4 mar. 2017

REDUCIR O PARO SEN CREAR EMPREGO

A continuidade  do  neoliberalismo como ideoloxía e referente  fundamentalista, na súa tendencia perturbadora, resultará totalmente contraproducente para a estabilidade do país e altamente pernicioso para a súa saúde económica, laboral  e democrática.
Mentres que  un   disparatado índice do 56,7%, sitúa a España  como  líder indiscutible do desemprego xuvenil da eurozona, o Executivo que coas   súas políticas púxonos á cabeza de tan adverso   ránking, lonxe de reconducir a situación  mudando  as nefastas políticas  que nos levaron   a este record,  non dubidan en reafirmarse  na aplicación do seu fracasado receitario neoliberal  e  vendernos como mellor rexistro desde 2005 o  exiguo baixón do  paro en 9.355 persoas no transcurso do mes de febreiro,  cando paradoxalmente a transcrición da  crúa realidade do desemprego hase de cuantificar    en cifras millonarias, e  en Galicia por exemplo, contra todo malgaste  de euforia,  a realidade  dos feitos vén confirmar  que  existen 25418 cotizantes menos na seguridade social, en contraste con idéntica cita  de referencia.

 Por mais mensaxes de melloría que desde o Goberno trasládense, o certo é, que  aplicando   o dogma neoliberal  como formato  de solución ,   a posibilidade de crear  emprego estable  e manter as condicións de traballo resulta totalmente imposible,  especialmente,  cando o promotor  é  un país como o noso en situación de faroliño vermello da Europa comunitaria, pois tal localización sumado ao feito da negativa repercusión que supuxeron  as  ganduxadas  reformas laborais  do PSOE e PP, pola maior desregulación dos seus efectos fai que resulte moito máis complexo o  establecemento de remedios  efectivos, ao acentuar  a temporalidade e precariedade do mercado laboral, que en si mesmo, é o  principal factor causante  do elevado desemprego como  tamén da enorme variabilidade na creación e destrución de postos de traballo.

En tanto sexan os mercados os que como agora    exerzan  de facto  o poder político,  os intereses  monetarios seguirán  dando   renda solta ao vórtice especulativo, o que dificultará a entrada en escena  da economía produtiva  e por conseguinte  a  aplicación efectiva  de políticas  en  prol  do emprego; unha limitación , que converterá a  inútil austeridade  en principal protagonista ,cuxa repercusión  prexudicará  maiormente ao ámbito laboral,   e así, aínda a propósito que o emprego é o problema central da economía, a súa precarización   sumada á nula reindustrialización, aos inexistentes plans  de relocalización, e  as ficticias medidas  sobre emprego xuvenil por ser a   tónica dominante botan por terra  a fantasiosa estatística que o Executivo tenta coarnos como efectiva.

Mentres non se proceda ao desarmamento dos mercados financeiros, rescátese a política para o cumprimento da súa verdadeira finalidade e destérrese  a mensaxe neoliberal baseada en defender   o  recorte do gasto en lugar  de como aumentar os ingresos, todo intento  de reactivación  da economía  e por tanto  da defensa do mercado laboral  será pura entelequia,  pois folga dicir que a aplicación de políticas ao ditado das determinacións  da banca e a gran patronal, ao estar dispostas  fraudulentamente por quen ninguén votou nin  elixiu, ademais de indignante , lonxe de auspiciar  solucións favorables ao interese xeral, a súa tendencia discorrerá  en liña  a reducir á mínima expresión o estado  do benestar.

É por iso  que mais que entregarnos a prestar  credibilidade  á manipulación estatística,  debésemos  percibir como realidade  que no receitario neoliberal, as crises enfróntanse con recortes en programas sociais e en investimentos públicos; medidas que sen ser a solución de nada o que si xeran é  desemprego e pobreza, á marxe da  súa irónica utilidade como  resorte  de crecemento económico, pois a pesar dos excedidos niveis de paro,  segundo  a anacrónica narrativa neoliberal despedir barato  tamén equivale a crear emprego.

A despreocupación sobre a dinamización do mercado de traballo evidénciase con só comprobar   como  desde a explosión da crise, o maior peso do investimento  realizado foi dirixido  cara á especulación  financeira  mentres se reducía a mínimos o gasto en economía produtiva, o que é indicativo que mais que favorecer  dinámicas activas propiciáronse  labores rifados coa creación de emprego.  Motivación argumental  para afirmar que por mais terxiversación estatística que se empregue, o certo é que o paro é moito máis elevado do  que o Goberno nos pretende facer crer, e que por tanto, a ocupación a tempo presente é moito menor que a existente cando o PP empezou a gobernar, resultando por tanto que o conto que se está prodigando  sobre a reactivación do mercado laboral non pasa de ser  unha forma indecente de magnetizar á cidadanía.

Por iso é polo que a  devastación xerada  polos prosélitos do credo neoliberal  causantes da crise e culpables do actual caos, manterá a súa deterioración, en tanto  estes aliados  do capitalismo  sigan á fronte  da  función política defendendo intereses minoritarios e destinando miles de millóns de euros de diñeiro público a salvar ás entidades bancarias copartícipes da hecatombe, e non reparen en seguir  reducindo o estado social a mínimos á vez de escamotear recursos de apoio ao  fortalecemento do tecido  empresarial  e  do  emprego.

No hay comentarios:

Publicar un comentario