CORRUPCIÓN Á PALESTRA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

A corrupción que infecta a actividade política e a esfera institucional,  chegou ata aquí   da man do réxime do 78, e como trazo característico dos partidos da transición non poderá ser superada  sen facer caer electoralmente aos membros deste séquito.

Representa en torno ao 18,5% do PIB, e a pesar que o seu soporte legal ten  sufrido modificacións  de calado por conciliación coas políticas de transparencia  e igualmente por suxeición ao dereito europeo, a contratación pública en España segue sendo o referente por antonomasia da corrupción,  iso polo menos é a noticia que promulgan a diario  os medios de información a través dos repetidos escándalos, Gurtel, Púnica, ERES, por citar algúns. 

Circunstancia  que pon de manifesto  que  unha cousa é  a adecuación   ao formulismo xurídico  e outra diametralmente oposta  as prácticas levadas a termo  nos procedementos de contratación. Sendo por iso que  a  descoordinación entre ambos os aspectos  é de tal calibre que toda coincidencia por inusitada débese entender  como unha atípica excepción que de ningún xeito o referente dunha regra de comportamento.

A repercusión  económica dos prexuízos ocasionados é de tal transcendencia que abonda con dicir  que a factura da corrupción na contratación pública supera con fartura  os 48.000 millóns de euros ,  unha contía que por descomunal vén evidenciar que se en substitución  á actual deriva impuxésese o rigor e a disciplina  nos procedementos de contratación,  non só lograríase a rexeneración do sistema, senón que tamén, corrixiríase dunha plumada  a tendencia  ao enfraquecimiento característico  das contas públicas. 

Debendo erradicarse como regra  xeral a mala praxe e as prácticas colusorias que caracterizan os procesos de licitación, e moi especialmente  as consistentes en utilizar a discrecionalidade  que se lle permite á Administración contratante recorrer abusivamente  á modalidade da «adxudicación directa», baixo  a formalidade do procedemento negociado; cuxa tramitación na práctica, tradúcese en convidar a tres empresas, dúas delas, "meros comparsas", e adxudicar, bastante caro, "ao elixido". Formato que de xeito evidente  impide a libre concorrencia ademais de transmutar a transparencia en opacidade.   

Valga como inusitado exemplo a excentricidade procedimental  do  ocorrido no coruñés concello de Fene, onde, a pesar da constancia de informes  negativos no expediente de contratación, refugando a participación  de contratistas da comarca,  o Goberno municipal optou por cursar  invitación para a execución dunha obra   a unha empresa contratista  radicada ao lonxe da Andalucía onubense, cuxa oferta curiosamente resultou ser a mais vantaxosa, o que a converteu   en adxudicataria   pero  nunca executora das obras, ao ser estas realizadas  en diferido,  en forma de efectiva  simulación a través da  singular modalidade de subcontratación total por empresa interposta con asentamento de localización na  comunidade galega ,e dicir, un esperpento contractual.

Sendo  feitos como o relatado, os que veñen acreditar   a existencia dun favoritismo institucionalizado   e a proliferación  dun  trato desigual, cuxas consecuencias fan que  cada día sexa maior o número de empresarios  que   por " xustificado receo"  opten   por renunciar a presentarse a concursos públicos. Decisión  que en moitos casos trae implícito o propio peche da actividade patronal,  e na mellor das situacións, un prexuízo xeneralizado ao conxunto das  Pemes gremiais  que por limitada participación  a este  tipo de procesos, e a repercusión á baixa  na  súa cota de mercado vense obrigadas pola situación   a aplicar medidas constrinxentes de reaxuste empresarial cuxas consecuencias prexudican nos substancial á economía e ao emprego. 

É por iso  que a ausencia dunha política coherente para a contratación pública en todos  os niveis da Administración, non só impide a rexeneración do mercado de licitación senón que a súa carencia facilita en maior medida a proliferación da corrupción. Feito que sumado á insuficiencia de medidas de control, acentúa  aínda mais a precariedade do sistema facilitando con iso  que os instruídos en malas  practicas amplíen o seu dominio  sobre   o mercado de contratación.

Ante este escenario e partindo da base   que non   hai peor inimigo da loita anticorrupción que a impunidade, en razón á súa condición crecente, hase de recoñecer que a pesar da expansión lexisladora  posta en práctica anos atrás para sancionar as prácticas corruptas na contratación pública, o certo é que  a súa aplicación  non produciu  de momento as fachendosas solucións que se auguraban  como pon de manifesto  a falta de resultados  á hora de previr e reprimir  esta clase de delitos.  

Fracaso motivado  polo empeño en establecer  novos tipos penais buscando soamente  o rédito político,  sen asumir  no esencial que a corrupción é a característica axial do sistema político do 78  e o seu trazo característico; que non haberá forma de combater , en tanto no conxunto de medidas  de aplicación non se regule a non prescrición dos delitos de corrupción do mesmo xeito que a incautación os bens  dos condenados como  os da súa contorna familiar e  a imposibilidade a beneficios penais sen a  restitución das cantidades subtraídas. 

En conclusión,   xusto o que non se contemplan  no marco lexislativo das actuais  medidas anticorrupción.

RESCATAR A DEMOCRACIA PARA A SÚA RECONSTRUCIÓN

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

A esperanza que a democracia recuperase en España, malogrouse como consecuencia  da censurable  actitude do PSOE, que contravindo a mais  natural das alianzas  decidiu a través dun ilícito electoral, entregar  a confianza outorgada polos  seus votantes  á defensa de intereses  fraudulentos.

Tras   o fracaso na  conformación do Goberno, é perceptible  que a maioría dos partidos políticos do arco parlamentario, salvo excepcións,  serven de forma abafadora  ás elites económicas en detrimento da cidadanía de a pé, e tal circunstancia, presupón   un decomiso do normal funcionamento democrático, cuxo impacto repercute de forma abafadora   en aspectos  económicos e de xustiza social, rotundos motivos que pola súa grave repercusión    esixen de inmediato dun envorco ao escenario político como única corrección. 

Poñendo en marcha  para o efecto, medidas paliativas  ante a  crecente  desafección democrática, coa orientación posta  en mudar  a relación de dereitos e obrigacións  entre os electores  e os seus representantes  como fórmula de reverter  a situación  e lograr con iso  un cambio na actual dinámica electoral ; de tal xeito que institucionalmente, na  gobernabilidade do país    prime o benestar da maioría sobre as  vantaxes dunha minoría adiñeirada, como remedio de erradicación  do malsán clima de aversión política que produce  a falta de confianza institucional.

