conta de que tal decisión  por inoportuna e desatinada  representaba  a posta en en practica dunha versión  anticipada das  mal afamadas “sub prime", cuxa incidencia,  á parte de crear unha desmedida continxencia financeira inflou desmesuradamente  a débeda e  desbocou  o déficit público.

Parafraseando cabe decir, que o verdadeiro  problema foi non saber que tiñamos un problema,  por iso fíxose caso omiso  da rotundidade dos feitos  e inconscientemente  no canto de fixar a vista no punto neurálxico, os obrigados  a articular  transformacións, dedicáronse  a mirar  cara a outra  parte e despistar a realidade; se non fóra así,  decataríanse coa anticipación debida  e terían capacidade de manobra  suficiente  para  reconducir a situación, pero nun exercicio de negación deixaron deteriorar a realidade até o extremo de que  teriamos  entrado en crise á marxe de que  a financeira internacional  non ocorrese .

Por esas  censurables distraccións e absurdas negacións  do evidente , o que inicialmente puido quedar nunha simple crise estrutural, tomou a dimensión e escala dun cambio de ciclo que forza reformular a concepción do modelo económico  e  da  súa estrutura produtiva, pero o paradoxal da  tardía reacción minguou a capacidade de manobra do estado, por canto as equívocas  políticas anteriores colcáronos aos pés dun cabalo indomable representado   polos  propios artífices da crise e do afundimento económico,  que despois de obrigar  o endebedamento do estado para  frear a súa desfeita, agora tentan facer o negocio do século a través de subscribir  en condicións severas a necesaria débeda de reactivación.

Habendo de engadir a iso, que as lixeirezas de tempos pretéritos induciron  acollemento  ao xeneroso financiamento que ofertaban os bancos internacionais e cuxa débeda viva  polos avatares da crise,  transformouse nunha  arma arreboladiza  como resorte de ofensiva  especulativa que se cabe acentúa aínda máis a imprecisión  da   reactivación económica. 

Sen mais paliativos hase concluír que estamos ante unha situación de emerxencia pero teimudos   en enfrontarnos á crise con análises erróneas,  e proba diso son as últimas  medidas  do goberno, que non por necesarias, deixan  de ser   panxoliñas que en exclusiva   atenden  satisfacer as apetencias momentánea  dos árbitros financeiros, pero que a medio / longo prazo xerarán un agravamento da situación, por canto á parte de incrementar o esforzo fiscal dunha sociedade cada día mais empobrecida,  mancan o circuíto de consumo,  co agravante de cercenar o investimento produtivo, que é o mesmo que retirarlle a ferramenta ao futuro

Os culpables xa están identificados,  pero politicamente que ninguén teña a absurda pretensión  de parasitar no problema sen promover  solucións, son tempos  de responsabilidade  e madurez,  deixando á marxe  o espírito de campanario das amalgamadas  parroquias políticas.

REMATOU A FESTA

Rescatar institucións financeiras que incorreron en prácticas crediticias incorrectas, é en orixe impopular, pero o certo, é que hai opinións contrapostas, hai correntes de opinión que argumenta que o rescate é un procedemento esencial para previr o colapso financeiro, mentres que outras reflexións menos intervencionistas apuntan como alternativa correcta, deixar que a depreciada situación das entidades con problemas provoque a súa bancarrota. É certo que os plans de rescate proposto polos gobernos a través dos seus respectivos Bancos Centrais non consiste en colocar diñeiro a libre disposición das entidades financeiras con saúde delicada.... ! até aí podiamos chegar!..., é mais complexo pola formalidade do procedemento, pero en síntese, trátase de inxectarlles liquidez sen que iso presupoña incrementar o seu depósito efectivo, pero si o resorte de estabilidade oportuno para manter viva a súa operativa ordinaria e por riba alcanzar novos e mais elevados beneficios.


Pero a realidade é que os plans de rescate, cuxo deseño foi elaborado pola clase política, resultan ser un estrepitoso fracaso e denotan que a súa concepción dista de ser unha solución restauradora do crebado panorama financeiro mais ben acontece ser unha prorroga estacional a un mais que presumible derrube, claro que este posibilidade non ten aceptación nesta España peculiar na que os nosos enxeñosos estadistas seguen mantendo tenazmente que os muíños de vento en realidade son xigantes como á vez con idéntica naturalidade negan a existencia da crise e ao virar a esquina eríxense en redentores da mesma.


