EMPRESAS EN EXTINCIÓN

PUBLICADO 25/05/2013 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

Resulta inadmisible que o Goberno, en vez de paliar a situación  aplicando alternativamente medidas de efecto positivo, manteña prorroga coa arbitrariedade dando continuidade ás políticas que provocaron o desastre.

Cando ter unha empresa mais que unha vantaxe para o interese xeral convértese exclusivamente nun problema unilateral do empresario, é evidente que a política institucional en materia empresarial circula en dirección contraria á traxectoria debida, e iso indica que o Executivo que debese evitar tal circunstancia, por baleiro de receptividade e demais aspectos engadidos, non asume como propio o rol de relevancia que ten de desempeñar a empresa como elo da cadea produtiva, e á vez, como referente primordial para garantir a suficiencia socio - económica do país.

De aí, que neste contexto de negación as cousas tomen tendencia a empeorar, pois cando os mediocres que nos gobernan dedican todo o seu empeño a favorecer as algarabías do mercado especulativo mentres relegan ao ostracismo a actividade empresarial xeradora da economía produtiva; resultará evidente, que se a clase empresarial afectada por tales desmandos ademais de non combater enerxicamente as incoherentes políticas de austeridade, opta pola autosatisfacción, definitivamente, as cousas non só agravaranse, senón que o colectivo patronal converterase en testemuña indolente da súa propia agonía.

Por iso en pleno cansazo de política neoliberal, cando a historia demostrou a negación dese prototipo, e a caída do mito dos ciclos económicos e da bonanza continuada deu paso a unha crise multiforme de alcance global; resulta inadmisible que o Goberno, en vez de paliar a situación  aplicando alternativamente medidas de efecto positivo, manteña prorroga coa arbitrariedade dando continuidade ás políticas que provocaron o actual desastre e que lonxe de favorecer a harmonización acentúa o fortalecemento das grandes empresas, producindo un debilitamento das pemes e autónomos, que afectados por unha mingua de capacidade operativa quedan excluídos do proceso produtivo.

Os sectores empresariais prexudicados, mais que outorgar credulidade a mensaxes incertas, están obrigados a tomar encontro coa realidade e asumir dunha vez por todas que as proxeccións destas dinámicas de corte neoliberal non lograron alcanzar as metas prometidas dende o seu inicio, e polo tanto, lonxe de ser unha estratexia de crecemento económico e de estabilidade, a súa posta en práctica demostrou a función oposta, provocando que as pequenas e medianas empresas se vaian á quebra, aspecto que ademais da afección directa, ocasiona repercusións extensivas ao xeneralizar o desmantelamento da estrutura produtiva

Extremo que vén de confirmar que este tipo de dinámicas lonxe de fomentar o fortalecemento da economía e a estabilidade empresarial, acentúa a recesión, circunstancia que ocasiona unha complexa situación ao cobrar novas vítimas entre a masa de poboación, afectadas polos niveis de desemprego e de pobreza.

Pois ben, recoñecendo que o groso do tecido empresarial está formado por pemes, sabendo igualmente que cando no 2008 os bancos pecharon a vía do crédito, mais de 400.000 empresas por falta de financiamento se viron achegadas  ao peche de actividade, dicir, que ao igual que os gobernos inxectaron miles de millóns para frear aquela sangría, tamén toleraron que as entidades bancarias receptoras, utilizasen o diñeiro para outros mesteres distintos á finalidade prevista, mentres proseguían os peches en cadea das actividades empresariais.

Por non perder os malos hábitos, agora aplicando idéntico formato político, sen modificar pautas nin garantías de financiamento, o executivo de Rajoy, á marxe da mínima reflexión, acaba de aprobar a anunciada Lei de Emprendedores; un novo referente da reactivación que anticipa disfuncións en razón diverxente entre o seu contido teórico e a inviabilidade práctica, e cuxa nulidade de resultados fala por adiantado.

Xa que logo, toda planificación contra a crise para a súa efectividade, é condición sine qua non. que veña precedida dunha reorganización que garanta o reequilibrio e a diversificación dos sectores produtivos, formulación que igualmente ten de obrigar o fin da economía imperfecta subtraendo carga de austeridade en favor do crecemento, non admitindo, por activas políticas sustentadas no monopolio dos mercados especulativos.

A tal efecto a clase empresarial como axente da economía produtiva, ten de tomar papel protagonista, participando activamente na recondución da situación, facendo valer a súa vocación inequívoca, que non é outra, que contribuír como agrupación colexiada, na xeración de emprego e riqueza

A DECADENCIA DE MAASTRICHT

PUBLICADO 18/05/2013 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

Por iso que a solución á crise, lonxe de comprenderse mediante os diverxidos postulados de austeridade formulados pola Troika, ten de conseguirse sobre alternativas diametralmente opostas. 

Cando en plena transición os sectores involucionistas ameazaban con abortar o proceso de transformación, a maioría política comprometida coa evolución progresista identificou a Europa como a solución estabilizadora, por entender que a integración nas institucións europeas era a referencia indispensable para subtraer exposición ao risco golpista e garantir así mesmo solidez á nova e fráxil democracia española.

Deixando á marxe opinións diverxentes con tal consideración, é un equívoco, que a estas alturas sigamos identificando aquela Europa idílica coa entelequia dunha verdade oposta. Unha nova realidade que xurdiu pola implantación da moeda única entre países de desigual condición económica; por canto a máxima expresión da Europa de Maastricht, obrigou que países como o noso entregasen a súa soberanía financeira ao Banco Central Europeo (BCE).

Entidade bancaria que dende o primeiro momento de unificación monetaria, lonxe de cumprir a función de Banco Central, defendeu en exclusiva a doutrina neoliberal atendendo aos ditados do establishment económico, financeiro, mediático e político; decisión, cuxos prexuízos afectaron en maior grao aos países periféricos en beneficio dos países centrais da Unión, e moi especialmente, en vantaxe dos bonos do Estado alemán.  Lucrativa condición que outorgou a este país o dominio absoluto en captación investidora, primacía que por engadido, veu a establecer que a economía europea teña por referente exclusivo as determinacións da economía alemá.

