FENE: ENTRE O EIXO E A RODA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

A despreocupación  política polo futuro de Fene, polo seu nivel de uniformidade, vén a advertir  que sen  trasladar  á rúa a reivindicación social,  a súa problemática demográfica, económica e laboral afianzará rutina de continuidade, arraigando   con iso  unha crise de permanencia

Desde a década dos 60 do século pasado, o concello de Fene favorecido polo auxe do seu emerxente  sector naval experimentou unha evolución demográfica alcista, cuxa  tendencia  se mantivo  durante un longo período de case   vinte anos, e  cuxa culminación,  ten  de fixarse  no  ano 1986 por ser  este o momento  que duplicando case os habitantes de principios do período, a poboación municipal aproximouse aos  16000 habitantes, un referente  de esplendor que paradoxalmente  se transformou  ao mesmo   tempo en punto   de inflexión e inicio do  seu decaemento,  que como consecuencia  da forzada reconversión  do seu esencial sector produtivo  motivou  que desde aquel intre o concello perdese  un 14% do seu censo  ata situarse  nos seus actuais 13385 habitantes, unha contía  en clave descendente  e xa que logo   sen perspectivas de recuperación.

Emporiso  o negativo  efecto  que o Concello   está a soportar   como consecuencia  do devir da crise industrial, tanto   a  prexudicial influencia demográfica causante  da súa perda de poboación,   así como da xeración de elevados niveis de desemprego e  a repercusión causante  en dificultar    o  acceso ao mercado de traballo   das novas xeracións, son aspectos todos eles que no   seu conxunto  de ningún xeito  debesen ter maior  relevancia nin  significación estatística  de mediar  unha mínima predisposición política    para a súa resolución.

Para ese efecto,  dicir  que contra  a repercusión do  propio   declive económico e os efectos asociados polo desmantelamento    do seu principal sector produtivo,  ademais de mostrar a súa  radical oposición , no seu momento, a administración municipal  en vía a corrixir  o imperante “monocultivo industrial”  procedeu en revisión do  seu planeamento   xenuíno establecendo urbanísticamente no  seu ámbito  unha ampla bolsa de solo  industrial como oferta de diversificación,  situada  en óptimo  emprazamento, vantaxosa conexión  infraestructural  e planificado  acceso  de interconexión   co propio estaleiro.

Un Polígono industrial  de 853000m2  cuxa parte alícuota sumada  aos 950000 m2 do recinto fabril  do estaleiro,  fan que Fene cun 5,5% da súa superficie total clasificada  como solo industrial consolidado,  reúna requisitos sobrados  para cumprir  unha función dinamizadora  e asemade  a condición de enclave industrial de referencia.

Pero se a pesar que actualmente a oferta  de chan facilita a  instalación  de novas   actividades económicas no ámbito do Polígono,  e que o Estaleiro unha vez superado o prazo  do  veto dispón  de autoridade sobrada para retomar a súa actividade principal, se aínda así,  a infrautilización do solo  industrial  mantén idéntica tónica, entón  debe resultar obvio   que non é a planificación territorial o que falla, senón que o mal reside   na desidia colectiva dunha clase política sen o mínimo interese  en reconquistar e ampliar a vitalidade  do tecido produtivo  municipal a pesar das derivacións e os perniciosos efectos que ao  futuro do concello  e das súas xentes  ocasiona  a súa actitude  de indolencia.

Mostra  que ven confirmar tal   afirmación,  é a actitude  de neglixencia   xeneralizada  do conxunto de forzas políticas sobre o futuro industrial  da localidade ,  a conduta de inacción  mantida  por todas elas, cando a Axencia Galega de Infraestruturas  de Xunta  de Galicia   aprobou definitiva o trazado de Róldaa  Oeste, cuxos 900 metros iniciais  discorren  polo interior da  antiga Astano, e que mais alá do  propio  ancho da  traza  viaria, establece  unha zona  de servidume  cuxa  repercusión espacial no ámbito do estaleiro alcanza os 135000m2,   deixando fóra  de ordenación instalacións e edificios existentes, á vez  de limitar  futuros aproveitamentos urbanísticos de actuais zonas ociosas.

