Fene: O extravío do PSOE

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

Os cargos electos do PSOE en Fene, debesen saber que o voto non é un cheque en branco senón o referendo a unha opción no contexto dunha ideoloxía, cuxa validez se extingue cando o receptor actúa contravindo a razón do seu outorgamento. 

As primeiras eleccións municipais do réxime democrático convocáronse o día 3 de abril de 1979 co obxecto e renovar as administracións locais organizadas ata entón por persoas procedentes do réxime franquista. 

No Concello de Fene foi o BNG como candidatura mais votada da esquerda quen se fixo coa alcaldía en aplicación dos pactos do Hostal, bastón que retivo durante 27 anos consecutivos, (en 5 ocasións por maioría absoluta e unha vez máis por maioría simple) ata que no ano 2007 o PSOE en minoría pero con maior número de concelleiros substituíuno á fronte do executivo local, aínda que, conformando goberno de coalición (7 PSOE, 5 BNG).

 Aquela alianza de goberno marcada pola inestabilidade tivo o seu desenlace dous anos despois , xusto a metade de lexislatura, cando poñendo fin a varias semanas de rumores e desencontros entre ambos os socios, os cinco edís do BNG anunciaron publicamente a ruptura do pacto de Goberno argumentado na deficiente xestión do grupo socialista á fronte do Concello, “parálise administrativa” á que engadían a falta de respaldo dos socialistas á iniciativa lexislativa popular para reivindicar a volta do estaleiro de Astano, á construción naval convencional . 

Decisión referendada no seu conxunto nunha Asemblea local da organización nacionalista e que en todo momento contou co apoio da Dirección Nacional do Bloque.

Pero a esta versión hai que engadir outras discordancias que intensificaron a división entre as partes, transformando o que podería ser unha relación pacífica de cooperación nun relato de hostilidade crecente , tal foi a inimizade manifesta entre membros dos dous grupos e o episodio dunha refrega entre concelleiros no propio despacho da alcaldía, un cúmulo de despropósitos que ao manter no tempo a continuidade do principal instigador  fixo inviable toda alianza de goberno, desde o punto e hora que na actual tesitura uns só gañan na medida na que os outros perden.

Podéndose afirmar por tanto que en Fene a relación entre o BNG e o PSOE non só está rota senón que polo seu nivel de degradación chegou ao extremo de converterse nun cruzamento sistemático e fútil de improperios , que ademais de deformar deliberadamente a realidade, extingue toda preocupación polo interese común facendo que a función política deixe de ser acredora de respecto coa desvantaxe que tal deterioración induce no marco do progresismo.

Devandito isto, ignorar que a inimizade é o factor causante do problema é tan erróneo como tentar resolvelo desde a racionalidade, pois a teor do xa referido sobra dicir que neste conflito de relación non hai disposición de ánimo a entenderse co que pensa doutro xeito, e este fomento da crispación ao contaminar a vida política impide estruturar de forma estable alianzas políticas de consenso como así ocorreu dunha ou outra maneira nos comicios do 2011, 2015 e co fatal desenlace do 2019.

O anacrónico é que mentres no resto de Galicia ambas as formacións dando mostras de sensatez constitúense en alianza institucionalizada, en Fene faise mais notorio o distanciamento, acentuándose con iso, a imposibilidade de establecer un diálogo en positivo, cara á implementación dun acordo de goberno estable e en consonancia co resultado maioritario das urnas.

Un impedimento que paradoxalmente se instala na esfera municipal en coincidente entrada na escena política local de quen de facto marca as pautas do socialismo no municipio, que cos seus desmáns pon en permanente estado  de axitación a vida municipal, falando en por si a súa autoría intelectual da moción de censura que entregou a Alcaldía á dereita.

A diferenza da actual complexidade no marco de relación política, na etapa anterior cando o BNG pilotaba o Goberno municipal en solitario, aínda ostentando a maioría absoluta, sempre velou por manter unha relación corporativa, integradora e de cordialidade que diverxe no substancial das tensións presentes.

Tal é así que as formacións con presenza corporativa sen distinción de siglas, participaron directamente na xestión dos grandes temas municipais sen atranco  algún, facéndose coparticipes do éxito municipal en cuestións tan relevantes como (a revisión do PXOM, o desdobramento da N-VI e accesos a Astano e San Valentín, o polígono industrial de Vilar do Colo, o paseo marítimo de San Valentín. etc., etc.) no contexto dunha política municipal desenvolta desde a responsabilidade e a cooperación.

Un espírito que por exemplar debe ser rescatado para reconducir  a gobernabilidade municipal pola senda debida , tendo en conta que  o interese xeral  debe impoñerse ás  desavinzas persoais, sendo requisito inescusable para conseguilo a renuncia á función política  de quen  obstaculice o  salvamento da vía democrática e do consenso institucional, como única saída ao conflito  de representatividade   que ten  ao concello  sumido no estancamento  e a mais contraproducente  precariedade

En política todo é posible, pero para facer viable a recondución do actuado sobra dicir, que falta vontade e sobra no elenco a participación  do  principal protagonista.

Concellos e cambio de ciclo.

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

Neste tempo de incertezas, os problemas da xente requiren políticas pensadas e xestionadas desde a proximidade, e  para optimizar o  nivel de benestar  individual e colectivo  hanse de poñer en marcha mecanismos e equipamentos que faciliten  o seu desenvolvemento integral.

Pasaron 1191 anos desde que ao palentino concello de Brañosera fóselle outorgada a primeira "carta poboa" garantindo o seu dereito á autonomía local e a facultade da súa defensa territorial, un recoñecemento que fixo que este municipio sexa considerado na actualidade o primeiro concello coñecido en España, a orixe da administración local e xerme por tanto do municipalismo. 

Non ofrecendo dúbida que aínda cando, tal consideración atendese mais á antigüidade do texto do seu " chartae populationis"que ao contido da mesma; aquel referente foi sen discusión o antecedente máis próximo do municipalismo moderno e preeminencia cronolóxica da defensa colectiva sobre a base do agrupamento comunitario e a articulación territorial. 

