As pedras e o tellado

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

O ataque ao sistema público de pensións é parte da estratexia neoliberal encamiñada ao desmantelamento dos dereitos sociais, non bastando para a súa neutralización coa mobilización cidadá sen forzar á vez o decaemento electoral dos cómplices políticos. 

Aínda cando o domina todo, o neoliberalismo que desde a súa instauración a principios da década dos oitenta ata a actualidade foi quen marcou o rumbo político do país; parece ser ese estraño que pasa inadvertido ou o intruso que a maioría social acepta por inhibición, descoñecendo o seu verdadeiro significado e a perniciosa afección dos seus efectos, e todo, por ser esta unha ideoloxía sobre a que todo o mundo opina pero que moi poucos logran comprender o alcance do seu impacto. 

O feito que a súa entrada en escena fose posterior á aprobación da Constitución do 78 fixo que paulatinamente o catálogo de dereitos sociais que establece o seu texto escrito foi incumprido ata a súa total prescrición, facendo que por iso mudase o seu etiquetado  do avance ao retroceso, tendo en conta que ao introducir desde a oligarquía financeira preceptos contrapostos  cos seus principios inspiradores, non só invalidáronse os efecto da mesma como referente dos valores e dereitos democráticos e sociais, senón que con iso, consagrouse de facto o neoliberalismo, convertendo o seu ideario en modelo de referencia do facer político e da programación económica do país. 

Nacía así a España subsidiaria, que é a que actualmente temos, cuxa imaxe se corresponde cun Estado descapitalizado da súa propia natureza, das súas regras de convivencia e renuncia expresa ao desempeño de toda función económica e produtiva por anómalo traspaso dos seus labores e atribucións á xerarquía dos mercados e ao capital privado, coa finalidade de facilitar o arraigamento do modelo de desenvolvemento neoliberal que tantos estragos leva causado no interese xeral desde as orixes da súa instauración, pero non só no relativo á esfera económica, senón tamén pola interesada promoción política cara ao neoconservadurismo. 

Coa afronta engadida que a transmisión do público a mans privadas, contra todo prognóstico mantivo viva a obrigación do Estado para responder polos problemas que o propio mercado causaba no desempeño da súa xestión diferida, como puxo de manifesto a realidade dos feitos, e vaia por diante  como testemuña o proceso de rescate bancario que houbo de ser sufragado integramente polas arcas públicas sen reparación en retorno do dano causado. 

As adhesións que facilitaron a implantación do neoliberalismo proviñeron en todo momento da dupla bipartidista que desde o ano 82 ata a actualidade alternáronse constantemente no poder, é dicir o PSOE e o PP, que a pesar de simular a condición de adversarios, en todo momento sostiveron unha unidade táctica defendendo como real unha democracia de aparencia á vez de mostrar sen fisuras o seu apoio incondicional ao discurso neoliberal e non só no que ao plano económico refírese senón por extensión á totalidade de restricións sociais de aplicación. 

E aínda sabendo que a lexitimidade que estaban a outorgar era contraria ao mandato da súa representación popular. non tiveron reparo en burlar ao electorado para asumir como propio o ditado das esferas opacas dos mercados financeiros aceptando con iso as consígnas de quen desde a súa prepotencia financeira se arrogan a condición de amos reais do poder. 

Cando o resultado da súa aplicación ademais de contraproducente é catastrófico, resulta absurdo manter a aplicación desta doutrina que ademais de favorecer a uns poucos a expensas da maioría non fai máis que conducir á economía, á política e á cidadanía en dirección cara ao caos.

Pero aínda sendo o neoliberalismo a raíz ideolóxica de todos os nosos problemas e quedando probado no 2008 o fracaso das súas formulacións, o cento é, que sen tomar conciencia o electorado dos seus prexuízos, antóllase farto difícil a súa erradicación. 

Pois só derrotando nas urnas ás forzas políticas que o sustentan lograrase apartar ás oligarquías do control executivo do país, e con iso, establecer propostas económicas sustentables á marxe desas mafias oligarcas, tendo en conta que non basta con alcanzar a súa capitulación, senón que deben formularse en paralelo solucións congruentes, é dicir, un sistema alternativo en consonancia coas esixencias dos novos tempos e as xustas demandas da sociedade. 

Caso contrario, de manter a tónica actual tentando paliar a crise co receitario neoliberal, sobra dicir que polo retroceso inducido a situación dos dereitos e garantías sociais da cidadanía manterán cada vez mais similitude con os existentes na antesala da Transición. 

Sobra dicir que coa súa aplicación non só se transgrediron a totalidade dos dereitos fundamentais contidos na Constitución, senón que ademais deixouse sen efecto o deber constitucional do Estado de promover condicións favorables para o progreso social e económico, o que vén sentenciar que a prórroga do actual modelo fará que o empeoramento das condicións de vida vaia en ascenso.

Por iso é polo que todo voto emitido en favor do triunvirato neoliberal que conforma o PP, PSOE e C` s, polo seu impedimento a todo cambio de rumbo, convértase nun despropósito semellante a tirar pedras contra o propio tellado. 

Si hai diñeiro

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

Enxalzar o crecemento económico e ao tempo minguar poder adquisitivo ás prestacións dos pensionistas, é recoñecer a nula autoridade que ten o PP sobre a economía do país, que coa súa compracencia desempeña en exclusiva a oligarquía financeira

Os grupos de presión económica nun afán de dominio global non se conforman con influír sobre o poder Executivo, senón que optan por tomar directamente o poder político infiltrando a colaboradores da súa corda na órbita dos ámbitos de decisión, para así facer posible que o contrabando financeiro fágase dono da situación posibilitando con iso que a economía especulativa tome primacía sobre a economía produtiva e impedindo así todo impulso dinamizador cara a un modelo de desenvolvemento estable e compensado. 

A compracencia do PP e a súa resolta lealdade para con estes emisarios das altas finanzas que actúan en detrimento dos dereitos da cidadanía, constátao a súa incondicional adhesión ás súas prácticas, o seu consentimento coa desvalorización democrática e a súa conivencia coas dinámicas do credo neoliberal que caracterizan o seu facer político

 Se a iso engadimos que a súa implicación coa corrupción garda mais analoxía coas prácticas dunha asociación para delinquir que cos seus propios obxectivos estatutarios, a ninguén debe estrañar , que a súa integridade brille pola ausencia , e que por tanto resulten ser os directos responsables da fractura do sistema, da decadencia institucional e da situación de degradación que padece o país. 