As leis e normativas aplicadas nas  tres últimas década son expresivas  do incremento exponencial das desigualdades no seo do país, por iso é polo que en diante, polo contraproducente dos seus efectos non sexa conveniente   que sigan dirixindo o país gobernos de continuidade,  para evitar así que  os   intereses das elites económicas e financeiras marquen  a  acción de goberno e a  axenda política. 

Debendo recaer  tal responsabilidade en equipos  exentos de toda influencia  do poder económico, que por valentía e capacidade de xestión, sexan quen   de encarar un cambio político atendendo á voz  da maioría social e de afrontar de maneira decidida actuacións claras e contundentes contra a desigualdade e a corrupción crecente que  inocula unha tensión insoportable no conxunto da sociedade.

En tanto non se asuma desde unha perspectiva  electoral esta premisa,  seguiremos sendo reféns  da estulticia e a  supervivencia dun sistema tutelado desde o neoliberalismo, que a pesar de non  ser  a solución de nada, é defendido polos seus instigadores ao só efecto de impedir que prosperen os cambios necesarios para así dificultar  toda   mudanza  no funcionamento  dos  poderes públicos e o normal exercicio do Estado de Dereito

Un absurdo intento de non querer asumir  o fracaso dun modelo político e económico inservible  que a pesar da súa limitación, os atrapados no labirinto da súa propia  crise financeira,  non  dubidan  en seguir validando  e impoñendo  a súa vixencia como demostra o implícito do pacto de goberno formalizado  en primeira instancia  por Ciudadanos e o PSOE e aberto  no  seu espírito extensivo ás teses económicas do PP, non sendo de estrañar por tanto as mostras de indolencia e a anoxo crecente  dun amplo sector do electorado ante a actitude frustrante  de quen  agora  proceden opostamente  a cando en eleccións  con distinta mensaxe  adquirisen a condición de teóricos  representantes da cidadanía.

Sendo por iso que despois desta fracasada e efémera lexislatura, nada bo pódelle   deparar ao electorado a  celebración  dos novos  comicios, se os electores  non son  capaces   de reconducir  o sentido do seu voto e seguen deixándose  extasiar   pola dobre linguaxe   desas   organizacións políticas que ademais de embalsamar a crise non dubidan en utilizar a fraude democrática como norma de conduta, ao só obxecto, de tirar rendemento electoral para  a súa posterior capitalización en defensa  de intereses bastardos . 

Non existindo por tanto mais referente de fiabilidade a efectos electorais  que a de quen opta politicamente por rescatar  a democracia para a súa posterior reconstrución , pois suposto contrario, entregando  a confianza  á sedución  do neoliberalismo, non cabe a menor dúbida  que    faremos da incerteza a dona do noso destino. 

A pesar do seu fracaso, a  investidura  vén referendar  que cara  ás eleccións en cernes o  autoproclamado  triunvirato constitucionalista, PP-PSOE e Ciudadanos , despois da patente dereitización dos socialistas, conforman no seu conxunto un conglomerado de afinidade  co denominador común do neoliberalismo   como referente  e a compartida conformidade de encartarse ás esixencias dos mercados como sistema, sen que a finxida  disparidade  entre os seus membros a efectos electorais  presupoña   desavinzas insalvables para consolidar, esta vez  sen volta atrás, a  gran coalición postelectoral  que con toda naturalidade promulgan a cotío desde a súa uniformidade  executiva.

Iso fai  que  os electores ante os  novos comicios teñan de calibrar a súa tendencia  á hora de emitir o seu voto,  decantándose  ben sexa  polos  radicais defensores do neoliberalismo, ou optando alternativamente   pola fronte electoral que patrocinada por Podemos debe agrupar no seu foro  á totalidade das forzas de esquerda real, polarizando o progresismo electoral  e a vangarda política. 

Debendo ser conscientes, que de non saber gañar   esa batalla a guerra estará perdida.  

AS LIÑAS VERMELLAS DO PATRIOTISMO

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

As "liñas vermellas" que os seus artífices prohiben traspasar,  son a  argucia coercitiva que  á marxe  da vontade  popular utilizan  os falsos patriotas e redomados constitucionalistas  como tapadeira, coa  finalidade de garantir que  todo siga igual. 

Aínda que todo o bolxevique resúltalles urticante, paradoxalmente a súa propensión polo vermello chega ata o desenfreo, iso si,  só  cando o guión dos seus intereses así o esixe, que é xusto  o momento en que tirando de brocha   gorda establecen  "liñas  vermellas" a eito ao só obxecto de obstaculizar  todo aquilo  que xogue na  contra do seu propio status. 

Estraña forma de entender a política   revestindo de tabú o que  en san  exercicio democrático  debese resolverse  a través das urnas.

Esa obstinación por ampliar  o marco do prohibido chega a extremos de rozar o   surrealismo, como ocorre,  cando  desde  a política utilízase de forma recorrente o constitucionalismo  e o patriotismo ao só  efecto de rebaixar   a mínimos  dereitos e liberdades.

Toda unha ironía, ao ver  como os paladíns  de tan teóricos valores, condescenden, cando é a economía  quen  determina en última instancia, pois cando isto ocorre  e son os mercados quen toma o mando, ese marco de esixencia  queda relegado ao ostracismo e excédese todo límite,  como poñen de relevo  as medidas levadas a termo desde ese mando  real que ademais de subtraer dereitos fundamentais, condúcese  coma referente  da degradación  social e moral  que  vive a Unión Europea con aquiescencia xeneralizada dunha clase  política abominada .

Sendo por iso  que mentres  o obxectivo  dos   partidos políticos  non mude de finalidade e póñanse  ao servizo da cidadanía,  nula xustificación  terá a súa existencia,   e ningún soporte   a continuidade duns adversos políticos, que en funcións  de liderado, en 30 anos, non foron quen  de facer nada positivo polo país e as súas xentes,   mais alá de reducir a mínimos a súa calidade democrática  con alardes  de patriotismo  verbalistas e  entoación de himnos  de vangloria enxalzando aos que a cotío atentan contra a nosa soberanía e sómennos no "austericidio".

Unha mostra mais  de degradación política, usando  a    estrutura institucional en detrimento do benestar colectivo, e así,  tras o fariseísmo do seu amor á patria   defender solapadamente  o poder dos grupos dominantes na esfera financeira e económica.

