ELECCIÓNS EUROPEAS, UN DESAFIO

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Infocadernos; Globedia

Necesitamos un Parlamento Europeo que represente con autenticidade á  cidadanía e uns candidatos que actúen en consecuencia, capaces por tanto,  de rescatar a hexemonía política  e pór freo ao rodete neoliberal.

Aló, correndo o segundo lustro da década dos setenta, mentres os que agora imos para vellos forzabamos o camiño cara á democracia, e os que a mantivesen secuestrada lavábanlle a cara á ditadura con xabón de transición, ao mesmo tempo, os autócratas de sempre tiraban do dobre xogo argallando á par a reformulación do capitalismo en clave máis rotunda; un calibrado obxectivo que en coincidente temporalidade viu favorecida a súa implantación polo galardón outorgado ao pai putativo do neoliberalismo austericida, Milton Friedman, quen en 1976, a pesar de estar a patrocinar tese da prehistoria da ciencia económica, fora laureado co Premio Nobel de Economía.

Concesión que reciprocamente á súa deostada consideración resultou determinante para elevar aqueles  extravíos a rango de doutrina, e facilitar con iso, que aquela reformulación capitalista tomase amplo dominio da nosa realidade, que non é outra, que a correspondente a un país sumido no caos, onde o Estado foi excluído da economía para consagrar a xerarquía e o imperio do poder aos mercados financeiros, permitindo así, que dende este escenario de tan atípica hexemonía, a explotación do novo capitalismo se propagara sen turbulencias a pesar do reaccionario da súa condición, por canto, non se terá de evitar que dende a súa implantación, os rendementos subtraídos pola destrución dos dereitos sociais das clases mais humildes foron destinados a favorecer en exclusiva aos sectores mais privilexiados.

Toda unha reprodución restritiva da sociedade dos dous terzos, da que fose sen dúbida outra das "grandes" achegas do neoliberalismo imperante; a dun Sistema que para soster a súa existencia evitando asumir a súa propia disfuncionalidade, sitúa na precariedade económica e social ás dúas terceiras partes da sociedade, arrastrando a un elevado sector desa fracción ao bordo da marxinalidade no contexto dunha traxedia dominada pola miseria e a exclusión; mentres que en contraposición, o terzo restante que conforma o ámbito da cúspide do poder, lonxe de estreitezas, son os que impoñendo a norma se están a enriquecer a mans cheas a custa de repercutir sobre as súas vítimas a inxusta factura dos seus propios atropelos, e todo iso, co referendo dunha mediatizada clase política que en vez de exercer de representantes dos cidadáns desempeñan a función de mandadeiros que levan e traen recados  do gran capital.

Pois ben, con todo, a doutrina neoliberal non é un dogma que afecte en exclusiva ao noso país, senón unha constante xenérica con vixencia formal no marco da Unión dende a aprobación do Tratado de Maastricht, que se mantivo como unha realidade oculta durante a época de crecemento económico, pero que ao arribar a crise, destapou tanto a súa verdadeira finalidade coma o trasfondo que acompaña a natureza da gran farsa que rodea ao publicitado proxecto europeo, cuxo auténtico propósito, radica na consumación dunha desmedida manobra política, montada coa finalidade expresa de secuestrar a soberanía popular para así manter as políticas económicas á marxe do control e fiscalización democrática da cidadanía.

Esta realidade non ten de pasar desapercibida aos que como electores acudamos ás urnas este 25 de maio, e a tal efecto, antes de emitir o voto debe ser un exercicio de responsabilidade garantir o seu rendemento, un requisito que evidentemente esixe neutralizar a tendencia cara á malversación electoral, desbotando a tal fin, aquelas candidaturas e candidatos que coas súas prácticas políticas non só non combateron o dúmping social senón que se dedicaron en exclusiva a prestar apoio e referendo á ortodoxia neoliberal a través dun absoluto respaldo aos mercados e subordinación ao diktat alemán; de aí, que ante estes novos comicios debamos proceder en consecuencia, pois á vista dos feitos, agora mais que nunca, necesitamos un parlamento europeo que represente á súa cidadanía e non aos intereses do gran capital.

Porque niso vai o noso futuro, non podemos tolerar por mais tempo que a oligarquía financeira siga ostentando o poder político por manipulación intermediada da vontade popular, nin que as restritivas políticas impostas dende Europa por esta elite neoliberal, conten no país, coa conformidade duns representantes renegados que burlando os seus compromisos coa cidadanía se decantan por actuar en posicións contrarias ao interese xeral; e só poñendo cerco nas urnas a esa situación de impunidade, seremos capaces de dar un cambio de rumbo efectivo e derrocar á ditadura dos mercados, e así, dende a lexitimidade duns representantes sen ataduras poder impoñer a economía real por enriba da especulativa e botar a perder definitivamente coa estúpida estratexia dos recortes e a austeridade.

A oportunidade está servida, e de non a aproveitar, seremos reos dos nosos propios actos e responsables que a continuidade da crise non teña volta atrás.

25M: A GRAN DERROTA DO BIPARTIDISMO

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Infocadernos; Globedia

Coa contundente derrota do bipartidismo e a consolidación en suplencia dun novo ordenamento multipartidista, os comicios do 25 M, forzarán o adianto de eleccións lexislativas e abrirán acceso á segunda transición.

Cando as ansias de poder político se impoñen sobre a preocupación polo interese xeral en menoscabo do benestar colectivo, cando iso acontece, todo proceso electoral simultáneo hase de converter nunha baza a aproveitar; pero cando ese afán de hexemonía vén sazonado de corrupción, entón, se a situación dexenera ata sumir no descrédito ás forzas políticas infectas chegando a corromper o propio sistema, entón, é obrigado forzar o rescate plebiscitario como lexítima solución.

Esa percepción tomará maior notoriedade nestes comicios europeos, nesta situación de frustración colectiva onde a aversión polas políticas dos grandes partidos faise mais explícita, e todo, polo seu enfermizo empeño en camuflar a realidade e facer que a corrupción política se manteña ausente do debate electoral, preservada na clandestinidade dun contexto atípico onde a lentitude da xustiza mestúrase cunha total sensación de impunidade.

Por iso, que se a esta comprometida situación sumamos a negativa influencia de sete longos anos de áspera crise económica e a inexistencia de perspectivas de futuro, resultará obvio, que a maioría da poboación por total perda de crenza e fraqueza de entusiasmo, mostre o seu aberto desafecto cara aos directos responsables desta complexa realidade, e que por idéntica consecuencia, o caudal do seu descontento electoral repercuta directamente en prexuízo do interese político destes promotores de intrigas.