Neglixente comportamento da entidade bancaria da Unión, que a pesar de xerar agravios comparativos e graves problemas socio económicos entre países adxacentes, paradoxalmente contra todo prognóstico, tales decisións contaron co referendo dos gobernos dos estados prexudicados, actitude reprobable que fai crecer o grao de hostilidade cara aos representantes políticos, que en razón á súa censurable actitude son percibidos pola poboación como comparsas desta institución bancaria e do agrupado dos mercados e entidades financeiras que dirixen o cotarro. Proceder que acentúa o descrédito dos representantes públicos ameazando a vez a estabilidade democrática e a solidez do propio estado de dereito.

Durante os 14 anos transcorridos dende a creación do euro, a clase política do país pasou os nove primeiros anos enfrascada no soño do boom inmobiliario e no contexto daquela euforia, non tivo alcance de miras para enxergar coa antelación debida a outra realidade que se estaba a xerar. Así foi como chegado o cambio radical do 2008, a nova realidade nos apeo de euforia e da noite á mañá tivemos que abandonar o papel de "ricos" para ter que asumir con todas as consecuencias a evidente posición debedora da nosa economía fronte ao exterior, extremo que provocou a entrada en quebra do país, á que sobreveu unha penetrante recesión cuxos nocivos efectos, a tempo presente seguen mantendo plena vixencia.

É nesta nova tesitura cando se percibe en maior medida que a pertenza á UE, mais que unha

vantaxe representa ser unha complexidade engadida, por canto, en situaciónextrema como a referida, cando a necesidade de financiamento debese ser cuberta directamente pola autoridade monetaria, o lobby da banca alemá que domina o BCE, impide que o Banco Central compre débeda pública aos Estados, impoñendo a intermediación da banca privada, a través de operacións cun diferencial de intereses desorbitados.
A excepción para que o BCE afronte directamente a compra de bonos públicos, leva implícito que o estado peticionario desmantele todo referente do seu Estado do Benestar e rebaixe as condicións de vida da poboación traballadora, procedemento  dirixido a a satisfacer  os intereses do capital financeiro.

Por iso que a solución á crise, lonxe de comprenderse mediante os diverxidos postulados de austeridade formulados pola Troika, ten de conseguirse sobre alternativas diametralmente opostas, mediante propostas de proxectos doutra natureza, partindo da premisa excluínte que a Europa de Maastricht ten de perder toda vixencia en razón á deterioración que a súa aplicación leva consigo, por ser causa de detracción dos valores democráticos, e orixe promotora da subtracción da soberanía popular.

Se ás limitacións expostas engadimos a excesiva primacía que cobrou Alemaña como país hexemónico e o volume desmedido dunha débeda impagable, é máis que evidente que España non pode saír da crise sen romper o nó gordiano do euro, non existindo outra elección, que saírse do actual sistema monetario co fin de recuperar a soberanía e impedir con iso a derruba definitiva do país.

O PARO VÍSTESE DE LOITO

PUBLICADO 11/05/2013 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

E mentres os efectos secundarios da sobredose de austeridade segue facendo estragos no mercado laboral, os que fai un trienio defendían como única solución á crise, o axuste do gasto e subidas de impostos,  agora, tres anos despois, politicamente están obrigados a render contas e recoñecer o fracaso das súas medidas.

Caterva de descerebrados, esa é a denominación mais suave que define con precisión a esa prole de irresponsables que dende a alternancia bipartidista, uns e outros, conxuntamente ou por separado, a través das súas disparatadas políticas remataron por inverter o estado da normalidade botando a perder coa estabilidade e o progreso.

Un cambio de paradigma que puxo o país patas arriba, inmerso nun masivo escándalo de corrupción política, onde a riqueza ilícita dos presuntos implicados contrasta cunha situación de empobrecemento da cidadanía e un gradual estado de conflitividade social, no cal as manifestacións contra a austeridade, as preferentes, os desafiuzamentos, o desemprego, etc., sucédense, acentuando un estado de axitación ascendente que en modo algún augura nada bo, e que lonxe de conducirnos polo camiño da estabilización fórzanos a transitar por rumbos de eventualidade. Iso polo menos é a conclusión que se desprende ao confirmar a coincidente identidade entre os causantes do contratempo e os dedicados a reconducir a situación.


Este acumulado de desordes e contradicións, no seu conxunto, non fixo máis que xerar unha situación explosiva, cuxo expoñente mais alarmante foi sen dúbida o triunfo da economía financeira sobre a economía real e a vitoria dos fluxos financeiros sobre os sectores produtivos.
Afianzamento que entre outros prexuízos derivou nunha fractura social sen parangón, cuxo expoñente mais inquietante represéntao o alarmante desemprego que a pesar de liderar o ranking da preocupación cidadá, as previsións disparan mais pesimismo ao  predicirse ata final do ano un engadido de medio millón de afiliacións ás listas do INEM, agravamento que situará a taxa de paro nun novo teito porcentual, constrinxindo vías de solución aos demandantes de emprego.

E mentres os efectos secundarios da sobredose de austeridade segue facendo estragos no mercado laboral, os que fai un trienio defendían como única solución á crise, o axuste do gasto e subidas de impostos, á vez que aprobaban de forma urxente unha reforma constitucional que consagrase a eficacia de tales medidas, agora, tres anos despois, politicamente están obrigados a render contas e recoñecer o fracaso das súas medidas, por canto, a pesar da severa disciplina de aplicación, o certo é, que dende aquel maio do 2010 o endebedamento público se incrementou en máis de 300.000 millóns de euros e o déficit público, que na época era do 9,7%, agora pasado ese tempo subiu ata o 10,6%.


Referentes expresivos que demostran que a pesar das estritas medidas de austeridade, a economía do país mais que reactivarse sumiuse nunha profunda recesión, cuxa repercusión tivo o seu impacto mais negativo no ámbito laboral, toda vez que os niveis de desemprego víronse afectados en maior medida pola negativa influencia das súas condicións constritivas, que neste curto período de cruzada contra o déficit, xerou dous millóns de parados, ou o que é o mesmo, fixo crecer o nivel de desemprego da época, que dende un 20%, elevouse a unha desorbitada taxa do 27,16%, ata superar os fatídicos 6,2 millóns de parados.