Unha desmedida  afección  que afecta  ao 15% da superficie do conxunto  do estaleiro e que por operativa funcional  e necesidades expansivas  da  propia  factoría, debese  restrinxir  dita  área de influencia acorde a formulacións integradoras e  de maior coherencia territorial.

Como o feito  da súa renuncia  para seguir mantendo  o espirito  inspirador de Vilar do Colo, a través do despropósito que supuxo a súa  apertura  a usos  comerciais e de servizos, cando o que requiría a  situación  era a posta en marcha  de ferramentas eficaces de xestión e de condicións financeiras favorables  que facilitasen  a implantación  dunha oferta industrial diversificada e plural, que nunca o acceso á  súa terciarización.

Por iso, Fene é sen dúbida  unha realidade  territorial que se debate entre o  esplendor doutra época e o declive do tempo  presente; paradigma  dos   nefastos efectos   dunha  desindustrialización sen xeito nin dereito,  que deixou un concello sumido en condicións ínfimas, tanto urbanísticamente como socialmente,  ata o extremo  de causar situacións de vida asfixiantes en amplos sectores dunha sociedade marxinada,   que angustiada e  sen expectativas reivindica con afán  a posta  en práctica dun plan  de dinamización  económica como  solución.

Pretensión  que lamentablemente,  a xulgar  pola total falta de vontade  e  nulo compromiso  das formacións políticas, dificilmente poderá garantir a súa aplicación, e moito menos,  augurar resultados que revertan a situación; impedindo con iso toda probabilidade  para que quen vive en Fene teñan garantía  de futuro  e poidan botar  raíces na súa localidade.

A 'caixa B' no CONGRESO do PP

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Para que a corrupción deixe  de ser unha forma consentida de goberno, os grupos políticos teñen  que deixar de disfrazar de presunción de inocencia os delitos cometidos polos seus membros, e en responsabilidade  proceder en consecuencia. 

Xusto en vésperas   do Congreso  do seu partido , mentres Rajoy relataba a súa  insólita e fantástica versión da conversación mantida co seu homónimo  da  Casa Branca, a Fiscalía Anticorrupción, á vista das declaracións do imputado Correa  ante o tribunal da Audiencia Nacional sobre comisións  pagas por empresarios a cambio de adxudicacións de obra pública e o  ganduxo  das mesmas coa presunta 'contabilidade B' no Partido Popular,  decidía solicitar a reapertura do procedemento para a práctica de novas dilixencias de investigación sobre o particular.

É por iso  que se o  Presidente   confiaba en gozar un  2017 exento de sobresaltos  nunca máis lonxe da súa pretensión,  pois os feitos referidos ademais de causar  unha  gran axitación mediática, veñen revelar que sobre a  trama Gürtel falta moito por destapar,  por mais ocultación  que o PP faga desa  rede de corrupción, que arraigando na súa sede  central expandiuse por gran número dos seus gobernos autonómicos e municipais.  ata o punto   que a pesar das súas  manobras de camuflaxes, por lazos de relación  cos directos  axuizados  teña de responder xudicialmente como beneficiario dos delitos cometidos, e mesmamente  agora, en coincidencia  co  Congreso Nacional a resurrección  da   caixa B  ameace en pleno evento con enturbar aínda mais  as removidas augas do seu financiamento.

Ao fío dos feitos,  a  fiscalía parece percibir síntomas  sólidos de verosimilitude no  expresado polo 'capo'  da trama  corrupta, quen sostén,  que Medio Ambiente e Fomento,  adxudicaban  as obras  publicas ministeriais  a construtoras como OHL, ACS, Dragados e Degremont, utilizando  como único  procedemento mecanismos de pillaxe, a cambio de que estas sufragasen  os gastos das campañas electorais do PP, e iso,   en tempos en que o actual Presidente do Executivo xa era membro do Consello de Ministros.