Todas as comparacións son desafortunadas pero cando a referencia de contraste apunta ao mundo das finanzas iso pasa do inadecuado ao dispar, por tal motivo é pouco menos que un absurdo manter como postulado que a hecatombe financeira que puxo en xaque ás principais economías mundiais teña como desencadeamento a concesión de hipotecas a receptores sen suficiencia de recursos para atender as súas obrigacións, iso é unha lectura interesada ou un método confuso para embrollar a causa co efecto, as famosas "hipotecas subprime" puxéronse en circulación pola ambición desmedida das entidades financeiras norteamericanas, quen apostaron pola posta en mercado de prestamos de alto risco en contrapartida ao cobro de maiores intereses e todo ese procedemento estructurado sobre un valor de taxación excedido á realidade do mercado.


Pero o mais grave desta odisea, é que o factor tempo e o exceso de prestamos hipotecarios créolles unha carencia de liquidez absoluta, ou o que é o mesmo, unha advertencia de equivocación na súa política financeira, pero se a realidade debese facerlles reconsiderar o seu desacerto negaron esa evidencia e conscientemente estableceron como solución ao amparo da globalización, transferir os seus riscos a cambio de recuperar liquidez infectando a propósito o circuíto interbancario cos seus activos tóxicos ou contaminados.Por tanto o efecto recae na "hipotecas subprime" outorgadas a os "ninja" ou persoas de dubidosa solvencia , pero a causa provén dos executivos promotores deste desaguisado, eses que viven a corpo de rei, perciben salarios escandalosos, blindan os seus contratos e a súa responsabilidade é cero.


A verdade que estamos ante un escenario complexo, pero é evidente que o actual desastre financeiro ten en si mesmos uns responsables que aplicaron de forma imprudente decisións inxustificables coa malsán intención de alcanzar plusvalías desmedidas sen observancia ao mais elemental código ético nin á mais mínima conducta de disciplina mercantil, e o mais grave, é que esas prácticas que en se mesmo debían ser consideradas como actos punibles con imputación dos seus artífices, dáselle un mero carácter episódico sen aplicar a procedente expurga de responsabilidade.

Rematou a festa e agora toca abonar a conta, pero non se preocupen que sempre aparecera alguén disposto a facerse cargo da factura, é dicir,a solvencia chámase rescate.

A (AIPF) UNHA MASCARADA RIDÍCULA

Non foi a climatoloxía adversa da mañá do 23 de novembro a que mollou ás entidades que conforman a Asociación Impulsora do Plan Ferrol, máis ben, foi o exiguo respaldo que recibiu a súa reivindicación a pesar da súa orquestrada campaña e a súa busca de adhesións, a realidade, é que os concentrados no peirao de Curuxeiras non acadaban os 500 manifestantes, por tanto os promotores deste desastre (Srs. Cruz , Abelleira, Pintos, etc.), á vista dos feitos deben proceder en consecuencia e abandonar de inmediato a súa pertenza en publico exercicio coa autodisolución da (AIPF), que en síntese non cumpre outra función que a de parapeto do goberno do partido socialistas ( PSOE) e cuxo interese pola comarca é de sobras coñecido.

Pero aparte do sonoro fracaso do evento, con todo, resulta cando menos positivo a madurez da cidadanía que tomou cumprida lectura dos "chiringuítos" que o executivo do estado vén utilizando como fórmula de evadir as súas responsabilidades coa comarca, pois como queda demostrado, para a maioría dos habitantes, o Plan Ferrol é outro dispositivo de engano, como no seu día foino a ZUR , ZID, etc., e esta conclusión que a parte de vir referendada pola realidade do feitos, refórzao a participación na manifestación de destacadas estrelas de universo socialista como son, o sen igual alcalde de Ferrol e o seu homónimo e celebérrimo alcalde o Fene, que facendo un alarde de rigor e consecuencia coa súa presenza no acto, simulan plantarlle cara ao executivo de Zapatero, é dicir, unha nova versión da Divina Comedia, o que ocorre neste caso é que o autor non é Dante Alighien senón un aprendiz de bruxo lucense denominado Pepiño Blanco....pero a verdade é que a representación resultou antolóxica!

O presidente da Cámara de Comercio, Sr Cruz, que á súa vez exerce de presidente de quenda da AIPF, é por conseguinte a tempo presente o responsable máximo do fracaso desta odisea, e conta entre as súas fazañas coa desafortunada decisión de vincular a pertenza do ente cameral a este armazón a través dun exercicio de dubidosa lexitimidade, claro que a partir da data, terá que responder ante os asociados das razóns que ampararon a súa nefastas determinación e o porqué da mesma, cando as propias cámaras de comercio teñen resortes e fortaleza suficientes para promover a defensa dos intereses dos seus asociados sen necesidade de establecer anómalos procedementos nin alianzas atípicas que máis beneficiar a súa imaxe corporativa prexudícana.