Grave situación que toma magnitude de desastre, ao verificar, como a contía de parados de

longa duración supera a metade do total censado, ou o feito alarmante que o número de fogares con todos os seus membros no paro anda próximo aos dous millóns, sen esquecer a extrema precariedade do 37% das persoas, que apuntadas ao paro non cobra prestacións por desemprego.

Drama crecente que arranca tinguiduras tráxicas ao tomar nota da despreocupación e ineptitude dos coautores artífices da situación, e especialmente ao escoitar as declaracións do presidente Rajoy, asegurando, que a súa é "a mellor política de emprego posible"; unha estrambótica afirmación, cuxo único significado vén a confirmar que o paro seguirá crecendo, e iso é así, aínda que o xefe do Executivo intente sumir nun estado de fantasía ao colectivo de afectados, para facelos crer que a través das súas políticas de ficción o Goberno devolverá oposto de traballo aos parados. 

Deberan asumir dunha vez por sempre que a función do político non é crear emprego, pois quen ten atribuída esa facultade son as empresas; non obstante o político, si debe impulsar ese obxectivo con medidas axeitadas a tal finalidade, aplicando receitas efectivas que rebaixen o exceso de austeridade e reorienten o modelo de crecemento, premisa básica para frear a destrución do tecido produtivo que provocou o peche de miles de empresas e por derivación causou o derrubamento da actividade laboral, e mentres esa determinación non se produza, a loita contra o desemprego será simplemente inútil; pero ao parecer a preferencia é seguir exercendo de socorristas do sector financeiro para tranquilizar os seus socios do euro e aos prestamistas internacionais. En España morreu o emprego..!

A "XERMANOFOBIA" FERVE NO SUR

PUBLICADO 20/04/2013 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

A imposición merkeliana de austeridade, non é unha solución á crise senón simplemente unha inconsistente estratexia do goberno e a banca alemá, cuxa verdadeira finalidade, é saquear ao sur de Europa ao só obxecto de tapar o seu colosal burato financeiro.

A hexemonía política de Alemaña no seo da Unión Europea cada día faise mais significativa, e o obxectivo das súas esixencias conducidas a través da Troika, (Comisión Europea, o Fondo Monetario Internacional e o Banco Central Europeo), levan camiño de destruír a cohesión social no vello continente.

Disensión cuxo prexuízo se fai mais ostensible nos países do Sur, os que de non tomar accións de defensa inmediata para poñer fin ás receitas neoliberais impostas dende Berlín, os seus gobernantes serán cómplices dos seus propios erros, ao tolerar indebidamente unhas políticas de uniformada austeridade que colisionan coa diversidade inversa, cuxa continuidade ameaza con conducirnos ao desastre económico e social, por canto mais que unha solución, esta atípica secuencia supón entregar a riqueza xenuína ao promotor responsable da fórmula de extorsión.

A pesar da contundente evidencia dos feitos, hai países extremadamente prexudicados por estas políticas, que a pesar dos efectos, os seus dirixentes, nun alarde de vulgaridade fan seu o recorrente discurso sobre a crise da débeda, para xustificar como solución de recuperación económica, a aplicación de drásticos recortes cuxo resultado característico se traduce na consolidación dun profundo malestar social, agravado por un record en pobreza e desemprego.

Non podendo aspirar ningún político minimamente documentado a lograr outro alcance distinto ao resultante dunha realidade complexa, toda vez que a imposición merkeliana de austeridade, non é unha solución á crise senón simplemente unha inconsistente estratexia do goberno e a banca alemá, cuxa verdadeira finalidade, é saquear ao sur de Europa ao só obxecto de tapar o seu colosal burato financeiro.

Por iso que ante esta contrastada evidencia, non é de recibo o comportamento que manteñen algúns mandatarios dos países afectados como resulta ser o caso do presidente Rajoy, quen a pesar do contrastado xiro depredador desatado polo goberno teutón contra os países do Sur da zona euro, segue mantendo o seu apoio ás políticas de quen coas súas accións especulativas está a quebrar a soberanía económica e a estabilidade do noso país, ao repercutirnos as perdas dos seus propios bancos, coa estratexia engadida de reforzar o seu dominio botando abaixo o mercado único europeo e impoñer así un mercado único euro-alemán.

Polo tanto abonda xa de terxiversar a realidade, presentando o endebedamento como a causa da crise cando a propia débeda alemá nos superaba en demasía, sendo o verdadeiro detonante da actual conxuntura as arriscadas operativas bancarias ao "titulizar hipotecas tóxicas", ou o que é o mesmo, revender en anacos hipotecas de alto risco. Práctica financeira que situou ao bordo da quebra á maioría da banca xermánica, sendo o Deutsche Bank a entidade financeira mais implicada, e como dimensión de escala para os efectos de contraste, abonda con dicir, que o burato desta entidade supuxo un equivalente a catro veces o de Bankia.

Se ao feito de ter convertido o seu sistema financeiro no detonante da crise, engadimos que foi directamente o executivo saxón quen promoveu a guerra aberta contra a débeda do Sur; non é comprensible que os países afectados polas súas hostís manobras teñan de recoñecerlle outro papel de xerarquía distinto ao que lle pertence como estado membro, sendo recomendable en razón a iso, en exercicio de defensa promover as indagacións oportunas sobre posible vulneración do dereito da competencia, por canto, resulta notorio o desaxuste entre esixencias e tolerancias, como acontece coa exoneración de control das caixas de aforros alemás, as variables no control do déficit. etc.

Por iso, ante a actual tesitura faise inexplicable entender que mentres a chanceler Merkel, segue empeñada en esnaquizar a economía dos membros do Sur impoñendo a austeridade como única fórmula para superar a crise, o presidente Rajoy despois do sonoro fracaso obtido como consecuencia de tomar partido por este equívoco criterio, agora cando reflexivamente debera darlle unha oportunidade ao cambio, paradoxalmente segue mantendo o discurso da austeridade e a disciplina fiscal como condición ineludible por toda solución.