Deixando á marxe esa referencia histórica, dicir, que tería que ser coa aprobación da Constitución do 78 cando na práctica iníciase a andaina efectiva do municipalismo contemporáneo , pois no contido da mesma outorgouse recoñecemento formal á autonomía dos concellos, á democratización das súas estruturas e o seu ordenamento no poder, nacendo con iso teoricamente, tanto o dereito como a capacidade para que as entidades locais ordenasen e xestionasen unha parte relevante dos asuntos públicos en beneficio do interese xeral. 

Agora ben, transcorridas catro décadas desde o referendo constitucional e xa insiro no século XXI, a situación obriga a repensar o labor das entidades locais sobre o recoñecemento da función desempeñada neste período, para tirar conclusións sobre as novas perspectivas de acción que a situación demanda . 

O papel xogado polos Concellos desde as primeiras eleccións democráticas en materia de benestar concreto dos cidadáns supera con fartura o que competencialmente tiñan conferido, extremo que reforza a reivindicación dunha esfera propia de atribucións e a esixencia de capacidades de goberno que dean corpo de solvencia ao que denominamos como “autonomía local”.

Un cambio obrigado polas grandes transformacións sociais, económicas, familiares e políticas habidas no país desde os primeiros anos da democracia ata a actualidade, e cuxa influencia no facer municipal pola súa relevancia insta unha reflexión estratéxica sobre a perspectiva de futuro, pois a sensación xerada polo novo status é indicativa que tamén no ámbito local estamos “a cambiar de época”.

Contra todo prognóstico a nova conxuntura máis que inducir un enfraquecemento do espazo máis próximo polo efecto da globalización, impulsou a súa potencialidade e por extensión o reforzamento dos ámbitos locais, é dicir, o fomento do endóxeno; unha circunstancia que fixo mudar a visión administrativista e funcional da gobernanza local como consecuencia de novas esixencias estratéxicas e cualitativas, que recolocaron ao municipalismo no marco dunha nova dimensión, dun novo relevo, e de novas funcións operativas.

É por iso que se os cambios indican que a sociedade fíxose  máis complexa resulte obrigado afrontar novas formas de goberno que consideren e integren esa complexidade, mediante a posta en práctica de accións que permitan transversalizar os problemas e efectivizar liñas de solución.

Agora ben este renovado impulso do municipalismo só será real cando o traspaso de novas competencias ou servizos vaia dotado da previsión financeira de acompañamento, é dicir, cando as entidades locais que asumen a súa prestación teñan asegurada de partida a participación na distribución dos fondos procedentes dos impostos, para deste xeito salvar a dependencia de subvencións e transferencias puntuais ou finalistas; pero ademais, porque sen autonomía financeira é materialmente imposible garantir a súa autonomía política, interpretada esta como a capacidade para elaborar políticas públicas no marco da súa competencia.

É por iso que a constitución dos novos gobernos locais que dá inicio á lexislatura do 2019, debe ser entendida como o arranque dun “cambio de ciclo”, cuxo principal obxectivo pasa pola consecución dunha verdadeira autonomía local xunto ao financiamento que a viabilice, de tal xeito que desde o primeiro día os concellos e os seus equipos de goberno exerzan como catalizadores das respostas aos novos retos, que en todo caso, terán de afrontarse con lóxicas transversais así como con mecanismos e estilos de goberno que desde a xestión participativa impliquen ao conxunto da sociedade na gobernación da vida local, para facilitar con iso a resolución duns problemas que pola súa complexidade serían imposibles de resolver desde a obstrución que impón o actual marco lexislativo.

Pero todo queda a expensas da implicación e o compromiso que ao respecto queiran asumir os novos corporativos.

O 15M fagocitado por Podemos

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

Podemos que utilizou o 15M como plataforma de lanzamento, se arrogou o seu discurso de rexeneración e indignación, pero evitou afrontar o desenvolvemento das súas reivindicacións, o que lle causou a perda da transversalidade ideolóxica.

O movemento dos indignados xurdido naquel maio de oito anos atrás contou no seu momento máis álxido coa simpatía dun 80% da cidadanía que mais que percibir a súa finalidade como unha alternativa de poder entendérono en todo momento como unha convocatoria á transformación política e social,de tal xeito, que a maioría das cuestións que actualmente protagonizan o debate público teñen a súa orixe naquel movemento contestatario ata o extremo que a súa influencia auxiliada polas novas tecnoloxías de comunicación e información, cambiou o formato de mobilización e as dinámicas de reacción.

Tal é así, que o “modelo15M” máis que extinguirse , emerxe en clave de actualidade como dinámica de reacción cada vez que unha mobilización de rexeitamento así o esixe, ou unha concentración de reprobación requíreo, e basta con referir como exemplos de contraste aspectos tales como ( as mobilizacións feministas , as demandas en sanidade, as reivindicacións dos pensionistas, etc.) mostras palpables de cambios intrínsecos na forma de articular as relacións e de combater as tácticas de tomar a rúa.

Peza crave e ferramenta perfecta para a consolidación dun novo escenario foron a redes sociais que modificaron nos substancial o panorama informativo e pola súa condición de espazos de comunicación aberta, favoreceron sen restricións a relación co resto da sociedade, contribuíndo por tanto en que o amplo colectivo indignado contase con medios de comunicación e de conexión propios, que ademais de reportar unha información confiable e de calidade que resultaba esencial para coordinar as medidas e accións a levar a cabo, facilitou en todo momento que a mobilización social mantivésese en situación de pleno apoxeo .

Outro dos logros do movemento dos indignados, foi sen dúbida a metamorfose producida no sistema de partidos, ao forzar a caída do bipartidismo imperfecto emerxido tras a Transición e facilitar con iso a entrada en escena de formacións políticas de novo cuño, pois non ofrece dúbida algunha que o 15M foi o sinal inequívoco da crise do modelo post franquista cuxos efectos marcaron a socialización política dunha xeración enteira, que farta de soportar un modelo que obstaculizaba a rexeneración política, silenciaba a corrupción e encartaba ante os poderes económicos, decidiron pasar á acción e poñer punto final á súa vixencia.