É dicir, que segundo se desprende do actuado, durante  o mandato de Aznar  o amaño dos pregos de condicións ,  o fraccionamento  dos contratos  para non convocar concurso e a utilización versátil da figura do  procedemento negociado, supliron a aplicación das determinacións establecidas  para o efecto pola disciplina legal en materia  de licitación , unha anómala forma de actuar  que de ningún xeito sería posible  de non mediar   a permisiva complicidade de decenas de cargos públicos do Partido Popular. que non dubidaron  en burlar  os procedementos de libre concorrencia a cambio de comisións que  en concepto de dádiva, a teor   do revelado, acababan sufragando campañas electorais como tamén sendo repartido entre a cúpula do partido.

A ninguén minimamente documentado debe sorprender esta relación de conivencia, pois non en balde, é de sobras coñecido  que o PP  chegou mesmo a crear  e repartir 'powerpoint' entre os seus cargos públicos  coa finalidade  de instruírlles  sobre financiamento ilegal, para así  poder enmascarar gastos electorais sen que pasasen pola conta oficial da campaña e evitar así  sospeitas do órgano fiscalizador;  protocolos que foron  utilizados durante    o dilatado apoxeo  da ‘trama Gürtel’, un explícito paradigma que  vén delatar a baixa  catadura moral de quen non reparan  en actuar  de avalistas da ilegalidade   facendo seus   idénticos  hábitos  que  os utilizados polas  bandas organizadas  na comisión dos seus delitos.

Pero o certo é  que esa progresión de inmoralidade  dual entre corruptor e corrupto  asociada á función política,  pola  súa condición  sistémica e estrutural, resulte pouco eficaz   tentar combatela a través da  exclusiva  intervención do conduto xudicial, pois cando  unha situación excedida de escala como  resulta ser o caso,  o tratamento da súa  deriva   esixe outras medidas paliativas que poñan remedio ao extravío, toda vez, que  a simple  aplicación do  proceso penal   resulta totalmente  ineficaz para atallar os desmedidos  niveis de transgresión.

A tolerancia  asentida durante anos   fixo que a corrupción estea actualmente incrustada na medula  do sistema e siga prodigándose a súa proliferación, como poñen de relevo  as múltiples causas  ilícitas e os numerosos  suxeitos connotados  con esferas da administración que pola súa relación coa  contratación pública propician  vulnerabilidade , ámbitos  onde  a xulgar polos feitos  o  actual marco xurídico resulta canto menos insuficiente, pois  non resolve de ningún xeito  as profusas deficiencias dos seus  mecanismos de control.

Por iso é polo que para eliminar a permanente corrupción política  sexa obrigado  o establecemento dunha función pública moito mais ríxida que a actual , que pasa forzosamente por impoñer como esixencia, que todo posto de responsabilidade na xestión de obras e servizos   recaia exclusivamente  en funcionarios públicos de carreira con plenas  atribucións de control e fiscalización dos procedementos de contratación ; excluíndo  para  tal  finalidade a contratados políticos   e  persoal   de confianza polo  alto risco  da súa tendencia proclive  a favorecer por dependencia  a  comisión do delito

Dicir xa que logo,  que mais alá  do labor  librado por xudicatura  contra esta pandemia, as forzas políticas involucradas deben proceder vía emenda , por iso é polo que o PP pola inherente  parte que lle toca  debese aproveitar a oportunidade que lle brinda a celebración do seu Congreso Nacional  para aprobar   no súa clausura unha proposta de resolución nos devanditos termos.

 

OS POLÍTICOS do QUILOVATIO

A factura  eléctrica cargada  aos consumidores non se corresponde para nada cos custo de xeración, nin co  prezo efectivo do servizo , desaxuste que por excedido esixe a súa  recondución en adecuación  a unha  tarifación efectiva e real 

 

Ante a  desorbitada  escalada  do prezo da luz e a contrariedade xerada  polo   seu efecto nos usuarios, a primeira reacción do Goberno e do  seu Ministro de Industria e Enerxía non se fixo esperar, tal foi,  declarar publicamente  que presionarían  ás compañías para que o prezo final non se disparase  en demasía; unha declaración para ignorantes afíns á credulidade , pois  salvo un   inxenuo sen dous dedos de fronte,  ninguén nos seus cabais podería crer que  o executivo de Mariano Rajoy fose cominar ás eléctricas a tomar medida algunha en vía a abaratar o  devandito custo.

