CANIBALISMO POLÍTICO

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Mais que emendar erros,  recompoñer o bipartidismo é o obxectivo fixado polos causantes da  crise, nun adverso intento de impedir  o cambio cara a unha democracia social e económica que satisfaga  os intereses e demandas da maioría social.

O conflito desatado  no  seo do PSOE mais que unha disputa  pola  substitución de liderado é unha confrontación allea á súa concepción ideolóxica, que lonxe de buscar a funcionalidade e a  cohesión orgánica do  partido, líbrase coa única finalidade  de lograr o  control patrimonial do seu aparello, para así desde o servilismo cumprir  as  determinacións ditadas  polo establishment financeiro e a oligarquía do Estado a través dun deseñado plan  de fustrigación, elaborada  ao só obxecto de seguir mantendo as súas vantaxes  e paliar dese modo os prexuízos   que para os seus intereses  representa o golpe histórico causado polo esborralle do  bipartidismo e a perda da súa hexemonía

Un enfrontamento  por tanto,  que mais que dirimir discrepancias entre dous bandos ou correntes de opinión, coa intromisión  dos poderes fácticos e o asalto  do sector dirixente  mais reaccionario, abre as portas de par en par    ao  canibalismo  político, primando así ao mais corrompido das súas filas,  a quen,  exentos de toda ética e desposuídos do mínimo   código de conduta   tráelles sen coidado que  a  repercusión  das  súas manobras de acoso e derriba acaben por fracturar a estrutura  da   organización, e con iso, ademais de acentuar a crispación mande ao traste o futuro do partido. 

Sendo orientativo de tal tendencia  o resultado  de avaliación dunha primeira análise da situación, que vén indicar que a frustración creada co conflito  desatou  unha  espantada de tal magnitude que non só está a afectar  a un amplo sector dos seus cargos intermedios  e  militantes de base,  senón tamén e en maior medida   a unha  parte substancial  do seu electorado.

Un rumbo que en razón ao autoritarismo imposto polo novo núcleo dirixente e a repercusión  das súas medidas coercitivas contra os disidentes, derive cara a unha situación de inestabilidade permanente, que sumada a un desarraigamento social crecente, fará que á vez que  o conflito se agrave, acentúese o deslizamento cara a outras formacións políticas de cadros e simpatizantes como  da súa base electoral,   ata o extremo de descapitalizar a formación socialista  e reducila  á mínima expresión  para convertela  nun  mero   referente testemuñal.

Sobre o particular, hase de referir que a saída forzada  dun deostado Pedro Sánchez da cúpula do socialismo  prodúcese de forma traumática,  xusto no momento en que este decide abandonar o papel de teloneiro que lle tiñan  asignado  e lánzase   a desempeñar o papel de actor principal,  ao tempo de forzar a consumación dun  bloque progresista  sen limitacións nin impedimentos, co que estruturar de formar efectiva  a conformación  dunha alternativa de goberno.

Decisión  que acende as alarmas  entre os membros do sector do partido que seguen atados ao Réxime do 78 e cuxo obxectivo oposto a tal  finalidade está direccionado cara á  recomposición dun  bipartidismo  de corte inmovilista que free   a presión social polo cambio e faga prevalecer a través das "baronías"  de pertenza a súa autoridade de representación  política e institucional como norma de xerarquía.

E todo iso sen controverter de ningún xeito os compromisos de fondo co poder oligárquico e a súa estratexia de austeridade e de recortes sociais, é dicir, unha aposta pola continuidade que mais alá de pequenos  arranxos cosméticos e retóricos, peche acceso baixo sete chaves a calquera hipótese de cambio  real, unha circunstancia que vén indicar  que da man do actual núcleo dirixente o PSOE a efecto algún poderá postularse como dinamizador  do cambio progresista  que o país precisa e a sociedade require.

De aí que se Rajoy mantense incólume na Moncloa  non sexa porque a maioría da cidadanía outorgáselle o seu voto, pois non foi así, senón porque nunha nova  intromisión  política  Felipe González, xerando  un cisma  no seo do partido e  menoscabando  a vontade dos votantes  socialistas   impuxo  aos representantes da organización  a figura  da  abstención técnica que favorecese en primeiro termo a  investidura do candidato conservador co implícito compromiso   de favorecerlle a gobernabilidade sobre a base dun  pacto de unidade e  estabilidade bipartidista en corrección do curto percorrido e a debilidade dun goberno en minoría.