Ante esta actitude, cando a pesar da medidas de austeridade todos os indicadores confirman que os países do sur da Eurozona non mostran síntomas de recuperación, queira que non, o Executivo  ven obrigado alternativamente a activar políticas que aceleren o crecemento e fomenten o emprego, solución que de non se aplicar con urxencia, acentuará os desequilibrios existentes co mais  que presumible risco dunha explosión social de consecuencias imprevisibles.

ENREDO E FUGA DE FEIJÓO

PUBLICADO 20/04/2013 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

Ao parecer mentir xa non importa e aínda resultando intolerable, ese apego case sistemático ao embuste prima sobre calquera código de conduta, e así, o certo é que á marxe de toda estrutura moral, en política se está a utilizar a mentira como un medio "lícito" co fin de suplir a realidade pola suxestión.

A simple sospeita que un só membro dun colectivo de risco tomara adición polo consumo de drogas, ou no seu caso, que unha sobredose causase un desenlace fatal entre algún integrante do grupo de adictos, coincidindo no tempo tal circunstancia co feito que o presidente da túa comunidade compartía mesa e divertimento co narcotraficante responsable de tal continxencia; pola mera presunción de culpabilidade que tal actitude supoñería, sería causa abondo, para que, a este connotado político se lle pechase toda vía exculpatoria e contundentemente esixíseselle a dimisión do cargo.

Pero cando a hemeroteca, transformase ese suposto nunha evidencia lutuosa, entón, xa non sería suficiente co exercicio de arredamento, senón que o implicado en cuestión, pola lixeireza dos seus actos, indirectamente veríase mesturado neste extravío, e tal circunstancia obrigaríalle igualmente a responder ante a xudicatura como "cooperador necesario" na comisión do delito, coa agravante de implicar por tácito consentimento os que eran os máximos responsables políticos da súa organización na coincidente temporalidade dos acontecementos.

De ser unha conxectura, esta introdución toma corpo de realidade cando encaixamos como protagonista da escena ao actual presidente da Xunta de Galicia, Sr. Feijóo, quen atendendo á súa versión para idiotas, constata que en épocas pretéritas cando só era un "rapaz deRomay ", burlando a disciplina opus deísta do seu protector, sendo só o segundo da bordo da consellaría de sanidade que rexía o seu valedor, tomou camiño do descarreiro ao frecuentar asiduamente o inferno. Toda unha práctica satánica, pero que por declarada inxenuidade fixo que non se decatase que o directo acompañante nas súas andanzas luxuriosas, era nin mais nin menos que Marcial Dorado, é dicir, o demo en persoa. Incrible descoñecemento cando naquel ambiente era notorio o pestilente tufo a xofre.

Ao parecer mentir xa non importa e aínda resultando intolerable, ese apego case sistemático ao embuste prima sobre calquera código de conduta, e así, o certo é que á marxe de toda estrutura moral, en política se está a utilizar a mentira como un medio "lícito" co fin de suplir a realidade pola suxestión, para anular a capacidade crítica dos cidadáns. Ese é o método de todo vale utilizado por Feijóo para lograr o seu obxectivo, que non é outro, que negar a evidencia dos feitos polo prexudicial impacto da repercusión no seu futuro político, de aí que alternativamente aposte por versionar un formato de simulación da realidade cuxa composición favoreza o logro de rendibilidade entre uns receptores predispostos a crela e a aceptala.

Para reforzar esta argucia, nada mellor que poñer en escena unha calibrada simulación a través dun guión elaborado á medida, coa finalidade de sacudir a súa comprometida relación co narcotraficante Dorado e proxectar así a aparencia contraria presentándose ante a opinión pública como unha vítima suxeito de extorsión. 

Pero esas actitudes pouco ortodoxas do Presidente da Xunta, tratando de dar carpetazo ao escándalo político no que se encontra inmerso, ao cualificar como "accidental coincidencia" o seu contacto co narcotraficante en cuestión, por desafortunadas e baleiras de contexto, estas declaracións, mais que achegar solución a tan enredado asunto, coa súa negativa e arrevesada actitude, está a complicar a situación ata o extremo de enfurecer á maioría social que se sente agraviada ao considerar ese proceder como un directo menoscabo á súa intelixencia.

Xa que logo, o Sr. Feijoo debérase deixar de andar con voltas, e saber, que mentres aduce ignorancia de causa, o resto da cidadanía, maioritariamente, si tiña cumprido coñecemento das actividades delituosas que envolvían os negocios do narcotraficante arosano, como tamén sabía do entrelazado que existía entre ambos os dous compañeiros de turismo de luxo, froito dunha relación continuada e estable, labradas durante un longo cuadrienio. 

Tempo e intimidade sobrada para despexar as dúbidas mutuas e desbotar con iso a recorrente ignorancia que aduce o presidente do executivo galego, coa única pretensión, de converterse na vítima dunha conspiración finxida que lle exima o cumprimento do deber, que nun país serio, se tería que pagar asumindo a súa inmediata dimisión.

Pero se ademais do xa referido outorgamos crédito ás súas afirmacións realizadas na comparecencia no Parlamento galego, cando aseguraba que ao ter coñecemento das fotografías en 2003, informou dos feitos ao Presidente do PP Mariano Rajoy, sen que ao parecer o máximo mandatario procedese en consecuencia. Se así fóra, tal extremo esixiría en correspondencia que a súa obrigada dimisión viñese acompañada pola do propio Presidente do Goberno por inhibición imprudente.

COSPEDAL PERDE A CHAVETA

PUBLICADO 20/04/2013 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

Cospedal non dá puntada sen fío e como mercenaria profesional da política desempeña a súa función unicamente polo estipendio, téndose convertido "nunha maquina de facer diñeiro".