Tendo en conta que    contra o que perversamente cóntannos,  o prezo da luz está intervido polo Goberno,  e por tanto, cando á cidadanía  aplícaselle  unha das facturas eléctricas mais caras de Europa,  no  seu contido estáselle  engadindo  de forma consciente a totalidade dos seus compoñentes, e iso ,  con pleno coñecemento e  coa  aprobación   dos membros do  Executivo , sabendo que do recibo  facturado,  só  un 37%corresponde ao  custo efectivo da enerxía e que a repercusión  a maiores na  factura hai que adxudicala  a factores extra enerxéticos, dos que  un 25% son impostos  e o 38% restante, custo  relativos á denominada parte regulada.

Partidas fixadas no seu conxunto  polo propio Ministerio para garantir  en xustificación unha subministración estable; pero que vén delatar que  o 63% do seu importe son gravames de exclusiva determinación  política.

Os  consumidores deben saber pois,  que máis da metade do  importe  do  recibo da electricidade non ten nada que ver co sistema eléctrico., pero si coa aplicación  dunha  extralimitación  impositiva Estatal ,  que expresada en termos  cuantitativos confirma   que por cada 100€  satisfeitos  polos  abonados  63€  do devandito importe van parar ás arcas públicas,  un sobrecusto explícito da implicación política no desorbitado prezo da  subministración eléctrica, e iso é así  de concluínte por mais   que os involucrados  neste manobra  busquen culpar  da situación calquera menos á súa batería de impostos e subvencións

 Por iso que o feito de converternos no país co prezo da luz máis alto da UE, non haxa que pretender  argumentalo invocando a existencia de factores meteorolóxicos  adversos para a súa xeración,  senón que ademais da desmedida  fiscalidade indirecta repercutida, a motivación ten  de adxudicarse  á  carta branca  institucional  outorgada  aos  grandes oligopolios da enerxía, como proba o feito  dos  multimillonarios beneficios alcanzados polas eléctricas españolas sobre os custos de explotación ;  conta de resultado que a pesar da crise seguen cifrando  en positivo, ata o punto,   que  as ganancias   das cinco  principais compañías do sector elevan os seus  beneficios anuais, situándoos actualmente  entre os 8.000 e 10.000 millóns de euros;  cuxo referente  de contraste en equivalencia    resulta ser o dobre porcentual que o acadado  polas demais empresas eléctricas europeas.

Prezo  que en si mesmo  é    consecuencia   da descomunal subida do 80% acumulada en últimos    10 anos, só en 2016, un 25 % ; como resultado das políticas enerxéticas aplicadas polos  sucesivos gobernos, e a liberalización desenvolvida para o efecto  polos executivos do PP e o PSOE en beneficio  exclusivo dos  intereses do  as grandes empresas eléctricas.  

Aspectos todos eles que no seu conxunto  conducíronnos ao peor dos escenarios  posibles no que a este sector enerxético refírese , ata o extremo  de lexislar  ao ditado do lobby enerxético, nun contexto  de deterioración que pon ao descuberto a confabulación dos dous partidos políticos que nos gobernaron ata a data  amparando coas súas leis ás  grandes corporacións enerxéticas, mentres que    coa súa indolencia  facían  pagar aos consumidores a repercusión das súas temeridades  ao tempo de entregarse á erótica  das  “portas xiratorias”,  como  así pon de manifesto a escandalosa nómina de fichaxes por parte das  eléctrica de ex altos cargos, ex deputados e demais elementos relacionados co poder político.