Para maior abundamiento, nula fiabilidade pódeselle outorgar por tanto a quen a pesar do seu posicionamento e implicación non repara en enganar aos cidadáns nas campañas electorais con formulacións falsas e promesas que de antemán sabe que non cumprirá 

Dinámica carente de toda ética, propia dos adictos á mentira e habitual en quen nin sente estima, nin o mínimo respecto pola democracia, aqueles que non reparan en traizoar a confianza dos electores, ao só obxecto, de satisfacer como única meta a súa desmedida ambición por instalarse no poder. 

Non cabendo por tanto máis subterfuxios, pois o certo é que a quebra do noso modelo de convivencia non obedece a unha situación accidental, senón que a xulgar polas políticas de recortes e austeridade defendidas polo PP, o seu proceder atende a unha estratexia planificada, que ante a disxuntiva dun desenlace inclínase por abolir a democracia para facilitar o rescate dun capitalismo regresivo e autoritario 

E todo, porque o neoliberalismo que guía o facer político de M. Rajoy é en si mesmo a base argumental de tal tendencia. 

A ninguén debe estrañar que tras décadas de singradura neoliberal o resultado dos axustes sexa demoledor para as clases traballadoras e populares quen en razón á súa vixencia ven diminuídas a súa rendas do traballo, precarizados os seus dereitos e coartado o seu ascenso social, como consecuencia da negativa dese poder económico a contribuír debidamente coas arcas públicas e cos gastos comúns; optando en alianza co PP en converter a crise económica nunha crise de dereitos, e en consecuencia, nunha ameaza para a dimensión emancipadora da democracia como ou evidencia a realidade do país. 

É por iso que cando o Presidente do Goberno di que non hai diñeiro para afrontar unha subida racional das pensións, con tan extravagante afirmación o que verdadeiramente está a comunicar é que a súa preferencia política non está orientada a satisfacer de ningún xeito o ascenso social da cidadanía senón en garantir a estabilidade e os desmedidos beneficios dos seus aliados que non son outros que esas elites financeiras e empresariais. 

Iso vén delatar que os mesmos que nos conduciron á crise económica manteñen o seu empeño en utilizar a mesma matriz para impoñer políticas impopulares, aplicando idénticas prácticas e coa pretensión de seguir repercutindo á sociedade a cuantiosa factura da corrupción política así como os desmáns financeiros da oligarquía neoliberal.

Desde que Rajoy tomou posesión de a presidencia do Goberno o quebranto causado ás arcas públicas pola corrupción e o rescate bancario supuxo un impacto de 588.000 millóns de euros, unha descomunal contía que en resarcimento foi repercutida en minoración da prestación de políticas sociais, algo inaudito e falto de todo código ético ao estar probado que a formación que dirixe M. Rajoy é o primeiro partido imputado na democracia por financiamento ilegal, como tamén que a sede oficial da devandita organización en Xénova 13 e por tanto a súa residencia política foi reformada integralmente utilizando diñeiro negro para o seu financiamento 

Pola súa traxectoria de turbias connotacións cos poderes fáticos e o seu distanciamento dos principios democráticos, resulta obvio que quen desde a Presidencia do Goberno conduciunos ao actual desastre, e utilizando o mesmo repertorio de despropósitos insiste en facer política ás costas da xente, poida que sexa o colaborador ideal para os mercados financeiros, pero nunca o chamado a cumprir a función executiva que o país necesita para endereitar o seu rumbo, rescatar a democracia real, reconciliarse coa cidadanía e resolver o acumulado das súas problemáticas.

E isto é o que deben saber os directos afectados, para en boa lóxica procedan en consecuencia. 

Que non enmudeza a rúa

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

Desde a súa instauración, o capitalismo neoliberal actuou como dispositivo de opresión contra as mulleres, pois as políticas de austeridade foron especialmente devastadoras para a súa causa, e seguirán  a selo se o colectivo desiste en dar continuidade á mobilización social e ao cambio político que a situación require

Cando deixamos atrás o 8M e as xustas reivindicacións das feministas demandando igualdade de dereitos, non é un home casualmente senón outra muller quen tras doce anos no poder, de novo, volve tomar as rendas da Cancillería teutoa e do mantemento da hexemonía dunha Alemaña que manda absolutamente nesa Europa cada vez máis desigual polos efectos da doutrina neoliberal que ela defende enerxicamente, do mesmo xeito que as lacerantes e inexorables medidas de acompañamento.

Percepción que desde a periferia da UE a masa progresista ve con desagrado, aínda que desde a apreciación teutoa fan unha lectura máis permisiva, a preconizada polo “feminismo varonil”, onde as mulleres que desempeñan funcións políticas relevantes multiplícanse, aínda que, asumindo ao sentir proclamado pola súa mentora, é dicir, sendo expresamente adeptas á promoción e consolidación do neolibralismo doctrinal en aberta ofensiva contra o “feminismo xenérico” defensor da universalidade dos dereitos civís e do benestar social. 

Se as integrantes do feminismo de vangarda buscan ser recoñecidas, non poden pasar por alto o atroz asalto que exerce o neoliberalismo sobre a democracia, nin tampouco deben esquecer que o capitalismo neoliberal é sen ningún xénero de dúbida o dispositivo de maior opresión para o seu xénero, pois as políticas de austeridade que caracterizan a operativa da devandita ideoloxía aínda prexudicando xenericamente á clase traballadora sen distinción de sexo, resulta unha obviedade  concluír que a repercusión política do seu impacto empobrece e subxuga en maior medida ás mulleres que aos homes. 

Ese exceso de afección feminina vén inducido porque a precariedade é en si mesmo o factor determinante da supervivencia do novo capitalismo neoliberal sustentado por un mercado laboral de perfil flexible e salarios de miseria que de xeito evidente ten rostro de muller e non por casualidade , por iso é polo que toda estratexia de defensa deba estar dirixida a combater as políticas neoliberais xa sexan de etiqueta patriarcal ou as impulsadas actualmente desde Alemaña para o conxunto dos países da Unión, que como xa queda referido, imparte con man de ferro a Chanceler Merkel auxiliada no seu quefacer por o seu séquito xermánico do “feminismo varonil” .