Ese que non outro, será o motivo que provocará que a excedida indignación produza o extravío da fidelidade política, e que sexan estes comicios os que marquen un precedente de castigo que afectará substancialmente aos resultados do PSOE e PP, a estas dúas formacións que por reprobación popular ás súas políticas, verán rebaixado o seu teito electoral en mais de dez puntos porcentuais, ata o extremo, que ningunha de ambas as dúas superará o 25% dos votos; feito, que representará un resultado de mínimo histórico que ademais de propiciar a súa desfeita poñerá fin á repetida secuencia de duopolio, xerando con iso un punto de inflexión definitivo que botará a perder coa continuidade do bipartidismo.

Tendo de confirmarse polo tanto, que con estes comicios europeos chega o momento mais funesto para o interese electoral dos grandes partidos estatais, que lonxe de saír airosos da contenda, obterán o resultado mais paupérrimo dende o inicio da transición; ata o extremo que no mais favorable dos escenarios, por vez primeira na historia democrática, a suma dos resultados de ambas as dúas organizacións quedará situado por debaixo do 50% dos votos emitidos, e iso será así, porque esta vez a indignación social superou os límites de tolerancia, e en rebeldía, os electores co seu voto de castigo esixen dunha vez por sempre a liquidación do caduco e frustrante modelo bipartidista.

Exercer de parapeto da corrupción, é sen dúbida, unha das causas que xustifica este correctivo electoral, tendo de engadir a iso o feito certo, que ambas as dúas organizacións en exercicio das súas prácticas de poder, despois de empeñar a palabra, non repararon en substituír o obrigado servizo ao pobo e ao interese xeral, por preferencias vantaxosas ás apetencias dos mercados especulativos, cuxa consecuencia, conduciu á eclosión da crise que despois de desencadear unha fractura socio - económica de primeira magnitude, sumiu o país nunha quella sen saída onde a imposición disciplinaria da austeridade continúa disparando o desemprego e acentuando a desfeita social.

De aí que ante estas prácticas pouco ortodoxas, a cidadanía teña pleno dereito a sentirse frustrada, e en consecuencia, lle asista a facultade defensiva de impedir co seu voto que a democracia e o seu futuro sexa conducida por sátrapas mafiosos, que ademais de exercer a pirataría política antepoñen a satisfacción dos seus propios intereses en detrimento da defensa do ben común.

Lonxe de toda sorpresa, o desenlace do bipartidismo víase vir, pois en todo momento do seu curso, as dúas formacións maioritarias tiveron por común denominador o egocentrismo concorrente duns dirixentes endeusados, duns mediocres, que afectados pola síndrome de Hubris, foron mais proclives a distanciarse progresivamente da realidade que asumir o liderado do país como verdadeiros executivos de Estado, e esa contraposta actitude pasa factura a tempo de extinguirse o período emerxente que os sostivo, deixando ao descuberto o ficticio da súa solvencia.

Por iso, aínda que a tempo presente os directos afectados manipulen  demoscopia intentando á desesperada neutralizar a actual tendencia; deberan ter asumido que o cambio de composición da cartografía política é unha volta sen retorno, sen que ao respecto, ninguén nos seus cabais debera sentir o mínimo reparo, pois co decaemento destas dúas forzas homoxéneas se produce un cambio positivo na saúde democrática do país, que ademais de devolver a lexitimidade perdida erradica a actual deriva involucionista.

AOS TOMBOS, SEN RUMBO NIN GOBERNO

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Infocadernos; Globedia

As interpretacións compracentes do Executivo do PP sobre a situación económica do país, mais que achegar argumentos para o optimismo, pola súa carga de insolvencia e falta de seriedade, ao non ser cribles veñen a incrementar o escepticismo.

Consecuencia dos drásticos e incesantes plans de austeridade, a economía española actualmente segue en estado de recesión aínda máis prolongada se cadra que a de 2008-2009, sen que as desastrosas políticas levadas a termo polo actual Executivo do PP deixen enxergar síntoma ningún de recuperación, sendo evidente polo tanto que na presente conxuntura, senón se lle busca remedio, continuaremos transitando cara ao futuro no furgón de cola da Unión.

Coa agravante agregada que a pesar da complexidade deste contexto, hainos que lonxe de asumir esa realidade mantéñense nas súas trece aseverando "percibir luz ao final do túnel"; e cando isto acontece, entón temos outro problema engadido que agrava aínda mais a situación, pois ante a percepción de tal espellismo, todo apunta a deducir que os obrigados a articular solucións, lonxe de actuar en consecuencia mostran unha marcada adición ao consumo de alucinóxenos, pois caso contrario, ou estimúlanos as prácticas do mal alleo mofándose da cidadanía ou non se entende a proclamación aos catro ventos de xigantesca estupidez.

O certo é que a persistencia da recesión, á parte de producir insolvencia política, indica, que de continuar coas actuais políticas de austeridade, a decadente situación que vive o país empeorará no curto e medio prazo, e o seu efecto neto será dramático ao acentuar o debilitamento da demanda; aspecto, que motivará que prosiga o peche en cadea das empresas e se acentúe a inactividade nos autónomos ata niveis aínda descoñecidos, cuxa principal consecuencia será a prórroga na destrución de emprego, e en consecuencia a tendencia a que o paro real manteña o seu desmedido ritmo ascendente.

E todo iso por nadar contra corrente, ao ter establecido traxectorias de reactivación amparadas en versións contrarias á realidade, ou no seu defecto, por aplicar como propias, fórmulas impostas dende países diverxentes, facendo caso omiso á nosas referencias características, a esa singularidade distintiva das particularidades da nosa propia idiosincrasia.

Por iso que no actual estado de cousas, anunciar dende o Goberno indicios de auxe económico, ademais dunha tomadura de pelo, é un feito falso, unha argucia desafortunada que xa non coa nin crea optimismo contaxioso nos seus defraudados destinatarios, para quen o festival de previsións das mensaxes políticas do Goberno, tras repetidos enganos, tocou á súa fin por extinción de credibilidade.

Para desgracia do neoliberalismo político e das súas argucias de poder, as cousas non marchan ao seu antollo, de aí que os membros do Executivo como activistas da confraría neoliberal, a estas alturas xa deberan ter asumido que non caben mais ficcións ante unha cidadanía politicamente formada, a quen " a crise, si lles deixa ver as causas", e que allea a toda culpabilidade, asístelle pleno dereito a esixir que a crise a paguen os responsables causantes conxuntamente con todos aqueles que se beneficiaron dela, amparándoos igualmente a razón para demandar que toda alternativa de solución se estableza dende o punto de vista da maioría do país e non en vantaxe dunha minoría privilexiada.

