A Universidade no sumidoiro

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

Cualifican o escándalo Cifuentes como un caso illado, os mesmos que amparan a desigualdade de acceso, a continuidade do depauperado sistema universitario, a inxerencia do sector privado nos seus órganos de decisión, a súa privatización e espolio. É dicir, os menos indicados

Anos atrás o feito de dispoñer dun título universitario era sinónimo de suficiencia e nivel cultural, o que aseguraba ao seu titular futuro laboral para sempre, pero os tempos cambiaron, e actualmente ser un licenciado mais que levar aparellado un pasaporte de futuro é motivo de chanza pública, pois o pergamiño con rúbrica real, salvo puntuais excepcións, deixou de fornecer efectividade no mercado de traballo, motivado maiormente pola desconexión entre o que se imparte na universidade e o que profesionalmente demandan as empresas e o mercado laboral.

Tal disociación fai que máis da metade dos estudantes cun título superior, ao non atopar un emprego adecuado aos seus estudos acaben incorporándose ao circuíto laboral aceptando postos que non esixen ningunha titulación, por iso é polo que aínda tendo o noso país o nivel formativo elevado en comparación coa media europea, teñamos máis universitarios desenvolvendo traballos subestimados e sen cualificación.

Friccións entre a oferta e a demanda inducidas maiormente polo estancamento diverisificador dos sectores produtivos, cuxa situación , provocou un receso a nivel de emprego que impediu adaptar a formación ás cada vez mais escasas expectativas de actividade profesional; un desaxuste extensivo que ocasionou que o talento desperdiciado e a consolidación da xeración perdida fosen conceptos identitarios, e causa a tan comentada inflación dos títulos universitarios.

Por iso é polo que o título universitario que tradicionalmente foi acreditado como o pináculo da vida estudantil e distintivo de instrución profesional, na actual conxuntura aínda cando a obtención do mesmo mantén a consideración de resultado final da educación superior, a peza de papel obtida ao final do proceso deixou de ser sinal de capacidade para o desempeño de actividade laboral; tendo en conta que no marco de a empleabilidad só outórgaselle importancia cando ten o respaldo dunha institución de renome, o referendo de ter cursado (ciclo formativo, grao universitario, e máster…) e variados aspectos mais.

A gran vitoria alcanzada polas familias con menos recursos nas últimas décadas ao lograr con non pouco traballo e sacrificio que os seus fillos accedesen a un nivel de formación universitaria, polas circunstancias expostas, mais que consolidarse tal dinámica a tendencia leva camiño de retroceso, que de materializarse, propiciará que no transcurso dos anos que se aveciñan a formación superior volva estar de novo ao alcance exclusivo das clases podentes.

Polo menos é o que veñen indicar as políticas de recortes e as modificacións habidas no ámbito universitario durante os últimos anos, cuxa repercusión económica por excedida, motivará que deixe de estar ao alcance de calquera sufragarse unha carreira universitaria, e moito mais, se para dar validación de empleabilidad ao título hanse de asumir como engadidos os prohibitivos custos de estudos superiores de acompañamento.

Unha manobra de acoso manexada pola  fabríca educativa en contubernio co mercado laboral coa colaboración do mais reaccionario da esfera política, que ten por finalidade propagar a idea de que sobran universitarios, utilizando a carencia de emprego como argumento coa finalidade de lograr a consumación do seu obxectivo, que non é outro, que expulsar aos estudantes universitario de orixe obreira das aulas para que volva ser o diñeiro quen siga a establecer  as pautas de selección na docencia.

E así nun precarizado mercado de traballo onde cada vez a cabida é mais escasa , o feito de dispoñer de título universitario resulta insuficiente para inserirse no mesmo, ao ser requisito insalvable dispoñer de especialización académica complementaria, unha esixencia que non está ao alcance de todos os petos, e moito menos das familias con menos recursos.

