31 mar. 2017

PSOE: OS MANOBREIROS DA VELLA GARDA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia



Ninguén prexudicou mais ao PSOE que a súa elite dirixente, os baróns das taifas territoriais, eses  membros vitalicios da vella garda que utilizando o mangoneo converteron o credo socialista  na moeda de cambio das súas comenencias.

A diferenza do que sucede  noutros países da nosa contorna, o papel que o Estado debía xogar na economía,  lonxe de atender    a posturas enfrontadas entre a dereita e a esquerda, adecuouse a un consenso de uniformidade eludindo  toda  pegada  distintiva  da teórica adscrición ideolóxica que en boa praxe  debese diferenciar   as políticas do PP e o   PSOE, e tal circunstancia deuse, porque o electorado de ambas as formacións nas súas expectativas dábase por satisfeito en termos de renda, de aí  a iteración  en substitución  dos Executivos do bipartidismo como igualmente a   reafirmación do neoliberalismo,   que visto sen espellismo   é evidente  que nada  veu favorecer os dereitos da cidadanía,  que si, a apontoar os mais esixentes intereses da nova orde  capitalista.

A expresión do fracasado modelo neoliberal  fíxose mais notorio   coa entrada en escena  da  crise financeira global do 2008,  pois  ademais de acentuar a disparidade  na distribución da riqueza, cernar  toda referencia ao benestar, elevar os  niveis de desemprego e o estancamento salarial, mais  que desatar   propósitos de emenda   fixo que o establishment  reafirmásese na súa aplicación, sen que a esquerda  partidista institucionalizada  que se atribúe o PSOE  reaccionase en consecuencia , pois a pesar  gravidade dos feitos optou por establecer  un tándem co PP, para  ao unísono   referendar os programas de recorte e austeridade impulsados pola Troika  que ademais de socavar o crecemento e a  situación fiscal do país agravaban  os seus niveis de pobreza e desigualdade.

Este proceder, pon de manifesto a dexeneración dirixente de unha    organización  que leva suplantando durante décadas  a función confiada socialmente ao progresismo político, pois coa súa deslealdade, proporcionando servizo aos dogmas neoliberais  veu  a favorecer  a proliferación  da diferenza de clases e facilitar  con iso  que  a elite podente coas súas manobras  de extorsión seguisen  tomando partida da situación e  facendo das súas co Estado de Dereito, e con iso, distanciándose social, económica, politicamente e xudicialmente  dun cada vez mais marxinado e empobrecido sector da poboación que desprotexido  politicamente converteuse en presa fácil dos seus captadores  o perder a defensa  e  o control do seu destino.

É por iso  que o socialismo  que di defender  o sector  oficialista do puño en rosa, polo seu antagónico proceder hai tempo que perdeu   toda aceno de identidade co seu ideario,  non sendo capaz    de superar as súas propias contradicións  como consecuencia  da súa claudicación aos intereses do capital financeiro e ter tomado  o neoliberalismo en adopción; un lastre  que lle subtrae alcance  para satisfacer as expectativas dun minguante   electorado histórico, descartándolle  en se mesmo para postularse en solitario como alternativa de goberno.

Toda  unha suma de factores que ilustran o impedimento   dun partido socialista en horas baixas  para recuperar a posición de liderado que ostentou anos atrás, pero que ao fío do exposto actualmente resulta un obxectivo totalmente  inalcanzable, tendo en conta que  a recuperación do socialismo pasa forzosamente pola superación do neoliberalismo e a mais absoluta desvinculación  política do mesmo.

Os axitadores   que en baño de multitudes promoveron  en IFEMA  a esperpéntica  posta de longo de Susana Díaz  como candidata do aparello, parecen querer esquecer que a crise do bipartidismo da que eles como dirixentes orgánicos son parte implícita,  desencadeouse como consecuencia do decaemento do sistema neoliberal , simbolizado pola  explosión da burbulla   do 2008,   en coincidente  desempeño da  Presidencia do Executivo do país  por parte do  PSOE, e por tanto, exercendo de  autores materiais  da aplicación  en primeiro  termo  das medidas coercitivas  que afectaron ao  recorte de liberdades    e dereitos sociais, así como á  dinamización das privatizacións,  ás subidas de impostos  e ao  incremento da austeridade .

 Medidas  todas elas de acuñado sinal neoliberal, pero como queda exposto, asistidas  na súa aplicación polo sector mais reaccionario do partido, polos mesmos cómplices  que despois de facilitar  co seu proceder a  consumación das medidas mais prexudiciais para  o   interese xeral, agora nun arrebato de cinismo postúlanse como combatentes dos seus propios actos  ao tempo de negarse a recoñecer    que a repercusión da súa indolencia   é o factor causante da precaria  situación política  dun PSOE en declive  que sen  posibilidade algunha de remontada  electoral está abocado  á participación aliada de Podemos  como única opción  a ser  alternativa de goberno  fronte ao PP, e iso, por mais ampolas que tal alianza produza nos seu detractores

De aí que  neste  itinerario de turbulencias polo que deambula a cúpula do socialismo español  e o imprevisible desenlace que poida  deparar  o seu caos aparente, toda ruta de reconducción cara á súa rexeneración ética mais que estar conducida  polos  «patriotas» neoliberais de sempre, require de   cambios internos no seo da organización. que devolvan a soberanía ao afiliado de base, para volver situalo como partido de referencia ante a cidadanía, pois caso contrario o PSOE iniciará unha viaxe sen retorno cara a súa  pasokización

No hay comentarios:

Publicar un comentario