Anómala situación  que non se pode manter   por máis tempo,  pois a aplicación do  excedido custo  da factura da  electricidade e a súa marcada repercusión   tanto no ámbito doméstico   como  na actividade produtiva,  ademais da súa condición abusiva, está   a lastrar  en gran medida a   reactivación económica do país; unha circunstancia que   polos seus notorios prexuízos  esixe a reorientación   do mercado enerxético, que debe pasar  irremediablemente por levantar o veto ao autoconsumo, amplificar o campo das enerxías renovables, clausurando  baixo sete chaves as xa referidas “portas xiratorias”,  establecendo  impedimento a cortes de luz por limitacións  económicas e  afrontando moi especialmente , unha auditoría de todo o proceso de compra e comercialización da electricidade que poña límite á actual fraude e manipulación do oligopolio enerxético.

Sen que tales medidas refuguen a nacionalización  do sector polo seu carácter estratéxico, se  as circunstancias aconséllano  e o interese xeral así o require, como medida correctora dos  actuais excesos e coa finalidade de lograr  de forma efectiva  a  normalización  do  prezo final ao consumidor  e a racionalización do sistema.

 

PODEMOS, NA DISXUNTIVA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

De manterse o enfrontamento larvado entre pablistas e errejonistas,   Podemos, de ser un   auténtico fenómeno político e alternativa de goberno  derivará cara á súa ruptura e declive.

Ninguén que se postule como estratego da   esquerda,  debe esquecer  que o tránsito do anterior réxime ditatorial á nova realidade política  lonxe de conducirse  vía  ruptura produciuse  seguindo o mecanismo dunha transición de apaño, onde non se reparou na incorporación  de infinidade  de destacados membros do referido  sistema  á nova realidade política,  aos depositarios  do  legado histórico franquista; colectivo que mais que constituírse como un partido de extrema dereita no marco do novo escenario,  na década dos noventa sen renuncia aos seus acenos de identidade optaron por integrarse  no PP, e así conformar  conxuntamente unha confluencia estratéxica e sen fisuras, unha aposta de conveniencia  coa   exclusiva finalidade de repartición do poder e rendemento  electoral.

 E así, mentres a dereita  a pesar da súa diversidade concentrábase  nun só partido, o PP;  a esquerda, non só  fraccionábase entre varias frontes, senón que no seu ofuscamento empeñouse en malgastar enerxías e recursos para repetir a dinámica  de sempre, é dicir, reproducir o eterno drama da súa desunión  e contender  entre si, evidenciando  a súa  incapacidade  en consolidar  un proxecto común que sortease  a inconveniencia da   fragmentación electoral

Mais difícil, exponse reconducir a actual traxectoria  dos socialistas de Ferrán, tendo en conta que desde 1982 cando Felipe González, como submiso mozo dos recados do capital faise coa  Presidencia do Goberno, ao ser o momento  que entra en escena un   PSOE  de novo cuño, guiado e monitorado polo poder financeiro, e tal circunstancia, presupón o abandono da  loita de clases como motor da súa acción política, que delata a súa deslocalización da  esquerdas, e por tanto condición de representación  nesa esfera, sendo por iso   que toda interpretación distinta non vaia mais alá dun  mero intento de desvirtuar a  percepción da realidade. pois dificilmente  pode ostentar condición de esquerdas unha organización que exerce o papel de gardián da ortodoxia neoliberal

A falsa esquerda só pode mirar cara á  dereita, como así  explicitou a través do golpe de estado  consumado recentemente no seu propio seo, coa única  finalidade de facilitar o goberno a Mariano Rajoy; para así  sen dar voz á súa militancia  cumprir a  decisión tomada con anterioridade polas  elites oligárquicas na súa estratexia  de obstaculizar a conformación dun goberno alternativo e de progreso coa participación de Podemos como esquerda real, unha arrevesada  determinación que o partido socialista  tenta  versionar agora como  unha decisión  atinada e inevitable.