Cando o benestar da maioría da poboación non conta á hora de definir   o  patriotismo como concepto,   entón, hase de sospeitar que está a ser  utilizado  a propio intento para confundir os intereses xerais  en beneficio  dun  sector minoritario da poboación,  e tal circunstancia vén indicar que   a clase política de sempre , lonxe de defender unha comunidade xusta onde impere a igualdade de oportunidades, ten renunciado a todo código ético  apostando pola continuidade  de manterse  indiferente ante a crecente deterioración  social.

Para así mudar  o fundamento constitucional de referencia,  ao só obxecto  de que a soberanía nacional  deixe de residir no  pobo e que en substitución  sexan os grupos de presión  quen tome o mando efectivo  e as directrices de goberno como verdadeiro poder; actitude que polas súas connotacións   evidencia  que salvo concretas excepcións os nosos políticos por mais predicamento que proclamen. distan moito de ser patriotas, e iso é así porque o delata a súa conduta.

Mais que noutra actividade, na función política o grao de credibilidade é necesario que manteña  relación directa co resultado  dos   nosos propios actos,  que por aquilo da consecuencia, deben sustentar  coherencia entre o que dicimos e o  que facemos, para así, non incorrer no antagonismo    de pasar   a defender o que antes denunciábamos.

Se así se procedese, esas   "liñas vermellas" de impedimento e prurito partidista, mais alá de poñer  a súa énfase  como pedigrí  dun mal entendido constitucionalismo e  bandeira dunha ficticia   unidade de estado,  mais alá de tales citas, a dimensión do  seu alcance debese prohibir a insolente intromisión  dos mercados financeiros en cuestións soberanas de España,  e impedir do mesmo xeito as graves manobras conspirativas  contra a   coalición PSOE-PODEMOS-EU, pola  súa condición  de manipulación da vontade popular e directo atentado contra a  propia democracia.

Pero a xulgar polos feitos,  a verdadeira  finalidade  desas "liñas vermellas" pouco ou nada

teñen  que ver  cos fundamentos que sustentan o  Estado de Dereito,  pois a súa fixación  é un mero distintivo de contraste  e identificación  política  e feitas por tanto para ser transgredidas en función  á esixencia e conxuntura de cada momento.

Se a estabilidade fose outra,  non estariamos en risco  de ser vítimas dunha subversión de valores, e o marco constitucional  de referencia comportaríase  realmente como un referente de garantías, sen posibilitar como é o caso a súa conversión en papel mollado. 

Nin  por tanto  daría pé a traer    a colación a Óscar Wilde para confirmar que neste caso,  o patriotismo é a virtude dos depravados

PODEMOS DÉBESE AOS ELECTORES

Ten de ser o peso dos  resultados electorais  que  nunca  a presión dos mercados quen estableza  as alianzas de Goberno, é por iso  que Podemos  ante o rexeitamento do  PSOE e C's  a asumir  esta premisa, por afianzamento  democrático deba dar por resolta  toda vía de diálogo.

Cando un reside  nun municipio que ten un estaleiro para non facer barcos, acaba por estar curado de espantos, ser inmune ás ocorrencias  dos  políticos de sempre, e escéptico por tanto coas campañas mediáticas que estes utilizan ante o desafío contendente no  seu intento de malversar  a realidade, para así, lograr que fagamos oídos xordos a alternativas emerxentes e manipulando a palabra, conseguir que sigamos  acatando as súas pautas e mesmo comportándonos da maneira que eles queren. 

Todo  un intento de valerse da titularidade  do presebe mediático para seguir fartándonos coa indixesta falacia dos seus  40 anos de progreso  contra a realidade dunha desmedida regresión tanto en materia de dereitos como no relativo á  repartición da riqueza.

A estas alturas por tanto, despois dos    resultados colleitados  nas  últimas lexislaturas   onde o imperio das políticas  socioeconómicas de corte neoliberal marcou o decaemento no futuro de multitude de afectados, ninguén nos seus cabais  pode outorgar fiabilidade política a quen perversamente  e con enganos  conduciunos   ata a actual encrucillada, pola súa colaboración  no desenfreo dunha  salvaxe expansión capitalista. 

Por iso que ante este escenario de regresión democrática, por mais que cínicamente queiran facer ver á xente o seu propósito en xerar un  cambio político, o certo é que a súa única intención de enmenda   non vai mais alá  de maquillar a  a súa continuidade. 

Por tanto na actual tesitura resulta un anacronismo o só feito  de pensar  que os responsables da actual deriva  sexan politicamente  os chamados a reconducir a situación, pois a forza dos feitos vén demostrar que  o neoliberalismo das  últimas décadas  está totalmente esgotado, e que por tanto, empeñarse en manter a súa continuidade orixinará unha situación política altamente inestable á vista da  súa incapacidade  de promover ao mesmo tempo o crecemento económico e o desenvolvemento social. 

Extremo que de non corrixirse,  ameaza con trastornar o actual  madeirame  institucional  e producir con iso un cataclismo de primeira  orde, ante o feito mais que probable, que o descontento social converta   a situación nun  perigo potencial ata o límite de poñer  en cuestión a viabilidade do propio modelo de Estado.

Facer caso omiso desa probabilidade, cando as consecuencias do neoliberalismo conducíronnos cara a un  permanente fracaso,  é negar esa evidencia e  precipitar a propio intento o percorrido  cara a tal desenlace, co agravante  engadido,  de saber    que a súa aplicación  é o factor causante dunha  situación política e económica a todas luces insustentable. 

Labirinto que de ningún xeito  terá  saída co pacto PSOE-C's pois aínda sendo dous partidos distintos  teñen o denominador común  dun só IBEX verdadeiro   e como dogma de fe a conxunción da  súa analoxía  neoliberal.  

Unha amálgama que non sendo a solución de nada, revisten de positivismo coa intención de captar anexións de descoidados  inxenuos, ocultándolles desde a manipulación  que   o contido do seu pacto político, é mais do mesmo,  que non defende intereses distintos  aos do círculo da súa propia órbita, cos que comparten  débedas, políticas económicas  e submisión ás súas directrices, pois nestas lides non son as urnas nin o interese xeral quen   se impón  senón  as vantaxes dos que residen na cara oculta da  democracia e cuxas aspiracións por conveniencia  transformaron  en necesidades  do sistema.  