Esa entrega incondicional do seu patrimonio  electoral ao PP acatando  a esixencia dos mercados,  fai que sexa Unidos Podemos e confluencias os chamados a postularse como "única e verdadeira" oposición,  ante a expresa renuncia que implica a actitude subordinada e  colaboracionista  dun PSOE sumido nunha  crise interna sen precedentes e de difícil solución .

Unha situación de despezamento político  que por responsabilidade esixe esa substitución en liderado que debe ser exercido  coa debida  solvencia, para que o contido das súas iniciativas e propostas  superen a condición de meras denuncias.

Sendo sen dúbida, a mellor oportunidade de aprendizaxe e capacitación  cara a futuros  labores de goberno.    

O DELIRIO DUNHA ABSTENCIÓN

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Dicir que a corrupción non debe ser a barricada  que impida a abstención do PSOE na súa decisión de facilitar o goberno ao PP, ademais  dunha   desafortunada declaración, é unha actitude que denota un alto  índice  de desvergoña  política  entre os  autores intelectuais  de tal afirmación.

Variadas investigacións xudiciais  confirman sen ningún xénero  de dúbida  a existencia da caixa B do Partido Popular,  como tamén evidencian  que  desde 1990 esta organización utilizou en beneficio propio  diversas fontes de financiamento alleas ao circuíto económico legal, conseguindo   na maioría dos casos tal finalidade  mediante contratos adxudicados ilegalmente por Administracións  Públicas rexidas  por xente adscrita ás súas filas  e cuxa constatación  delata o seu nulo respecto   polas  regras democráticas, o que  fai cuestionar a lexitimidade  institucional  dos seus representantes,  e por tanto,  a absoluta ausencia de integridade dos membros que desempeñan papel de liderado na   súa cúpula dirixente.

Tal circunstancia indica que lonxe de atoparnos ante un escenario de carácter  conxuntural, o fenómeno  da corrupción é un todo estrutural que vai moito  mais alá dunha anómala relación entre  o diñeiro e a política.

Tendo de asumirse para o efecto   que estamos ante unha auténtica  trama de tipo mafioso, que utilizando os seus resortes de sedución  mediática e o seu dominio da economía   tentan facer crer que gobernan para todos, cando o certo da situación é completamente  oposto, como vén demostrar o feito  de consolidar un  sistema  de privilexios  onde unha minoría  socioeconómica e a súa órbita de subordinados  políticos dominan o aparello do Estado.

Verdadeira máquina corruptora  disposta ademais a impedir  de calquera xeito que se satisfagan as demandas democráticas da cidadanía, e por tanto, pechada en banda  a aceptar e asumir toda  decisión de fondo  plebiscitario.

Unha situación  de anormalidade onde a corrupción converteuse no seu  modus vivendi  como así  apuntan  ante os tribunais, as probas, careos e declaracións dos procesados  na trama   Gürtel e demais competidores noutros procesos de  similar escándalo, que  veñen referendar  que o actual partido do Goberno utilizou   o poder do Estado  non só para saquear os  bens do común e facer ricos aos seus dirixentes,  senón tamén  para  sufragar  o importe das súas campañas políticas con cargo ao peto de toda a cidadanía.

Aspectos no seu conxunto contrarios á ética e a legalidade,  as súas prácticas   de latrocinio e espolio xeneralizado que creban a súa lexitimidade de representación, ao crear  unha  controvertida  situación  que lonxe  de propiciar   o relanzamento  da  súa candidatura á formación dun novo Executivo desautoriza  tal pretensión, esixindo na súa falta a apertura dunha nova etapa  onde a expurgación de responsabilidades  ademais do obrigado acompañamento de dimisións, en defensa da necesaria rexeneración democrática,   traia consigo a propia disolución legal  do Partido Popular como organización  política.

Arrogar a condición de representante maioritario da  vontade  popular cando se imbra a  corrupción, é unha astucia  coa que se tenta  revestir   de legalidade  a fraude que representa branquear mordidas  procedentes de turbias prácticas   coa  intención de distorsionar os procesos electorais.