Cospedal, que debe en gran parte a súa carreira política a Esperanza Aguirre, non dubidou naquel congreso de Valencia de xuño do 2008, en deixar tirada á súa valedora para aliñarse nas filas de Rajoy a cambio dunha oferta apetitosa, tal era, poñerse á fronte da Secretaría Xeral da organización conservadora, cargo que polo visto ben valía aquela deslealdade.

Pero que ninguén crea que tal deserción foi un descoido puntual na súa traxectoria; moi ao contrario, pois o percorrido profesional daquela avogada do estado deu un xiro na súa continuidade cando decidiu colgar a toga para dedicarse ao exercicio político. 
Nova función dominada por unhas prácticas pouco ortodoxas, por un continuo de torcidas manobras cuxa planificada finalidade, non era outra, que alimentar a súa voracidade lucrativa e satisfacer o seu egocentrismo enfermizo, é dicir, toda unha mestura explosiva e polo tanto pouco recomendable para o desempeño da función política.

Expoñente de tan arraigada vaidade, é a súa ambición desmedida pola acumulación de cargos; contía que por excedida, fai inverosímil o acompañamento dunha xestión eficiente, e malia iso, á marxe da escala de obrigas que todo vínculo de responsabilidade carrexa, a alta executiva do PP sen considerar tal esixencia, non tivo límite á hora de satisfacer as súas apetencias, e así, á adquirida condición de Secretaria Xeral da organización política, engadía outros cargos orgánicos e institucionais, como son, a vicepresidencia da Fundación para a Análise e os Estudos Sociais (FAES), e a presidencia do seu grupo político en Castela - A Mancha, e por se iso fose pouco, a presidencia do goberno da Xunta da mesma comunidade autónoma.

Pero esa pluralidade de atribucións que actualmente ten conferidas, non pense ninguén que as afronta coma se fose un xeneroso mecenas, nin tampouco unha altruísta que non espera nada a cambio, moi ao contrario, Cospedal non dá puntada sen fío e como mercenaria profesional da política desempeña a súa función unicamente polo estipendio, téndose convertido "nunha maquina de facer diñeiro". Chegando ao extremo de ser a político mellor pagada do país dende a instauración da democracia, superando o colmo da imprudencia cando as súas colosais percepcións duplicaban folgadamente os propios ingresos da presidencia do goberno do Estado.

Con semellante desaforo, o seu grao de incongruencia chega ao límite do esperpéntico cando a pesar do seu proceder pouco exemplificante, publicamente eríxese en defensora da austeridade, dos recortes, do aforro e do sacrificio, ao tempo que liquida dun plumazo unha substanciosa hipoteca pertencente á súa "mansión- búnker - toledano", un inmoble de 700 metros cadrados e 2,5 millones de euros.

Pero a pesar de tan sorprendentes referencias, hase de deixar constancia que as súas excentricidades non teñen límite, de aí que agora, cando a presión do seu totalitarismo sectario lle xoga outra mala pasada, nun novo desenfreo, se atreva a acusar de nazismo puro os "escraches" das vítimas dos desafiuzamentos.

Desafortunado símil de quen esgrime a súa condición de douta letrada, pois é evidente que a protagonista de tan disparatada declaración, por mais licenciatura que ostente, evidencia nulos coñecemento sobre o nazismo do trienio negro alemán; se así non fóra, non tería incorrido nesa lixeireza de adxudicar a terceiros tan inadecuado e ofensivo cualificativo.

Para evitar eses bautismos inapropiados, esta adicta a trepar, debera dedicar mais tempo ao estudo para saber así, que os nazis non se manifestaban ante quen pensaban distinto a eles, senón que dende o goberno, procedían a desaloxar dos seus fogares aos elementos contrarios ao réxime.

Coincidente similitude cos feitos que neste país veñen repetíndose a diario dende o ano da vitoria do PP, pola incondicional protección, que esta organización lle presta a unha clase bancaria estafadora. Situación que se agravará despois que este xoves a sesión do Congreso aprobase a Lei de Medidas para a Protección aos Debedores, Reestruturación da Débeda e Aluguer Social, cos votos exclusivos da súa organización política; por canto tal determinación prorrogará as vantaxes das entidades financeiras, quen ademais de quedar coas vivendas, seguirán sendo acredoras duns afectados que por razóns políticas teñen por único futuro a súa propia miseria.

Por iso que Cospedal, sempre seguirá transmitindo a súa pailaroca insolencia; o que nunca poderá impartir por falta de integridade, serán leccións para a democracia.

O MORTO PIDE ENTERRO

PUBLICADO 13/04/2013 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

Todo dirixente que se prece, debe estar referendado pola enteireza e amparado en prácticas de responsabilidade; de tal modo, que os seus actos sexan un reflexo de integridade.

Un presidente de goberno incapaz de poñer solución ao turbio escándalo de financiamento da súa propia organización política, por lóxica determinante, tampouco resulta ser a persoa apropiada para dirixir os designios do país, por mais que as urnas lle outorgasen ese labor, pois a carga de corrupción que acompaña os feitos sobrevidos deslexitiman toda autenticidade aos resultados electorais. Tendo que engadir á reprobación, que un político sen xerarquía para dirimir os problemas que lle son propios, resulta totalmente cuestionable para remediar os asuntos de rango colectivo.

Este país non pode agravar o seu debilitado status mantendo á fronte do Executivo a un presidente que coas súas espiñentas connotacións expele un rastro de desconfianza e sospeita; inconvenientes, que obstrúen toda vía de reactivación e xeran unha limitación que nos conducen fatalmente á consolidación dun Estado hipertrofiado. Realidade perceptible, que de forma inequívoca, vén a delatar que temos o presidente que non necesita España.

Hai que engadir ao desprestixio político, o feito, que o presidente Rajoy non entende nin a metade dos problemas que ten diante  de si, e por iso calquera observador á primeira vista, pode deducir doadamente que estamos ante un dirixente feble, un referente pouco fiable que non ten establecido ningún plan para saír da crise, e que polo tanto, tampouco dispón de método nin de sistema que guíe a súa acción política, estando conducidas as súas decisións pola inercia da improvisación.