Se doutro xeito  fose e o PSOE non houbera  capitulado á presión dos mercados  acatando como propia a imposición  do pacto con Cidadáns, non se tería frustado  anticipadamente   a mais sólida alternativa dun goberno de progreso en alianza con Podemos  e demais forzas afíns; pero no guión deste  vodevil de conxuras  e enredos estaba escrito de antemán, antes mesmo das eleccións xerais e mais   alá do resultado que  ao partido morado deparásenlle, e todo coa meta posta  en impedir   que "tocase" cota de poder.

Unha consigna ditada desde o poder económico coa finalidade  de frustrar  o ascenso meteórico  do partido de Iglesias, para así,  en garantía dos   seus privilexios   manter invariable  a continuidade do sistema, e todo  coa colaboración de Albert Rivera  como  afillado político da trama  e a interesada  colaboración  da súas   brigadas mediáticas, dispostas a empregarse a fondo e  de forma belixerante socavar a través  do infundio  e malas artes, a integridade e  as virtudes    dos líderes da formación morada.

Arrevesada  confabulación que a teor da súa turbidez non só exime a Podemos de toda culpabilidade suposto caso que a súa deriva lévenos  a unha nova confrontación electoral, senón que mesmo  favorecería  a súa conta de resultados diante uns   novos comicios, pola súa condición de  único referente  fiable  disposto  a avanzar  polo camiño das reformas sociais profundas e igualitarias

AS ELECCIÓN DE CIUDADANOS

Como apéndice do conglomerado do IBEX35, Ciudadanos, non pasa de ser   unha disfunción democrática, que por gregarismo conxénito, está totalmente desautorizado para  cuestionar a integridade  e a función  política  de Podemos.

Que  C's é  un dispositivo político para mitigar a caída do bipartidismo é un todo evidente, como patente é  que a súa entrada na política nacional foi apadriñada desde o bastión do Ibex-35 ao obxecto da súa utilización  como garantía de prórroga do réxime do 78; é dicir, unha marca branca fabricada deliberadamente polo  bloque do poder económico, que como grupo de presión patrocinou o seu lanzamento coa exclusiva finalidade de utilizar esta montaxe política en vantaxe dos seus propios intereses,  marcando para o efecto  as pautas  para a conformación dun novo Goberno á vez  de esquivar que Podemos formase parte  dun   hipotético Executivo de progreso.

Por iso que  ninguén se equivoque  á hora de sacar conclusións sobre a investidura do 2016, pois mais que atender á dinámica electoral como sería o seu,   a súa configuración está a ser imposta utilizando a axenda oculta desta órbita empresarial coa exclusiva finalidade de seguir garantíndose como durante décadas o permanente trato de favor e que extraordinarios recursos (financeiros e materiais) sigan   desviándose  desde o Estado aos seus propios emporios. Agora, co prexuízo engadido de descapitalización democrática que supón o seu intento  de estender os tentáculos de autoridade ata  o poder  lexislativo para así satisfacer a súa pretensión  de anular toda lexitimidade  á linguaxe das urnas.

Con matriz de confabulación, a  montaxe de Cidadáns foi promovida polo  lobby do Ibex35 coa   exclusiva   finalidade   de canalizar  o descontento   da  clase media pola deriva  do país, ao tempo de cortarlle  o paso a Podemos. Sendo patrocinado  desde o primeiro momento polos seus artífices como o  subterfuxio  apropiado para preservar a fuga de votos  no difícil contexto que atravesaba o PP, para así a través dunha argucia  de deseño burlar o descontento electoral e reagrupar os votos en dispersión   mediante unha mais que planificada  alianza de goberno; xogada mestra se non fóra que o  optimismo das súas previsións  deuse de bruzos co inesperado  fracaso  nas urnas que tirou por terra as súas rocambolescas pretensións.

Tal circunstancia fixo  que os seus mentores houbesen de transmutar a formulación inicial e reprogramar o seu  sofisticado procreo, motivo polo que  Cidadáns como franquía da súa propia orixe, nun cambio de estratexia, mudase do aliado natural para coaligarse co PSOE tras o nomeamento do seu candidato á presidencia do Goberno, e todo,  coa intención de neutralizar calquera  deriva socialista cara a unha coalición co resto de forzas progresistas, sen renunciar de ningún xeito  a consumar coa súa mediación a congregación bipartidista onde os seus proxenitores do establishment económico e referentes do mais castizo capitalismo español seguen campando ás súas anchas, interferindo como é o caso  no proceso democrático e no desenvolvemento da  vida política.    

Por iso  cando o presidente de Cidadáns Albert Rivera, exerce como o  ventrílocuo que é, faio quitando o fala aos seus electores,  para  empregar sen impedimentos a  voz prestada do IBEX 35, a  desa elite empresarial que o apadriña, a mesma que sen concorrer ás eleccións non dubida o mais mínimo en tomar papel protagonista para  manobrar en favor dos seus intereses   e condicionar ao seu antollo a conformación dun Executivo do PSOE, presidido por Pedro Sánchez, co apoio de Cidadáns e participado polo PP sen Rajoy; tendo  de engadir a iso  a precisión expresa de veto  á participación en funcións de goberno tanto Pablo Iglesias como de calquera membro da equipa   de Podemos.  

E nese labirinto de inxerencias , onde a democracia cotiza á baixa,   tiña  de ser ao líder de Cidadáns a quen se lle   ocorrera a feliz idea de decantarse pola celebración de novos comicios antes de que Podemos chegue ao poder . Desafortunada declaración que pon de relevo a catadura dun  individuo ao que lle  poden mais as interesadas directrices  do seu patrocinador que a vontade dos electores; pois  a peripecia de rexeitar  a entrada do partido de Iglesias  nun Executivo e propiciar pola contra   a incorporación do PP,  equivale a poñer en cuestión a integridade  de quen    politicamente  se fixo así mesmo, desde a súa organización ata o seu financiamento, ao tempo de favorecer a función clandestina  de quen fixo das malas artes e a corrupción  a súa sinal    de identidade  política;  unha actitude que no seu contexto revela  o seu nulo código ético e a falta de fiabilidade  da formación que preside. 

Por tanto o motivo da convulsión política que vive o país e a obstrución na formación do Goberno, non se ten de atribuír de ningún xeito nin  aos electores nin  á aritmética  electoral por complexa que aparente,  pois  como queda visto  a verdadeira anomalía vén causada pola intromisión dos grupos de presión económicos na política, que se ser electos, exercen a súa lesiva influencia contravindo os principios mais fundamentais da democracia e do normal funcionamento da mesma. E mentres esta anomalía  non se erradique, por mais que  Cidadáns preconice, será indiferente que se celebren ou deixen de celebrarse novas eleccións,  pois a situación seguirá a ser a mesma

PODEMOS EN CLAVE ESENCIAL

A xulgar de certas actitudes, hai quen se nega a entender    que a xente que en Podemos  exerce a función  política ,faio en gran medida polo mal uso que outros fixeron dela, e por tanto, o recoñecemento  da  súa integridade está dabondo  probado.  