É por iso que posicionarse públicamente a favor da igualdade de xénero e defender á vez as teses do neoliberalismo, sexa unha actitude de hipocrisía política sen precedentes, ao non resultar congruente secundar a continuidade dun sistema de explotación e ao mesmo tempo decantarse a favor dos prexudicados pola súa aplicación. 

Quen se nega a recoñecer  a asistencia de  e simulación da realidade, máis que manifestar a súa disposición para plantar batalla en defensa das  demandas do colectivo que din defender , están a optar por establecer conciliación entre explotadores e oprimidos, e actitudes tan contraditorias restan toda fiabilidade política aos seus promotores. 

Mal irán as cousas se o movemento de liberación das mulleres sóltase da man da democracia participativa e da solidariedade social para enredarse nunha relación de intereses, pois de facelo pasarían a exercer a función de criada a soldo do neoliberalismo, prestándose con iso á desregulación financeira e a neoliberalización da economía, consumando con iso un feminismo de mulleres privilexiadas e elitistas contra o resto do colectivo feminino, nunha actitude de correspondencia coas directrices marcada desde Berlín pola máis poderosa muller sobre a face da terra e indiscutible protectora e líder europea do neoliberalismo austericida. 

Lonxe de aspectos positivos, o modelo neoliberal ou fundamentalismo de mercado cociñado nos fogóns da Troika, a través das súas "políticas de xenocidio", non fai máis que xerar repercusións danosas nas condicións de vida dos países da Europa periférica como así veñen indicar os efectos producidos pola perda de dereitos laborais e sociais, a demoledora diminución do emprego, a exclusión social e o aumento da pobreza, contraproducente repercusión que non só limita a obtención das aspiracións igualitarias do feminismo senón que reproduce a opresión de xénero e a servidume neoliberal.

Máis aló da teoría do patriarcado, é Ángela Merkel "a raíña sen coroa de Europa", quen desde a súa radical defensa de neoliberalismo, coas súas prácticas políticas está impedindo a creación dun espazo para a radicación do feminismo igualitario. como así o avala a súa permanente negativa a identificarse co mesmo. 

E iso é así, aínda cando na súa intención de gardar as aparencias faga chiscadelas ao feminismo no Día Internacional da Muller anunciando a incorporación de máis mulleres na conformación do novo Goberno alemán. 

Sinfonía neoliberal de M.Rajoy

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

España vive un avatar político sen precedente, ata o extremo que para afianzar o neoliberalismo suspendéronse de facto aspectos esenciais da Constitución, e todo, á marxe dunha cidadanía expropiada do seu poder constituínte e unha soberanía popular convertida en mera retórica

O Partido Popular persistindo na súa dinámica de manipulación, asocia interesadamente a taxa de crecemento coa saúde económica do país, a sabendas que o seu índice non garda relación de correspondencia co desenvolvemento funcional da nosa democracia, pois resulta evidente que os rendementos xerados pola situación de bonanza que preconizan, en nada reverten en aspectos como a educación a sanidade pública, nin por conseguinte en melloras sociais e de benestar da cidadanía, é dicir, o crecemento económico español do que alardea o Presidente Rajoy máis que reportar melloras no desenvolvemento social acentuou a súa deterioración.

 A ninguén debese resultar sorpresiva esta tendencia cara á involución, de ter presente que a oligarquía logrou desde moito tempo atrás que os seus intereses convertésense nos preferentes do Estado, e iso, porque os grupos de poder económico apropiáronse da clase política - salvo de contadas excepcións - utilizando o resorte da corrupción como divisa de pago de tan degradante transacción.

Sobra dicir por tanto que a soberanía popular que teoricamente sustentaba o modelo democrático urdido na Transición foi progresivamente suplantado polos grandes oligopolios, sendo na actualidade eses poderes fácticos quen en realidade toman as decisións fundamentais e fixan as liñas de actuación convertendo dese modo a os teóricos órganos de representación cidadá en meras comparsas de ratificación dos seus intereses. 

E o que é peor, coa participación cómplice de quen non exercendo como tal , seguen arrogándose a condición de representantes da vontade popular e referendando desde a súa deslealdade os excesos perpetrados por esta elite de traficantes do alleo, ao revestir os seus actos de lexitimación a través dunha lexislación formatada  a medida, á que logo, para maior empaquetado acuñan con sinal de economía de mercado.

Xa está ben por tanto de simulacros, non cabe que os artífices materiais da crise eríxanse agora en redentores tentando converter os indicios de crecemento económico nun fetiche ao que hai que render acatamento , pois por máis que o PP pretenda utilizar politicamente este patrón como referente da súa xestión, cando é unha pequena minoría quen toma rendemento do rexurdir económico mentres que o resto segue igual ou empeora, folga a utilización de altanerías propagandísticos.

Cando para medir o valor da economía, están a destruírse moitos factores que contribúen ao benestar humano, a utilización da devandita acepción en positivo resulta ademais de insolente unha broma de mal gusto totalmente inadecuada.

 O que aquí estase a dar  é unha adulteración planificada da realidade, onde a clase política gobernante utilizando a terxiversación estatística e a mass media da súa corda, dedícase a difundir enganosamente datos que difiren da realidade en aspectos tales como o incremento do PIB, o emprego xerado , a redución da taxa de paro, etc, coa única finalidade de crear unha realidade virtual da situación do país a través de " datos macro" ao só obxecto de configurar unha prosperidade artificiosa, e con iso facer crer que a estabilidade da nosa economía é incuestionable. 

A xulgar por tal actitude, do que se trata é de marear a perdiz, é decir, manter a indefinición para burlar a realidade e así seguir sostendo a falacia que a nosa economía está a crecer de forma sostida; aínda cando, aspectos como os inusitados índices de pobreza, a precariedade no emprego, a redución das pensións, a desprotección dos traballadores autónomos e as dinámicas de estraperlo na educación e a sanidade fagan que teñamos que encararnos a ese espello que desde as filas do PP non queren que nos miremos para que a farsa continúe . 