Non debendo obviarse que a orixe da crise partiu dun deseño premeditado, dunha combinación á medida, auspiciada dende a elite financeira no vantaxoso marco dunha globalización exenta de regulación, e cuxa perversa especulativa induciu en beneficio propio unha crecente disfuncionalidade mercantil, ata o extremo de ser o propio sistema financeiro quen polos seus avaros intereses abandonou á súa sorte á economía real provocando o desmantelamento da actividade produtiva, e en consecuencia, disparando o desemprego ata índices inusitados, e todo iso, ao amparo e coa aquiescencia de absurdas formulacións neoliberais sobre a relación entre mercado e regulación pública, cuxa consecuencia, fixo que en vez de crecer a economía o fixese a corrupción e os especuladores.

É por iso que hai que forzar un cambio de rumbo, esixir que a sociedade sexa tratada como persoas e non como suxeitos tributarios dunha débeda allea, e que a economía deba estar ao servizo da sociedade e non á inversa.

Esas que non outras teñen de ser as premisas para afrontar o fondo da crise de forma efectiva, á par de establecer bases positivas para un futuro de estabilidade; pero para que esta iniciativa non derive en fracaso, non terán  de ser os forxadores da crise nin os seus aliados políticos quen leven a termo a devandita proposición, co fin de evitar o risco que o sacrificio conxunto soportado pola sociedade vaia parar como ata agora ao circuíto de latrocinio dese séquito de rufiáns de moral despistada, en vez de penetrar na economía real a través do tecido empresarial para así redundar en vantaxe do emprego e a cidadanía.

Urxe xa que logo, erradicar do panorama político a eses axentes do neoliberalismo, aos artífices do desastre e verdadeiros culpables do afundimento do país, pero que isto se cumpra depende das urnas, pois serán estas e ninguén máis, quen o 25 de maio teñan a última palabra.

ASTANO: CON VETO NON HAI VOTO

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Infocadernos; Globedia

Nestas Eleccións Europeas, ante a evidencia dos feitos, nin eles son quen para pedirnos o voto, nin en consecuencia , nós temos a mínima obriga de outorgarllo.

Agora, cando a corneta dos comicios interpreta a consabida marcha electoral para disciplinar vontades, en terras de Ferrol,  mais que desfilar marcando o paso, ese "show da corneta" ten de poñernos en garda sobre aqueles que  electoralmente intentan repetir un novo engano de representación, despois de levar tres longas décadas obstaculizando a actividade produtiva do que fora o principal referente industrial da bisbarra, dun sector naval ao que entre a indefensión e o entreguismo, uns - eurodeputados de cartón pedra - conducírono a unha situación extrema próxima ao bordo da súa extinción.

Así pois facendo historia en vésperas de sufraxio, cabe recordar que a resolución pola que se adoptou o proceso de reconversión do sector, tivo as súas orixes tanto na crise da construción naval, iniciada na década dos 70 do pasado século, coma na negociación na que estaba inmersa España cara á súa plena integración na Unión Europea.

Deste xeito, ás condicións de mercado sumáronse os intereses por regular o sector da construción naval comunitaria, cuns reaxustes que, como se sabe, tiveron como principal vítima propiciatoria, á antiga Astano; pero en todo este proceso prevaleceu en cuberto o obxectivo de favorecer os intereses de países con maior "peso" na Unión en detrimento das cotas de produción que en boa lóxica debesen corresponder ao Estado Español.

Esta situación, e o feito de supeditar xa dende principios dos 80, o futuro do estaleiro de Fene aos intereses doutros territorios, conduciu a esta factoría a iniciar un proceso de lento pero constante declive que se materializou de forma dramática na desaparición de man de obra directa, nunca amortizada malia as continuas promesas, e que tamén tivo importantes repercusións na industria auxiliar.

A falta dunha planificación estatal coordinada, acompañada do deseño de políticas paliativas que limitasen o alcance da crise, e o elevado grao de improvisación que tivo as súas causas na necesidade de converxer no espazo europeo a un custo desorbitado, foron aspecto que engadidos ao interese dos países máis importantes da UE por afianzar a súa posición no sector naval fixo restrinxir toda posibilidade de recuperación do que era sen dúbida o principal estaleiro europeo.

Ao compoñente europeo haberase de sumar, sen dúbida, o español propiamente dito. Cunha estrutura de construción naval que incluía as tres costas españolas e afectaba a catro comunidades autónomas, Galicia, Asturias, País Vasco e Andalucía, sendo un dos principais problemas que se suscitou ante os requirimentos europeos de redución da tonelaxe en construción, o feito de reestruturar un sistema cunha forte e histórica implantación que ía pasar un alto custo segundo as rexións, pero que tamén supuxo a aplicación de elementos de discriminación, dependentes en maior medida da busca do "equilibrio" interterritorial que de cuestións racionalmente organizativas e económicas.

É dicir, primaron os intereses políticos sobre os económicos.

Primeiro, os europeos, conscientes da forte competencia que representaban os estaleiros españois e moi particularmente o de Fene.

Segundo, os españois, motivados na súa maior parte pola necesidade de "resolver" a negociación con Europa e entrar nela tras o longo esforzo de cohesión ao que xa se estaba a ver sometido o conxunto do país.

E terceiro, e isto adquire se cadra  maior grao de responsabilidade no plano político, polo relativo papel que cada comunidade autónoma afectada xogou neste proceso transcendental que mais que atender a cuestións técnicas estivo influído polo poder político segundo o ámbito xeográfico de interese e a situación dos estaleiros.

Polo tanto débese afirmar que foi a improvisación e a falta de executividade da representación política quen conxuntamente contribuíron ao desastre socioeconómico  e  laboral que actualmente padece a bisbarra de Ferrol.

Sendo en consecuencia que as sucesivas ampliacións da directiva comunitaria sobre restrición de mercados marcase a pauta da antiga Astano durante os últimos anos, facendo que a importante bagaxe acumulada pola factoría fenesa ao longo da súa historia correse o risco de perderse en materia de desenvolvemento e nova construción, limitando deste modo a capacidade de oferta non só deste estaleiro, senón tamén do conxunto do grupo público.

Por iso, os que como o PP e PSOE, a pesar de contar coa representación política dabondo para evitalo, optaron a nivel de Estado pola marxinación comarcal, e en vez de forzar en Europa un xiro á situación que facilitara o levantamento sobre restricións de acceso ao mercado naval convencional, fixeron caso omiso da situación.

De aí que agora nestas Eleccións Europeas, ante a evidencia dos feitos, nin eles son quen para pedirnos o voto, nin en consecuencia , nós temos a mínima obriga de outorgarllo.

DOS DITOS AOS FEITOS

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Infocadernos; Globedia

A lexitimidade democrática do noso sistema, atravesa a situación mais complexa dende a transición, circunstancia, que demanda unha renovación de fortalecemento dos seus vínculos xurídicos e políticos.