Son referentes de tal afirmación, aspectos como, a alza do déficit ata o 10,6% inducido polo rescate bancario; a ruta ascendente dunha taxa de desemprego excedida, situada por enriba do 26% en razón a unhas medidas de austeridade desmedida; tendo de engadir a iso, o fracaso das iniciativas de fomento do emprendemento, ao igual que a destrución do tecido empresarial, motivado pola dificultade de acceso ao financiamento bancario, resultando determinante que as medidas tomadas por Rajoy coa Reforma Laboral como abandeirada, son decisións equívocas que demostran o contrario do que se conta, e que evidencian, que a continuidade da súa utilización, ademais de agravar a situación, resultarán nulas como ferramentas  de reactivación.

En razón a iso, é notorio que este país precisa doutro dirixente e outras directivas políticas. Sendo urxente erradicar a corrupción e aos corruptos incrustados no sistema, ao igual. que excluír aos que adoptaron a política como profesión, en razón ao risco de impudicia que tal condición carrexa; pois todo dirixente que se prece debe estar referendado pola enteireza, e amparado en prácticas de responsabilidade; de tal modo, que os seus actos sexan un reflexo de integridade. Resultando inadmisible a diferenciación social, ao tempo de esixir sacrificios a través da aplicación de medidas de axuste, que en todo caso, deberan manter o principio de equivalencia equitativa e unha xusta repartición de cargas para evitar desproporcións onde o gravame duns se converta no beneficio doutros

Nesa liña, sobra dicir que debemos esixir o fin da economía imperfecta, pois non resulta tolerable manter activas por mais tempo as actuais políticas apadriñadas por Rajoy e sustentadas no dogma económico da "austeridade expansiva", que tan radicalmente defende a "troika" e os mercados especulativos, a pesar de sumir á Eurozona nunha crise profunda, e que tras catro anos de aplicación, non se albisque a expansión económica prometida.

Todo o contrario, o verdadeiramente ostensible, foi que a aplicación das políticas derivadas de tal dogma cumpriron a función oposta á prevista, pasando a converterse en resortes da recesión; pero a pesar da súa involución, a UE non se esforza en despexar a ecuación de austeridade - crecemento económico, como alternativa para sortear a espiral da crise, dándose o paradoxo que despois de falidos intentos dos mandatarios dos Estado da Unión en establecer alternativas de crecemento, o certo é, que Europa segue aferrada á doutrina xermana marcada polo chanceler Ángela Merkel.       

                                                                                                                                                       

En razón a iso, temos  de concluír afirmando que deben ser o empresarios como únicos axentes dinámicos da economía produtiva, quen marquen as pautas e reconduzan a situación enfocando os seus esforzos á promoción dun escenario acorde para propiciar o crecemento das actividades económica e con iso a xeración de postos de traballo, que son os factores determinantes do inicio da reactivación económica.

Formulación contraposta ao segundo plan de reformas, anunciado estos días por un Presidente que polas razóns expostas mais que aferrarse ao continuísmo; polo ben do país, debera ir reservando  lápida no cemiterio político.

ESPAÑA CHEIRA A DITADURA

PUBLICADO 06/04/2013 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

 Un demócrata que se prece ten de escapar de cerimonias de confusión e asumir en consecuencia que toda acción reivindicativa contra quen usurpe o poder político a través da fraude electoral, goza de plena autenticidade democrática.

Quen sen ter ánimo de polemizar, asume o principio ineludible de defender as liberdades fundamentais e o Estado de Dereito, ante calquera síntoma de involución que quebrante estas regras de convivencia, non lle queda outra que reaccionar en consecuencia para esixir a restitución da lexitimidade institucional e o restablecemento das regras democráticas, por ser iso, misión irrenunciable para garantir a seguridade, a xustiza e a dignidade do conxunto da sociedade.

Dereitos, que nos últimos tempos, por continuada transgresión son suxeito de quebranto combinado; extremo que en dereito de amparo demanda unha reacción contundente, un "escrache" social colectivo; por canto, contradicindo, a consideración antidemocrática que atribúe Rajoy a estes actos, hase de afirmar que toda lexitimidade democrática, socialmente éo, en razón directa á consecuencia obxectiva da causa que persegue, e politicamente ao grao de enteireza co contexto dos compromisos electorais, que ninguén debe evadir tras a fráxil argucia dun incoherente "cumprimento do deber".

Polo tanto, un demócrata que se prece ten de escapar de cerimonias de confusión e asumir en consecuencia que toda acción reivindicativa contra quen usurpe o poder político a través da fraude electoral, goza de plena autenticidade democrática cando a finalidade do seu obxectivo sexa esixir o cumprimento dos compromisos que facilitaron a consecución do acceso ao poder. De aí que resulte un despropósito a inadecuada expresión do Presidente, cando manifesta que a maioría non pode ser coaccionada por unha minoría, xusto cando neste caso a chantaxe pinta a inversa, sendo iso razón abondo para non se render sen opoñer resistencia.

Por iso, para impartir leccións de democracia hai que ter hábitos acordes e non descapitalizar a súa esencia comparecendo como Presidente tras a blindaxe dunha pantalla de plasma. Ese comportamento fuxidío, é propio de quen parece esquecer que a democracia é un exercicio de permanente transparencia e de continua explicación aos cidadáns, en prol de satisfacer o seu dereito a saber, e polo tanto, toda actitude contraria a este proceder sitúa aos protagonistas ao bordo da involución, onde o totalitarismo dos nostálxicos intentará impoñer o control do seu propio réxime en detrimento da liberdade de información.

Ante esta complexa tesitura, resulta mais grave se cabe, que a pesar dos evidentes signos de corrupción que socavan a exigua estabilidade democrática, o PP siga mantendo inalterable o seu discurso de continuidade, negándose a extirpar esa infección endémica que como estendida metástase contáxiase no seo da súa propia organización.

Ao que para maior abundancia, terase de sumar o impedimento en variar as súas políticas contra a crise, cando o seu contido por mais alarde de vantaxes que se lle adxudique, non só terá nula eficacia senón que a súa lesiva repercusión ademais de desvertebrar a sociedade, acentuará a inestabilidade prorrogando a continuidade dunha recesión interminable.