Por tanto, son de agardar as xustificacións convincentes, en evitación a ter que pensar que alguén é presa do endeusamento e que o seu credo ha terse asumido como un acto de fe. . Pero retomando os feitos, en orixe é completamente inaudito que os conformantes da Asociación Impulsora do Plan Ferrol renunciasen a preferenciar como reivindicación estrela o levantamento do veto que pesa sobre o estaleiro de Fene, pero un análise de súa composición

O CHARLATÁN DA MONCLOA

A comarca de Ferrol, desde a instauración da democracia, sufriu un continuo receso, unha suspensión do esplendor épocas pretéritas, e iso veu ocasionado pola carencia dunha clase dirixente eficiente, pois nestas latitudes a dualidade político - sindicalista ocasionou mais estragos que a peor praga imaxinaria.
Salvando escasas excepcións, a clase política comarcal estivo conformada por unha tribo de mediocres de limitada cualificación e acentuado gregarismo, preocupada excesivamente no acatamento de mandatos postizos en detrimento de a autenticidade xenuína. Ineficacia, nulidade e palabrería oca, acompañada de primas acomodaticias para si mesmos, foi o seu detestable achegue á nosa historia contemporánea.

A caterva sindicalista de ferrolterra, excepcións á marxe, no canto de apostar polo que debesen ser dereitos irrenunciables, exerceron de perfectos domadores, auxiliando o desmantelamento do principal sector industrial da comarcar, deron as costas ao futuro e apostaron por render culto aos mandatos da autoridade xerárquica superior; perceptora de subvencións escandalosas que vinculan dependencias e aprisionan integridade. Comportamentos pseudo - mafiosos e culebreo rastrero, escoltado de prexubilacións de luxo e vida de liberado, foi o resultado da súa herdanza coetánea, comparable si cabe ao sindicato vertical na súa etapa gloriosa.


Si até o de agora a comarca era escenario de representación con comediantes oriúndos, agora se ampla o elenco con teatrais foráneos.

Eramos poucos, e chegou Zapatero………!

A correspondencia e afinidade de comportamento deste individuo coa clase política e sindical da nosa contorna, postúlalle merecedor de o título de fillo adoptivo da comarca, ao superar con fartura as incongruencias e os dislates cometidos pola alcurnia aborixe.

Este señor é un completo insolvente, pois a persoa que ten outorgada a condición de presidente do goberno español, non está autorizada a xogar coa sensibilidade, a esperanza e o futuro dos cidadáns. É inaudito que en foro parlamentario comprometese a súa palabra anunciando aos catro ventos, que cando alcanzase a condición de presidente de quenda da UE, realizaría xestións dirixidas a levantar do veto de ASTANO, e a tempo presente transcorridos mais de tres meses como máximo mandatario europeo, non deu curso formal ao compromiso contraído.

Iso si, a tomadura de pelo é licenciosa, pois mentres incumpre abertamente o seu debo, outorga licenza aos seus apóstolos de ministerios para que prediquen por terras galegas o contrario do contraído en sede parlamentaria.

Estas actitudes son propias dun badanas, dunha persoa informal, un comprometedor, alguén que non actúa segundo o que di, e distantes por tanto do comportamento rigoroso e serio que debe presidir a función dun home de estado.
En resumo, a este atolondrado fáltalle seriedade e sóbralle charlatanería.

ASTANO: E ZAPATERO FALOU

Polo menos nalgún momento, ao presidente do executivo do estado Sr. Rodríguez Zapatero, hai que recoñecerlle unha certa perspicacia, a xulgar pola súa declaracións no congreso dos deputados na que afirmou procedente suscitar unha nova ofensiva ante a Unión Europea para que Astano poida volver á construción naval civil, sen dúbida, a natureza desta decisión conta co apoio positivo de quen mantemos esa postura desde que o seu goberno e os sindicatos maioritarios, avalaron o veto ao que está sometido o estaleiro de Fene, pero nunca é tarde se a dita é boa.

O verdadeiramente estraño é que esta decisión non parta co marchamo do PSOE, é dicir, como unha iniciativa parlamentaria do grupo socialista e a reacción do presidente sexa resposta a unha pregunta do deputado do BNG Sr. Jorquera, iso fai que soe a improvisación suspicaz, pois é pouco usual en política, que o protagonismo adxudíqueselle ao opositor, e neste caso é evidente quen colleita a rentabilidad, obviamente non é o partido socialista cuxos militantes na comarca foron os primeiros sorprendidos polas declaracións do seu secretario xeral.