Controvertida semana para o presidente Rajoy, pois mentres que en sede parlamentaria o máximo mandatario do Executivo pechaba toda porta ás aspiracións dos secesionistas cataláns erixíndose en adaíl do mais férreo cumprimento da lei, ao mesmo tempo, en irónica casualidade facíase acredor do quebrantamento desta.

Iso polo menos é a conclusión que debe deducirse a teor das últimas declaracións do xuíz Ruz, ao confirmar que o PP de don Mariano pagou en diñeiro negro a obra de reforma da sede central que esta organización ten radicada na moi frecuentada rúa Xénova de Madrid

Esa dobre linguaxe consistente en esgrimir a defensa da lei e á vez incorrer no seu incumprimento, converteuse nunha práctica estendida nun amplo sector da clase política, que no caso dos membros do grupo conservador, posiblemente pola súa xenética franquista e a carencia do mínimo código ético, tal infracción se transformou na mais usual norma de actuación, e todo, polo seu exacerbado egocentrismo, como polo feito de traerlles sen conta que toda lei vulnerada desencadea un estado de insalubridade democrática e a introdución á rutina autocrática, que á vista dos acontecementos debe ser a súa pretensión.

E casualmente, son esas condutas e eses manexos adúlteros os que fan que cada día a política sexa unha actividade mais menosprezada e en franca decadencia, cuxa falta de credibilidade social ademais de propiciar a desconfianza e indignación, provocar un divorcio entre os políticos e a sociedade, limitando substantivamente o exercicio real da democracia.

Tendo de afirmarse neste contexto que é a corrupción o fenómenos social mais execrable e demoledor das institucións políticas que conforman o noso Estado de Dereito.

A xulgar polos feitos, a tendencia á mentira que acompaña o funcionamento do PP, non ten de remitirse en exclusiva a puntuais accións de engano que rexen a súa dinámica electoral, como aconteceu co simulacro levado a termo nas últimas Eleccións Xerais e cuxo maquinado resultado foi a clave de acceso ao Goberno, pois se debe ter presente que os últimos testemuños orientan outros desvíos cara á perversión que despexan toda dúbida sobre as súas malas artes e poñen de manifesto que durante os últimos 20 anos o groso de financiamento do partido conservador se custeou mediante contabilidade en B, cuxos ingresos foron obtidos a través de achegas, que en contrapartida ingresaban os beneficiarios de adxudicacións públicas.

E é aí onde hai que precisar que as repetidas imputacións políticas reflicten a xeneralización de adxudicacións a dedo, esa estendida tendencia que ademais de arbitraria, delata a transgresión continuada do ordenamento xurídico en materia de contratación, é dicir, a inobservancia repetida da Lei de contratos do sector público, dese marco legal que máis que unha norma de disciplina contractual resulta ser un referente testemuñal de nula eficacia.

Polo menos esa é a dedución que corresponde ao verificar que un de cada catro euros consignados como investimento público toman extravío cara a prácticas corruptas, tendencia que nos sitúa no primeiro posto do palmarés da Unión, chegando ao extremo que a nosa economía perde máis de 47.000 millóns de euros como consecuencia desas prácticas ilegais.

Resultado que fai que o noso país sexa o segundo a nivel mundial onde mais empeoraron os índices de corrupción.

O fenómeno desta infección pervertida, implica que a efectos empresariais aínda existindo a formalidade dun acceso igualitario e libre concorrencia, a restrición ao mercado de contratación pública veña de establecela a propia tendencia de adxudicación, que curiosamente, sempre vén a recaer en integrantes do colectivo empresarial afín aos hábitos corruptos, e iso é así, porque coa corrupción os bens do Estado non se administran conforme a lei senón en desviación a esta, para así poder converter o recursos públicos en medios xeradores de beneficios particulares para vantaxe de organizacións e políticos desaprehensivos.

Por iso no actual contexto de degradación, os que interpreten o espírito da lei acorde a interesados patróns de conveniencia, teñen de tragar coa responsabilidade de que a tempo presente a legalidade sexa un valor en decadencia, tendo de asumir igualmente que toda implicación en actos de corrupción é unha deslealdade, unha grave desviación e violación da lei que resulta altamente perigosa para o normal funcionamento dun Estado democrático, e que por iso, debe levar implícito consecuencias derivadas, que en supostos de implicación, mais que medidas de panos quentes, debe forzar en proba de escarmento o abandono da función política dos implicados.

POÑAMOS QUE FALO DE FERROL

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Infocadernos; Globedia

Cando politicamente se engana a un pobo durante tres longas décadas e este sostén electoralmente a quen lle mente, non é maltrato social o que sofre senón un desafiuzamento emocional permitido; unha situación anacrónica que por dignidade esixe un irremediable cambio de conduta.

Toda rebeldía ten na súa orixe un factor causante, por iso, cando os últimos trinta anos da historia dunha comunidade se teñan de narrar outorgando especial protagonismo á pancarta e á manifestación, non é ao colectivo dos inconformistas a quen debe adxudicárselles a proxenitura da conflitividade, pois en toda convulsión, a verdadeira autoría debe atribuírselle en exclusiva, a quen, ostentando o poder e obrigados polo tanto a tomar cartas no asunto, por falta de proxección política e negativa a traballar na dirección debida, en vez de articular solucións, optan por inhibirse do problema que desencadea a incitación ao conflito, suscitando con iso que a secuencia da axitación social siga a persistir no tempo.

Conste que non estou a referirme a un suposto alegórico, pois o dito, mais que figurado é a plasmación efectiva dunha realidade concreta, dunha situación precisa que se produce no contexto dun escenario xeográfico determinado, cuxa localización marxinal ao bordo da periferia do Estado, é a reprodución dun suburbio social onde se impón o liderado dos mediocres e a política é exercida por uns monicrequeiros que antes de perder o seu crédito xa extraviaran todo control sobre o manexo do fío transmisor.

Estamos a falar do emprazamento dos estaleiros subvertidos, da bisbarra das reconversións ficticias, de polígonos industriais tapizados de maleza, do lugar onde a taxa de paro supera á de ocupación, dun contorno que se desertiza pola permanente sangría de poboación; obviamente todo isto e mais, define a adversa singularidade do marco territorial de referencia, que por pura lóxica espacial non pode ser outro que Ferrol e a súa contorna.