Pero non todas foron consecucións, tendo en conta que a maior das aspiracións dos indignados e indignadas que o 15M tomaron as prazas de España era lograr que a función política franquease os muros das institucións, para a súa reapropiación por parte da cidadanía, pero transcorrido o tempo esa pretensión lonxe de satisfacerse segue sendo o gran desafío pendente, e iso obedece non tanto á ofensiva do PP e o PSOE senón á determinación de converter a indignación en cambio político e punto de partida do nacemento de Podemos que tras a súa constitución, progresivamente foi modificando os seus obxectivos programáticos para adaptar a súa mensaxe ao propósito de gañar vontades.

O feito de conseguir nos dous primeiros anos e medio de actividade política a cuantiosa cifra de cinco millóns de votos, fixo que a dirección da formación morada lonxe de administrar apropiadamente tan cuantioso capital electoral, modificase o seu guión programático para decantarse por actuar como o que se cría que nunca faría Podemos, ou o que é o mesmo, que se convertese nunha organización que xa ten no seu seo o que censuraba aos partidos da caste non quedándolle nada da esencia que prometeu manter como nova forza política.

Un cambio en negativo que é de xeito evidente unha renuncia expresa á forma de actuación definitoria do seu ADN, como resulta ser a participación das bases, a democracia interna ou a celebración de primarias.

Podemos que se erixiu en herdeiro xenuíno do espírito do «si se pode»,pasou de asaltar os ceos para exercer de promotor de conveniencias, como pon de manifesto a renuncia expresa a principios crave da súa matriz inspiradora como a renda básica, o proceso constituínte, o cuestionamento do réxime do 78, e onde para maior disparidade o seu funcionamento interno concentra boa parte da capacidade de decisión nun «hiperliderazgo» que impón ao seu antollo as directrices do partido, aínda cando tan anómala práctica é incompatible co desempeño dunha cultura democrática.

Probado que as cousas discorren por camiños diametralmente opostos aos inicialmente previstos e que non se desencadea a necesaria reconducción, non queda outra que forzar un cambio de traxectoria e de renovación dirixente, ou na súa falta asumir o fracaso e dar por resolta a andaina, porque politicamente non se pode deambular entre o ficticio e a inconsecuencia e esa é a dicotomía na que se sitúa Podemos no momento actual e o principal motivo da súa conflitividade xeneralizada e da súa arrevesada deriva.

PODEMOS vén abaixo.

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

Na actual conxuntura manter en pé a súa oferta ao PSOE para formar un Goberno de coalición, non pasa de ser unha argucia do núcleo duro de Podemos para quitarlle ferro á derrota e manter con iso a súa continuidade. 

Foi xusto nas anteriores eleccións ao parlamento europeo cando o nome de Pablo Iglesias apareceu por vez primeira nunha papeleta electoral, uns comicios que polos bos resultados alcanzados facilitáronlle a súa estrea como membro do foro institucional. 

Éxito que no ano seguinte fíxose extensivo á esfera municipal así como no resultado das eleccións xerais que lle precederon, mantendo a tendencia alcista e logrando en consecuencia unha significativa representación electoral, ata que hai dous anos como consecuencia da deríva tomada pola organización morada tras a celebración de Vistalegre 2 viuse alterada en negativo a súa folla do roteiro político, que ademais de deteriorar a súa imaxe anunciaba un desastre electoral , ata o extremo que unha de cada tres persoas que anteriormente lles prestaron o seu apoio, despois daquela conflitiva asemblea deixaron de facelo.

Tendencia confirmada nas eleccións de abril e ratificada co pau electoral do domingo último onde o resultado das urnas certificou a perda de todos os seus bastións, e non só os denominados concellos do cambio, senón tamén a relevancia que posuía para influír na formación nos gobernos autonómicos e boa parte da súa representación no foro europeo; pasando nunha curta temporalidade da euforia de tomar o ceo por asalto á decrepitude política.

A primeira das consecuencias deste desastre electoral tena o máximo dirixente de Podemos a quen se lle chafa a súa baza de negociar con Sánchez a súa incorporación ministerial a un Goberno socialista, que ao parecer é a única opción quebarallan os membros da cúpula podemita para salvar metaforicamente os mobles, e así tentar xustificar ante os  cada vez menos inscritos a excedida caída nas urnas.

Non é de recibo facer recaer a desfeita na existencia de guerras intestinas, como vén argumentando interesadamente a cúpula dirixente, tendo en conta que desde Vistalegre 2 a oposición interna foi proscrita ou acantoada sen contemplacións, por iso é polo que a asignación do desastre haxa de adxudicarse en exclusiva á incoherente liña política que Podemos impuxo desde a súa executiva, e que os resultados acreditan como propios dun partido residual, pois o feito de obter tan só o 14,3% dos votos a nivel estatal, garda mais encaixe e similitude cos vellos teitos de EU que os que en boa praxe debese obter un partido constituído coa determinante finalidade de superar os límites da esquerda clásica.

Por tanto, tras cinco anos de Podemos e oito do 15 M, o impacto do baixón sufrido en termos de poder institucional é de tal calibre que pon en serio perigo a continuidade da formación política; unha situación extrema que ante a negativa de Iglesias a asumir a paternidade da hecatombe esixe unha resposta de urxencia que pasa polo adianto de Vistalegre 3 coa finalidade de afrontar a dobre función de asumir a refundación do partido e a elección dun novo Secretario Xeral como única maneira de poder sacar dunha vez por todas a Podemos da crise na que está sumida.

Non afrontar tal medida de rexeneración é cando menos un suicidio político, especialmente cando a disfuncionalidade orgánica é suplida pola operativa do tándem Iglesias-Montero que ademais de restrinxir o poder de decisión, é quen establece o funcionamento do partido a través de asiduas reunións que co grupo de amigos máis íntimo celebra a parella no chalé familiar de Galapagar, e onde, entre outros asuntos decídese a estratexia do Secretario Xeral na súa resistencia para abdicar, e a súa tenaz reafirmación na conformar un goberno de coalición

Para entender o que está a ocorrer hase de saber que a excepción do propio Iglesias o resto dos membros da actual dirección mono cor non formaba parte de Podemos cando se celebrou a I Asemblea Cidadá de Podemos, alcumada Vistalegre 1, tendo en conta que todos eles son fichaxe do propio Secretario Xeral quen para impoñer os seus postulados chamou aos seus vellos camaradas do PCE, con experiencia en controlar aparellos de partido. entre os que curiosamente se atopaba Irene Montero, quen desde Vistalegre2 nun ascenso fulgurante fíxose co dominio do partido sen oposición que lle poida rechistar, aínda que á hora de buscar culpables da desfeita electoral é a primeira en renegar de todas responsabilidade ao tempo de cargar tintas contra os díscolos coa súa acción executiva.