Filtro cada vez mais tupido e mais difícil de superar, que de ningún xeito se pode sortear a través dos préstamos bancarios para o estudo; esa modalidade que vén suplir a unhas bolsas públicas en proceso de extinción, e sinal de confirmación que cos cada vez mais numerosos atrancos só poderá estudar quen teña diñeiro ou posibilidade de endebedarse

A mutación do capitalismo cara á súa fase neoliberal non foi allea aos cambios habidos na universidade, podéndose definir a situación creada pola súa chegada como "época do neoliberalismo académico", onde a clase dirixente afín a tales postulados tenta transformar os campus en foro de dominio reconvertendo o seu labor funcional en reduto formativo das elites sociais da súa esfera política. O caso Cifuentes é só un botón de  mostra.

Extremo que de consolidarse fará que a clase obreira e o mundo universitario circulen cada vez mais afastados  e por camiños diverxentes . A solución está nas urnas.

A república pide paso

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

Este país non sairá  da  encrucillada  sen afronta con convicción, empeño e decisión a substitución integral do actual modelo de Estado, pois   de non tomar a República mudanza  da situación a depreciación democrática farase irreversible.

Desde a aprobación da constitución en decembro de 1978 España é unha Monarquía Parlamentaria na que o rei ostenta a xefatura do Estado aínda que desposuído de todo poder executivo que está conferido ao Presidente do Goberno elixido polo Parlamento, emanado do voto universal, libre, igual, directo e segredo de todos os electores. 

Carácter testemuñal que a converte en referente de disfuncionalidad e fai da súa continuidade un sen sentido, e iso é así por máis que os artífices da súa restauración queiran arroupala de lexitimidade, pois o certo é que o inservible da fórmula monárquica é manifesto e a súa prolongación no tempo é de xeito evidente contraproducente, circunstancia que non fai mais que pronunciar a situación de deterioración, pois na actual conxuntura a monarquía non pasa de ser o inútil símbolo dun país que non cesa de sepultarse no pasado sen trazas de reactivación 

Atrás debe quedar por tanto a falsa mensaxe que atribúe á realeza a instauración do sistema democrático, esa interesada manobra tendente a relacionar o noso marco de liberdades, dereitos, deberes e obrigacións como éxito da coroa, cando o certo é que nada teñen que ver, pois a democracia ensimesma está moi por riba dunha institución efémera, absurda e incongruente como a monarquía. 

Tras corenta anos de complexa pervivencia desde as súas orixes na ditadura franquista, nada beneficioso reportou aos cidadáns do común, a eses que contra vento e marea todos os días sacan este país adiante, contrariamente aos que cos seus excesos e corrupción están a poñer en grave perigo os fundamentos máis elementais do noso sistema democrático,  sendo por iso e pola súa nula achega á boa marcha do país que, aquí e agora, a institución monárquica, ademais de prexudicial resulte totalmente inútil. 

O cuestionamento da monarquía non obedece tan só aos erros e neglixencias cometidas no deseño da súa propia xénese, senón tamén a a combinación de erros institucionais, de condutas inapropiadas e intolerables que subtraeu a súa solvencia e induciu a súa refutación como referente de utilidade política. 

Circunstancia que non só causou a súa propia deterioración, senón que realimentou a convicción política que o réxime republicano é máis apropiado para afrontar a solución dos grandes retos do país. 

A obstinación en prorrogar a continuidade política defendendo o inservible, foi outra das frivolidades que a pesar de entrañar consecuencias funestas non soubo avaliar a Casa Real, tal foi así que desde o mesmo foro chegouse a proclamar que a institución monárquica era un referente de ponderación investido pola cidadanía, a pesar que a instauración e entronización foi determinación exclusiva do ditador, e por tanto, allea á vontade popular. 

Sendo outro despropósito engadido, utilizar o resultado do referendo da Constitución do 78 como argumento de lexitimación, cando todo aquilo transcorreu asimilado a un clima de coacción sociopolítica, carente de garantías democráticas e envolto nun clima de ameazas e retroceso. 

Aspectos todos eles que propiciaron que cada vez sexan mais numerosas as voces que se alzaron a favor de abrir un proceso constituínte e un referendo sobre o modelo de Estado español, onde o pobo poida falar e decidir se quere monarquía ou república. 