Xa situados neste ámbito espacial, toca cantar verdades e recordar que o factor causante da desfeita da súa principal actividade produtiva tivo a súa orixe trinta anos atrás, de aí que intentar a estas alturas camuflar a complexidade socio económica de Ferrolterra no contexto da crise xeral, é pretender eliminar páxinas da historia para inverter a realidade; e iso, co perverso obxectivo de intentar despistar a implicación política na comisión dos feitos que levaron ao motor da industria local a unha crise funcional, que transixidamente a través do tempo e deseñadas turbulencias sistémicas fixeron agravar ata derivar na actual situación de colapso que apesta a fase terminal.

Todo indica que estamos ante o conato dunha terceira reconversión naval, iso polo menos son os sinais que se deducen do adelgazamento da carteira de contratación dos estaleiros, como a incógnita engadida sobre o quefacer do día despois á extinción do segundo veto do sector; incerteza, que mais que ter resposta crible, vai acompañada de evasivas políticas en versión interposta utilizada indistintamente polo PP e o PSOE, que como artífices do desastre, intercambian o seu papel atendendo ao xogo inverso que lles demanda o feito variable de exercer como goberno ou intervir de opositor.

En todo caso un referente de ambigüidade, que pon de manifesto a escasa fiabilidade que tras trinta anos de inutilidade, deben merecer os membros deste duopolio político para representar e loitar polos intereses cidadáns desta bisbarra no marco da Unión.

Polo tanto, hase de afirmar que a precaria situación que vive a tempo presente o sector naval da bisbarra, mais que vir dada por condicións de mercado ou competencia, é causa reflexa do escaso peso político dos que ante Europa en cómplice e repulsiva conxunción, reiteradamente, durante cinco lexislaturas dende a nosa adhesión, asumiron a restricións e limitacións impostas á cota de tonelaxe asignada ao noso sector naval, claudicando así ás interesadas esixencias doutros estados membro.

E é por iso que agora, cando entramos en véspera electoral sexa obrigado revisar condutas para decantarse polo correcto, e nada mais apropiado que comezar por discriminar actitudes pretéritas para así osixenar a dinámica democrática apostando por candidatos idóneos, 'por homes e mulleres con carga de honestidade probada que lonxe de incumprir as súas promesas ao día seguinte das eleccións, se manteñan firmes na defensa e continuidade da nosa Industria de Síntese, no contexto dun marco de compromiso, reciprocidade, transparencia e lealdade.

En razón aos feitos, xa deberamos estar de volta e saber que non se gañan as eleccións o día da votación senón no facer do día a día, e que as campañas electorais só valen para promover o que nunca se chega a cumprir, de aí que o 25 de maio, polo futuro desta bisbarra esteamos obrigados a plantar ruptura co pasado, cos que por todo resultado achegan unha enciclopedia de trinta anos de engano e tres décadas de incorrección.

CANDO A CRISE LEVA AO CATIVERIO

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Infocadernos; Globedia

No contexto do incoherente e insostible modelo de crecemento que rexe a Unión Europea, o imperio da primacía alemá sobre os países periféricos, ten derivado cara a un novo formato de colonización.

Calquera autónomo, pequena ou mediana empresa que manteña a súa sensatez axustada a criterios de razón e polo tanto sexa inmune aos sortilexios enganadores aos que nos ten afeito o actual Executivo, seralle doado comprobar que a crise continúa, e que polo tanto, a recesión da economía real mais que ter quedado atrás como enganosamente se quere facer crer, segue empeorando a pasos axigantados, e todo, pola incapacidade deste Goberno a afrontar solucións de síntese.

Por esa obstinación súa en facer inviable toda expectativa de recuperación ao defender por único remedio unha inadecuada disciplina ás receitas de austeridade, e non se vir a razóns poñendo en práctica solucións efectivas a través de políticas expansivas e de crecemento.

Hai elementos de análise sobrados para confirmar que seguimos soportando unha situación de práctico estancamento, pois nin as condicións do mercado interno reflicten que a demanda repunte, nin o alto nivel de endebedamento facilita a continuidade das prácticas de gasto e investimento, como tampouco, o estancamento do paro vén a indicar tendencia cara á xeración de emprego.

Tendo de engadir a iso, dunha parte, a disfuncionalidade dun sistema bancario que lonxe de normalizar a canalización de crédito cara á economía real e o consumo, se envorca a favor da mais apetitosa práctica especulativa, primando preferencia cara ao financiamento político da Administración Pública; sendo outra restrición limitativa, a adversa valoración que ten granxeado este Goberno, á que hai que engadir, a acelerada erosión de confianza experimentada polo seu Presidente como consecuencia da falta de resultados efectivos e da ambigüidade da súa retórica reformista.

Aspectos que no seu conxunto, sumados á evidente subordinación que o goberno de Rajoy mantén cara ás prácticas neoliberais da chanceler Merkel, fan que se dispare a insolvencia dirixente por efecto desta atadura de dependencia foránea, ata o extremo, de reducir a mínimos a súa marxe de manobra, ocasionando con iso que a economía española non sexa dona do seu propio destino, e todo, porque o actual Gabinete está minguado de capacidade para ofrecer respostas acordes á dimensión do problema e pechado á posta en práctica de políticas efectivas de recuperación.

De aí que mentres a cúpula dirixente do país non tome recoñecemento da nosa realidade distintiva, e en vez de articular solucións xenuínas opte por saír do actual labirinto atendendo a consignas exóticas de escenarios diverxentes; poderán seguir enganando á sociedade propagando ata a saciedade o simulacro da "recuperación" como cousa certa, pero o que nunca lograrán coa súa impostura será sacarnos do atranco.

Mentres as empresas declaradas en concurso de acredores prosigan a súa tendencia ascendente establecendo un novo record histórico na destrución do tecido produtivo, e a reforma laboral siga operando como unha máquina de destruír emprego, os cronistas do éxito poderán seguir esquivando a evidencia do fracaso, pero a subordinación do poder político ao liderado de Alemaña e a asunción de pertenza económica ao nivel periférico de Europa rematará por quebrar o país e os seus cidadáns, para vantaxe e gloria xermánica.

Ao parecer o actual Goberno condúcese sen calidade reflexiva, pois se así non fóra, non incorrería nese erro político de dobregarse ás directrices de Alemaña, cando o verdadeiro obxectivo teutón nunca foi fortalecer o goberno entre os países membro, senón exercer como única potencia económica de Europa á vez que propiciaba o empobrecemento do resto da Unión, sendo boa proba diso, o suculento negocio da adhesión do noso país á Comunidade Económica Europea, operación, onde as súas empresas se levaron do noso país, máis do dobre de millóns de euros dos que España recibiu de Bruxelas.

Habendo de engadir a iso, que foi esa mesma Alemaña que hoxe se empeña en obstaculizar a reactivación do país con pautas de ríxida austeridade, quen co pretexto de modernizar a economía, esixiu naquela etapa a reconversión dos sectores que podían resultar competidores, para así limitar a súa capacidade xeradora ás necesidades dos seus monopolios.