O seu controvertido acceso ao poder, a total ausencia de autocrítica e o negarse a recoñecer a nefasta deriva que está a tomar a situación coas súas decisións, son prácticas diametralmente opostas ás que ilusionaron á gran maioría dos homes e mulleres que no seu día se incorporaron a Podemos.

O que en boa lóxica motiva que por coherencia unha gran maioría discrepante de tales prácticas renuncie a continuar formando parte de tan devaluado proxecto, sendo aí onde reside no esencial a  descapitalización electoral.

Por iso é polo que a súa continuidade á fronte non fará máis que aburar o desastre.

26 M: Vota outro municipalismo

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

Cara á súa reactivación efectiva ademais da prestación dos servizos clásicos, os concellos deben poñer en marcha iniciativas públicas encamiñadas a crear emprego e fomentar a formación e o emprendemento. 

Para que os concellos pasen a cumprir unha función efectiva como administracións transparentes e próximas á cidadanía, é necesario dar un xiro radical á situación, afrontando un cambio real que mude de raíz o actual formato de política municipal, substituíndo a anacrónica representación duns cargos institucionais máis preocupados por satisfacer o seu egocentrismo, que por facerse receptores das demandas sociais e dar solución aos problemas dunha veciñanza sumida nunha precariedade galopante. 

Nin co nariz tapado, os electores deben facilitar co seu voto que a gobernabilidade das entidades locais sexa ostentada polos ligados ao continuísmo; polos afíns de quen tras trinta e cinco anos de sucesión no poder, mantiveron no seu haber os máis elevados índices de paro en Europa e a máis baixa renda per cápita, ademais do liderado en corrupción e en desfalco das arcas públicas. 

Xustificación dabondo para canalizar a indignación causada en favor de partidos e movementos alternativos, que en substitución, ademais de afianzar o cumprimento das regras democráticas garantan a limpeza e transparencia que debe presidir a actividade política, exercendo o noso dereito ao sufraxio a través dun voto realmente útil, que ao mesmo tempo de rematar co continuísmo de décadas, induza un cambio de rumbo sensato na gobernabilidade municipal para os próximos catro anos, e así, poder afrontar unha mutabilidad en positivo, erradicando os malos hábitos que afectan á esfera local, para mellorar os niveis de xestión coa finalidade de crear as condicións apropiadas coas que superar o actual estado de hipertrofia institucional. 

Por iso é polo que as eleccións municipais do 26 de maio, máis que un referendo aos postulados dos partidos políticos do neoliberalismo, deba ser o punto final das súas prácticas restritivas que asiduamente viñeron utilizando contra as crecentes demandas da cidadanía, pois será imposible superar a actual crise económica sen antes derrotar a crise institucional, e tal solución, esixe explicitamente a caída do inmobilismo dominante , tendo en conta que a súa continuidade, ademais de acentuar o estado de incerteza, prolongaría a crise sistémica, económica, institucional e social. 

O tempo electoral é a oportunidade que nos brinda o sistema aos cidadáns para que podamos emendar os vicios máis escuros da nosa historia recente, para así, corrixir os excesos do poder político, apoiando electoralmente alternativas de recambio, a partidos e movementos sociais de novo cuño dispostos a afondar a revisión da funcionalidade das nosas institucións locais, para así, poder retomar a senda da modernidade, e abandonar definitivamente as pantasmas do caciquismo, o nepotismo e a corrupción, que caracterizaron, tres longas décadas de degradación crecente para desgraza da nosa historia municipal. 

Unha oportunidade democrática que vén lembrarnos que ninguén poderá axudarnos a rexenerar as nosas institucións, se non o facemos nós mesmos. 

Á marxe das competencias formáis establecidas pola Lei de Bases de Réxime Local, por proximidade aos cidadáns os concellos teñen por obrigada finalidade estreitar o vínculo entre a administración e os administrados, pois a pesar diso, as medidas de adelgazamento e de restruturación lexislativa alteraron de forma radical o anterior marco competencial diminuíndo a súa capacidade operativa, e así, a pesar da súa proximidade ao cidadán, de ser a Administración que mellor coñece as necesidades da súa poboación e a máis adecuada para prover de servizos que repercuten directamente sobre ela, os concellos foron relegados en competencias co obxectivo de reducir o déficit público, e suprimir ao unísono todo principio de cohesión social. 

Limitacións que as corporacións resultantes do proceso electoral teñen que superar cando se trate de loitar contra o desemprego, pois ante o problema do paro, todo concello á marxe de atrancos legais que impoña o Executivo correspondente, debe tomar cartas no asunto e comprometerse decididamente en establecer condicións que permitan crear emprego no marco do seu propio ámbito, ao ser moitas as familias e residentes afectados, que pola precariedade da súa situación, teñen todo o seu dereito a demandar que as súas administracións locais convértanse en promotoras da actividade económica, para deste xeito, facilitar a xeración das condicións apropiadas para o seu  relanzamento. 

Sendo por iso que en correspondencia, debemos outorgar o noso voto a quen, teña disposta vontade de poñerse ao servizo do concello e os seus veciños

Mensaxes apócrifas

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

Quen desde os mass media instrúen tendencia electoral revestindo de dotes de eficiencia a candidatos ineptos, con tan inicua manobra ademais de inducir ao fraude, están a facilitar que os miserables sírvanse dos votantes en propio beneficio e enriquecemento.

Os grupos políticos que concorren aos comicios municipais utilizan os programas electorais para facer chegar aos votantes as propostas que teoricamente pretenden levar a cabo tras as eleccións, é dicir, expoñerlles a súa oferta para que unha vez avaliada, os destinatarios poidan premiar ou penalizar o seu contido nas urnas.