Xustificada aspiración partindo da base que o 70% da poboación deste país non tiña idade de votar cando en 1978 aprobouse o contido da actual Constitución, sendo por tanto un debate inevitable que agora rexurdiu, pero sempre estivo aí e que mais que impedimentos precisa de resolución 

Despois do fracaso do modelo que nos conduciu ao actual desastre, non cabe unha segunda Transición, é dicir, facer uns retoques cosméticos da actual Constitución, para blindala en maior medida e así seguir preservando os seus privilexios e beneficios,

Debendo quedar claro .que todo o relacionado coa mesma ,é un todo superado pola cidadanía que farta de ninguneo reclama maior participación na vida política, e esixe poñer fin a un sistema político, corrupto e antidemocrático imposto polas  leis da ditadura franquista e en constante proceso de involución 

Neste 14 de abril, aniversario da proclamación da Segunda República hai motivos mais que sobrados para demandar a súa restauración e non tan só como un simple modelo de Estado, senón como punto de encontro onde a liberdade, igualdade e fraternidade conflúan o prol da convivencia e de consolidación da democracia real. 

Fene : Xuntoiro de tránsfugas e corruptos

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

Sen erradicar da vida política prácticas ilexítimas como o «transfuguismo». resultará imposible vigorizar a democracia, pois mantendo o acceso aberto a quen antepón o seu propio aproveito á defensa do interese xeral, a vía da involución farase endémica.

No coruñés concello de Fene a axitación política fíxose  dona da actualidade, e todo, como consecuencia da Moción de Censura interposta contra o actual alcalde do BNG por quen foi o seu antecesor no cargo e politicamente membro do super - corrupto Partido Popular, que sorprendentemente contou para tal manobra de derrocamento co apoio explícito de dous concelleiros tránsfugas. 

Despois de ser vangarda e referente do municipalismo mais alá dun cuarto de século tras a instauración da democracia, o Concello vive actualmente as horas mais convulsas da súa historia, tal é así, que tras 39 anos de corporacións democráticas, - en segundo intento -  esta é a primeira ocasión que unha Moción de Censura altera o normal funcionamento de a institución municipal fenesa. 

Non debendo estrañar á veciñanza do Concello a súa entrada en escena, considerando os factores de dependencia laboral e económica que acompañan a boa parte dos corporativos promotores da mesma; que coa súa aprobación ademais de ver resoltas as súas limitacións pecuniarias, ven protexido o seu  status e blindada a súa revogación. 

Protección, que anacrónicamente outorga a estes tránsfugas a indemnidade para pasarse de bando e traizoar aos seus electores baixo prezo ou mercé; a teor da feble integridade moral dos seus membros e a súa total ausencia de vocación de servizo público. 

Si alarmante é, deixar de novo o goberno municipal de Fene en mans dos artífices de esnaquizar as institucións coa súa corrupción, moito máis pavoroso resulta comprobar que quen a través da Moción de Censura facilitáronlle ao PP o acceso ao poder, son dous concelleiros que pescaron a súa credencial de representación institucional no caladoiro electoral da esquerda, e que para maior engano, nos comicios municipais ilusionaban á sociedade proclamando aos catro ventos xusto o contrario da felonía que agora viñeron a consumar  

Estou a referirme  aos "zascandiles" de Somos Fene, aos membros daquela candidatura que en campaña electoral en clara alusión ao Alcalde que agora promoven, prometían  rexenerar o ente municipal; e que actualmente polo seu repelente transfuguismo ideolóxico e o radical cambio de parecer resultan non ser de fiar. 

Nun municipio onde continuadamente desde a instauración da democracia a esquerda no seu conxunto sumou máis votos que a dereita, como actualmente segue ocorrendo; por aritmética electoral resulta imposible que un partido como o PP que conta co apoio dun terzo escaso dos votos, tivese  posibilidade algunha de facerse co bastón de mando da alcaldía, a non ser que se impuxese a bastardía política sobre a dinámica democrática, de tal modo que os pactos contra natura e a confluencia de intereses persoais prevalecesen sobre a vontade popular. 

Isto é xusto o que aquí veu acontecer  coa rocambolesca Moción de Censura, secundada desde Somos Fene, utilizando artificios gansteriles, conseguiu que o voto limpo e progresista depositado no seu favor polos electores, se transmutara na emblemática gaivota do PP que agora xa aniña na alcaldía do Concello; un obsceno proceder dos que van á política para lucrarse dela, nunha tentativa máis que evidente de facilitar que a indecencia se apropie da democracia. Un comportamento nauseabundo   e vomitivo

Xa que logo, aos  inimigos da esquerda na localidade non hay que buscalos entre os seus votantes, toda vez  que  o apoio electoral cara ao progresismo mantense inalterable co paso do tempo a pesar da variable  diversidade  das formacións que  conforman  o seu ámbito. 