Unhas draconianas medidas que afectaron ao conxunto dos sectores produtivos, e moi especialmente, á construción naval, cuxa continuidade está en serio perigo, de manterse o actual factor de dependencia.

De aí que, en tanto as decisións de futuro sobre a nosa economía sigan a expensas dos intereses alemáns, toda política xenuína de dinamización económica mais que ser asumida  como  unha solución haberá de ser concibida como un empacho de entelequia

ROSELL, O OUTRO MINISTRO DE RAJOY

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Infocadernos; Globedia

Nun país onde os autónomos e pequenas empresas, soportan 2/3 do PIB e do emprego, a súa función preferente na reactivación económica debe estar compensada polo alivio dun excedido esforzo fiscal.

Así como o poder serve para facer cousas grandes, mal administrado, pode inducirnos a realizar exhibicións innecesarias, sendo boa proba de tal afirmación, as últimas declaracións do máximo mandatario da CEOE, Joan Rosell, que dende a xerarquía de mando que lle outorga a presidencia do selecto club da gran patronal española, en vez de optar pola grandeza de esixir medidas políticas efectivas que favorezan a reactivación empresarial e a diversificación dos sectores produtivos, nun alarde de nimiedade decide poñerse a mexar fóra do testo, mentres aposta decididamente por lograr a recuperación económica a custa dunha maior restrición en materia salarial.

Posicionamento que sen ser solución de nada, si lle achanda o camiño Rajoy para proseguir o severo cumprimento das determinacións establecidas pola Troika e cuxa expresa finalidade leva idéntica traxectoria, tal é, afondar na reforma laboral coa redución implícita das retribucións do traballo.

Ao parecer este seguidor acérrimo dos 'mini-jobs' alemáns, facendo gala dese dogmatismo neoliberal que lle caracteriza, aposta por reproducir en España a precariedade que ata agora era a norma laboral da xuventude  xermana, de aí a súa absurda e inconstitucional excentricidade de propoñer por mimetismo un salario mínimo para amocidade, inferior ao xa por si minúsculo Salario Mínimo Interprofesional (SMI), aínda a pesar que cos seus 645 euros brutos mensuais é un dos máis baixos de Europa; é dicir, aplicar á nosa mocidade o pioneiro experimento do país teutón a través dun tratamento discriminatorio dirixido a dar base legal a contratos de baixa remuneración.

Toda unha extemporánea e desafortunada  formulación, máxime cando isto acontece ao tempo que a propia Merkel, despois de anos de negativa a fixar un salario mínimo, por razóns de gobernabilidade, vese obrigada a ceder nos seus postulados e establecer un fito na historia laboral do país saxón ao implantar por lei un estándar de mínima retribución como medida de estabilidade social e forma de paliar a descomunal brecha salarial que a súa volátil política de emprego causou no segmento mais novo  da estrutura laboral alemá.

O paradoxo preséntase cando a pesar de tal mutación, o superintendente da patronal española en vez de proceder en consecuencia prosegue coa súa teimosía propoñendo para a nosa mocidade a disciplina dun réxime laboral prusiano cando a súa propia precursora xa o decidise desbotar.

Pois si que imos ben!.

O que raia no paranoico é o feito que tan disparatada proposición sexa utilizada polo seu autor como un recorrente discurso en xustificación da redución do paro xuvenil, cando é farto sabido que non se crean máis empregos por máis baixos salarios senón por máis baixos impostos laborais, e é aí onde o Presidente da patronal véselle o plumeiro, ao virar as costas aos seus representados, silenciando o que as pemes e os autónomos como afectados directos veñen denunciar a cotío en viva voz.

Tal é, a abusiva presión fiscal do Goberno que fai que os directos afectados véxanse na tesitura de ter que sucumbir ante a obriga de manter o gasto público-político improdutivo da Administración, que de ser reducido a xustos termos, non só frearía ese inducido cesamento de actividade, senón que ademais, posibilitaría unha minoración impositiva, permitindo igualmente impulsar o crecemento económico e a progresiva xeración de emprego.

É evidente que a pesar de ostentar a maioría do tecido produtivo do país, o Gobernodo PP coa súa desafortunada traxectoria política,  puxo de manifesto o seu total desinterese a contar coa participación das pequenas empresas e os autónomos, mostrándose mais proclive a satisfacer as inquietudes dos «lobbys» do Ibex-35, aos que sen reparo atende nas súas demandas á hora de lexislar, e todo en razón a que os seus prebostes son os verdadeiros patróns da CEOE e auténticos "padriños" do executivo do goberno do país, e como non podía ser doutro xeito os únicos referente de defensa que ten encomendados o Sr. Rosell, como recadeiro que é dos mercados e ministro na sombra do Goberno de Rajoy.

                                                                                                                                                         

Se queremos adxudicar sensatez ao futuro, non queda outra que poñer cordura ao presente, e para tal concorrencia, si precisa de líderes eficientes que velen polo interese colectivo á marxe de influencias corporativas e intereses elitistas, sendo obrigado para iso, contar coa participación o completo da estrutura empresarial como motor dinamizador da economía, de tal forma, que se logre recuperar canto antes o tecido produtivo destruído pola crise.

Se ben o devandito impulso esixe en correspondencia, a eliminación das actuais barreiras e demais sobrecargas para os efectos de aliviar impedimentos funcionais afastando así de todo lastre a actividade empresarial.

OBXECTIVO: RESCATAR A DEMOCRACIA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Infocadernos; Globedia

Unha democracia que impide que os seus cidadáns exerzan libremente a defensa dos seus dereitos colectivos ao criminalizar as súas protestas, convértese nunha pantomima en mans dunha clase política sistémica onde os herdeiros do pasado seguen tutelando o presente.

Chegamos a tal grao de degradación democrática que o simple feito de exercitar a defensa de todo dereito constitucional converteuse nunha actividade clandestina, ata o extremo, que a exclusión social substituíu ao Estado de Dereito e a función política dominante transformouse no labor oposto á expresión que outorga a vontade popular.

Dito doutro xeito, a través dun estratéxico deseño de enxeñaría social, este país circula cara a un proceso de regresión ascendente e tal tendencia é consecuencia dunha alianza que en tácita harmonía mantén o sector mais recalcitrante do poder económico e a fracción mais reaccionaria da casta política, que empeñada no seu intento de facer fracasar a democracia e dar puntilla á faena, vén disposta a prorrogar a súa estanza no poder; seguindo unha vez mais a súa ensaiada e frutífera argucia de utilizar as urnas para consumar o engano electoral.