Por iso é polo que os resultados  de tan  anómala  operativa non deban ter   alcance distinto ao  da súa verdadeira finalidade,  que non é outra,  que manipular as regras do xogo democrático  en vantaxe de rendemento  electoral, o que fai cuestionar  nese aspecto a  autoproclamada xerarquía  da formación conservadora e a súa  total falta de lexitimidade para atribuírse  primacía algunha na conformación de gobernó

Neste tempo que a xustiza  esta monopolizada  nas súas funcións   por un entrelazado  de procesos de corrupción , a urxencia  debe pivotar  ao redor da erradicación das prácticas de suborno  que caracterizan a dinámica deste  goberno depredador, aproveitando a tal fin  o  furor que xera a actualidade xudicial  de escándalo,  para desde o proselitismo   impartir  docencia política que xere  unha  reacción colectiva  cara a un cambio de tendencia  e arraigue nos electores a necesidade  de afastar    a pantasma doutros catro anos  de involución do Partido Popular.

Unha  iniciativa de curto percorrido  e abocada ao fracaso  se non é afrontada  de forma colectiva  polos membros das forzas progresistas;  e de imposible viabilidade  se  por parte dos membros da Xestora do  PSOE desisten de facer fronte ao inimigo. e no canto de afrontar    este reto  rexenerador  decántanse pola complicidade dunha abstención  de investidura, pois con tal determinación de renuncia  estarían a manifestar  a súa preferencia  por un goberno da Gürtel ante outro alternativo ou a unhas terceiras eleccións, e con iso, perpetuando as malas prácticas e a continuidade do PP que desde  a institucionalidade neoliberal non fixo mais  que afundirnos na miseria  e prodigar as prácticas de corrupción.

PSOE: A' VELLA GARDA' A POLO SEU

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

O impedimento das forzas de asalto ao PSOE para constituír un goberno de progreso favorecendo vía abstención a continuidade dun Executivo de PP,   ademais de consumar unha traizón ao seu electorado, perpetúa ao país nun estado de crise crónica  de graves consecuencias  para a maioría social.

Tras ser desafiuzado  Pedro Sánchez da sede de Ferraz , os membros  da  'vella garda' constituídos en axentes  de desaloxo, coa súa planificada revolta   non só quitaron  do medio ao díscolo secretario xeral,  senón que coa súa sublevada  actuación   consumaron  o verdadeiro obxectivo da súa finalidade,  tal foi,  impedir que se cumprisen as  medidas de cambio previstas  e a nova liña política do partido,  para   así, cortar de raíz  toda posibilidade cara a unha  traxectoria  rexeneradora ao só obxecto  de manter invariable  a continuidade das súas prerrogativas e a sucesión  dos seus   privilexios.

Para poder  a entender   a pérfida conduta  desta tropa de insidiosos,   basta con saber que estamos a nos referir a uns individuos que tomaron  a política como solución profesional, ata o extremo de poder confirmar sen ambaxes  que  'a vida  laboral' de todos eles  cabe en media cuartilla, ou o que é o mesmo, que cada un dos conxurados nesta trama conspiratoria   superan  o cuarto de século dedicados en exclusiva   á función política, e valla como exemplo unha referencia  co propio presidente da recentemente constituída Comisión Xestora,  Javier Fernández, que tras vinte e cinco anos encadeando cargos do PSOE cando vai camiño dos sesenta e oito  xa podería  xubilarse a pesar de cotizar   tan só  seis anos  no desenvolvemento da súa función laboral. Curriculum que por similitude  da súa equivalencia  é extensible á case totalidade do resto da comitiva  dos  vividores que  promoveron o  complot.

É por iso que o grave no derrocamento  do ex número uno do socialismo  non sexa en se mesmo a súa   caída como  referente de xerarquía,  senón o triunfo do sector parasitario  do partido  polo implícito  mantemento do  status individual  dos seus membros,  tendo en conta que a súa cobertura, mais alá que satisfacerse coa conformación dun goberno alternativo resólvese outorgando  unha  abstención técnica a Rajoy e de implícita  transixencia   de gobernabilidade para que nada cambie  e todo siga igual.

Unha actitude propia  de quen  levan toda a súa vida encostados  ao poder, sen mais  idea que seguir utilizando a política  como plataforma de lanzamento    para perpetuar unha vida de luxos e privilexios; e iso aínda que tan censurabél comportamento  agrande  cada día máis, a brecha  que lles separa da sociedade e dos cidadáns  polo contrasenso que representa  que uns políticos teoricamente de esquerdas, convértanse pola súa avaricia, nos abanderados  das reformas neoliberais mais agresivas  e en socorristas  dunha dereita corrupta  e incursa  en escándalos  e procesamentos xudiciais.