Desde o neoliberalismo e os seus  satélites, todo o que soe a progresismo suscita unha reacción  ofensiva de primeira orde, e iso,    pola ameaza que para os seus intereses representa o  cambio de rumbo político así como a repercusión das súas consecuencias.

Sendo  tal circunstancia  o motivo que imposibilita  a conformación dun  goberno de progreso,   tendo en conta que ao candidato socialista  como nomeado proposto, pódelle mais  a proximidade neoliberal que domina ao PSOE que a idea de iniciar un proceso de cambio real, tanto do  modelo económico como do modelo de estado, de aí a intencionalidade  da campaña de persuasión e propaganda desatada contra Podemos polo establishment económico e financeiro, desde o histrionismo  de imputarlle ante  a cidadanía a continuidade en funcións do goberno de Rajoy.  

Para entender a situación nos seus xustos termos, mais que tomar razón da  aritmética das urna débese  ter presente  que fiel á súa alianza de intereses nas súas previsións de constitución  de goberno  a dirección socialista non barallou en momento algún  contar coa participación  de Podemos, nin por tanto,  garantir unha gobernabilidade progresista, como pon a descuberto   o dobre xogo e  o ninguneo  nas negociacións previas ao pacto de comenencia asinado con Ciudadanos. 

Posición patrocinada pola estructura financeiro-empresarial   no seu intento de manter invariable a súa  situación  de dominio   mediante unha  maquillaxe de aparencia   do Réxime do 78, que sen alterar funcionalmente  os seus principios esenciais, garanta a súa continuidade   para  evitar con iso a situación  antónima  de transformación radical do sistema e a repercusión nos seus intereses  dunha nova realidade modificada. Posición secundada polas baronías do PSOE, que por atavismo  cos  poderes fácticos manteñen a súa dinámica de engano  ignorando a gravidade da regresiva deríva á que están a conducir o futuro do país a través das  súas falacias neoliberais.

Por tanto tras o artificioso papel do candidato Sánchez, é  o poder financeiro quen en realidade  move os fíos  na formación do goberno  de coalición entre PSOE e Cidadáns ao tempo de forzar a incorporación do PP  para a súa consolidación, e todo, no seu intento de neutralizar  toda  alianza de progreso participada por Podemos  e resolver deste xeito   o seu maior temor, tal é a celebración de novos comicios  onde  esta formación a pesar das campañas  de acoso e derriba  e batidas de desprestixio mediático supérese así mesma, e en remontada electoral, mellorando  o seu resultado tome opción de goberno e desde alí poida poñer en marcha as súas políticas anti - axuste. Porque  se   algo veu a alterar  o partido liderado por Pablo Igrexas, foi sen dúbida mudar   a dinámica   desa democracia de conivencia  entre  elites.

Non se ten  de apuntar  por tanto cara a Podemos cando se trate de sinalar a quen co seu proceder fixeron que  non sexa posible un goberno de esquerdas e o impulso dun proceso constituínte, pois por mais reproches que  se aduzan, en ningún momento foi esta formación  responsable  dos impedimentos que abortaron  tal posibilidade.

Autoría  que ten de recaer   sobre quen tenta encubrir a través de artimañas    a súa nula vontade política de apostar por un goberno de esquerdas, ao  tempo de antepoñer  o seu compromiso co sistema capitalista a calquera outra consideración, como proba o vergoñento manexo con Ciudadanos, cuxo resultado impulsa idénticas  políticas de austeridade e recortes sociais que os  aplicados polo PP. Feito que vén confirmar que  foi o PSOE quen coas súas prácticas  estableceu un  pacto coa dereita, e por tanto,  quen politicamente  traizoou as aspiracións de cambio de millóns de cidadáns; e iso é así, por mais que de forma  esotérica tente sacudir  a súa implicación a través de virulentas campañas coa intención  de repercutir  en Podemos a  culpabilidade  das súas manobras e infundios.

É por iso que non se pode sucumbir  á presión dos socialistas na súa aspiración para forzar 'in extremis' a abstención de Podemos, por canto tal actitude mais que un comportamento de responsabilidade política habería de interpretarse  como un referendo de contrabando  político . Por iso é polo que o partido morado débase manterse invariable nos seus postulados, sinalando en todo caso  a súa plena dispoñibilidade e man tendida para establecer as negociacións procedentes previa reorientación do actuado, para así desde novas formulacións  facilitar á conformación  dun goberno de coalición progresista.

Non sendo asumible por tanto, que á negación  da  aritmética parlamentaria adxudíqueselle arbitrariamente  paternidade de eleccións anticipadas 

A DEMOCRACIA É COUSA DISTINTA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

A decadente situación  de orde social que estamos a padecer, ademais de evidenciar o fracaso e a degradación de principios  e valores democráticos, vén de constatar o crecente acoso e fustrigación despregada polos  mercados financeiros  co único propósito  de constrinxir  dereitos e liberdades.

Cando como agora  téntase  subordinar a democracia á dinámica  dos mercados, ademais de forzar a súa retracción estase a impedir  seu avance cara á consolidación do Estado de Dereito,  ao tempo de propiciar   as  condicións  para a involución, que é xusto  o que vén albiscarse actualmente coa inxustificable intromisión dos poderes económicos  no proceso de conformación de Goberno. Unha situación inquietante e mesmamente  intolerable, sobre todo,cando é ostensible a mala  praxe  de utilizar o mangoneo para deixar sen efecto  o veredicto  das urnas, poñendo así en cuestión  a soberanía popular   a través  do subterfuxio dun  consenso político de aparencia. 

Pero se  a intromisión do sistema financeiro no espazo reservado á  función  política é totalmente inaceptable, maior rexeitamento ten de  merecer  a permisividade outorgada desde o foro político a esta  inxerencia, desde o punto e hora que  tal  condescendencia é autorizada   por quen ostentando cargo  público non dubida en contravir os seus propios compromisos co electorado e poñerse ao servizo dos que  desde a órbita empresarial  polo turbio das seus  manecos convertéronse  nos principais  protagonistas  do escándalo. Polo menos iso evidencia  a súa función corruptiva no contubernio dunha corrupción extensiva que todo o invade, e que ademais de quebrantar  a democracia deslexitima por colusión o papel colaboracionistas  desa maioría política fronte aos cidadáns.