Unha manobra  que a formación  morada debese  explotar ao máximo denunciando   os  daniños   efectos desta   artimaña no caladoiro electoral dos intrigantes, coa finalidade  de persuadir  aos  seus votantes dos desaconsellables efecto  da súa continuidade

Pero cando a cúpula de Podemos debese envorcar os seus esforzos en consolidarse   como alternativa real, e exercer  sen fisuras unha oposición responsable que lle reportase fiabilidade   e achandase o acceso  ao  poder político a medio prazo, resulta que contra todo prognóstico  é a súa  fractura interna quen  toma o papel protagonista aireada aos catro ventos  polos dous principais dirixentes da formación, constatando coas súas liortas  a existencia dunha  crise ideolóxica de difícil resolución  , e o que é  mais grave, a constatación de estar a incorrer  en idénticas prácticas que por inadecuadas foron tema de reprobación aos seus adversarios  políticos

Evidenciando co seu discurso e forma de proceder  notorias probas de inmaturidade, non só asimilábel á vella política, senón que mostran  o noviciado dun partido de aluvión cuxa repercusión na súa controversia de fondo está a provocar fisuras no seu propio seo e transmitiir desconfianza á cidadanía, ata o extremo, de verse obrigado a aplicarse  idéntica autocrítica que a esixida pola súa banda aos demais.

Mal vai  o funcionamento de Podemos  cando a idea do duelo imponse ao debate fraterno,  e os seus máximos mandatarios suplen a vía do  dialogo persoal por agres insercións  en medios  e redes sociais que por ser a antítese do dialogo representan unha  actitude de controversia  que  pon de manifesto  a existencia  dunha  profunda división no seu seo, que ademais de non axudar para nada  ao arranxo dos graves problemas  que vive o país, acentúa o risco de división entre os dous sectores enfrontados  á vez de minguar afinidade simpatizante,  e por tanto, rebaixa no  substancial as expectativas  electorais  dos seus mellores tempos.

É por iso, polo que o partido  morado ven a celebrar  o seu terceiro aniversario sumido na súa propia miopía  e envolto nunha  aguda disputa, unha dinámica de confrontación   entre dous modelos contrapostos, que de non mediar  consenso previo e impoñerse a  sensatez, os acordos  congresuais de Vistalegre 2 tomarán formato de papel mollado, e o futuro da organización frontista terá os días contados 

E A POLÍTICA FÍXOSE OFICIO

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Circunscribir a función política ao exclusivo ámbito da actuación institucional con deserción expresa á mobilización popular, é renunciar á esencia democrática e converter o seu labor en oficio.

A función política que pola súa relevancia debese estar desempeñada por persoas de probado talento, por representantes que fixasen  a solución dos problemas da sociedade como obxectivo preferente, polo xeral, está a ser exercida por quen na súa ambición tenden a apartarse de tal finalidade pensando máis na súa propia supervivencia que no ben común, sen  reparar o mais mínimo  en contravir as súas promesas electorais ou en facer o oposto do contido dos seus programas, unha actitude onde a exemplaridade, a ética e demais valores brillan pola súa ausencia, facilitando con iso cancha aberta á política  do oportunismo, o erro e o embuste.

Non sendo de estrañar por tanto que aos ollos da sociedade, a nefasta actuación sostida pola nosa clase política situásese durante meses consecutivos  como terceira preocupación nacional; polo menos isto é o que reflicte de forma iterativa o barómetro do Centro de Investigacións Sociolóxicas (CIS), dando a entender con iso  que nos tempos que corren a actividade política está desacreditada, e que os seus compoñentes,  mais que representar unha solución convertéronse nun dos nosos  maiores problemas; evidenciando  ademais a sondaxe a través do seu resultado,  o pernicioso efecto  entre o seu  escaso nivel de eficiencia e o auxe na mediocridade dos seus membros, un risco que facilita desde a inferioridade a tendencia á profesionalización da acción  política e con iso o  manexo clientelar da administración pública. 

O ascenso dos profesionais  da política faise cada día  mais prolífico, sendo abondoso o gremio dos "políticos de berce", desa confraría de militantes  que parecen ser nados na sede do seu partido,  sen ter no seu haber mais vínculo  laboral coñecido  que o mantido en exclusiva e de sempre coas súas  siglas de pertenza, ás que por tanto, defenden  en correspondencia  mais alá que o interese xeral, un factor de dependencia que induce por tanto   á desconfianza,  pois malamente pódeselle outorgar fiabilidade política  a quen trata de facer dela a súa actividade permanente  e a súa persistente fonte de ingresos; por canto dita determinación  é incompatible  co  exercicio de dar servizo á comunidade.