Onde realmente radica a  descapitalización da esquerda no municipio, é na total ausencia  de  integridade e na falta  de  honradez dunha boa parte do seu sector dirixente, como pon de manifesto  a vendetta consumada por Somos Fene contra a  vontade dos seus enganados electores; como tamén, o implícito apoio do PSOE á Moción de Censura  que sibilinamentre  disfrazou  de abstención buscando gardar as aparencias.

 En contraposición é de salientar á actitude firme e de compromiso co progresismo mostrado por PODEMOS, EU e BNG a través do  rexeitamento da Moción de Censura  e defensa da  continuidade do Goberno  municipal,   o que de seu lles confire por consecuente proceder a autenticidade representativa  de esquerdas

Queda visto por tanto, que  foron os transfugas de Somos Fene    e a falsa esquerda do PSOE, os que  sen fundamento argumental probado, nun Concello con maioría electoral de esquerdas,  regaláronlle   a alcaldía á mafia política  do PP, razón sobrada para desenmascarar entre todos aos membros desta trama de indecentes e aos propios beneficiarios da felonía, coa finalidade de ir limpando o Concello de arribistas, aproveitados e persoeiros sen ética  para exercer a actividade política con integridade e en suxeición á vontade expresada nas urnas polos electores.

Mentres isto non aconteza, a alcaldía usurpada polo "farolas" non deixará de   ser unha apropiación indebida 

O protectorado alemán é Puigmenont

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

Alemaña que en protección dos seus intereses forzou a modificación unilateral do artigo 135 da nosa Constitución, é quen agora aducindo vulneración da mesma, a través da chanceler Merkel, pronúnciase favorable á extradición do President Puigdemont.  

Utilizar a Constitución para colocar fóra de xogo a quen defende a diversidade plurinacional do país, é a práctica usual que os autoproclamados constitucionalistas empregan coa finalidade de recortar espazo aos seus adversarios políticos, especialmente cando os contendentes ostentan a primacía que lles atribúe a condición dun maior referendo electoral.

Tras o feito de establecer un linde entre os constitucionalistas e os que non o son, exista `a perversa intención de excluír do escenario político a quen rexeite "a indisoluble unidade de España", como tamén a aqueles outros que cuestionando a estruturación territorial do Estado e asumindo a súa realidade plurinacional postúlanse en favor do dereito para decidir.

 E todo coa intención de manter intocable a súa percepción da unidade patria, esa singular forma de entender o país de quen tras a súa  limitadísima cultura democrática e a súa visión centralista do poder, son proclives a preservar a continuidade do actual modelo de estado, baseado no unitarismo identitario que ademais de contraproducente e xerador de tensións políticas, é algo que polo seu desaxuste coa realidade xa debese formar parte da nosa historia.

 Actitude distinta manteñen emporiso,  estes patriotas de pacotilla cando quen actúa contra o marco constitucional faio desde a esfera foránea portando credenciais dos mercados financeiros, como así evidencia a reforma do artigo 135 da Constitución que imposta pola chanceler Merkel a través dun trámite exprés, sen consenso social e á marxe da consulta cidadá foi referendada por estes autoproclamados constitucionalistas, que renunciando á defensa do país e das súas xentes optaron por dar prioridade absoluta ao pago dos intereses e o capital da débeda pública das Administracións sobre calquera outra necesidade de gasto. 

Unha reforma que devandito sexa de paso, non só deixou sen efecto as bases e os consensos que acompañaron ao modelo constitucional, senón que a repercusión dos seus efectos alterou o contido da Carta Magna de 1978 ata o extremo de suprimir pola vía do feito todo o relativo ao aspecto social do noso Estado de Dereito,  o que presupuxo de seu o desmantelamento de todo o relacionado co benestar cidadán. 

Non sendo posible na actual conxuntura garantir a súa cobertura, polas eivas do marco constitucional reformado, tendo en conta que a prestación dos dereitos sociais e os dereitos humanos en xeral, son incompatibles coa aplicación das medidas de austeridade coercitivas que establece o modelo político de aplicación.