É por iso, que as medidas contra  a corrupción nunca terán efectividade na erradicación desta lacra en tanto sigan dirixíndose en exclusiva ao sector público e exclúase  ao sector privado da súa aplicación, aínda coñecendo   o seu comprometido  papel  como promotores de subornos  e do financiamento en gran  medida das  campañas políticas. Prácticas que a pesar do pouco ortodoxo da súa condición manteñen a súa vixencia  desde a Transición, xerando pola  súa natureza  unha sorte de acordos ocultos   respecto da administración e dirección dos entes estatais, é dicir, sobre  a repartición das institucións do Estado, cuxo prorrateo favorece desde sempre o dominio e  os intereses dos grandes grupos económicos en detrimento de  a soberanía popular, e iso,  como consecuencia do abandono de funcións e supeditación dos representantes políticos.

Esa atribuída  preponderancia faise   mais evidente se cadra cando tras a caída do bipartidismo, non asumindo que as cousas cambiaron, os manobreiros  de sempre persisten na súa adulterada obstinación de seguir impoñendo a súa indebida  primacía. Sendo xusto  esa pretensión o porqué das anacrónicas componendas  políticas   das últimas semanas e razón das desavinzas, como tamén,  a causa  do estancamento  dun país en precario  que circula sen rumbo conducido pola limitación que impón a situación dun  goberno en funcións; conxunto de acotacións    establecidas  coa única finalidade  de manter capturado ao Estado e garantir a través da  súa  catividade  o pleno dominio do mesmo, facilitando así que    lobby's empresariais desde a súa supremacía sigan  a  influír sinuosamente  na distorsión  do marco xurídico e o regulamentario da economía.

Cando isto acontece, a democracia enfróntase a un dilema do que a duras penas pode evadirse, porqué un sistema que coarta a súa propia razón  de ser dificilmente   pode satisfacer  os obxectivos da súa finalidade, sendo testemuño  de tal  contrasenso  a desvalorización que presupón o actual intento de consolidar contra natura un proceso de investidura  ao exclusivo  ditado dos mercados, ao tempo de negar implicitamente o mandato das urnas e rexeitar con iso os  contraídos electorais. Todo un  expoñente  do lastre dun pasado  autoritario e personalista  e dunha precariedade institucional cuxa transixencia  conduciu  á  actual situación  de degradación política, que  trouxo consigo a desigualdade, a inseguridade e redución de liberdades, unha suma de feitos que por si mesmo  veñen constatar    unha situación  de total  deslexitimación democrática.

Ao parecer neste país  as regras de funcionamento da economía neoliberal convertéronse na práctica nunha especie de superconstitución  que ademais de deixar sen efecto toda contraposición xurídica respecto da mesma,  coa  súa posta en práctica activáronse os sistemas coactivos suficientes  para facer cumprir as súas decisións logrando dese modo que os principios económicos impóñanse aos valores democráticos. Noutras palabras, dicir que estamos a asistir impasibles á substitución do mecanismo de decisión soberana sobre o principio dun  home un voto pola suplencia de decisións oligárquicas  adoptadas nos centros de poder económico, situación  que arrastra consigo a renuncia expresa  a decidir sobre a nosa política económica  acuñando por tácito consentimento que o control da actividade política pase definitivamente  a mans do diñeiro. 

Sendo por iso que mentres o poder  político non opte  por exercer  debidamente as súas competencias democráticas,  todo intento  de conformación  de goberno como a celebración de novos comicios mais que exercicios de lexitimidade  democrática non pasarán de ser pura  pantomima 

AO PSOE NEOLIBERAL, MELLOR NON.

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

A situación creada co proceso de investidura, alerta  que  de non consumarse a converxencia  entre movementos sociais, asociacións e esquerda política como réplica á ideoloxía neoliberal, a división  será  o maior  impedimento para o cambio.

Visto o debate de investidura, quen teña en mente abrir  paso a un novo tempo político desde a esquerda, ten de asumir que tal labor  é de imposible consecución  en tanto o PSOE leve a voz cantante de tal iniciativa, pois   aínda resultando  o menos malo dos dous partidos hexemónicos que alternaronno poder desde 1982, en ningún momento actuou en liña de crebar  a estrutura e a cultura institucional herdada do franquismo; máis ben ao contrario, optou non só  por manter a súa prórroga senón que  introduciu á vez  no  ADN do partido o  mais radical neolibarismo. 

Tal é así, que  despois de ostentar durante vinte anos funciones de goberno, a pesar do suposto carácter  socialista, non só demostrou non ter  coraxe para  amansar ao capitalismo, senón que  medorento da  súa xerarquía someteuse en todo momento aos ditados dos mercados e demais  poderes financeiros, sen reparar o mais mínimo no prexuízo repercutido da súa actitude cara aos intereses de quen supostamente representaban. 

Enrevesado proceder cuxo último  referente foi a reforma exprés  da Constitución, que levada a termo ás costas da cidadanía puxo de manifesto  que de ningún xeito o  PSOE sirve para canalizar as aspiracións  da   esquerda  e agora  menos que nunca,  sen que haxa rexeneración posible distinta á  súa reconstitución  desde outras coordenadas.

Posibilidade de emenda   que  antóllase cada día  mais difícil de alcanzar á vista da súa reafirmación na  traxectoria mantida  nos últimos anos sobre temas fundamentais que a teor do prexuízo repercutido  no interese xeral  e a deríva da súa actual  dirección no  que a alianzas  de gobernabilidade refírese, desaconsella  para todos os efectos  valerse dese partido para ningún obxectivo de esquerdas. 

Pois polo   seu facer político   perdeu toda credibilidade  ata o extremo de deixar  de crer en si mesmo, unha controvertida  situación que pon de manifesto  que   o feito   militante de ningún xeito   adxudica etiqueta socialista, por iso é polo que aínda que pretendan facernos crer que si o son, a súa política económica en favor da oligarquía financeira e empresarial é indicativa  que o seu teórico progresismo  quedou supeditado á lóxica neoliberal por mais discursos de aparencia  que veñan utilizar   coa finalidade de seducir  ao electorado. Argumento sobrado para afirmar que polo seu proceder, a tempo presente  o PSOE deixou de ser o referente da esquerda.