Pero deixando á marxe a natural desconfianza e presupoñendo en positivo, no caso de que o compromiso de Zapatero sexa un obxectivo decidido e inalterable, entón, antes de iniciar as xestións ante a comisaría de Neelie Kroes, sería procedente unha reconversión nas filas socialistas da comarca, a fin de que os seus dirixentes mudasen os seus fundamentos sobre Astano, pois nesta nova instrución o pelotón socialista terá que asumir a nova disciplina e non seguir desfilando co paso cambiado.

Entendo que nesta nova etapa, non poden ter cabida declaracións tan absurdas como a do entrañable alcalde de Fene sobre o seu recorrente e case manida formulación sobre o uso do que el denomina activos ociosos do estaleiro e outras lindezas polo estilo, como a súa frase antolóxica relativa á temporalidade do veto, nin tampouco intervencións públicas tan desastrosas como a da súa señoría o senador Xavier Carro, defendendo a anómala situación do estaleiro como un expoñente de estabilidade; abofé que ante o hipotético cambio de rumbo dos acontecementos, poden xustificar a súa variación de postura en razón a circunstancias conxunturais diverxentes, iso politicamente soa ben, e o desgaste por inconsecuencia dilúeo o tempo, de todos os xeitos hai outra solución alternativa pero só se son presa da síndrome de remordemento, e trátase de que en diante mantéñanse calados.

A tempo presente o veto que pesa sobre Astano é unha incongruencia dentro do marco regulador do sector naval europeo por parte de Bruxelas, pois a situación de contratación do mercado mundial vive unha época de bonanza como nunca se recorda, e como referencia cifrar que na actualidade a carteira de pedidos globalizada, supera os 10.000 buques, unha realidade cuantitativa sen parangón na historia da navegación, pois iso significa que un terzo da flota mundial está na carteiras comerciais dos estaleiros. Esta explosión débese ao repunte de fletes e á intensidade crecente do tráfico marítimo que vén motivado polo empuxe dos países emerxentes, e súa incidencia na produción e o consumo, incrementa a necesidade cargueiros.

De igual xeito, o mercado de buques offshore -petroleiros, gaseiros, barcos de apoio a plataformas-, crece en atención á propia liña ascendente da industrias extractivas de gas e petróleo e da procura de novos xacementos nas plataformas mariñas, engadindo a iso, a obrigación de dotar aos petroleiros con dobre casco, aspecto este, que forza unha renovación integral da flota mundial.

Europa non pode permanecer impasible a esta realidade, e en boa lóxica o presidente Zapatero tivo que reaccionar, pois como queda referido superouse o receso de contratación e estamos ante unha nova realidade que recomenda unha revisión de formulacións, a oportunidade esta servida pero non esqueza Sr. Zapatero que por imperativos de mercado a súa ofensiva ante Europa non admite relaxación, nós levamos tempo esperándolle, agora tócalle a Vostede recuperar o tempo perdido

ASTANO: Gradas Reversibles (Reposición)

Xornadas  ténicas e extratéxicas sobre o Sector Naval  (Ponencia)
Vense a dicir que a historia é o prólogo do futuro e acolléndome a esta máxima e condición procedente facer un breve percorrido polos acontecementos que produxeron a complexa situación que padece hoxendia Astano.

O proceso de reconversión da industria naval en España ten unha especial incidencia na comarca de Ferrol e no conxunto de Galicia, xa que nel víronse incluídos non só o estaleiro de Fene senón tamén os de Vigo.

A resolución pola que se adopta o proceso de reconversión tivo as súas orixes tanto na crise da construción naval, iniciada na década dos 70 do pasado século, como na negociación na que estaba inmersa España cara á súa plena integración na Unión Europea.

Deste xeito, ás condicións de mercado sumáronse os intereses por regular o sector da construción naval comunitaria, cuns reaxustes que, como se sabe, tiveron como principal vítima propiciatoria, á antiga Astano, pero en todo neste proceso prevaleceu en cuberto o obxectivo de favorecer os intereses de países como maior "peso" na Unión en detrimento das cuotas de produción que en boa lóxíca debéran corresponder o Estado Español.

Esta situación, e o feito de supeditar xa desde principios dos 80, o futuro do estaleiro de Fene aos intereses doutras territorios, aboca á esta factoría a iniciar un proceso de lento pero constante declive que se materializa de forma dramática na desaparición de man de obra directa, nunca amortizada pese ás continuas promesas, e que tamén ten importantísimas repercusiones na industria auxiliar.