Tal dinámica sería democraticamente saudable se os programas electorais fosen elaborados de forma rigorosa e coa debida concreción, pero o certo é que tales documentos caracterízanse polo seu contido nesgado, pois mais alá de manter adecuación ás posibilidades reais e ao obrigado grao de congruencia, a súa verdadeira finalidade é ofertar propostas "suxestivas" coas que seducir aos electores.

Un obxectivo de fácil consecución tendo en conta que os votantes na súa gran maioría teñen  escaso coñecemento en materia, e moito menor, cando toca avaliar a fiabilidade das medidas propostas; carencias que suplen polo xeral utilizando o trazo característico da súa capacidade heurística que lles conduce ao erro ao provir de fontes de información inexactas e inconclusas.

 Pero aínda así non existe intención de emenda, máis ben ao contrario, pois como a verdadeira finalidade é lograr o apoio electoral á causa e o seu incumprimento escapa ao control xurisdicional, tal circunstancia fai que sexa a mentira a que se converte en programa electoral, e propáguese publicitariamente en medios de información aínda cando a utilización de tal práctica produza unha quebra no funcionamento do sistema democrático representativo.

Salvando honrosas excepcións, os membros da familia política teñen  chegado ao extremo de establecer a falsidade como norma de conduta, sendo práctica asidua a manipulación da realidade e a maquillaxe dos seus incumprimentos aducindo en xustificación motivos de interese xeral ou de imprevistos conxunturais, obviando interesadamente que desde a primavera do 2010 os intereses da maioría social están a ser cernados, e a pesar da situación, máis que estar a representar os intereses dos cidadáns, na súa uniformidade os partidos dominantes posicionáronse en defender intereses que non teñen que ver en absoluto co ben común.

Un todo sintomático que sen ningún xénero de dúbida vén delatar que a maioría dos candidatos saben que o seu programa electoral é papel mollado, unha declaración de intencións sen cariz de realidade, que aínda non tendo intención algunha de cumprir teñen crenza plena que lles pode conducir ao consistorio, especialmente contando coa interesada colaboración duns medios de información conexos que ao tempo de facer a vista gorda por proximidade ideolóxica arremeten con furor contra aqueloutros políticos manifestamente contrarios á súa liña editorial.

Sabendo que o contido do programa electoral non ten carácter vinculante, dado que nada ata ao cargo electo a cumprilo, e que por tanto pode facelo ou non, resulta manifestamente incongruente que o seu contido sexa factor determinante da decisión electoral dos cidadáns.

Cousa distinta sería que os programas electorais das forzas políticas oncorrentes  fosen sometidos a avaliación para determinar a fiabilidade do seu contido e a súa dose de coherencia, un traballo de análise e investigación que por boa praxe tería que ser acometido por unha institución externa, independente e competente e os seus resultados ademais de ampla difusión pública debesen ser fácil de entender polos votantes como destinatarios e así converterse en filtro de rigor e seriedade.

 Un novo formato, capaz de detraer ou reportar fiabilidade ás propostas políticas, e facilitar de modo solvente a toma de decisión duns electores que na súa inmensa maioría distan moito de ser expertos en materia e por tanto fáciles de enganar.

Un primeiro paso para garantir dunha vez por todas que o programado no ámbito municipal correspóndase coas políticas públicas a desenvolver.

En tanto non mude a situación hase de ter presente que a elaboración do programa electoral debe ser un exercicio de honestidade e transparencia ante os destinatarios, polo que vai sendo moita hora de que os partidos políticos deixen de actuar de forma contraria á súa finalidade,  pois cando isto ocorre non só están a ser incoherentes con eles mesmos, senón que traizoan e desconcertan a uns electores que basearon en tal referencia a determinación do seu voto.

Por iso  o 26 M  é clave que os directos afectados móstrense moito máis esixentes á hora de elixir a quen lles vai a representar no seu concello

Non votes por "trepas" nin mediocres.

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

Estamos a vivir un ciclo involutivo, o lado escuro do talento político, onde xente sen dotes nin méritos desde a máis absoluta ineptitude impoñen á sociedade o liderado institucional de ”trepas”e mediocres.

É tempo electoral, un período de inxente axitación para "trepas" e mediocres, eses personaxes sen ideas nin escrúpulos, envorcados especialmente en instalarse no liderado da esfera política e aproveitando as vantaxes que lles reporta a súa localización, desde esa atalaia, mellorar a súa posición e potenciar a súa notoriedade coa exclusiva finalidade de garantirse posto de saída nos comicios , e con iso, seguridade de conseguir credencial de representación que lle asegure a asignación dun soldo público como colofón.

A súa existencia é sen dúbida un descrédito para a política, pero máis grave se cadra é a permisividade social cara á súa elasticidade ideolóxica, desde o punto e hora que a influencia das súas andanzas causa graves prexuízos ao interese xeral que nunca ás súas apetencias, pois o seu verdadeiro obxectivo non é facer política, senón vivir dela.

Perversidade  constatable con só comprobar que destinan o seu tempo e recursos á organización e o control interno do aparello do partido, e nada en absoluto ao desempeño da acción política que poida comprometer a súa usual indefinición, pois en todo momento a súa posición política non será outra que aquela que máis lle conveña e que en ningún caso poña en perigo a súa continuidade no cargo e as prestacións económicas de acompañamento.

Tal é así que a súa exasperada propensión a tomar o dominio da organización choca de plano co seu inconexo modo de actuar, pois lonxe de someterse aos canons de disciplina e funcionamento establecidos, suple a celebración de asembleas, xuntas e consellos pola clandestina celebración de cenáculos e reunións privadas onde unilateralmente decide o máis vantaxoso para os seus intereses sen necesidade de dar participación nin render contas ante as bases do partido.

A egolatría é neles o  común denominador, sen que por iso as necesidades colectivas formen parte das súas preocupacións non importándolles para nada o ideolóxico porque para eles a planificada indeterminación é homólogo de supervivencia, unha condición característica de quen non son capaces de mirar máis aló de si mesmo, pois non debemos esquecer que estamos a nos referir a uns arribistas que priorizan o que e o canto sobre o como.