Este Goberno coa súa dinámica política e a súa marcada relación de dependencia dos mercados financeiros, deu mostras sobradas da súa falta de vontade para lograr que España funcione de forma debida e para instaurar un vínculo efectivo entre crecemento económico e progreso social, e este exercicio de negación non é froito da casualidade senón do obxectivo político que desde sempre sostiveron os gobernos do Partido Popular, en liña a impoñer a integración do país na orde neoliberal.

Por iso é polo que a única intención do Goberno de Mariano Rajoy é conducirnos coas súas prácticas cara á consolidación dunha democracia oligárquica de trazo estrutural marcadamente anti-social, cuxa finalidade comporta en si mesmo a sanción legal dun modelo de redistribución da riqueza anacrónico, onde a cidadanía desposuída da mesma véxase compeleda a sustentar o proceso de acumulación e concentración de capital nas mans duns poucos. 

Ante tan dramática realidade, marcadamente perniciosa para a cidadanía, os "duros axustes " do Partido Popular non fan máis que agravar a situación, que lonxe de resolverse vén acentuarse pola presión de tiranía dos especuladores do mercado e a complicidade duns políticos sen principios nin conviccións, non quedando por iso outro remedio, que actuar en defensa propia e iniciando en réplica un proceso de loita e de mobilización colectiva da sociedade civil. 

O PP e a peste neoliberal

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

Contra o endurecemento das políticas de recortes e a supresión de dereitos e liberdades que baixo a batuta do neoliberalismo interpreta a sinfónica de Rajoy, a única ferramenta efectiva para neutralizar o alcance dos seus efectos colaterais pasa pola mobilización permanente da sociedade civil.

Cando a finais da década dos 70 nun arrebato de intrepidez desertaba da clandestinidade para despregar uns pósteres de emblemáticos antifascistas, non só estaba a reivindicar o recoñecemento á memoria daqueles loitadores senón que con tal proceder expresaba o dereito para manifestalo, a dicilo sen molestias e no contexto dun exercicio de oposición ao totalitarismo do réxime e como único atallo posible naquel complexo momento histórico de loitar pola liberdade de expresión, ao entender que sen conquistar ese obxectivo sería imposible desempeñar a liberdade de pensamento e por tanto lograr a instauración dunha democracia real e efectiva. 

Con todo, o que ocorreu naquel período, máis aló da edulcorada visión da transición modélica que nos venderon, foi o tránsito dunha ditadura consolidada cara a unha democracia efémera, de tal modo que ao non mediar ruptura, os poderes fácticos que instauraran e mantiveran durante corenta anos o réxime franquista, preservaron na nova etapa a súa continuidade no control do poder e do aparello do Estado, circunstancia que posibilitou que a reminiscencia pola ditadura e os seus hábitos mantivésese activa como tarefa da súa acción política.

 Así o revelan as mostras de involución que actualmente por inestabilidade política acenden todas as alarmas, para lembrarnos unha vez máis que a batalla pola liberdade de expresión nunca está definitivamente gañada, porque entre outros propósitos, a súa tarefa ademais de afianzar un marco de relación democrática debe evitar todo intento de regresión. 

Desde o constitucionalismo de boca para fóra a ofensiva desatada polo PP criminalizando a quen defende políticas contrarias ás súas, fai que no noso país defender o estado de dereito con maiúsculas tome a condición de exercicio de alto risco.

Aínda que tal extremo tampouco debe sorprender en demasía, pois resulta de sobras coñecido que neste país aos membros da dereita estórballe a democracia, resultando probada tal percepción ao actuar asiduamente como nostálxicos do franquismo sociolóxico, aos que non lles gusta o máis mínimo a xente nas rúas protestando e exercendo os seus dereitos, á que contrarrestan trastornando o marco de liberdades ao só obxecto de anular función opositora para poder así consumar a súa verdadeira finalidade que non é outra que prorrogar sen escollos a súa estancia no poder.

A perda de calidade democrática que actualmente arrasa o país leva camiño de conducirnos cara a unha radicalización do autoritarismo institucional e non tan só pola orixe franquista dos membros do actual Executivo, senón tamén polo factor engadido que representa a súa condición neoliberal; tendo en conta que esta ideoloxía en se mesma tende ao autoritarismo pola súa propia idiosincrasia, pois o obxectivo do poder financeiro que é realmente quen manexa os fíos do sistema tende a instaurar unha nova orde autoritaria orientada a distorsionar a vontade política da cidadanía, baleirar de esencia a democracia e servirse dos acólitos políticos en propio beneficio. 

O neoliberalismo desde a situación preferente que lle reporta o feito de controlar os medios de comunicación masiva desde onde manipular e falsear a realidade, o dominio de armazón económico financeiro e o manexo do Goberno, é quen desde a trastenda do poder está a marcar o guión da operativa levada a termo en materia de "recortes" de dereitos civís e liberdades, é dicir, o artífice efectivo da instauración do autoritarismo de novo cuño que maquillado para a ocasión tentan facer pasar por unha democracia real e integaradora. 

Por máis voltas que queiran darlle, o certo é que o neoliberalismo é totalmente incompatible coa democracia, e cos dereitos da cidadanía e oposto inclusive aos principios que presidiron a Transición. 

Circunstancia que o Presidente Rajoy como exercente de oficio négase a asumir a pesar do fracaso colleitado e do malestar causado á poboación coas políticas de austeridade e demais atrocidades antisociais de aplicación, aínda cando non existe xustificación argumental para dar continuidade ao actual “Estado mínimo e de centralidade de mercado” que sustenta o tradicionalismo político a costa cernar en balde dereitos e liberdades á cidadanía. 

A era neoliberal resultou ser a do esgotamento da racionalidade, referencia expresa do politicamente inservible e argumentación sobrada para afrontar formas alternativas de Estado, de sistemas políticos e de representación política, que en dirección contraria ao ata agora percorrido establezan novas pautas de comportamento e de restitución os dereitos e liberdades transgredidas.

 Ese que non outro debe ser o obxectivo para cumprir e o compromiso de todo demócrata

Estou a falar de Fene

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

Fene que chegou  ser referente mundial do sector naval , paradigma global de dinamismo industrial e do ascenso social sustentable, pasou do apoxeo ao declive, sen que tras catro décadas os artífices políticos do desastre fixesen o mínimo xesto en favor da súa reactivación efectiva.