Impedimento que delata a dobre moral que caracteriza aos membros do autodenominado bloque constitucionalista, no seu intento de patrimonializar a Constitución coa interesada utilización de catro dos seus artigos afíns no  seu contido cos signos de identidade do seu ideario político como son (a unidade da patria e os seus símbolos, o pago da débeda, etc.), ao tempo de mostrar reiteradamente o seu total desinterese en satisfacer o cumprimento dos aspectos relacionados con (as pensións, a sanidade, a educación, a dependencia, a igualdade , o emprego, etc.) . 

Xerando con tal discordancia unha dinámica de permanente infracción, que contrariamente ao trato aplicado disciplinadamente a outros delitos de desaforamento, neste caso a pesar da condición puníbel do seu incumprimento, curiosamente, a transgresión pasa desapercibida á acción da xustiza. 

Engadir a iso que o feito de encartarse ás imposicións da chanceler Merkel e axustar nos substancial nosa Lei de Leis ás súas esixencias, supuxo desde entón renuncia expresa á soberanía económica e a total entrega do Estado aos intereses de Alemaña e dos mercados financeiros, cuxas consecuencias como queda devandito, anularon de facto a totalidade dos dereitos democráticos e sociais. 

Actitude delirante duns políticos que proclamándose constitucionalistas transixiron incluír na referida reforma o punto final ou liquidación do Estado de Dereito. co agravante de facelo actuando contra os propios intereses do país, evitando por todos os medios o debate e a participación cidadá coa planificada intención de eludir a celebración do obrigado referendo.

Un proceder que en razón a iso pode ser cualificado como un acto de alta traizón, por máis que agora tenten escurrir a súa implicación utilizando en comandita neoliberal (PP,PSOE, C` s) a ofensiva represiva e centralizadora en relación co proceso soberanista de Catalunya, para deste xeito evadir toda responsabilidade botándolle ao “ procés” a culpa de todos os males habidos e por haber, transformando aos consellers da Generalitat e ao seu President en chibo expiatorio desta vendetta constitucional sen precedentes.

É por iso que os artífices da España antisocial dando por certo a condición de protectorado xermánico, optasen porque os servizos secretos do país propiciasen que Puigdemont fose detido en Alemaña e non noutro país, ao considerar que a xurisdición alemá polos “favores prestados” podíalles convir máis cara a súa  extradición.

O que non mostran interese algún é extraditar o diñeiro radicado ilegalmente  nos paraísos fiscais, como tampouco, o ingreso en prisión dos corruptos circunscrita á devolución do roubado. 

Por algo será..!!! 

As pedras e o tellado

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

O ataque ao sistema público de pensións é parte da estratexia neoliberal encamiñada ao desmantelamento dos dereitos sociais, non bastando para a súa neutralización coa mobilización cidadá sen forzar á vez o decaemento electoral dos cómplices políticos. 

Aínda cando o domina todo, o neoliberalismo que desde a súa instauración a principios da década dos oitenta ata a actualidade foi quen marcou o rumbo político do país; parece ser ese estraño que pasa inadvertido ou o intruso que a maioría social acepta por inhibición, descoñecendo o seu verdadeiro significado e a perniciosa afección dos seus efectos, e todo, por ser esta unha ideoloxía sobre a que todo o mundo opina pero que moi poucos logran comprender o alcance do seu impacto. 

O feito que a súa entrada en escena fose posterior á aprobación da Constitución do 78 fixo que paulatinamente o catálogo de dereitos sociais que establece o seu texto escrito foi incumprido ata a súa total prescrición, facendo que por iso mudase o seu etiquetado  do avance ao retroceso, tendo en conta que ao introducir desde a oligarquía financeira preceptos contrapostos  cos seus principios inspiradores, non só invalidáronse os efecto da mesma como referente dos valores e dereitos democráticos e sociais, senón que con iso, consagrouse de facto o neoliberalismo, convertendo o seu ideario en modelo de referencia do facer político e da programación económica do país. 