A falta dunha planificación estatal coordinada, acompañada do deseño de políticas paliativas que limiten o alcance da crise, e o elevado grado de improvisación, que ten as súas causas na necesidade de converxer no espazo europeo a un custo que, como se sabe, tamén pasou importantes facturas noutros sectores estratéxicos de Galicia, como o do rural, coa redución da cota de leite por exemplo, sumaráse aos intereses dos países máis importantes da UE por afianzar a súa posición no sector naval a costa, neste caso, de restrinxir toda posibilidade de recuperación do que é considerado como o principal estaleiro europeo.

Ao compoñente europeo sumarase, sen dúbida, o español propiamente devandito. Cunha estrutura de construción naval que inclúe as tres costas españolas e afecta a catro comunidades autónomas, Galicia, Asturias, País Vasco e Andalucía, un dos principais problemas que se suscita ante os requerimientos europeos de redución do tonelaje en construción é o de reestructurar un sistema cunha forte e histórica implantación que ía pasar un alto custo segundo as rexións, pero que tamén supuxo a aplicación de elementos de discriminación, dependentes en maior medida da procura do "equilibrio" interterritorial que de cuestións racionalmente organizativas e económicas que aínda hoxe seguen coleando como, recordemos, sucedeu no caso da contratación de cascos metaneros a Cádiz no canto de Fene, pese á proximidade deste último.

Se priman, nunha palabra, os intereses políticos sobre os económicos.

Primeiro, os europeos, conscientes da forte competencia que representaban os estaleiros españois "e moi particularmente o de Fene"

Segundo, os españois, motivados na súa maior parte pola necesidade de "zanxar" a negociación con Europa e entrar nela tralo longo esforzo de cohesión ao que xa se estaba vendo sometido o conxunto do país.

E terceiro, e isto adquire se cabe maior grado de responsabilidade no plano político, polo relativo papel que cada comunidade autónoma afectada, xoga no mapa político español en cuestións tan trascendentales como o dos efectos dun proceso de reconversión en relación co nivel de ocupación no sector industrial, o peso demográfico das zonas afectadas, a contribución ao país da comunidade correspondente, ou, de forma máis peregrina pero non menos importante, pola praza de poder político en xogo segundo as zonas de interese.

A repercusión destes parámetros é farta coñecida. Así, a un proceso inicial que únicamente tivo resposta na creación de mecanismos como os Fondos de Promoción de Emprego aínda que tamén no desenvolvemento de importantes iniciativas en materia de formación e capacitación profesional, tanto na industria principal como na auxiliar, e que estivo presidido máis pola vontade de contrarrestar a contestación social que por cuestións de eficiencia e de operatividade.

A improvisación contribuíu deste xeito a fomentar dous aspectos que dominaron, o escenario económico e social da comarca de Ferrol.

Pois por unha banda, as medidas foron de todo ineficaces, xa que inicialmente non se creou industria alternativa "son soados os fracasos de empresas aos que foron a parar ou se lle adxudicou destino os excedentes do sector naval" (chámese Rubber, O Cisne, a fantasmada da SIV e un longo etcétera).

Nin tampouco se conseguiu racionalizar a produción á marxe da subvención estatal; circunstancias que acabaron propiciando, como se sabe, que xa a principios desta década, se mantiveran situacións como a da aplicación de fondos estatais e comunitarios no mantemento da actividade naval pese á prohibición comunitaria en tal sentido. Cicais a -única excepción de eficiencia tivo a paternidadeno no foro dos concellos como Narón e Fene que concebiron e lideraron a iniciativa de planificación territorial de solo Industrial, chámese-Vilar do Colo e Rio do Pozo - enclaves que xogaron o papel de soporte básico para a consumacion dos exiguos expoñentes alternativos á reconversión.

A o exposto hase engadir a mal publicitada condicion de conflictividade da comarca e o concepto de que a zona vivia mais da subvención que da competitividade, aspectos que ainda sendo incertos, teñen moito que ver nesta factura continua e, polo que parece, perpetua que nos segue pasando o sector.

O fio do exposto, IEN por Europa non quere deixar pasar a oportunidade de saudar de forma especialmente entusiasta a proposta, iniciada este mesmo ano de 2009, polo grupo de axentes e particulares reunidos en torno a Rumbo 21. E felicítase porque esta proposta recolle en boa parte, senón en todo, o paquete de demandas que desde fai anos constitúen unha das principais actividades grupales da asociación que hoxe eiqui represento.