Susana Díaz e Patxi López como eternos asalariados institucionais, coa súa táctica en perpetuar  a súa continuidade na elite custe o que custe, son portada do catálogo dos salientados políticos profesionais e do seu hábito de conduta, que á marxe da súa pretendida condición distintiva temos  de uniformar  en comportamento   a teor  da idéntica cantilena ofrecendo   un cambio político en vantaxe do  conxunto da sociedade, cando o   testemuño da súa  función executiva  revela de xeito evidente que ambos  só tratan de enganar mediante un cambio de maquillaxe  para que en definitiva a cousa  siga igual.

Pois a súa única finalidade tras o halo das súas demandas, é  lograr permanecer na política como actividade lucrativa  ata a xubilación, é dicir, garantir a todo custo  a súa permanencia in eternum nese foro,  asegurando un  proceso de ascenso  continuo ata alcanzar a maior relevancia sen necesidade de traballar noutra actividade allea.

Referente extrapolable  a un amplo sector da familia política  e motivo  da baixa reputación que envolve  á actual clase dirixente afectada nas últimas décadas por unha constante deterioración e cuxos efectos, acentúan a proclividade cara a políticos ignorantes ou corruptos, impedindo con iso que o desempeño da actividades sexa exercida por persoas honradas e profesionalmente competentes, o que contribúe a unha progresiva degradación da nosa clase política, cuxa repercusión  fai  que o noso país siga a ser unha inmensa esterqueira, e que a rexeneración democrática da súa vida pública siga amater a condición de materia pendente, sendo difícil  por iso  que unha colectividade íntegra, con criterio propio e altura  de miras poida seguir soportando por mais tempo este proceder.

De aí o perigo de non reaccionar de forma combativa contra a tendencia expansiva á profesionalización da política,   pois a súa masificación e o carácter acomodaticio dos seus integrantes fai que a burocratización  e a afanosa concentración  política dos seus afíns no foro das institucións, contribúa á deterioraciòn por esgotamento da conflitividade social e o efecto   que a súa repercusión xera  ao   facilitar que se perdan gran parte das conquistas sociais  que logradas en anos previos mantéñense  na actualidade.

Sendo por iso , que a cidadanía no seu conxunto, como responsable  última do  aldraxante espectáculo que veñen ofrecendo os membros da clase política proclives á súa profesionalización , pola repercusión  dos seus lesivos  efectos, estea obrigada a proceder en corrección, e de forma  deliberada e contumaz impedir  a proliferación de tal tendencia en aras a reconducir a situación e lograr así que a eficiencia, a honradez e a xestión pública impóñase  a a vergoñentas actitudes políticas

O CREPÚSCULO DOS MASS MEDIA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Cando os medios de comunicación de masas  son empregados como armas de destrución informativa,  a súa condición  de portavoces da Opinión Pública deixa de selo  en razón  ao seu propio  desprestixio.

Expresar o que un pensa é simplemente facer o correcto, é dicir, manter  unha actitude  que nada ten que ver con dicir o que convén,  e moito menos, con recrear  a apetencia auditiva do interlocutor, pois en todo momento  o congruente  é proceder con coraxe e valentía á marxe da aceptación ou rexeitamento que a túa opinión xere nos demais, sendo procedente traer a colación respecto diso o considerando  de George Orwel no que  refería, que a liberdade de expresión é dicir o que a xente non quere oír.  

Agora ben, deixando de lado a esfera das  ideas persoais, e situándonos  no ámbito  dos comunicadores de información, cae de caixón que o patrón de conduta non pode de ningún xeito manter analoxía  co anterior,  pois no  exercicio xornalístico  non cabe  ser cativo dun mesmo,  tendo en conta que  o desempeño desta  actividade  leva implícita a prospección dos  acontecementos,  para desde a obxectividade e o rigor ,lograr  discernir a verdade da mentira para unha vez resolta  esta premisa  de forma  enteiramente independente, sen   presións nin coaccións  exercer  libremente o xornalismo coa máxima fiabilidade posible.