Que o emprego, a poboación e a economía están intimamente ligados. é unha realidade que no concello de Fene coñecemos perfectamente desde moito tempo atrás, e iso como consecuencia dos dramáticos avatares sufridos polo municipio a principios da década dos 80 que derivaron na destrución do que foi ata entón o seu cardinal sector produtivo, e á vez arranque da súa evolución anterior.

Compre  referir que desde a década dos anos 60 do século pasado favorecido polo auxe do seu emerxente sector naval, o Concello, experimentou unha evolución demográfica alcista cuxa tendencia se mantivo durante un período de case vinte anos, e cuxa culminación, ten  de fixarse no ano 1986 por ser este o momento que duplicando case os habitantes de principios do período, a poboación municipal aproximouse aos 16000 habitantes.

 Un referente de esplendor sen parangón, que paradoxalmente, pasado o tempo transformouse en punto de inflexión e inicio do seu decaemento, como consecuencia da imposta reconversión da súa esencial actividade produtiva, que motivou desde o primeiro instante que o concello perdese un 14% do seu censo de poboación ata situarse nos seus actuais 13.110 habitantes, unha contía en clave descendente, e de partida, sen perspectivas de recuperación.

O desmantelamento do estaleiro Astano e os efectos colaterais inducidos,  fixo que aspectos como a mobilidade xeográfica dos seus excedentes e a masiva perda de emprego desatase unha persistente tendencia á baixa demográfica ata o extremo de levar o seu censo municipal a unha poboación inferior á existente corenta anos atrás.

Para maior complexidade, as previsións que barallan os máis reputados demógrafos máis que indicar un cambio de traxectoria en positivo son para botarse a tremer, tendo en conta que as mesmas veñen revelar que o peor aínda está por chegar; e a pesar de tan desalentadoras expectativas, o certo é que ante tal conxuntura ninguén fai nada por poñer remedio ao problema.

Tal é o deixamento, que nin se elaboran diagnósticos, nin se revisa o planeamento  xenuíno, e por tanto tampouco se aplican terapias para cambiar o rumbo da situación.

Aspectos indicativos do desinterese xeneralizado sobre o particular, e moi especialmente, da total despreocupación por establecer de forma responsable un gran pacto político e social dirixido a combater tan prexudicial fenómeno, e impedir con iso que a demora na toma de solucións converta a cuestión en irreversible.

 Se así non fóra, a diminución demográfica que está a causar no devir municipal a interminable crise industrial, de ningún xeito tería maiores efectos nin tan impactante significación estatística de mediar un mínimo de predisposición política para a súa resolución, pois Fene é máis que ningún outro, o concello do ámbito territorial galego que reúne as mellores condicións para a súa reactivación, polo menos iso indica o feito de ter un 5,5% da súa superficie total clasificada como solo industrial consolidado, con vantaxosa localización estratéxica como achega dinamizadora e optima condición para cumprir a función de enclave industrial de referencia.

Oferta de solo que facilita a instalación ou diversificación de novas actividades económicas, e con iso a reactivación municipal; pero se aínda así se mantén idéntica tónica, entón debe resultar obvio que non é a planificación territorial o que falla, senón que o mal do noso estancamento hai que buscalo exclusivamente na apatía institucional causada polo comportamento dunha clase política de minguada capacidade executiva e sen a mínima predisposición por reconquistar e vitalizar o tecido produtivo, a pesar dos pernicioso efectos que a súa indolencia induce no futuro do concello e das súas xentes.

Agora ben, en tanto se manteña infrautilizada e cativa a ampla bolsa de solo industrial ocioso de titularidade pública e as decisións políticas sigan a depender  dos mesmos de sempre, resultará imposible que Fene poida tirar rendibilidade das súas potencialidades endóxenas, por ser tales límites os obstáculos que impiden consumar unha reindustrialización acorde á demanda.

Xa que logo, de persistir nesta tónica folga dicir que será materialmente imposible xerar emprego,  e sen alcanzar este obxectivo por mais expectativas vantaxosas que se difundan, resultará totalmente inviable calquera intento de recuperación a nivel demográfico;  impedindo con iso toda probabilidade para que quen vive en Fene teñan garantía de futuro e poidan botar raíces na súa localidade.

Mal imos por iso, se ao xa referido engadimos a revolta desencadeada recentemente polos gregarios locais do PP e o PSOE, quen despois de ter actuado  como cómplices do proceso, agora de novo en comandita, tentan o asalto á Alcaldía vía Moción de Censura, coa única finalidade de facerse co poder municipal para desde alí neutralizar toda reivindicación orientada á reactivación industrial do Concello

Por iso, a expurga destes políticos municipais debe ser entendida como unha esixencia terminante…!!!!

De Guindos, ou a recompensa á austeridade

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

A incorporación do ministro de Guindos á cúpula dirixente do Banco Central Europeo é reflexo da omnímoda hexemonía que exerce o poder financeiro sobre a economía, e da absoluta  incapacidade política para desempeñar o control democrático da mesma.

Glosada nos seus xustos termos a democracia española non pasa de ser unha denominación conceptual sen proxección nin alcance real, e todo porque en cadranza coa súa instauración, entrou en escena o neoliberalismo, que pola súa condición de realidade antagónica impediu desde o primeiro momento o funcionamento efectivo desta , por canto, os grupos de poder económico que o conforman, en propia vantaxe foron os que impuxeron as regras de xogo imposibilitando con iso que a acción política respondese á vontade e aos intereses da cidadanía.

Realidade que expresa con toda crueza a prescrición da función social da democracia como consecuencia do control crecente e preferente da actividade política por parte do establishment financeiro.

Boa mostra de tal percepción é a presentación da candidatura de Guindos para a vicepresidencia do BCE, pois con tal obxectivo o que o Presidente Rajoy vén renovar é a aposta do seu Executivo pola continuidade do neoliberalismo e o referendo ás directrices da Troika.