Pero aínda sendo esa actitude contraposta ao básico réxime de liberdades e igualdade xurídica, en modo algún ha de ser pretexto para caer en esaxeracións extremas, e moito menos xustificación para tender ao rexeitamento sufraxista ou optar polas pouco recomendables actitudes de desprezo cara a todo o democrático.

Pois aínda cando o prometido electoralmente deixase de ser débeda e os representantes políticos actúen levados polo libre albedrío, votar, non debe ser un sinónimo de rexeitamento e o seu exercicio mais que provocar decepción e frustración debe ser asumido como un acto de responsabilidade co país, e reflexivamente, como a única fórmula de coidar a democracia e pasar factura os renegados das urnas, aos artífices do actual estado de perversión pola súa nefasta función como instrutores da polarización social e o seu tendencioso adestramento electoral inducindo a votar ideoloxías e non ideas.

Os electores estamos obrigados a aprender dos nosos propios erros e agora que os grupos políticos xa perfilan as súas listas e programas para os comicios do próximo 25 de maio, temos  de estar ollo vixilante, pois é mais que seguro que tamén neste novo proceso electoral as boas intencións dos uns mestúrense coas enmascaradas pretensións dos outros.

De aí que previo aos comicios sexa imprescindible afrontar un xuízo de valor sobre o comportamento político e o trato recibido das formacións concorrentes, co fin de adxudicar o sufraxio en clave produtiva para o interese xeral, e así, concluír o seu outorgamento a favor de candidatos decentes, de homes e mulleres sen desmedida apetencia de poder, profesionalmente capaces e sobre todo distantes de prácticas denigrantes e alleos a todo acto de corrupción; pois a grandeza dun representante político que se prece, debe residir en ser un bo servidor da sociedade que nunca o seu patrón e moito menos como agora vén sucedendo, o seu verdugo, por canto en lexítima democracia quen politicamente goberna por mandato dos votos ten por expreso deber protexer aos que o designaron para a función do cargo.

Se os electores non facemos por poñer freo ás perversións desta adulterada democracia, o resultado que nos poden deparar os comicios europeos é que sigamos gobernados por esa banda de foraxidos que conforman o neoliberalismo imperante, e sendo así, que prosiga instaurado o enganoso discurso a favor da empedernida austeridade como saída da crise; aínda a sabendas que a devandita tese precipitou a economía ao abismo da recesión e que a súa vixencia ameaza con truncar toda solución de reactivación futura.

Por iso, votar nas próximas eleccións europeas por correntes afíns ao neoliberalismo, é referendar o salvamento da banca a custa dos contribuíntes e admitir igualmente que o Banco Central Europeo (BCE) siga negando préstamos directos aos gobernos, e facilite con iso, que a custa do erario público se consumen prácticas bancarias preferentes contiguas ao escurantismo da usura, desa operativa que fai que estas entidades do casino bolsista prosigan o seu enriquecemento minguando á maioría da sociedade na súa percepción salarial coa supresión engadida dos seus dereitos sociais relativos ao marco do benestar e a afronta agregada do mantemento dun desemprego infame.

Para tal efecto procede concluír, afirmando, que neste país a democracia foi secuestrada pola elite económica, que no seu intento de concentrar maiores cotas de riqueza aposta deliberadamente por destruír a cohesión e con iso alcanzar a ruptura social ao só propósito de acrecentar e manter a desigualdade, unha incualificable maquinación, que para maior adversidade conta coa colaboración política de quen ilexitimamente ven de usurpar o poder de goberno ao abeiro da fraude electoral.

A gravidade do que está a acontecer, lonxe da desafección dos cidadáns esixe dunha contundente reacción, pois cando dende o propio sistema se lle pecha o espazo á crítica civil, ou rescatamos a democracia a través das urnas ou corremos en risco de rematar con ela.

OS DOUS RASEIROS DO MERCADO LABORAL

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Infocadernos; Globedia

Algo ten que andar ao revés, pois mentres que á maioría social se lle acentúan as estreitezas, o sector político, asesores e outros parásitos de confianza parecen ser os únicos que non se viron afectados pola crise económica que asola o país.

Nun arrebato de excentricidade e sen inmutarse o máis mínimo, días atrás, a Conselleira de Traballo e Benestar do goberno galego Beatriz Mato, non reparou en afirmar en sede parlamentaria que "ningunha estatística rigorosa vincula emprego con emigración"; pero con tal declaración, veladamente, a protagonista de tamaño disparate traía a colación unha insolencia medida, pois o que verdadeiramente intentaba coa súa intervención, non era outra que darlle esquinazo á evidencia, pretendendo con iso, ademais de tomarnos por imbéciles, camuflar tras as súas palabras o dato certo que vén a corroborar que a emigración da poboación activa está a evitar que o paro no noso país teña superado a estas alturas os 6 millóns de afectados.

Pois se non fose pola saída forzada dos 395.000 cidadáns que sen solución de presente nin expectativas de futuro, dende o ano 2011 se viron abocados á emigración, a taxa de paro na actualidade tería alcanzado o 27,9%, e iso é así, porque contrariamente ao que sostén a incongruente Conselleira da Xunta, a exclusión do mercado de traballo desa masa inxente, ao constrinxir o censo de poboación activa fixo diminuír o número de parados inscritos como demandantes de emprego e por extensión o índice de paro, sen que tal circunstancia "stricto sensu", trouxese implícito a creación efectiva de emprego, pois obviamente por puro rigor estatístico é doado deducir que a menos demandantes de emprego, menos parados.

Realidade que fai ostensible o desastre laboral que está a vivir o país, e o que é mais grave, que delata o proceder inédito dun Goberno que á par que a crise segue destruíndo postos de traballo, intenta facernos partícipes do seu soño de descender o paro sen necesidade de crear emprego, cando é farto sabido que coa desorde do actual modelo produtivo e sen o acompañamento de políticas de crecemento, esa meta, se antolla canto menos un desafío inverosímil, fundamento probado, aínda que por incoherencia sexa ese o argumento utilizado polo Executivo para vender por éxito, o que evidentemente é un estrepitoso fracaso en materia de política laboral.