Por este motivo, creo que é necesario recordar que xa no 2004, IEN por Europa iniciaba ante a Comisión Europea, a través da Dirección Xeral de Competencia, mediante unha reunión na que, o 28 de xullo de devandito ano, participou a súa responsable, Loretta Dormal-Mariño, e en representación da asociación empresarial, o seu presidente, Manuel Pérez Pérez, e o que lles fala en calidade de secretario xeral da asociación, un intenso labor encamiñado a favorecer por parte da Unión Europea unha revisión dos acordos de 2004 que permitiron ampliar ata o 31 de decembro de 2014, o veto que mantén as restricciones para o acceso á construción civil convencional do estaleiro de Fene.

Este conxunto de accións estiveron acompañadas, ao longo dos últimos catro anos, por un bo número de iniciativas dirixidas tanto a concienciar ás autoridades comunitarias, como ás españolas e galegas, así como ao conxunto dos axentes sociais e entidades empresariais, do peculiar e esencial papel que xoga a factoría fenense no tecido industrial desta Comunidade, así como no conxunto do país.

Tales accións obtiveron amplo eco, tanto no Parlamento Galego, onde o conxunto dos partidos políticos apoiou demandas paralelas ás reclamadas por IEN por Europa, como nun bo número das corporacións locais que conforman o área de influencia do estaleiro.

As reclamaciones de IEN por Europa fixeron especial fincapé nas consecuencias sumamente negativas que para o futuro do estaleiro tiveron os acordos de 2004 entre o Goberno español e a Comisión Europea ca equiescencia de certos sindicatos, xa que reducían á mínima expresión o persoal da operativa directa da factoría, ampliaban noutros oito anos o veto comunitario "que inicialmente finalizaba o 31 de decembro de 2007" e, para rematar, constreñía ao ámbito estrictamente de construción militar a actividade fabril da factoría.

Xa no encontro coa directora xeral de Competencia, IEN por Europa deixou patente a súa preocupación polas consecuencias que tales acordos implicarían para o tecido industrial da comarca ferrolana. Tales circunstancias non foron, con todo, tidas en conta por Bruxelas nin polo Goberno español, que, como firmantes do acordo, volveron a cercenar, se non a afundir de forma definitiva, o futuro da construción naval civil pública en Galicia.

Os acontecementos dos últimos meses, evidenciados nas declaracións de diversos responsables políticos pero, sobre todo, nas do presidente do Goberno español, José Luís Rodríguez Zapatero, no sentido de que o Executivo está disposto a abrir unha nova fronte de diálogo coa Comisión Europea para renegociar devanditos acordos e posibilitar a recuperación da actividade naval civil na antiga Astano, son, sen dúbida, reflexo da peculiar situación pola que atravesa a economía mundial e eco fiel da necesidade de potenciar aqueles sectores de evidente peso no desenvolvemento industrial e social dunha comunidade autónoma como a galega.

Para IEN por Europa, o sector da construción naval pública non pode ser alleo aos compromisos adoptados tanto polas autoridades comunitarias como, de forma individual, polo conxunto dos gobernos dos países europeos para apoiar a recuperación de actividades tan importantes e trascendentales para o desenvolvemento económico como a automoción ou a banca, por citar dúas dos exemplos máis coñecidos.

En consecuencia, a Comisión Europea ten de ser sensible a tales demandas e actuar en concordancia. Non só cabe recordar neste sentido que os acordos subscritos polo Goberno español e a UE obedecían, como xa indiquei antes, a criterios restrictivos da capacidade produtiva do sector naval español "e moi particularmente do galego, o gran prexudicado con diferenza, desde 1984, por estes acordos", senón que os mesmos víronse incrementados, tanto no tempo como no seu alcance malia que a factoría de Fene non estaba incluída na utilización irregular de fondos comunitarios, principal eixe argumental da demanda comunitaria sobre a nova reestructuración do sector público naval español.

A todo isto cabe engadir o feito de que, no 2004, cando se adoptan tales decisións, a economía mundial "e polo tanto a española"• atravesaba un forte crecemento, o que, polo menos en parte, permitiu atenuar o alcance, sen dúbida negativo, que representaba a desaparición como tal da actividade civil nunha factoría creada e desenvolvida expresamente para ise fín.

Do que non cabe dúbida, e nisto deberá coincidir a propia Comisión Europea, é de que os sucesivos plans europeos non só non serviron para garantir a supervivencia da factoría, senón que, de forma consecutiva, un tras outro, dirixíronse a garantir, no máximo posible, a inviabilidad de toda posibilidade de recuperación.