Nacía así a España subsidiaria, que é a que actualmente temos, cuxa imaxe se corresponde cun Estado descapitalizado da súa propia natureza, das súas regras de convivencia e renuncia expresa ao desempeño de toda función económica e produtiva por anómalo traspaso dos seus labores e atribucións á xerarquía dos mercados e ao capital privado, coa finalidade de facilitar o arraigamento do modelo de desenvolvemento neoliberal que tantos estragos leva causado no interese xeral desde as orixes da súa instauración, pero non só no relativo á esfera económica, senón tamén pola interesada promoción política cara ao neoconservadurismo. 

Coa afronta engadida que a transmisión do público a mans privadas, contra todo prognóstico mantivo viva a obrigación do Estado para responder polos problemas que o propio mercado causaba no desempeño da súa xestión diferida, como puxo de manifesto a realidade dos feitos, e vaia por diante  como testemuña o proceso de rescate bancario que houbo de ser sufragado integramente polas arcas públicas sen reparación en retorno do dano causado. 

As adhesións que facilitaron a implantación do neoliberalismo proviñeron en todo momento da dupla bipartidista que desde o ano 82 ata a actualidade alternáronse constantemente no poder, é dicir o PSOE e o PP, que a pesar de simular a condición de adversarios, en todo momento sostiveron unha unidade táctica defendendo como real unha democracia de aparencia á vez de mostrar sen fisuras o seu apoio incondicional ao discurso neoliberal e non só no que ao plano económico refírese senón por extensión á totalidade de restricións sociais de aplicación. 

E aínda sabendo que a lexitimidade que estaban a outorgar era contraria ao mandato da súa representación popular. non tiveron reparo en burlar ao electorado para asumir como propio o ditado das esferas opacas dos mercados financeiros aceptando con iso as consígnas de quen desde a súa prepotencia financeira se arrogan a condición de amos reais do poder. 

Cando o resultado da súa aplicación ademais de contraproducente é catastrófico, resulta absurdo manter a aplicación desta doutrina que ademais de favorecer a uns poucos a expensas da maioría non fai máis que conducir á economía, á política e á cidadanía en dirección cara ao caos.

Pero aínda sendo o neoliberalismo a raíz ideolóxica de todos os nosos problemas e quedando probado no 2008 o fracaso das súas formulacións, o cento é, que sen tomar conciencia o electorado dos seus prexuízos, antóllase farto difícil a súa erradicación. 

Pois só derrotando nas urnas ás forzas políticas que o sustentan lograrase apartar ás oligarquías do control executivo do país, e con iso, establecer propostas económicas sustentables á marxe desas mafias oligarcas, tendo en conta que non basta con alcanzar a súa capitulación, senón que deben formularse en paralelo solucións congruentes, é dicir, un sistema alternativo en consonancia coas esixencias dos novos tempos e as xustas demandas da sociedade. 

Caso contrario, de manter a tónica actual tentando paliar a crise co receitario neoliberal, sobra dicir que polo retroceso inducido a situación dos dereitos e garantías sociais da cidadanía manterán cada vez mais similitude con os existentes na antesala da Transición. 

Sobra dicir que coa súa aplicación non só se transgrediron a totalidade dos dereitos fundamentais contidos na Constitución, senón que ademais deixouse sen efecto o deber constitucional do Estado de promover condicións favorables para o progreso social e económico, o que vén sentenciar que a prórroga do actual modelo fará que o empeoramento das condicións de vida vaia en ascenso.

Por iso é polo que todo voto emitido en favor do triunvirato neoliberal que conforma o PP, PSOE e C` s, polo seu impedimento a todo cambio de rumbo, convértase nun despropósito semellante a tirar pedras contra o propio tellado. 

Si hai diñeiro

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

Enxalzar o crecemento económico e ao tempo minguar poder adquisitivo ás prestacións dos pensionistas, é recoñecer a nula autoridade que ten o PP sobre a economía do país, que coa súa compracencia desempeña en exclusiva a oligarquía financeira

Os grupos de presión económica nun afán de dominio global non se conforman con influír sobre o poder Executivo, senón que optan por tomar directamente o poder político infiltrando a colaboradores da súa corda na órbita dos ámbitos de decisión, para así facer posible que o contrabando financeiro fágase dono da situación posibilitando con iso que a economía especulativa tome primacía sobre a economía produtiva e impedindo así todo impulso dinamizador cara a un modelo de desenvolvemento estable e compensado. 