A súa desvergoña só é equiparable á súa excedida ambición, unha actitude característica de quen só lle interesa o estraperlo político, é dicir, o que lle reporta contrapartidas frutíferas, sendo por iso que detesta toda relación coa razón idealista da política, pois ao non carrexarlle proveito pecuniario concíbeo como unha fatídica perda de tempo.

Unha actitude moi propia dos que coa súa forma de proceder expresan a submisión para cos de arriba e o seu despotismo e crueldade cos de abaixo, dando a entender con iso que o bando en que se encadran é pura eventualidade e que chegado o caso non dubidarían en cambiar de camarilla, resultando unha obviedade tal actitude para xulgar pola súa absoluta falta de conviccións, principios e valores.

A propagación de este cóctel de "trepas"   e mediocres ten a súa orixe no seo dos partidos políticos, que co paso do tempo téñense transmutado en táboa de salvación da peor calaña de vividores que sen oficio nin beneficio coñecido van progresando no seo destas organizacións.

Auténticos trileiros, voitres ou “ subasteiros”, buscando “cacho” fácil de obter vía directa a través da súa participación nas institucións; excesos que de non poñer liña vermella, chegado será o momento que a desafección e desconfianza do electorado cara a todos eles xerará tal descrédito. que poñerá en serio perigo a supervivencia das siglas políticas.

Cando os"trepas" e mediocres que a título persoal foron incapaces de destacar na sociedade, fan obrar o milagre de converterse ´politicamente nos máis afamados xestores da cousa pública , todo vén indicar que despois de afundirnos no retroceso coas súas ontraproducentes dinámicas, para colmar o seu despropósito tentan convencernos agora das “bondades” da súa gobernabilidade.

No seu facer cotián a verdade é substituída pola mentira, a democracia desfalcada polo autoritarismo dos seus partidos políticos, a súa inimizade cos valores éticos cohabita sen rubor coa corrupción, desprezan aos seus representados aos que xamais renden contas, estremécelles falar de dimisión , non reparan en enriquecerse ilicitamente a mancheas , e na súa arbitrariedade funcionan como a mafia calabresa, atribuíndose a autoridade para aniquilar a quen lles perturbe o desempeño do seu  despótico exercicio de degradación.

Só no curto prazo do período electoral, comenenciudamente,disfrázanse  de demócratas ,

Por iso, é o teu deber non deixarche enganar dignificando o teu VOTO

Yolanda Díaz, xerifalte de PODEMOS.

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

PODEMOS que naceu como un berro de réplica contra o sistema político xurdido da Transición, non cesou de incrementar o seu descrédito, pola transixencia a acoller nas súas filas ao máis ruín e abominable da ralea política.

Como consecuencia do malestar xestado no 2008 pola crise económica e as posteriores políticas de austeridade de maio de 2010, un ano despois, un 15 de maio, na antesala dunhas eleccións locais eclosionaba o movemento dos indignados, cuxos membros comezaron a encher as prazas de España para expresar o seu malestar pola grave situación que atravesaba o país e procrear á vez, as condicións necesarias para impulsar un  cambio de rumbo.

Na pretensión dos mobilizados estaba crear unha democracia sen tutelas, afrontar unha transformación profunda das estruturas daquel Estado herdado do franquismo, por non satisfacer de ningún xeito as inquietudes e necesidades da poboación, senón exclusivamente, intereses financeiros e empresariais entrelazados. 

Para transformar aquela indignación colectiva no cambio necesario foi cando en xaneiro de 2014 constituíuse PODEMOS  como organización política, que mantendo a mobilización como dinámica de acción apostou abertamente por unha Segunda Transición, en aras a posibilitar a plenitude democrática e un cambio en profundidade da vía representativa, e todo iso no contexto do que veu a definir como dereito a decidir, é dicir, utilizar a participación directa da cidadanía para definir as liñas de actuación, tanto na elección dos membros das súas candidaturas como na articulación da súa definición programática. 

Obxectivos para os que desde a súa orixe postulouse abrir un proceso de diálogo con formacións afíns e movementos sociais ao obxecto de converxer ”unidos” nun mesmo bloque electoral, en liña a construír pontes para que todo o descontento social concentrásese, e conxuntamente, puxésese en marcha con idéntica finalidade. 

Desde entón pasado o tempo, o facer político daquel proxecto discorre por camiños opostos aos da súa xénese inspiradora , podendo dicirse que en PODEMOS  mais que seguirse a orientación indicada produciuse unha involución, que pola súa dinámica funcional garda mais similitude coa inútil ortodoxia esquerdista de tempos pretéritos que relación de afinidade co espírito do 15 - M e teórico referente da súa instauración.

Todo un expoñente de fracaso político atrapado por vellas prácticas. 

E para maior complexidade, cando a cúpula de PODEMOS  debese envorcar os seus esforzos en consolidarse como alternativa real, exercer sen fisuras unha oposición responsable e afrontar políticas de alianza que no seu conxunto reportáselle fiabilidade e achandase o acceso ao poder político a medio prazo, resulta que contra todo prognóstico é a conflitividade xerada na súa dinámica interna quen toma o papel protagonista, aireada aos catro ventos ao difundirse a existencia de liortas.

E así, lonxe de tomar lección do fracasado intento de apropiarse de en Marea ( partido instrumental), Yolanda Díaz a simbiótica dirixente de EU e auténtica autoridade das decisións de Podemos na Comunidade, facendo valer a súa condición de experta axitadora da política, dous anos despois de abandonar como coordinadora a súa formación, como “cadela vella” segue mantendo a súa primacía e exercendo a condición de dona da situación, pero non só reavivando o seu impúdico autoritarismo, senón tamén, utilizando as prácticas mais indecentes do seu nfecto historial político cuxos acenos de identidade cífranse en escándalos.

Abonda  referir como mostra, (o millonario importe de redecoración do seu despacho no Concello de Ferrol, a neglixente expulsión de militantes da súa formación por denuncia fundada de pornografía infantil, o asalto pirata ao censo electoral-dixital de en Marea, o apuñalamento dun  Beiras  que fóra seu  valedor , a  súa autoproclamación  como candidata nos últimos comicios etc,), un cúmulo de turbulencias que mais que favorecer a súa continuidade na carreira política son xustificacións sobradas  para promover o seu desaloxo a perpetuidad da vida pública, porque neste ámbito a indecencia e a carencia de ética deben cotizar á baixa.