Demostrado con iso que  a nula fiabilidade  que ten de outorgárselles a quen coas súas demoníacas  prácticas  demostran non ter escrúpulos  ao  ser capaces  de desprenderse de principios e ideoloxía, con tal de recibir a cambio o resultado  das súas habituais  compensacións.

É por iso que a irrupción da 'vella garda' na emblemática sede  da rúa Ferraz, non ten de ser entendida  de ningún xeito como o inicio da estabilización e rexeneración da formación  socialista que tan interesadamente  proclaman os asaltantes, senón que en adecuación á realidade  haberá  de percibirse como unha desapiadada loita de poder, unha guerra fratricida entre inmovilistas e progresistas,  cuxas lesivas consecuencias  inducirán un efecto  contraproducente  convertendo a controvertida sedición en punto de partida  da estrepitosa decadencia  e caída do PSOE, cuxas consecuencias farán  que nos próximo comicios a formación  do puño en rosa  quede relegada nesta hecatombe a un papel testemuñal.

  

Declive    favorecido en primeiro  termo pola deslealdade de Felipe  González, a quen non lle bastou  con exercer  de máximo  instigador da insurrección  perpetrada contra Pedro Sánchez, senón que na súa traizón,  non dubidou o mais mínimo en comportarse como un vulgar corre ve e dille,  trasladando anticipadamente a Rajoy  información  do golpe que preparaba  na sombra para poñer fin de forma gradual  ao liderado do Secretario Xeral, á vez de delatar     que consumado o derrocamento, o PSOE situaríase a favor da  abstención  que facilitaría ao PP a formación de Goberno. 

Un comportamento  que ademais de poñer ao descuberto a súa nula catadura moral, tira por terra a integridade dun partido  que non repara en traficar    co voto dos electores socialistas para finalidade distinta á comprometida; e todo, polas turbias manobras  de conspiración patrocinada desde dentro  por quen en interesada atribución á súa condición militante, dedícanse a descapitalizar as súas propias siglas  co  único e exclusivo propósito de asegurar   as súas inxustificadas  vantaxes e prebendas.

Por iso, é polo que ante esta rebelión antidemocrática a reversión a tan fatal desenlace  teña soamente por solución   unha acción coordinada das súas bases militantes, de tal modo  que acorde ao marco estatutario promovan por conduto regulado  a convocatoria dun Congreso Federal extraordinario,  onde poder  cambiar a quenda dos acontecemento e a  elección en primarias dun novo líder.para

De non facelo así, a abstención  terá  efecto de extremaunción   un  PSOE con respiración asistida  e agonizante

A ISIDORO XA NON LLE MOLA A PANA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Cando Pedro  Sánchez péchase en banda  na súa negativa  á investidura  de Rajoy e anuncia  a conformación  dun goberno de progreso con Podemos,  o sector mais reaccionario do PSOE  con Felipe  Gonzalez á fronte , ao marxe da militancia, deciden abrir a veda  ao  seu linchamento político  

Tráxicas consecuencias para  a orde constitucional e  a democracia  está a causar o golpe de estado  que ven sacudir os cimentos do PSOE, unha manobra de desestabilización  levada a termo polas forzas de choque  do  sector máis reaccionario do partido da rosa, as ordes  do todo poderoso  Felipe González  como   xeral  xefe  da asonada,  que a pesar de non  ostentar cargo executivo  de tipo algún no aparello do partido,  ninguén puxo freo aos seus excesos  nin  á súa clandestina intromisión, como  aos constantes cuestionamentos  dos órganos de dirección,  e tampouco, ás súas repugnantes prácticas  de xogo  sucio e á función  de infiltrado  da oligarquía no seo da organización socialista. 

Alzamento  levado a cabo non para corrixir a precariedade dos mais  desfavorecidos  como determina o credo  socialista,  senón  coa  única finalidade de impedir custe o que custe  a constitución dun goberno de progreso  alternativo  ao PP,  para facilitar así  a continuidade  das   políticas  de corte neoliberal   e acadr  con iso o seu verdadeiro obxectivo, que non é outro, que garantir a continuidade  ás dinámicas de austeridade    como norma  e regra  política.

 De todos os xeitos a    presente actitude do Isidoro doutros tempos  para nada debe xerar sorpresa na cidadanía, pois sabido é que  a súa volubilidad  e  cambios de rumbo balizan a súa traxectoria política,  como vén indicar   o xiro ideolóxico cando sendo  Secretario Xeral impuxo ao PSOE tras a celebración da súa XXVIII Congreso, onde se encargou de desterrar o marxismo da súa ideoloxía e configurar en suplencia  un partido de esquerda moderada.