Hase de interpretar polo tanto, que a comparecencia televisiva celebrada este mércores polo Presidente do goberno, Mariano Rajoy, lonxe dunha intervención para a cidadanía na que render conta de resultados da súa acción de goberno, se ten de analizar en clave da súa auténtica finalidade, é dicir, como un acto de reafirmación interna coa finalidade de levantar o decaído ánimo da gran maioría dos membros da Xunta Nacional do partido  conservador, afectados polas contradicións que xera na propia militancia a falta de resultados ao discurso ideolóxico neoliberal sobre a saída da crise a través de sacrificios de austeridade.

Tal é así que tras un ano de recortes brutais, non se logrou cumprir sequera o obxectivo primario de reducir o déficit, e cando ademais, tan milagrosa receita contra a crise, non deixou de disparar o desemprego, a marxinación e a pobreza, resultando evidente que os prodigados sacrificios de hoxe non traerán as prosperidade de mañá.

Pero nin estes prexuízos sociais son a preocupación de Europa, nin a asunción democrática ten idéntica uniformidade conceptual. O verdadeiro interese de Merkel como principal executiva da UE, é dispoñer do aliado idóneo para impoñer a súa férrea disciplina; labor que tiña garantido con Rajoy, cuxa confianza se viu afectada negativamente polo escándalo Bárcenas e a acusación inducida de ter recibido sobres de diñeiro negro durante anos, situación, que lle adxudica escasas posibilidades para rematar a lexislatura, por canto aos ollos de Europa, Rajoy, perdeu a escasa credibilidade que lle quedaba. e o obxectivo agora é aplicarlle a súa propia medicina fraguando en España unha ditadura tecnocrática, coa finalidade de substituír ao desvalorizado responsable do Executivo.

Ao parecer, corren malos tempos para Rajoy, pero tamén para a democrácia...!

A " TROIKA" E AS PREFERENTES

PUBLICADO 16/03/2013 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

Esa dobre linguaxe de Rajoy,  por incongruente e contraditoria,  é a causa pola que  centos de miles de afectados pola fraude de Preferentes  e Subordinadas  perdan a paciencia e ante a falta de solucións  bótense á rúa

A tenor  do recente rexistro policial no seu domicilio parisiense, a directora xeral do Fondo Monetario Internacional (FMI), Christine Lagarde, está no punto de mira da xustiza francesa  por un presunto delito económico, e iso,   en razón  a que  a actual dirixente   do organismo internacional, durante a súa precedente  etapa como integrante do anterior executivo do Elíseo, ao parecer,    despistóuselle a moral, intercedendo de forma ilegal  na concesión dunha millonaria   indemnización a favor  dun empresario compañeiro de filas.

É coma se  un  halo do mal agoiro pousáse sobre  a cúpula do FMI,  pois o certo é  que  con este novo escándalo,  son  tres os  casos continuados de mandatarios  que ostentando  a dirección   desta  organización, finalizan sentados no banco dos acusados rendendo contas á  xustiza  por incorrer en accións desviadas da mais elemental   regra de conduta. 

Se agora ao parecer, é a ex ministra francesa quen ten  que   someterse ao imperio da lei, antes foino  o seu antecesor  e compatriota Dominique Strauss-Kahn, despois de ser acusado de abusar sexualmente dunha empregada de hotel; un sórdido personaxe que  tomara a substitución ao español Rodrigo Rato,  quen actualmente por non variar,  está tamén imputado no caso Bankia, polas retribucións percibidas pola cúpula de Caixa Madrid.

Esta sucesión de desaxustes á disciplina, e a ensamblaxe de tales  prácticas na órbita  da corrupción  dirixente, ademais de constituír un escándalo de primeira magnitude,  xera unha deterioración que  resta autenticidade  aos  obxectivos que hipoteticamente alberga esta institución internacional, representando  esta práctica de comportamento  o  paradigma diferenciábel entre  a declamación dos seus bos propósitos e a contundencia  dunha realidade oposta.

    

Pero se nun ámbito xeral   a repercusión causada  por este   escándalo,  arrastra consecuencias complexas;  se nos remitimos ao marco  da eurozona,  a  implicación da actual directora do FMI en tan turbio asunto,  ocasiona  un impacto de maior calibre, toda vez,  que ao ser esta entidade  parte da "troika" conxuntamente co BCE e a Comisión Europea, este tropezo, menoscaba a autoridade da  máxima executiva  do Fondo e o influxo  da propia entidade que  dirixe á  hora de concertar    decisións colexiadas.

Grave revés  que deixa vía  expedita ás políticas de recortes  e austeridade enérxica  que preconiza e  e impón  a influente chanceler Merkel,  e cuxo implícito,  lonxe  de constituír  unha solución a longo prazo;  máis que  lograr a estabilidade da zona Euro,  proseguirá acentuando o  receso económico  co agravante  de disparar as cifras de desemprego  e acentuar  os desequilibrios sociais.

Ao parecer o resto dos países membro da UE non se decatan ou se cadra seus dirixentes  estás sumidos no limbo dos idiotas, pois  non se entende, que distraian o feito que á sombra deste avatar, o goberno alemán reforzará  aínda mais o dominio que exerce sobre a "troika", e que o club financeiro  xermánico seguirá  facendo  da crise do euro o maior negocio do século, á conta de subxugar  os países periféricos con rescates, abusos e  medidas  leoninas cuxos efectos  involutivos  ademais de prexudicar o   presente dificultarán o  enganche co  futuro. 

Vén a conto este razoamento polo feito coincidente que en pleno  fragor do rescate chipriota de marcado cuño alemán,  o presidente Rajoy  coma se fose axente  neutral nesta  guerra da "troika", ante o fogo cruzado contra  dos aforradores do país insular, maniféstase  contrario a tal decisión  por entender neste caso que os afectados non son  responsables da situación.