Pero como ata o momento non atopou con quen lle parase os pés, como experta confabuladora segue coa súa espiral de atropelos, antepoñendo desde a escuridade política a súa dinámica de degradación en directa relación de concubinato político coa dirección galega de Podemos, que lonxe de envorcarse en vitalizar o funcionamento dos seus círculos territoriais, actúa contra a decisión soberana das súas bases entregando o seu capital político á piratería de Esquerda Unida, e ese ignominioso desfalco prodúcese porque o figurante Gómez-Reino non pasa de ser un monicreque ao que ela move os fíos, un parvo útil de ingrata recensión para Fene ao trastornar co seu inxustificable impedimento electoral o desenvolvemento dun ambicioso proxecto de futuro para a localidade ao  abortar como " palanganero" o mais completo programa electoral de todos os tempos.

Afirmar por tanto que Podemos Fene non concorre ás eleccións municipais pola presión exercida por Yolanda Díaz, ante a negativa dos feneses a confluír someténdose ás directrices impostas por EU, rexeitamento que utilizou vía baixada de pantalóns de Gómez Reino para que lles prohibise a concorrencia; unha mafiosa determinación que  forneceu efecto  no momento da súa notificación  por conduto regrado, e dicir, catro días despois de solicitar autorización para concorrer en solitario. 

Denegatoria resposta, “argumentada” en  que internamente as candidaturas tiñan que estar presentadas con antelación; unha norma que en ningún momento fóralles comunicada, pero que para mais contradicción  pon ao descuberto   outro flagrante  paradoxo, desde o punto e hora que catro días despois de notificárselles o referido  impedimento , escandalosamente, validábase a candidatura en solitario de Podemos Lugo encabezada curiosamente por José Manuel Pérez Afonso, Josito, membro da dirección galega .e afín á corda  do  Secretario Xeral

Argumentos mais que sobrados, para que pola última Asemblea do Círculo de Fene  en reación se acordase por unanimidade dos asistentes, demandar a dimisión da cúpula Galega de Podemos. Un conflito de posturas irreconciliables, polo que recusan expresamente aos seus membros para que abstéñanse de participar na interpelación e sexa directamente a Comisión de Garantías quen actúe en procedencia.

E despois destes feitos quéixanse  das cloacas..!

Toca reflexión

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

Cando as formacións políticas, non asumen en conciencia que o programa electoral que ofertan en campaña é un contrato de obrigado cumprimento para cos seus electores, ningunha xustificación ampara entón aplicar a «xornada de reflexión».

Aínda cando nun día como hoxe o artigo 53 da Lei Orgánica do Réxime Electoral Xeral  (LOREG), prohibe difundir propaganda ou celebrar actos de campaña, non é menos certo que o sobreentendido desta disciplina legal é en se mesma un completo contrasenso, e o é porque tras o suposto silencio político e mediático que ampara a xornada de reflexión, o verdadeiro suxeito de meditación recae integralmente nos programas electorais das forzas políticas concorrentes, cuxo contido na gran maioría dos casos son referentes de insolvencia, papel mollado que non serve absolutamente para nada pois ao non existir unha regulación sobre estes, calquera pode prometer o que se lle antolle porque os candidatos saben de antemán que se non o cumpre non incorren en infracción legal, e moito menos, contraen responsabilidade de tipo algún.

É por iso que actualmente destinar a véspera electoral para cavilar sobre mitos, mentiras e medias verdades difundidas polas forzas políticas durante a campaña electoral non pasa de ser un completo desvarío, e digo isto sendo observante coas limitacións que para o día impón o marco legal, pero tamén sen temor a que a xente pense mais alá do permitido e cando xa deixou de flotar no aire o cheiro doce de esperanza que corenta e un anos atrás, en coincidente celebración con aquelas primeiras eleccións dunha recentemente nada democracia, que si tiña verdade na alma, abolengo e maior espírito participativo, contra o que agora é un xogo perverso no que sempre gañan os mesmos e a voz de moitos queda  sen expresión

Un modelo caduco que tras a pantalla da clase política, manexan á seu antollo poderosas tramas financeiras sen nome nin rostro de referencia, é dicir, unha perfidia de sistema que permite aos vencedores usufrutuar un suposto mandato popular e onde os candidatos, lonxe de descifrar a mensaxe dos seus respectivos programas, esfórzanse en axitar medos e exorcizar pantasmas, para unha vez alcanzados con malas artes os seus perversos obxectivos, atribuírse o dereito para decidir en nome da maioría, e isto dito en voz alta como descrición da auténtica realidade, a dun modelo decrépito que de inmediato debe ser substituído por algo mellor, deixando de manter a súa prórroga ao amparo de pantomimas e artificios de abstracción.

É mais que evidente que na longa viaxe iniciada desde a transición, a clase política que nos conduciu ata aquí, fíxoo, depositando a soberanía do Estado a prazo fixo en mans da Banca, e tal vínculo de dependencia, por extensión, converteu en refén dos mercados ao conxunto da sociedade, tal é así, que en razón a unha crise deseñada por eles mesmos a cidadanía ao completo, para contentar as súas esixidas apetencias, viuse exposta a unha serie de sacrificios, tendo que renunciar a dereitos sociais, prestacións públicas, rebaixar a calidade do ensino dos seus fillos; véndose obrigados a minar a saúde pública e mesmo permitir que sexa máis fácil despedilos, e todo isto, para non espertar a ira dos mercados que ao parecer resulta ser un conglomerado anónimo imposible de controlar.

Sendo indiscutible por iso, que a democracia representativa neste país é pura entelequia, como pon de manifesto o feito dominante duns mercados financeiros que exercendo de especuladores sen escrúpulos convertéronse nos garfos da inmensa débeda do Estado, para así, impoñer as regras de xogo ao seu antollo, ao non existir nin vontade política para facerlles fronte nin ter coraxe para pararlles os pés e investir a situación,e en lugar de cambiarnos as regras de xogo a nós cambiarllas a eles.