Pero corren malos tempos para o disciplinado desempeño  de tal   actividade, e iso,   en razón a vínculos    de dependencia que representa o feito  que a   maioría do establishment mediático  e donos dos medios de comunicación  manteñen como obxectivo  o  control sistemático e efectivo da información, o que limita  a neutralidade  no labor da función  dos profesionais do gremio,   que por imperativo,  máis que instruír a verdade,  a súa actividade está  subordinada ao cumprimento  das  estratexias de comunicación corporativa ditadas por quen son   realmente os propietarios  do sistema,  daqueles  medios de difusión  que teñen establecido como   principal obxectivo escravizar e  conducir a opinión pública acorde ao deseño dos seus criterios.

É destacable o feito que cada día  os   medios de comunicación están en menos mans, un feito  que ademais de non ser saudable para a práctica xornalística tampouco  o é  para a democracia, tendo en conta que  a libre concorrencia  no negocio mediático  sen  limitación de incompatibilidades, favorece que a información e a liberdade de expresión estean subxugadas á manipulación dos intereses bastardos duns investidores que mais que albergar vocación cara á actividade utilizan o seu dominio como estrataxema para favorecer  a consecución do seu principal obxectivo , que non é outro que a consecución do control  total  do poder  político e económico.

A degradación  da situación é alarmante,  tendo  presente que os medios de comunicación de masas forman parte da vida cotiá da cidadanía e da súa relación co sistema político, por iso é polo que toda alteración que trastorne a esencia do xornalismo  como  busca e posterior difusión dos feitos, supón unha descapitalización  da súa función orixinal como garante da liberdade de expresión, de control ao goberno dos demais poderes establecidos;  circunstancia que por tanto,  debe ser concibida como un proceder involutivo que tense de combater por todos os medios, en razón ao negativo efecto da súa repercusión  na continuidade de expectativas da cidadanía e na pervivencia dos seus propios dereitos.

O xornalismo está sumido  na peor  encrucillada da súa historia, unha circunstancia  que sumada á falta  de credibilidade  e á ausencia do  sentido de oficio fai que a   profesión xornalística atravese un dos momentos máis críticos dos últimos tempos, causado todo iso, ademais de polos efectos da crise xeral, pola  perda de imparcialidade e a renuncia expresa á función profesional e o axuste en suplencia   aos cambios na liña informativa ditada  polos  intrusos propietarios dos medios, en liña a permutar  o código deontolóxico polo impropio procedemento de transcribir aventuradamente comunicados, declaracións e demais noticias sen medir o alcance  da  súa fiabilidade, outorgando   rango de feito certo aínda a risco    de estar a reproducir mentiras como vén delatando  o proceder cotián.

Resulta  reprobábel  a función de quen acomoda  a verdade informativa recollida na  rúa aos desexos  do medio de comunicación, por constituír  tal manobra unha das violacións máis humillantes para o  quefacer xornalístico, pero o verdadeiro descrédito profesional do gremio ten de adxudicarse  a quen ostenta a condición de estrelas mediáticas, eses persoeiros acuñados con distintivo de calidade na mass media a pesar de ter demostrado coas  súas prácticas circenses ser a antítese do xornalismo, por canto a falta de escrúpulos no seu proceder dá paso  ao acoso e o envilecemento que mesturado  co insulto e a provocación transforman o que debese ser unha digna profesión en lixo mediático, e aos seus protagonistas,  en esperpentos da súa propia estulticia.

Un fenómeno de deterioración profesional que resulta ser a orixe  e motivo  da total perda de crédito, e factor determinante da paulatina asfixia que sofre quen exerce de forma decentes  a  actividade  xornalística.
https://soundcloud.com/galdo-fonte/o-crepusculo-dos-mass-media