Ninguén mellor para afrontar tal labor que o candidato proposto, ao tratarse nin máis nin menos, que do ex director en España e Portugal do crebado banco de investimento Lehman Brothers, e por conseguinte, do máis acérrimo defensor o dogma neoliberal, como testifica a súa prusiana disciplina na aplicación das políticas de recortes, a regalía do rescate da banca ou o "milagre de recuperación económica" a base de acentuar a precariedade laboral, cuxas prácticas situaron a un terzo da cidadanía en risco de exclusión social a par de incrementar a desigualdade entre os máis ricos e os máis pobres

É por iso que a proposta de promocionar ao ministro de economía non debe causar maior sorpresa, por ser norma estendida que desde os centros de poder do neoliberalismo sitúense pezas da súa órbita na dirección executiva dos Estados e das súas institucións, tal é así que no marco do noso ámbito non só foi recompensado o agora postulado De Guindos coa máxima responsabilidade da economía do país.

Pois por idéntica norma, gran parte dos labores económicos do actual goberno do PP son desempeñados igualmente por xente que provén de axencias de cualificación ou grandes corporacións empresariais, que non son outras, que as mesmas que coas súas prácticas están a manobrar permanentemente coa única finalidade de socavar a estabilidade do país para así acrecentar os seus beneficios.

Tense de entender por tanto, que o desembarco de Guindos na cúpula do Banco Central Europeo (BCE) máis aló dun ascenso engadido á súa carreira profesional, é unha estratexia deseñada expresamente desde o establishment coa finalidade de reforzar o dominio neoliberal na entidade que xestiona a política monetaria da Unión Europea, e así desde esa institución autónoma, exenta de control democrático, seguir campando ás súas anchas e influíndo como ata agora na operativa política da UE, en liña a potenciar a primacía dos poderes económicos e financeiros en contra do desenvolvemento social dos pobos e así facer prevalecer que a austeridade soportada pola maioría uns sexa a opulencia deles mesmos.

O fracaso do modelo económico apadriñado polo neoliberalismo non só deu ao traste co Estado do Benestar senón que demostrou con fartura ser inservible como solución á crise da súa propia colleita, ata o extremo que a súa aplicación lonxe de achegar solucións está a conducir ao país a unha situación económica que non é sustentable nin económica nin políticamente; e iso ocorre porque  a maioría das institucións da UE, depreciando a defensa a cidadanía pasaron a representar en exclusiva os intereses dos grandes emporios empresariais.

Sendo especialmente significativa a actitude do Banco Central Europeo cuxas arrevesadas prácticas financeiras son unha expresión evidente de como o público está a servir esencialmente para satisfacer intereses privados.

Ao parecer hai quen non chegou a percibir que o neoliberalismo é andróxino e que a súa única patria é o diñeiro ; iso vén a conto a fin de interferir nas deslavazadas opinións manifestadas desde o foro político sobre o nomeamento do candidato De Guindos, e a disparidade entre os que diverxen da súa postulación aducindo motivacións de xénero, ou os que referendan a mesma por coincidencia da identidade patria, sen reparar que o problema non é o designado senón o que porfiadamente defende e representa .

Para entender a motivación do seu ascenso temos  de analizar o proceder dos seus valedores, para quen os intereses económicos prevalecen sobre a acción política sen que por tanto a lóxica especuladora do diñeiro teña fronteiras , e iso obedece ao mínimo rol que a política desempeña na gobernanza do Banco Central Europeo que na súa falta está controlado maioritariamente por un staff de marcada traxectoria neoliberal, e nesta tesitura De Guindos cumpre con todos os requisitos para desempeñar a función de substitución e garante da continuidade do sistema.

Todo este despropósito prodúcese con a escandalosa complicidade das formacións políticas PP e PSOE, pola súa renuncia expresa a exercer o control democrático da situación e poñer en mans do poder financeiro o futuro do país

A Hispania discordante

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

Mentres o presidente Rajoy desde a uniformidade neoliberal, segue a velar  pola saúde dos poderes financeiros, o seu homónimo portugués, planta cara á austeridade obtendo coa súa políticas de crecemento un despegamento socio económico sen precedentes

Cando tras a crise o que necesitaba o país para a súa resurrección era a aplicación de estímulos económicos mediante o aumento de salarios e o incremento do gasto público, o goberno de Rajoy optou por empregar políticas de recortes e austeridade como receita de solución, e como non podía ser doutra maneira, o resultado que non se fixo esperar concluíu nun rotundo fracaso, causando cos efectos de a súa repercusión un enorme dano na nosa economía, e iso é así, por mais maquillaxe de resultados que se nos queira facer tragar

 A dirección seguida foi a indicada por ortodoxia neoliberal que guiou en todo momento a folla de ruta do Executivo do PP, que contra toda racionalidade responde expresamente a criterios políticos que non a preceptos monetarios ou económicos; e como queira que a doutrina neoliberal é a que domina as institucións de gobernanza do euro, e os seus defensores sosteñen que o noso atraso vén causado pola falta de competitividade, por uns salarios excesivos , e un desmedido estado de benestar, tentan remediar a situación aplicando o que eles denominan "reformas estruturais" cuxo contido atende expresamente ás esixencia do establishment europeo que elevou esta ideoloxía a categoría de dogma de obrigado cumprimento.

Negar que o estancamento económico de España vén dado pola falta de demanda e atribuír que os males son causa da excesiva intervención pública na economía, é un desvarío anacrónico, un desbarre propio de secuaces do ultraliberalismo, os mesmos que interesadamente ocultan agora que foron eles coas mesmas políticas quen marcou o rumbo do país durante os últimos trinta e cinco anos, e por tanto, os directos responsables do seu naufraxio. Non sendo de recibo  que coa utilización de idéntico método e doutrina postúlense de novo como redentores do problema.

A persistencia do neoliberalismo da man de Rajoy fixo que durante o seu mandato superásese con fartura o peor dos escenarios, ao ser cando por vez primeira na historia, o endebedamento público rompeu a barreira do 100% do PIB, circunstancia que nos levou ao extremo de facer que o Estado para financiarse houbese de endebedarse en maior medida que a riqueza xerada pola economía nun ano. e todo, pola repercusión que supuxo na nosa economía a decisión de rescatar o capital financeiro contra os intereses da maioría, unha medida que por desatinada levou a situar a nosa débeda pública na descomunal cifra de 1,31 billóns de euros, ou o que é o mesmos 30000 euros ás costas de cada habitante.Todo un síntoma de deslealdade patria e de agrandamento da desigualdade.