Sen obviar   o seu  discurso  cambiante sobre a OTAN, que pasou dunha radical  negativa ao ingreso na alianza militar occidental  a promover da noite para a mañá  a convocatoria dun referendo onde se situou  como defensor a ultranzas    do voto afirmativo á permanencia. 

Decisións que en ningún caso atendían  a formulacións ou inquietudes da militancia socialista,  nin formaban parte das demandas características   dunha  formación   de esquerdas ; senón que xusto   como agora ocorre, ao tratarse    de asuntos     de difícil defensa e espiñenta xustificación desde unha percepción  xeral, resulta obvio   que a súa autoría intelectual lonxe de buscarse  no ámbito do progresismo político,  haxa de sondarse    na contorna  da oligarquía que resultan ser  os que de verdade ordenan e mandan, e así seguirá sendo  mentres personaxes como Felipe González exento do mais elemental  código ético, no canto de      facer da política un oficio  de decencia,  sitúanse favorecendo  a indisciplina  e  proliferación  de noxentas prácticas.

Se a iso sumamos  o estalido de infinidade de casos de corrupción destapados no transcurso  do seu desempeño da   Presidencia do Goberno,  e engadimos a iso o abominable  escándalo dos GAL que en sen mesmo  consistiu en aplicar  o terrorismo de Estado  con asumida complicidade   nunha guerra sucia sen precedentes , un crime contra  as  garantías constitucionais e o dereito internacional, determinante da escasa catadura  moral de quen a pesar do seu  fatal desenlace non reparou o mais mínimo en tentar  xustificar o indefendible manifestando para o efecto que a democracia se defendía tamén nos sumidoiros e nos desaugadoiros.

Deleznables testemuños que valeiros de rigor bótanlle abaixo  a  prefabricada aureola de gran  estadista  que artificiosamente adxudicáronlle   o sequito dos favorecidos, poñendo  ao descuberto  a súa verdadeira   identidade  que lle sitúa en equivalencia como  a maior fraude da Transición,  pois nula fiabilidade debe merecer quen demostrou non ter máis ideoloxía que a do seu propio ego e dos seus intereses.

Tendo de engadir a iso  como acento de maior  detracción da súa deostada integridade, o nexo sostido  con     a corrupción legal  institucionalizada  en formato de "portas xiratorias", que sumado á desmedida obsesión pola acumulación de riqueza,  fan que a súa proceder político sexa un todo cuestionable, para converterse   nun personaxe sinistro, nun individuo  sen valores  adicado ao exclusivo servizo da oligarquía e do gran capital.

Resultando inaudito  por iso que un personaxe en permanente conspiración como Felipe  González , aduza a estas alturas como argumentario  á  súa desabrida intromisión  a anecdótica xustificación  de sentirse enganado persoalmente  polo Secretario a Xeneral, cando  o certo foi  que a  acción de acoso e  derriba  estaba  anticipadamente planificada  coa idea  de forzar     a súa dimisión  e abortar  con iso  todo intento  da constitución  dun  goberno de progreso,  para así,  satisfacer unha vez mais intereses extra políticos outorgando  a gobernabilidade ao PP.

Con todo  o inesperado  fracaso en primeiro intento deste "estadista" e os seus acólitos evidenciou que de nada lles valeu contar para a ocasión co apoio das  elites económicas, mais ben ao revés , pois o  destape  da súa relación de alianza desatou o efecto oposto nas bases socialista que frustradas diante os feitos  ameaza  con reverter  a  orientación das dimisións  como a consumación dun cisma  que converterá ao PSOE nunha ferramenta política inservible.

REFLEXIONA QUE HOXE É O DÍA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

 

Poucas luces e excesivas  sombras  son a referencia  da  maioría dos programas electorais, que elaborados para non ser cumpridos, utilízanse en tempo de eleccións  ao só obxecto de acadar rendemento electoral.

Desde as primeiras eleccións xerais tras a morte de Franco ata os comicios galegos de mañá, celebráronse  a nivel de Estado  un total de 183  procesos electorais,  ou o que é o mesmo,  o país dedicou durante este período  un acumulado de medio ano a xornadas  de reflexión, é dicir a cumprir  coa veda electoral como hoxe ocorre, con esa tradición que  chegou da man da democracia coa  teórica finalidade  de protexer o voto dos  electores, pero que se na súa orixe puidese  ter fundamento argumental ,  na actualidade  converteuse nun completo  «sen sentido».