Unha situación por se mesma xa complexa, que alcanza niveis de máxima deterioración polo efecto expansivo da corrupción e a ruindade política.

Ante semellante tesitura é obvio que a verdadeira reflexión está servida, por canto, o cambio de modelo económico que a situación demanda, esixe igualmente un cambio político de primeira magnitude, e para ganduxar ambos os aspectos é imprescindible de partida profundar nesta dualidade, pois non resultaría apropiado afrontar un cambio de modelo produtivo sen librar unha batalla democrática para conseguir unha nova hexemonía política, que desde unha nova orde teña a fortaleza para vencer a forte resistencia dos lobbys de poder e impoña a xerarquía democrática como norma de conduta; pois só desde esa perspectiva poderanse alcanzar os obxectivos previstos, porque suposto contrario, ante o actual baleiro de primacía política, é mais que seguro que as inercias dos poderes fácticos nos volvan empuxar cara ao punto de partida.

En todo caso temos que asumir como propio, que só os países que como expresión da vontade colectiva tomen nas súas mans o futuro, serán capaces de levarlle o pulso á crise

Perversión de PODEMOS en Fene.

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

Mentres unha fenesa de Esquerda Unida, sen primarias e nomeada a dedo capitanea a candidatura de Unidas Podemos en Pontevedra; en Fene, por non tragar coa súa imposición de confluencia, Podemos Galicia aborta a decisión do Circulo local a concorrer aos comicios en solitario.

En Podemos Fene saboréase estes días o resaibo amargo da decepción, pois tras cinco anos de instaurarse na localidade a formación morada os que nos sumamos a ela coa idea de mudar a forma de facer política, nesta antesala dos novos comicios, percibimos, que mais alá da tan traída transversalidade a realidade pinta xusto ao revés, pois á hora da verdade de nada vale o compromiso social coa veciñanza, nin o arduo traballo desenvolto polo círculo local, cando o que impera é a verticalidade e as decisións asemblearias son “ignoradas” para impoñer unilateralmente os malos hábitos e as confabulacións do ” aparataxe” do partido.

O círculo de Podemos en Fene é o único do norte coruñés que se mantén activo desde a súa fundación, aínda cando polo seu espírito crítico foi repudiado e mesmo excluído polos distintos executivos que en substitución conformaron a dirección galega, pola súa neutralidade e tendencia oposta a prácticas de gregarismo coa cúpula, pois desde sempre a súa traxectoria foi manter vivo o espírito orixinal de Podemos, facendo que o circulo como estrutura local de funcionamento, actuase sen contaxio e respondese á esencia democratizadora que deu orixe á súa constitución. 

De tal xeito que todos e todas os/ as compoñentes con espírito construtivo e sen corpiños ideolóxicos envorcámonos en debater, decidir e resolver sobre aspectos esenciais para o benestar colectivo de Fene e as súas xentes como así referendan as múltiples iniciativas, accións e actividades que acompañan o noso percorrido político durante os últimos cinco anos.

O círculo de Fene á marxe da súa demorada validación é con moito unha excepción no ámbito de Galicia, pois lonxe de converterse nunha casca baleira, nunha estrutura con pés de barro, foi capaz de manter viva no tempo a súa operativa funcional e aberta a súa ligazón coa cidadanía ata o punto de converterse nun referente de vangarda política de recoñecida reputación no ámbito municipal e mesmo na comarca.

Por iso é polo que o encontrón dos últimos días cos representantes de Esquerda Unida na localidade, contrariamente á unidade que se proclama, é o fiel reflexo da disparidade existente entre dúas culturas políticas contrapostas, a dun partido pola vella, de rancios hábitos e control estalinista, ou o que é o mesmo o peor PC de todos os tempos, e doutra parte a súa antítese, que representan os que mantemos a esencia do 15 M e a súa vocación transformadora, e por tanto radicalmente opostos á vella política, a exercer o papel de adláteres, e contrarios a que Podemos sexa un calco do seu mal exemplo político.

Risco que vén consumarse ao prosperar a arbitraria actitude de quen pechando o pé de igualdade á a negociación pretende conformar unha confluencia electoral impoñendo as normas e decisións internas do seu propio partido.

Cando a pesar de tan inconciliábel actitude, a dirección de Podemos Galicia resolve ao seu favor impedindo a concorrencia en solitario das súas siglas en Fene, tal dicotomía ademais dun ninguneo aos propios inscritos da localidade non só induce distanciamento social co electorado senón que tal carga de incoherencia, fará que as eleccións do 2019 ao deixar sen efecto as súas previsións programáticas convértanse na necrolóxica de defunción da formación morada na localidade.

Resulta obvio que en todo isto algo non vai ben, e non o vai por variadas razóns, pero esencialmente por non asumir desde a esfera dirixente que no foro municipal a política real debe comezar na base, nos círculos ou asembleas locais, onde os afiliados deben ser os delegados dunha cidadanía cada vez mais informada, e non incorrer no despropósito de seguir a mesma tónica que os partidos da fornada do 78, utilizando estruturas de prestado que mais que deparar funcionalidade, propician a componenda e prestan acubillo a quen á marxe das bases determinaron impoñer a súa pretensión sobre a racionalidade.

O ocorrido en Fene vén confirmar que mais que exercer de vangarda diferenciada, Podemos que irrompeu hai pouco máis de cinco anos no panorama político español como unha «ferramenta de participación cidadá», tras dous anos e medio de crecemento espontáneo, por abandono de funcións, a acelerada desaparición dos seus círculos e alma da organización, xerou unha perda de penetración social e con iso a capacidade de aglutinar o descontento xeneralizado que lle facía radicalmente distinto.

Unha oportunidade aproveitada con tácito consentimento por Esquerda Unidade para na mais miserábel, das súas versións facerse dono da situación e do control orgánico do aparello que arrastra a Podemos a comportarse como partido usual con nulo dominio do seu funcionamento orgánico.

Cada día que pasa Podemos parécese máis ao que detestaba, sumido nunha encrucillada orgánica e ideolóxica, xa nada queda da súa oferta dunha nova forma de idear e practicar a política, polo menos iso denota o fatal e nauseabundo desenlace de Fene.