Un exemplo do devandito constitúeo o feito de que Bruxelas apoie a actividade off shore a partir da década dos 90 do pasado século e que, agora tamén restrinxa esta actividade, nunha mostra máis que incongruente da disposición da Comisión Europea a apoiar a actividade naval pública noutros países a costa do sector español e, como xa se dixo, moi particularmente do galego.

Compre introducir, pois, un novo elemento á situación da factoría de Perlío. Sen dúbida, os contidos do 2004, data do acordo UE-Goberno español, non son os mesmos, como xa se indicou, e a Comisión Europea debe procurar o mesmo esforzo adoptado noutras frontes para o caso do sector naval español.

Son numerosos os datos e feitos que poñen de relevo a incidencia do estaleiro público de Fene no desenvolvemento económico e social da comarca na que se ubica e do conxunto da economía galega. Feitos e circunstancias que, pese a non ser tidos en conta pola Unión Europea, manteñen a súa total vixencia.

Así, non podemos obviar realidades como que máis dun centenar de empresas auxiliares, con miles de empregados ás súas costas, dependen deste sector, co que están relacionados milleiros de cadros profesionais de todas as idades e categorías e que esta situación propiciou unha economía moi peculiar que, aínda que suxeita a cambios, requiere o máximo de atención por parte das administracións.

Os esforzos de diversificación acometidos nos últimos anos non deben estar reñidos coa permanencia dunha industria que propiciou o crecemento da zona e contribuíu de forma fehaciente ao desenvolvemento económico de toda a Comunidade Autónoma.

A factoría de Perlío está, por decisión da Comisión Europa e do Goberno español, ausente do mercado mundial da construción naval, no que, doutra banda, a crise tamén está repercutiendo de forma drástica, como se desprende dos últimos datos de contratación do sector. Unha circunstancia que, sen dúbida, reforza a necesidade de abordar novos nichos de mercado e asumir novos retos pero sempre partindo do dereito do estaleiro a recuperar o seu espazo vital.

A cuestión política segue sendo, polo tanto, a principal baza a xogar polos axentes aquí reunidos, desde os expertos aos políticos, pasando polos empresariais e os sociais. E, se non é así, basta con recordar que a decisión da UE de que os estaleiros públicos españois (entón Izar) tivesen que devolver máis de 9 millóns de euros en concepto de axudas encubertas o seu accionista universal, a Sociedade Estatal de Participacións Industriais, tomouse de forma conxunta e sen ter en conta que a antiga Astano non recibira ningún tipo de achega por devandito concepto.

IEN por Europa considera polo tanto que todas as accións de respaldo a esta iniciativa son poucas, máxime cando, como recoñecen as propias autoridades da Comunidade Autonómica Galega, a reapertura da antiga Astano ao mercado naval civil xeraría ocupación directa para entre 3.000 e 5.000 persoas.

É por este motivo que urxe unha resolución o máis inmediata posible sobre o levantamiento do veto relativo á construción naval convencional, así como:

A adopción de medidas que apoien o desenvolvemento da industria auxiliar naval.

A elaboración e posta en funcionamento dun programa de aprovechamiento de sinerxias de produción entre os estaleiros galegos.

A plena utilización da capacidade produtiva da factoría de Fene en concepto de deseño dual do grupo.

O establecemento de medidas fiables que contribúan a evitar o efecto de deslocalización xeográfica das compañías auxiliares.

A creación dun foro permanente de traballo entre a industria auxiliar e a compañía pública.

Todo iso está, con todo, supeditado á apertura, e ineludible viabilidad, dunha renegociación dos acordos de 2004 sobre o sector público da construción naval en España, tal e como vén demandando IEN por Europa desde ese momento, e aos recortes de prensa remítome. Para IEN por Europa, manter a capacidade produtiva da antiga Astano está indisolublemente ligado á construción naval convencional e ás actividades complementarias das derivadas.

A asociación comparte, neste sentido, a necesidade de crear un gran centro de produción naval en ría de Ferrol que contemple cinco grandes eixes de traballo: - a construción militar, - a de carácter civil, - a produción off shore, - a transformación de buques - e a reparación.

É necesario insistir en que o acordo serviu, sobre calquera outra consideración, e desde o punto de vista de

IEN para Europa, para iniciar a última das grandes reformas da empresa pública de construción naval en España. O reaxuste, á baixa, de persoal tivo un efecto perfectamente logrado e, polo que se ve, insistentemente buscado por Bruxelas ao longo dos últimos 24 anos: esgotar toda perspectiva de viabilidad da factoría de Fene.

En poucas palabras: á marxe da evolución do mercado, tanto nun sentido positivo como negativo, non caberá opción a esta comarca en materia de construción naval sen un estaleiro como o de Fene.