E iso entre outros aspectos polo  inicio da era dixital e  o auxe  que representan as  redes sociais que polo seu carácter  incontrolable fan  cuestionar a eficacia  desta prohibición  creando unha  situación anacrónica  que recomenda revisar a lexislación electoral.

Sobre todo cando é de sobras sabido  que esa limitación  non pasa de ser un eufemismo político, unha tregua  inútil,  tendo en conta que mais alá do imperativo legal   é difícil asumir  que alguén nos seus cabais reflexione pouco ou moito o sábado previo á cita coas urnas, cando os concorrentes ao proceso electoral, salvo excepcións,  mais que apelar á intelixencia dos  votantes, co seu anómalo proceder incítanlles  a cuestionar a fiabilidade das súas promesas  e por tanto a deducir  que  os seus ofrecementos non pasan de ser estériles estratexias de márketing   electoral, ineficaces  e de nula veracidade.

Aspecto que deixa sen materia de análise  á  cidadanía  para que esta poida  reflexionar coa debida solvencia, e motivo sobrado por tanto  para afirmar que  a tempo presente  e na actual situación, esta paréntese exótica de vinte e catro horas entre a campaña electoral e as votacións é un completo despropósito; non sendo esta a afirmación  unha invitación para devaluar  o marco legal senón unha simple apelación ao sentido común da  súa obrigada reforma.

Sendo recomendable en tanto esta non se produce proceder en consecuencia  mitigando o patrocinio rigorista a tal restrición  para envorcarse expresamente  no cumprimento do esencial, que pasa por cumprir coa  limpeza do proceso electoral para así   garantir con solvencia  o pronunciamiento da soberanía popular nas urnas

Pero ademais  da desvantaxe que representa  a influencia da era dixital  sobre a  xornada de reflexión como antesala do voto, hai outros aspectos   moito mais perniciosos para o mantemento da súa vixencia, e valla como referente   as sistemáticas mentiras electorais  que  sen ningunha dúbida debesen  ser tipificadas como delitos punibles, desde o punto e hora que coa  súa práctica   ademais de terxiversar a realidade   estase a xogarse coa vontade dos  votantes  nun claro  intento de acadar  a súa confianza nas urnas  por medio  de artificios e enganos . 

Un exercicio de cinismo e do todo vale, mediante  a utilización  da  literatura de ficción dos programas electorais como tapadeira , para atreverse así  a proferir  consignas  a propósito de estar  a falsificar a finalidade das súas intencións , desprezando  dese modo o principio de ética   como forma de facer política , unha práctica  que encobre unha turbia complexidade  e  un aberto desprezo  ás mínimas formas democráticas., onde a demagoxia envólveo todo para converter  en anécdota as eventualidades do proceso electoral.

Por iso é polo que os electores á vista dos feitos,   mais  que cinguir   a súa   reflexión  ao  formalismo das    estipulacións   da lei electoral de 1985. o sensato sería que o fixesen  co obxectivo posto en dignificar e rexenerar  a vida política,  evitando de antemán   ser presa de seducións  de fascinación política, xa que   as eleccións deben operar como mecanismo retrospectivo en protección  dos intereses da cidadanía, sendo por iso que  a súa actitude, mais que deixarse guiar por cantos de sirena,  debese consistir en compensar  ou sancionar aos candidatos nas urnas,  como única fórmula  de conferir solvencia á  función política sobre a base  de     un vínculo de efectividade  programática entre partidos e electores.

Non debendo esperarse por tanto síntomas de rexeneración se tal circunstancia non se produce, ou cando  os políticos obrigados a pagar custos electorais pola violación do seu mandato, a pesar de enganar  aos seus votantes  con relación ás políticas ofrecidas durante a campaña electoral, conseguen  eludir o castigo  e reafirmarse no poder mantendo  a súa continuidade.

Cando isto ocorre  como resulta ser o caso,    evidénciase que a cidadanía mais que estar educada no voto crítico padece colectivamente unha síndrome  de Estocolmo electoral, unha situación  tremendamente  complexa   que impulsa  a reflexionar  sobre tan anacrónica desviación de conduta  para  chegar a saber  en que pensa o votante, para conducirse  en dirección oposta á os seus propios intereses.

Contra o devandito, o día de hoxe si suscita  analizar  esa incógnita como  tamén alcanzar a  resolución debida, en razón á súa condición perentoria e toda vez que mañá  xa sería demasiado tarde.