A compracencia do PP e a súa resolta lealdade para con estes emisarios das altas finanzas que actúan en detrimento dos dereitos da cidadanía, constátao a súa incondicional adhesión ás súas prácticas, o seu consentimento coa desvalorización democrática e a súa conivencia coas dinámicas do credo neoliberal que caracterizan o seu facer político

 Se a iso engadimos que a súa implicación coa corrupción garda mais analoxía coas prácticas dunha asociación para delinquir que cos seus propios obxectivos estatutarios, a ninguén debe estrañar , que a súa integridade brille pola ausencia , e que por tanto resulten ser os directos responsables da fractura do sistema, da decadencia institucional e da situación de degradación que padece o país. 

Para maior abundamiento, nula fiabilidade pódeselle outorgar por tanto a quen a pesar do seu posicionamento e implicación non repara en enganar aos cidadáns nas campañas electorais con formulacións falsas e promesas que de antemán sabe que non cumprirá 

Dinámica carente de toda ética, propia dos adictos á mentira e habitual en quen nin sente estima, nin o mínimo respecto pola democracia, aqueles que non reparan en traizoar a confianza dos electores, ao só obxecto, de satisfacer como única meta a súa desmedida ambición por instalarse no poder. 

Non cabendo por tanto máis subterfuxios, pois o certo é que a quebra do noso modelo de convivencia non obedece a unha situación accidental, senón que a xulgar polas políticas de recortes e austeridade defendidas polo PP, o seu proceder atende a unha estratexia planificada, que ante a disxuntiva dun desenlace inclínase por abolir a democracia para facilitar o rescate dun capitalismo regresivo e autoritario 

E todo, porque o neoliberalismo que guía o facer político de M. Rajoy é en si mesmo a base argumental de tal tendencia. 

A ninguén debe estrañar que tras décadas de singradura neoliberal o resultado dos axustes sexa demoledor para as clases traballadoras e populares quen en razón á súa vixencia ven diminuídas a súa rendas do traballo, precarizados os seus dereitos e coartado o seu ascenso social, como consecuencia da negativa dese poder económico a contribuír debidamente coas arcas públicas e cos gastos comúns; optando en alianza co PP en converter a crise económica nunha crise de dereitos, e en consecuencia, nunha ameaza para a dimensión emancipadora da democracia como ou evidencia a realidade do país. 

É por iso que cando o Presidente do Goberno di que non hai diñeiro para afrontar unha subida racional das pensións, con tan extravagante afirmación o que verdadeiramente está a comunicar é que a súa preferencia política non está orientada a satisfacer de ningún xeito o ascenso social da cidadanía senón en garantir a estabilidade e os desmedidos beneficios dos seus aliados que non son outros que esas elites financeiras e empresariais. 

Iso vén delatar que os mesmos que nos conduciron á crise económica manteñen o seu empeño en utilizar a mesma matriz para impoñer políticas impopulares, aplicando idénticas prácticas e coa pretensión de seguir repercutindo á sociedade a cuantiosa factura da corrupción política así como os desmáns financeiros da oligarquía neoliberal.

Desde que Rajoy tomou posesión de a presidencia do Goberno o quebranto causado ás arcas públicas pola corrupción e o rescate bancario supuxo un impacto de 588.000 millóns de euros, unha descomunal contía que en resarcimento foi repercutida en minoración da prestación de políticas sociais, algo inaudito e falto de todo código ético ao estar probado que a formación que dirixe M. Rajoy é o primeiro partido imputado na democracia por financiamento ilegal, como tamén que a sede oficial da devandita organización en Xénova 13 e por tanto a súa residencia política foi reformada integralmente utilizando diñeiro negro para o seu financiamento 

Pola súa traxectoria de turbias connotacións cos poderes fáticos e o seu distanciamento dos principios democráticos, resulta obvio que quen desde a Presidencia do Goberno conduciunos ao actual desastre, e utilizando o mesmo repertorio de despropósitos insiste en facer política ás costas da xente, poida que sexa o colaborador ideal para os mercados financeiros, pero nunca o chamado a cumprir a función executiva que o país necesita para endereitar o seu rumbo, rescatar a democracia real, reconciliarse coa cidadanía e resolver o acumulado das súas problemáticas.