 Con todo o que levan preconizado en favor da causa os defensores do neoliberalismo asumindo ademais a política de austeridade como propia, o certo é que a realidade dos feitos veu  a confirmar que nin coa aplicación de severos axustes fiscais, nin co control das contas publicas e a inflación, a economía do país mostrou síntoma algún de reactivación. Nulo resultado que non deixa dúbida á súa condición de fracaso e esixe á vez a entrada en escena dun modelo inclusivo como solución alternativa, e liña co actuado no veciño Portugal e cuxas resultas falan positivamente por se mesmas.

A alianza lusitana das forzas progresistas e de esquerdas foi capaz de demostrar con feitos que o neoliberalismo que someteu ao seu país a unha brutal terapia de austeridade foi unha completa falacia, que non forneceu solución algunha no seu longo período de aplicación, en tanto, coas políticas de crecemento impulsadas desde o bloque do actual Goberno oposto a tal ortodoxia económica, a metade de lexislatura logrou entre outros éxitos , reducir á metade o déficit fiscal, á vez de elevar os salarios e as pensións a empregados e xubilados, e rebaixar cuantiosamente o desemprego ata un 9,4% nun marco de estabilidade ,é dicir, xusto o oposto ao que está a ocorrer en España coas políticas de austeridade do PP.

A recuperación económica de Portugal polo vantaxoso dos seus resultados é un precedente que está a crear resquemores no foro da Troika, cuxos membros observan con preocupación a evolución da política progresista lusa, moi especialmente polo seu "efecto dominó" cara a outros países da Unión, por canto coa súa propagación non só perdería forza de autoridade os estrategos financeiros que moven actualmente ao seu antollo os fíos da economía global senón moi especialmente polo risco que a súa conversión en referente faga saltar en cachizas o modelo neoliberal, e por riba o gran negocio que a súa vixencia achégalles.

De todos os xeitos a reprodución do que esta ocorrendo politicamente en terras lusas pode resultar un todo testemuñal se a esquerda socialdemócrata aliñada actualmente co neoliberalismo, non rompe amarras e opta pola representación da maioría social; pero aínda así, se en paralelo as forzas de esquerda na súa diversidade non son capaces de establecer acordos mais alá da discrepancia e crear un marco de lealdade na súa acción política, todo intento de conformar un goberno progresista e de esquerda á portuguesa será materialmente imposible.

Desenlace que fará inviable afrontar políticas para o benestar dos cidadáns, e que por tanto, perpetuará a continuidade do neoliberalismo 

As entrañas da corrupción

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

As medidas de rexeneración que preconiza Ciudadanos contra a corrupción, na súa dinámica de disparidade, son de aplicación aos seus rivais políticos, pero non así aos membros do establishment empresarial patrocinadores das súas siglas, aos que apoiará aínda sendo parte implícita da trama corrupta 

A quen coñece os baixos mundos da contratación pública , sabe perfectamente que casos como a Gürtel ou os ERES que agora capitalizan a actualidade mediatica non son excepcións puntuais, nin como nos queren facer crer sucesos que se producen aisladamente, pois a corrupción percibida nos seus xustos terminos ha de entenderse como un problema xeneralizado e inherente do sistema, por canto sendo filla da ditadura foi preservada pola transición, a Constitución de 1978 e o modelo económico imperante. aspectos que favoreceron o seu mantemento e continuidade a un ritmo imparable e de constante acrecencia

É por iso que aquí non hai individualidades que vallan, pois o certo é que estamos ante un problema estrutural que só é posible erradicar dando un cambio radical ao sistema, xa que a corrupción en se mesma mais alá dunha cuestión de utilidade económica persoal dun político descarriado, é un todo sistémico, unha norma de aceptación xeneralizada, que o conxunto dos partidos políticos do regimen do 78 veñen utilizando de forma habitual como fonte de financiamento, para así,botando man do control institucional. en compensación primar ás empresas corruptoras con adxudicacións de contratos publicos vantaxosos.

Prácticas que xeran un sobrecusto neste mercado equivalente ao 4,6% do PIB e todo como consecuencia do saqueo público que xeran tales  prácticas e os anómalos e arbitrarios procedementos de licitación.

Por tanto, é evidente que estamos ante unha corrupción estrutural que non accidental, como indiscutible é que para existir corrupción política é imprescindible a intervención de dúas ou máis persoas, cuxa participación , polo menos, haberá de contar con corruptores e corrompidos; iso sí,  ambos corruptos.

Sendo por iso que neste país non se respectan de ningún xeito a regras do Estado de dereito, carencia que facilitou que o poder invisible do diñeiro ilegal fixésese dono da situación ata o extremo de institucionalizar a corrupción, e así, a pesar de ser unha constante a súa propagación, os emporcados pola sombra do delito, políticos e empresarios, mais que asumir a súa implicación nos feitos e en consecuencia aceptar o deber de desaparecer de escena, fan súa a práctica de negalo todo para manterse instalados no poder con uñas e dentes

A corrupción está metida ata a medula na democracia, porque nos últimos 35 anos socialistas e populares na súa alternancia, non só tolerárona senón que coas súas turbias prácticas fixeron que fose crecendo ata ocupar un lugar prominente na vida política. Consolidación que motivou que esteamos carentes de mecanismos de transparencia adecuados para loitar contra esta secuela, facendo que siga tendo carta de natureza o aproveitamento privado do público, no contexto dun sistema que favorece abertamente a impunidade dos corruptos.

Nesta cadea infecta, ademais dos políticos, ocupan un lugar de notoriedade a elite do mundo empresarial pola súa condición de instigadores e cómplices da corrupción.

Pesos pesados do Ibex 35 no ollo do furacán, pola súa implicación en subornos e amaños de adxudicacións de obra publica no contexto de manobras de infracción da legalidade, sen que a pesar dos repetidos escándalos se expurgasen responsabilidades producísense destitucións dos implicados nin investigacións internas sobre os seus actos.

E mentres os destacados membros do establishment empresarial fan uso de tales prácticas, Albert Rivera, o seu príncipe azul, negando as súas connotacións con esta trama corrupta, nun cínico exercicio de ocultación, silenciando a realidade, non dubida en disfrazar a Ciudadanos como adaíl da honradez e rexeneración política, é dicir, todo un expoñente de patronazgo, de relación de intercambio recíproco de favores entre dúas partes , o Ibex 35 e o seu partido..