Pero con todo, o exposto só afecta á clase de tropa suxeita a disciplina e instrución, toda vez que neste país o comportamento do mercado laboral non mantén uniformidade extensiva que afecte por un igual ao conxunto da cidadanía demandante de emprego, pois cada unha das dúas Españas, manteñen a súa excepción, salvidade que neste asunto favorece en concreto o persoal de libre designación ou confianza política enchufados na administración pública; sendo a diferenza característica entre ambos os dous sectores, que mentres os agregados ao primeiro están suxeitos aos avatares e comportamento do mercado laboral, a este gremio de patrocinados, lles é dabondo con dispoñer de afiliación política para ser nomeados con carácter discrecional sen cumprir mais requisitos nin ter que probar experiencia ningunha, e que para maior desvarío o seu disparatado custo en soldos supera de sobra o dispendio anual de 1650 millóns de euros

Estas prácticas por se mesmas non só representan un acto de prevalencia do sector político a favor dese enxame de parentes e militantes que conforman a armazón de partidos políticos, senón que mesmo, con ese nepotismo endogámico estase a consumar un agravio comparativo en vantaxe dese colectivo de 30000 agraciados, cuxa contratación a dedo ademais dun indiciario delito de prevaricación, está a acoutar o acceso e a libre concorrencia de calquera outro demandante de emprego a esa administración paralela; feitos que producen un burato negro no funcionamento do sistema democrático, cuxas consecuencias por opacidade e parcialidade fan que conflúan eses turbios manexos de contratación co estendido fenómeno da corrupción.

A xulgar polos feitos, hase de afirmar que a estabilidade por esta singular tipoloxía de emprego político é a única e auténtica preocupación que en materia laboral mostra a clase dirixente do país, sendo proba diso, ademais da reserva do dereito de admisión, a blindaxe e resto de vantaxes outorgadas ás condicións contractuais do privilexiado equipo deste operativo, e así confírmano referentes como, a percepción media de 66.500 euros ao ano, a exención de recortes aplicados ao resto de funcionarios da administración, a exclusión da Reforma Laboral, etc., é dicir, todo un cúmulo de prerrogativas e tratos de favor que poñen de manifesto a marcada distinción de trato e por engadido os dous raseiros  do mercado laboral.

Posiblemente aí radique a indución ao erro da señora Conselleira, que habituada por afinidade á modalidade de emprego político, nun lapso reflexivo, se referise a esa protección xenuína ao momento de afirmar que "ningunha estatística rigorosa vincula emprego con emigración", pois de ser así estaría no certo, por ser un feito veraz que neste país nunca teñen que emigrar os apadriñados políticos.

IMPRESCINDIBLE PARA O EMPREGO

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Infocadernos; Globedia

A través dunha formación especializada e cualificada, ademais de evitarse o desemprego optimízanse os recursos e as condicións necesaria para acadar a creación de emprego.

Que a formación é peza clave na xeración de emprego é un todo incuestionable, agora ben, iso é así só cando o seu contido instrutivo se cingue a regras de especialización e axústase a variables de carácter estratéxico, de tal forma que o seu contido ademais do puramente docente teña en conta igualmente as necesidades e prioridades que demanda o mercado laboral.

Pois de non cumprir con estes requisitos, a formación, mais que un medio para alcanzar a empregabilidade, ademais dunha absoluta perda de tempo resultará ser un inútil modo de gastar a pólvora en salvas, pois ao converterse na solución de nada, producirá o efecto oposto ao seu propósito inspirador e por falta de resultados o único que logrará será acrecentar os índices de paro, e mentres, continuará proxectando o desencanto e a frustración entre os destinatarios.

Lamentablemente isto é o que verdadeiramente está a acontecer, e por mais mensaxes de optimismo que nos queiran trasladar, a realidade pinta en negativo á vez que nos empraza a asumir que a tempo presente, a influencia da formación no emprego é totalmente inexistente, téndose  de afirmar ao respecto que a 9 de cada 10 concorrentes a cursos de especialización, o contido destes non satisfixo en nada as súas expectativas, é dicir, non produciu reacción positiva na súa situación laboral.

Iso débese ao empeño en manter vixente un modelo falido, ese estándar de formación para o emprego afrontada de forma tripartita polo goberno, a patronal e os sindicatos, que actualmente, ademais de estar descontextualizada da realidade do mercado laboral esqueceu a súa verdadeira finalidade, ao desenvolverse sen o axuste que impón o novo mercado de traballo cunha estrutura produtiva exposta a constante cambio e permanente transformación.

A pesar da súa notoria disfuncionalidade, a continuidade deste adulterado sistema mantense soportado nun trasfondo alleo ao meramente educativo, que dito sexa de paso importa ben pouco; pero tal afirmación non debe resultar nada novo, habida conta que a formación para o emprego leva 20 anos comportándose como un negocio sen límites, a través dun combinado xogo de poderes onde os distintos actores entran en pugna, non para mellorar a calidade do servizo, senón para o só efecto de conseguir a maior cantidade posible de fondos públicos co exclusivo destino de satisfacer o seu lucro persoal.

E iso é así aínda que en descarga, os corruptos protagonistas busquen a impunidade facendo crer que a recadación dos seus excesos é utilizada para a non menos delituosa función de complementar o financiamento das entidades patronais e das organizacións sindicais de pertenza.

Ante a avultada bolsa de fraude xerada polo uso arbitrario dos fondos de formación, por actualidade mediática, é de significar o escándalo que estes días en competencia delituosa veñen protagonizando as mafias dirixentes dos sindicatos e a patronal, e cuxo importe acumulado por exorbitante volume ten de ser cifrado en millóns de euros, e este indebido xeito de enriquecemento, tomando apropiación indebida do diñeiro dedicado a formar xente para sacalos do paro, materialícea quen sexa, ademais dunha canallada é unha práctica que supera a peor das indecencias.

Por iso, temos  de decatarnos que nesta armazón de corrupción non son as institucións as artífices do delito, senón os mestres de cerimonia que conforman a súa cúpula directiva, de aí o craso erro que supón neste caso confundir a parte co todo, e infectar de culpabilidade tanto á colectividade de empresarios coma á afiliación sindical, cando estes colectivos e as súas entidades de participación son parte allea á comisión duns feitos delituosos, cuxo groso de fondos corruptos, teñen por único destino o enriquecemento duns degradados dirixentes, quen agora, a través de subterfuxios intentan camuflar o seu indigno proceder.

Por iso, para que estes estamentos de representación retomen unha función estable dentro do sistema e recuperen a confianza perdida, non queda outra que afrontar unha renovación exhaustiva da súa estrutura xerárquica, expurgando de raíz todo o lastre que as invade, e só dende a consumación desa premisa poderán afrontar unha nova andaina en clave de solvencia., pois toda solución á crise de representación pasa forzosamente por erradicar a impunidade dos corruptos.

Só dende o escenario resultante será posible adxudicar á formación para o emprego a natureza da súa relevancia, pois cesando o mal uso dos fondos consignados, axustando o contidos da súa finalidade á nova conxuntura e posibilitando reformas en avaliación permanente de resultados, ambas as dúas e institucións estarán en condicións de cumprir con eficacia un papel preponderante coa finalidade de que o sistema de formación para o emprego teña os resultados desexados.