É mais que evidente  que por gradual deterioración o modelo que dominou  a escena política desde1977 conduciu ao país a una depreciación institucional sen precedentes,  sen que tal circunstancia fixera  reformular aos directos responsables  do desastre un  cambio de rumbo no seu facer político     como pon de relevo a teimuda actitude  do PSOE, que en tarefa de formación de goberno mais que retomar o seu ideario e optar por cambiar as regras de xogo, aposta pola continuidade que representa  seguir aplicando como solución as políticas causantes de tan anómala  situación,   co  agravante engadido que presupón a súa renuncia á conformación  de   toda alternativa de progreso, unha decisión  que por se mesma acaba por frustrar a unidade da esquerda,  e pechar baixo sete chaves  toda probabilidade  á conformación dun goberno para o cambio.

Xa que logo, quen desde a esquerda queira dar pasos en positivo cara a un novo tempo político,  máis aló de deixarse levar  por artificios mediáticos e versións adulteradas,  ten de saber de antemán  que o PSOE  é alleo a ese ámbito  de significación  ideolóxica, pois á hora da verdade a súa práctica política  é reflexo do fundamentalismo   neoliberal e de acatamento ao mandato  dos mercados, formulacións diametralmente opostas aos postulados pola esquerda real  e progresista, mais proclive a implementar un  cambio de modelo que salvagardando  o marco de liberdades  propicie maiores cotas de prosperidade desde dinámicas de crecemento,  e sempre, tendo presente o cumprimento do mandato electoral. 

Por iso agora mais que nunca, por dignidade  democrática  as verdadeiras forzas de esquerda nun exercicio de responsabilidade  deben limar asperezas para  unha vez alcanzada a  confluencia traballar polo cambio político, sobre a premisa  de gardar respecto á  vontade dos electores. Pois nunha  democracia que se prece a función política  non pode desempeñarse  relegando a un segundo plano á cidadanía na toma de decisións, e moito menos, burlando a soberanía popular  conferindo exclusiva facultade de arbitraxe a quen teña atribuída a condición de militante, e iso ten  de ser así , para  poder  corrixir  a actual deriva  e impedir  desde a maioría progresista a investidura  de quen a través de subterfuxios e cambalaches  tenta converter  o neoliberalismo no seu programa de goberno. 

Con todo,  tal obxectivo  será  de imposible consecución  en tanto  a madurez política  non se faga dona da situación,  e mentres os nove millóns de votos que capitaliza a  esquerda real no seu conxunto,   sigan malgastándose    na absurda dispersión  de diferentes candidaturas.

A DEMOCRACIA DO IBEX 35

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Serio perigo seguirá a correr   a democracia no noso país, en tanto se continúe transixindo a intromisión do IBEX 35 en funcións estritamente políticas.

Minutos antes da sinatura do pacto entre PSOE e C`s na Sala Constitucional do Congreso dos Deputados, os máximos responsables económicos  de ambas as formacións Jordi Sevilla e Luís Garicano respectivamente, entre sorrisos, felicitábanse mutuamente  pola formalización do devandito acordo. 

Acontecemento que non debese sorprender o mais mínimo a ningún analista político a teor das afirmacións realizadas en época preelectoral polo representante económico socialista ante  os mandamáis  do IBEX 35, precisando xa daquela que o seu partido traballaba máis coa mirada posta nun pacto post- electoral con Cidadáns que con Podemos, tendo de presumir idéntica tendencia ao cerebro económico  da formación laranxa  en razón  á relación de dependencia  mantido  con FEDEA,  o think tank das grandes empresas que conforman  a   tan selecta elite empresarial, non sendo de estrañar por tanto  que o acordo concite os aplausos e os parabéns da gran patronal, pois non en balde é ela a verdadeira forxadora intelectual do seu contido.

Por tanto a cidadanía ante a probabilidade dunhas novas  eleccións  debe saber  que  os acontecementos acaecidos nos últimos días lonxe de obedecer  a un desencontro conxuntural,  atenden  a un plan tramado moito  tempo atrás, preconcibido mesmo antes da celebración  dos   comicios do 20D, como consecuencia do intento  do PSOE en reconciliarse  cos grandes do IBEX a efecto de relaxar   o  descontento  mostrado por estes despois dos  pactos selados tras as municipais e autonómicas  que  facilitaron a conformación de gobernos  de coalición e progreso a través de pactos puntuais con Podemos,  e que a xuízo da patronal conduciu a unha "deriva radical" cuxa recondución cara á centralidade política élle esixida  en contrapartida   a favorecer o seu apoio á opción PSOE -Cidadáns, antes mesmo  que un Goberno do Partido Popular en minoría.

Dando por sentada  a fiabilidade do  ata aquí referido, e agregando a todo iso o calamitoso historial que acompaña as turbias  prácticas mercantís  das firmas  que conforman  "tan selecto  séquito empresarial", onde  mestúranse quebras e  rescates  bancarios con hábitos de corrupción    e a persistente rotación de portas xiratorias. Tal cúmulo  de despropósitos obriga  a denunciar, a  actitude desafiante mantida  polos membros  desta  oligarquía empresarial no seu empeño de impoñer ao seu antollo o goberno do país mediante manexos e malas artes, sen reparar o mais mínimo en utilizar  todas as  medidas ao seu alcance para a consecución de tal finalidade ata o extremo de arrogarse como propia   a representación da vontade popular. 

Pero se repudiable é a intromisión  dos poderes económicos e financeiros  no normal funcionamento democrático do país, mais censurable se cadra, é a actitude  de conivencia   da vella garda política coas principais empresas do IBEX 35   que por asentimento e deformación do sistema, convertéronse no verdadeiro núcleo duro do Poder de Estado,  ata o extremo,  de ter conferido  maior potestade  executiva   que a outorgada   polos electores aos seus representantes. Causa por tanto dos profundos desaxustes que caracterizan a disfuncionalidade  da  nosa democracia e  principal  impedimento   cara á  súa rexeneración, ao facultar que sexa  este grupo de interese quen dita  o curso dos acontecementos  a unha sociedade civil á quen outros na súa ambigüidade  política presumen  defender.

Sendo evidente  que a inxerencia e manipulación do IBEX  na función política,  ademais dunha actitude  intolerable que debe ser erradicada ipso facto,  é a causa   do galimatías suscitado no atípico  proceso de conformación de goberno, que por anteposición  de intereses propios sobre os xenerais  da cidadanía  e o indecente  gregarismo  dos cómplices políticos fai imposible  a súa consolidación, e iso  a pesar de contar  con todos os recursos á súa disposición e ter os medios de comunicación ao seu servizo.