A formación laranxa que en aparencia usa como baza a rexeneración a ruptura coa 'vella política', parece non estar polo labor de uniformar criterios en materia de corrupción, polo menos así se deduce da disparidade de trato que expón entre os procesados políticos e os de carácter empresarial, pois mentres que para os primeiros esixe a aplicación de medidas fulminantes exclúe de idéntica disciplina aos membros do establishment empresarial patrocinadores do seu partido, aínda cando como "vinculados á corrupción" debese impedírselles seguir accedendo a contratos públicos.

É por iso que deixarse engatusar electoralmente por Ciudadanos dando por certo a súa enganosa mensaxe de marketin, é reincidir no erro de brindarlle unha nova oportunidade ao neoliberalismo, e con iso, á diminución de gasto público, á continuidade das políticas de austeridade e á privatización dos servizos, é dicir, seguir a referendar o desmantelamento do Estado de Benestar.

As pensións na picota

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

O PP ten desatado un ataque directo contra o sistema pensións, na súa estratexia de derriba desta peza crave do estado de benestar, saqueando o Fondo de Reserva para taponar a fenda xerada pola dispensa do rescate bancario 

Non hai dúbida algunha que a crise do neoliberalismo danou de forma espiñenta o mercado laboral. como así veñen revelar os datos históricos ao constatar que os efectos de contracción do emprego e o inducido aumento do desemprego afastaron a moitas persoas en situación de inactividade, con repercusión mais notoria na esfera dos traballadores de maior idade, que convertidos en parados de longa duración víronse condenados a un desterro laboral sen retorno; resultando que a pesar de tan negativo impacto, na actualidade, os que foron incapaces de predicir aquela desfeita son os mesmos que agora están a pontificar en como darlle solución.

Tan impactante  prexuízo  debeuse  a que  o desaxuste entre a oferta e a demanda non  só acentuou a vulnerabilidade  dos  integrados neste perfil de idade, senón que anulou toda solución paliativa, e así, aínda cando o numero de empregos aumentou nos últimos tempos  en ao redor de medio millónde postos, o desemprego neste segmento laboral é maior que nunca, facendo que as súas  perspectivas de reinserción sigan estancadas en niveis moi baixos, e por tanto sen trazas de saída,  o que lles aboca irremediablemente  a abandonar  o mercado laboral.

Pero a prolongada viaxe pola ruta dun desemprego sen punto final, non só induciu perda ou diminución de ingresos e a definitiva interrupción da carreira laboral, senón que colateralmente, ao tratarse de traballadores próximos á idade de xubilación, a forzada e dilatada estadía nunha conxuntura de precariedade permanente, foi con moito, a peor das continxencias para o futuro da súa pensión, tendo en conta que a negativa repercusión dos seus efectos alcanzou a recortar o seu importe en mais dun 45% do que lle correspondería de non truncarse as súas expectativas polos efectos dunha mala praxe política.

Por canto,  sabido é que o tempo de interrupción   da actividade profesional   de calquera traballador, é unha temporalidade que a todo efecto está excluída oficialmente da  súa vida laboral,  pois o  contido da mesma só inclúe os períodos activos, e excepcionalmente  limitadas fraccións da súa permanencia no desemprego,  sendo  ese ciclo  agrupado o que conforma a efectos reais os seus anos de cotización  e establece o seu dereito   ou  non  a percibir unha pensión contributiva

É dicir, que as interrupcións de cotización aínda sendo alleas ao seu implícito, paradoxalmente, si son aplicables como penalización no cálculo da pensión, pois a pesar da incongruencia da súa utilización, as denominadas lagoas de cotización, contra toda racionalidade, si son utilizadas para determinar o importe neto de prestación por xubilación.

Isto vén significar que  se está  procedendo vía "estafa"  contra  os pensionistas que non puideron cotizar nos últimos anos, co agravante que os artífices de tan anacrónica medida   non son outros  que os propios políticos  que co seu indolente proceder foron  os  causantes da situación de precariedade    laboral  que sofre  o conxunto dos membros  do  sector produtivo e  moi especialmente os integrantes  deste colectivo de risco.

Tomando especial relevancia na actualidade  o  elevado número de afectados maiores de 55 anos que polo feito de non atopar traballo ou ter que cotizar de forma esporádica, como consecuencia do sometemento a tan arbitrario correctivo ven rebaixada a súa pensión a índices de miseria, a pesar de ter contribuido en moitos casos máis de 30 ó 35 anos á caixa da Seguridade Social.

É por iso, que por mais que se insista en atribuírlle obxectividade á regra, o certo é que a súa aplicación produce efectos aleatorios e verificada distorsión dos principios de proporcionalidade e contributividad ,tal é así, que na actual tesitura persoas con equivalencia de nivel, traballando os mesmos anos terán pensión diferente cando se xubilen, e iso pola negativa alteración que xeran as lagoas de cotización, cuxa repercusión pode inclusive ocasionar agravios comparativos mais significativos ao beneficiar a afiliados que aínda tendo menos anos cotizados non estivesen afectados por intervalos de cotización

O esperpéntico é, que despois dos malos tratos  inflixidos   a este colectivo de traballadores que se viron dobremente castigados polas crises dos últimos anos e por tanto afectados  na súa xubilación pola repercusión das referidas restricións,  sexa agora o PP quen a través dunha declaración de intencións maniféstese decidido a cambiar as tornas  flexibilizando o  escollemento dos anos que engloben o cálculo da Pensión de Xubilación, para que deixen de ser de inclusión forzosa os últimos  da vida laboral.

Ademán, que puidese ter  trazas de  verosimilitud   de non ser polas  reformas   do sistema público de pensións dos anos  2011 e 2013 do PSOE e o PP, que ademais  de inducir   considerables  recortes nas  pensións,  ao aplicarse  en paralelo   co reformado  articulo 135 da Constitución e  o  transfondo de  baleiramento  da hucha das pensións levado a termo polo executivo de Mariano Rajoy,  tal conxugación puxo  ao descuberto as verdadeiras intencións  do colectivo neoliberal  que non son outras que acentuar a  precarización  do sistema para así argumentar o seu  desmantelamento

Sendo obrigado como solución   reverter as referidas reformas  e devolver a orixe a contía  do  Fondo de Reserva indebidamente subtraída para o ilícito financiamento do controvertido rescate bancario