Dicir, que o texto dos acordos permitiu, para o caso dos estaleiros galegos, a plena ocupación, presumiblemente de forma estable, para os próximos cinco ou sete anos, pero non a da capacidade de absorción de traballo dos estaleiros públicos, que está lonxe de satisfacerse.

O certo é que, con todo, nin a Sociedade Estatal de Participacións Industriais, nin a propia Navantia, puideron ata agora conformar unha expectativa de futuro para o grupo, e en moita menor medida, tampouco para a factoría de Fene.

É, polo tanto, neste campo sobre o que deben pivotar as principais actuacións políticas,

institucionais, sociais e empresariais, xa que de nada servirá abordar un plan de empresa, e en consecuencia o futuro do estaleiro de Fene, se non é coa vista posta no acceso a un mercado amplo en condicións de competitividad equitativas co resto dos países participantes no sector.

A sucesiva ampliación da directiva comunitaria sobre restricción de mercados para a antiga Astano marcou a pauta dos últimos anos, pero non está demostrado, nin moito menos, que esas limitacións contribúan realmente a corrixir o mercado da oferta comunitaria no sector nin, en consecuencia, a equilibrar a capacidade dos estaleiros españois no área civil. Pola contra, o importante bagaxe acumulado pola factoría fenesa ao longo da súa historia corre o continuo risco de perderse en materia de desenvolvemento e nova construción, limitando deste xeito a capacidade de oferta non só deste estaleiro, senón tamén do conxunto do grupo público.

Un feito tamén incontestable é que o mercado da construción naval convencional está en pleno auxe, tal e como revelan os expertos. De feito, o transporte marítimo de mercadorias, que supón nin máis nin menos que o 90% do comercio mundial, duplicouse nos últimos 15 anos. As perspectivas non poden ser mellores, tendo en conta que tanto o Banco Mundial como o Fondo Monetario Internacional estiman que a taxa de crecemento manterase polo menos ata 2015.

Ademais, a demanda mundial no sector da construción naval experimentou un crecemento sostenible desde 1998, alcanzándose ata cifras superiores á produción, o que resulta indicativo do elevado nivel de productividad rexistrado no sector.

Pese a estas circunstancias, o nivel de ocupación dos estaleiros españois foi decrecendo, aínda cando os europeos mantiveron a súa capacidade de produción pese á presión que representa o abaratamiento de custos das factorías asiáticas, e os estaleiros de Alemania, Polonia e Francia ata incrementan a súa contratación en anos como o de 2003, en que as factorías españolas non pecharon ningún acordo comercial.

Un dato tamén elocuente refírese ao sector off shore, xa mencionado con anterioridad. Se temos en conta o incremento na extracción de petróleo nos últimos anos (10%), fan prever, de forma razoable, que será necesario buscar novos pozos e incrementar as zonas de extracción en augas máis profundas.

Cabo recordar aquí que o departamento técnico de Navantia Fene desenvolveu ao longo dos últimos anos de produción off shore novos métodos de extracción e aplicou contrastadas tecnoloxías que permitían alcanzar cotas mariñas máis profundas. Ademais, é un feito contrastado que a lonxanía dos pozos determinará o desenvolvemento de novas técnicas de almacenamiento e establecerá unha demanda de construción de buques de transporte costeiros.

Tamén neste aspecto, a política de xestión da compañía, abonada polas restricciones impostas por Bruxelas, determinou o abandono da actividade, pese a que o sector off shore foi o recurso empregado para garantir a ocupación, con sucesivos altibaixos, ao longo dos últimos vinte anos, na factoría.

Únicamente o área de reparaciones, o tercer gran fronte de traballo dos estaleiros públicos galegos, mantén un ritmo sostido de contratación no área civil e é o único subsector polo que, alomenos parcialmente, mostrouse interese, tanto desde a esfera pública como por parte de determinados ámbitos empresariais.

As instalacións de Navantia Fene teñen, ademais, como se sabe, un elevado grado de operatividad, non equiparable, pese aos importantes investimentos realizados nos últimos anos por outras factorías españolas e europeas.

Como conclusión, IEN por Europa entende que é necesario afrontar a inmediata apertura de negociacións conducentes a unha resolución que permita de forma eficaz e real o consecuente levantamiento do veto sobre restricciones de acceso ao mercado naval convencional para o estaleiro público Navantia Fene e que, en consecuencia, deixe sen efecto os contidos dos acordos de 2004 subscritos co Goberno español no que á mencionada factoría afecten

NOTA: A pesar do tempo transcorrido, o contido deste relatorio  segue mantendo  plena actualidade.