Todo un exercicio de cinismo do presidente español, ao mostrar solidariedade foránea,  mentres de portas dentro  consente o espolio aos seus propios compatriotas, que teñen seus aforros secuestrados  fai mais de quince meses  nas caixas de aforro nacionalizadas, co agravante de verse desvalixados   por un Goberno que vén disposto a subtraerlles parte dos depósitos retidos para rescatar a unha banca sen escrúpulos. 

Esa dobre linguaxe de Rajoy,  por incongruente e contraditoria,  é a causa pola que os centos de miles de afectados pola fraude de Preferentes  e Subordinadas  perdan a paciencia e ante a falta de solucións  bótense á rúa reivindicando o que por dereito lles pertence,  e que politicamente é obrigado  restituír  totalmente,  tendo en conta que    os afectados foron vítimas dun atraco levado a cabo  por uns directivos infames que para o exercicio do delito  contaron coa tolerancia das  institucións de control, desde o Banco de España até a CNMV , sen esquecer  a aquiescencia do goberno da nación, extremo que sitúa ao Estado no papel de responsable subsidiario.

Pero con todo que ninguén se alarme, pois  fazañas  deste tipo son  o común denominador  do facer  cotián da   nosa Europa , da "troika" e os seus mercadores.

O PARO NO LABIRINTO

PUBLICADO 16/03/2013 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

Por mais enredos que alume o PP, o único certo, é que este plan é un  recoñecemento  do fracaso da Reforma Laboral

Humillante, ese é o cualificativo que merece a xornada  que sobre a Estratexia de Emprendemento e Emprego Xove, tomou por escenario de representación o palacio da Moncloa, e iso,  en razón  á  afronta que representa a elección  de tal contorna de celebración; pois  resulta unha desvergoña tratar un tema tan  sumamente  sensible na que fose residencia de dous "notables"   ex inquilinos, cando  agora,  mentres un amplo sector da masa laboral toma encontro co desemprego, eses antigos  residentes, rin de España enteira  lembrándonos  a prevalencia  que lles confire  a súa condición de beneficiarios    dun  opulento pluriemprego. Prerrogativa que para maior ofensa social  conta  coa benevolencia política de quen, desde a mesma residencia, co seu silencio outorga plena complicidade á  escandalosa  situación que gozan  os ex presidentes González e Aznar.

Unha vez delatada esta obscena inmoralidade, dicir, que polo prexuízo dos seus efectos  e a afección  da súa incidencia, o paro converteuse no  problema por excelencia e na principal preocupación cidadá, maior motivo, para ser afrontado coa máxima urxencia e co   ponderado rigor; pois é evidente  que ante esta complexidade non cabe outra, que suplir os ensaios  por solucións, e nesa liña, haberase de asumir  que todo remedio, para a súa efectividade,  ten de estar fundamentado na diagnose das súas causas inductoras.

Partindo desta  premisa, non queda outra, que asumir o fracaso do patrón económico que nos conduciu á actual situación, para operar en consecuencia, afrontando como preferente a necesidade dun  cambio  de modelo,   que de xeito evidente,  pasa  polo reaxuste da estrutura produtiva; cambio, que ademais de corrixir os desequilibrios intersectoriais existentes, esixe do acompañamento de investimentos en tecnoloxía,  de mellora da eficiencia  produtiva  na  diversidade de sectores  e a profesionalización formativa, adaptando a especialización educativa ás necesidades do mercado laboral resultante.

Directrices, que conxuntamente  conforman un  novo concepto, unha  estratexia de crecemento confrontada  á inactividade que prodiga a   austeridade  dominante; o que supón   unha  colisión contra a actual política do Executivo, cuxa continuidade, fai  inútil librar  batalla contra o desemprego,  pois  de antemán,  resulta obvio  que sen un mínimo de crecemento,  por mais plans que se elaboren,é tarefa imposible  lograr a creación  emprego.

Por iso, o conxunto de medidas  contidas na   Estratexia de Emprendemento e Emprego Xove,  que  segundo os seus autores,  ten por finalidade    fomentar o autoemprego e a contratación xuvenil, o certo é, que  o seu  verdadeiro  propósito non é outro que o fraccionamento dun  problema colectivo, ao só obxecto de romper a unidade de acción  a través da súa división  por idade, coa  única intención de rebaixar forza reivindicativa, e  lograr así, que a demanda colectiva  contra o paro  perda condición de uniformidade e por extensión dilúa a conflitividade  que acompaña  a súa resolución agrupada.

Por mais enredos que alume o PP, o único certo, é que este plan   é un  recoñecemento  do fracaso da Reforma Laboral,  e o que é mais grave, aínda  cando a súa  estratexia está aliñada coa Unión Europea e cos obxectivos do que vén denominarse como"Garantía Xuvenil" europea,  prodigados pola chanceler Merkel, o certo é, que ao estar inspirados no contrasenso  da  filosofía neoliberal,  esta nova formulación mais que unha alternativa de solución é  unha estrataxema inapropiada, que por non ser a solución de nada,   tampouco  arranxará o gran problema  de fondo.

Un problema  estrutural do mercado de traballo ao que hai que engadir  a debilidade do tecido produtivo, a conxelación do crecemento e unha desmesurada   austeridade , mestura  letal que  conxuntamente  ameaza con sumir á maioría  da poboación nun paro de longa duración e de aí, á pobreza.

A reafirmación neste  pesimismo  intensifícase  cando a tempò presente, na recente reunión do Consello Europeo,  vemos como os lideres dos estados membro, no canto de achegar solucións e tomar cumprida dimensión da complexa situación, seguen estancados no debate entre austeridade e crecemento. Actitude pouco responsable   cando o problema de fondo non precisa maior  reflexión, pois  é de sobras sabido,  que de non aplicar  políticas de impulso da economía, a creación de emprego seguirá a ser unha falacia,  un guión escrito sobre papel mollado, unha fórmula de obstaculizar o funcionamento das cousas impedindo a aplicación de remedios eficaces.

Por iso de non reverter con urxencia a actual situación de estancamento económico e retomar a senda do crecemento,  non só será imposible crear emprego senón que se disparará  a  tendencia ascendente da gráfica do paro, facendo cada día mais custoso  o rescate do mercado laboral.