Chegado a este punto, agora  a estratexia consiste en utilizar  ao C's  de Rivera como partido de cabeceira da patronal como  reclamo, para dar corpo á formalización dun pacto onde ninguén poida gobernar, argucia que non soubo percibir  o PSOE de Sánchez, polo menos  así dedúcese pola  súa desafortunada   forma de actuar, cando realmente  a finalidade do pacto subscrito era evitar que se unise con Podemos e demais forzas progresistas, tendo en conta que  neste suposto poderíase formar goberno por canto  a aritmética  de alianzas así o avalaba á par de situar  en xaque mate á dereita política.

Agora cando o desencontro impide vías de solución  e condúcenos a unhas novas eleccións que  por equivalencia de resultados forzarán pactar de novo, será cando  o IBEX saque produto  da súa actual estratexia  pois a deterioración de relación entre PSOE e Podemos  impedirá toda alianza entre ambos  facilitando con iso vía libre  para que sexa o PP- C's quen tome as rendas do país.

E  iso pinta con ser  así, salvo que empecemos  por situar  a cada quen no lugar  que lle corresponde e á  democracia por encima de todo

LEI DO SOLO, UN DESATINO

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

A recentemente aprobada Lei do Solo de Galicia, nace lastrada entre outros motivos pola falta de consenso e de aspectos de disfuncionalidade, que no  seu conxunto, xustifican a súa substitución  acorde a novas  pautas  de ordenación territorial.

A mediados de Marzo  entrará en vigor a nova Lei do Solo de Galicia despois que a semana pasada o pleno do Parlamento prestase aprobación ao seu contido;  un novo marco lexislativo  que nace lastrado de orixe por falta de consenso ao ser referendado en exclusiva  polo PP co rexeitamento de toda  a oposición política, que  de antemán, xa alerta   que deixará sen efecto o seu contido suposto caso de alcanzar nas próximas eleccións o goberno da Xunta.

Un dos propósitos establecidos no novo texto legal é  a implantación   de planeamento xenuíno  no 73 % dos municipios que non dispoñen do mesmo, é dicir, facer agora o non logrado tras  trece anos de vixencia da lei anterior,  despois de comprometer    que os 314 municipios da comunidade dispoñerían de plan urbanístico nun prazo  que expirou  en xaneiro do 2006, incumprimento xeneralizado  que coa norma na man fai que os 276 concellos  sen plan ou que non adaptaron o seu contido á lexislación do 2002 estean fora da lei. Motivo mais que sobrado para tomar lección dos erros e  evitar  converter de novo en utopía  o seu cumprimento.

Se así se fixese,  saberiamos que para a súa eficacia e permanencia no tempo,  a nova Lei do Solo habería de ser elaborada tras un debate serio e rigoroso que ademais de asegurar a pluralidade política contase coa participación  de asociacións, colectivos e restantes partes implícitas, e iso debese ser así  porque as leis para que o sexan deben de ser concibidas  en beneficio  da xente e non para vantaxe de quen as elabora.

Por iso é polo que cos antecedentes de acompañamento resulta un despropósito afirmar que o recentemente aprobado texto lexislativo nace con vocación de futuro e de permanencia, cando o certo é que a súa fonte de inspiración orienta deducir xusto o contrario, pois lonxe de optar pola consecución dun modelo territorial  sustentable e cohesionado en vantaxe  do interese xeral, o contido  do  seu contexto, reflicte inequivocamente  a súa afinidade coas pautas  de liberalización  e desregulamento dos anos 90, sendo por iso que a súa  aplicación non pode reportar resultado distinto aos da súa propia xénese, é dicir, o  adecuado a unha   lei diverxente , obsoleta e insustentable.

Sendo razoable  afirmar  por tanto, que os  cambios operados na lexislación do solo de Galicia, non son de ningún xeito  a ferramenta  adecuada  para abordar os retos  de futuro en materia  de planeamento  municipal,  desde o punto e hora  que o artificialismo lexislativo de referencia  impide establecer pautas efectivas sobre a ordenación do territorio, a dirección cara a onde debe ir e como debe facerse. Inconclusas   incógnitas que imposibilitan cumprir o anunciado obxectivo de dotar a todos os concellos da comunidade da apropiada figura de planeamento,

Impedimento ao que se ha de engadir  a   imposibilidade financeira  da Xunta  á hora de sufragar os 51 millóns de euros de axudas   aos municipios para a redacción dos seus plans de ordenación, obrigación que toma formato de «compromiso virtual» a xulgar pola morosidade  que arrastra actualmente o goberno da comunidade, quen  contra o optimismo das súas previsións   leva dous anos sen conceder un só euro de axudas aos concellos para redactar os seus plans xenuínos o que dificilmente pode facer crible  o cumprimento  das estipulacións establecidas para o efecto  no novo marco  normativo.

Por iso, agora  cando a escaseza  de recursos municipais orixinados pola mínguaa  dos seus ingresos fiscais,  das transferencias do Estado e Comunidade Autónoma ou das restricións impostas pola Lei de estabilidade orzamentaria constrinxen  as posibilidades de déficit e endebedamento, cando  o urbanismo entre outras funcións  debese  ser  utilizado como fonte de financiamento institucional; xorde o inconveniente que  para  a súa plena efectividade é condición esencial  dispoñer dun marco lexislativo adecuado á situación e aos tempos, de tal modo,  que polas súas condicións e características  facilite   o establecemento  dun modelo urbano coherente. Extremo que de ningún xeito  pódese acadar coas limitacións e inconvenientes que  impón  a aplicación  da recentemente aprobada  Lei do Solo.

Instrumento que debendo ser imprescindible para poñer orde no planeamento urbanístico local, por disparidade de contidos e absoluta carencia de consenso, lonxe de resultar sustancial para harmonizar  a ordenación territorial do ámbito municipal  e propiciar o seu crecemento económico  resulta ser o maior dos obstáculos para a consecución de tal finalidade, e todo, pola súa total ausencia de racionalidade e o protagonismo outorgado no seu implícito á liberalización do solo acorde ao formato empregado nos mellores tempos de Aznar.

En suma, arbitrarios aspectos que no seu conxunto subtráenlle toda eficacia ao tempo de xustificar a súa suspensión  por desprotección territorial; unha situación que demanda reconducción  para así facilitar  a ordenación urbanística que precisan  tanto as  entidades locais  como  o conxunto deste país.