E isto é o que deben saber os directos afectados, para en boa lóxica procedan en consecuencia. 

Que non enmudeza a rúa

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

Desde a súa instauración, o capitalismo neoliberal actuou como dispositivo de opresión contra as mulleres, pois as políticas de austeridade foron especialmente devastadoras para a súa causa, e seguirán  a selo se o colectivo desiste en dar continuidade á mobilización social e ao cambio político que a situación require

Cando deixamos atrás o 8M e as xustas reivindicacións das feministas demandando igualdade de dereitos, non é un home casualmente senón outra muller quen tras doce anos no poder, de novo, volve tomar as rendas da Cancillería teutoa e do mantemento da hexemonía dunha Alemaña que manda absolutamente nesa Europa cada vez máis desigual polos efectos da doutrina neoliberal que ela defende enerxicamente, do mesmo xeito que as lacerantes e inexorables medidas de acompañamento.

Percepción que desde a periferia da UE a masa progresista ve con desagrado, aínda que desde a apreciación teutoa fan unha lectura máis permisiva, a preconizada polo “feminismo varonil”, onde as mulleres que desempeñan funcións políticas relevantes multiplícanse, aínda que, asumindo ao sentir proclamado pola súa mentora, é dicir, sendo expresamente adeptas á promoción e consolidación do neolibralismo doctrinal en aberta ofensiva contra o “feminismo xenérico” defensor da universalidade dos dereitos civís e do benestar social. 

Se as integrantes do feminismo de vangarda buscan ser recoñecidas, non poden pasar por alto o atroz asalto que exerce o neoliberalismo sobre a democracia, nin tampouco deben esquecer que o capitalismo neoliberal é sen ningún xénero de dúbida o dispositivo de maior opresión para o seu xénero, pois as políticas de austeridade que caracterizan a operativa da devandita ideoloxía aínda prexudicando xenericamente á clase traballadora sen distinción de sexo, resulta unha obviedade  concluír que a repercusión política do seu impacto empobrece e subxuga en maior medida ás mulleres que aos homes. 

Ese exceso de afección feminina vén inducido porque a precariedade é en si mesmo o factor determinante da supervivencia do novo capitalismo neoliberal sustentado por un mercado laboral de perfil flexible e salarios de miseria que de xeito evidente ten rostro de muller e non por casualidade , por iso é polo que toda estratexia de defensa deba estar dirixida a combater as políticas neoliberais xa sexan de etiqueta patriarcal ou as impulsadas actualmente desde Alemaña para o conxunto dos países da Unión, que como xa queda referido, imparte con man de ferro a Chanceler Merkel auxiliada no seu quefacer por o seu séquito xermánico do “feminismo varonil” .

É por iso que posicionarse públicamente a favor da igualdade de xénero e defender á vez as teses do neoliberalismo, sexa unha actitude de hipocrisía política sen precedentes, ao non resultar congruente secundar a continuidade dun sistema de explotación e ao mesmo tempo decantarse a favor dos prexudicados pola súa aplicación. 

Quen se nega a recoñecer  a asistencia de  e simulación da realidade, máis que manifestar a súa disposición para plantar batalla en defensa das  demandas do colectivo que din defender , están a optar por establecer conciliación entre explotadores e oprimidos, e actitudes tan contraditorias restan toda fiabilidade política aos seus promotores. 

Mal irán as cousas se o movemento de liberación das mulleres sóltase da man da democracia participativa e da solidariedade social para enredarse nunha relación de intereses, pois de facelo pasarían a exercer a función de criada a soldo do neoliberalismo, prestándose con iso á desregulación financeira e a neoliberalización da economía, consumando con iso un feminismo de mulleres privilexiadas e elitistas contra o resto do colectivo feminino, nunha actitude de correspondencia coas directrices marcada desde Berlín pola máis poderosa muller sobre a face da terra e indiscutible protectora e líder europea do neoliberalismo austericida. 

Lonxe de aspectos positivos, o modelo neoliberal ou fundamentalismo de mercado cociñado nos fogóns da Troika, a través das súas "políticas de xenocidio", non fai máis que xerar repercusións danosas nas condicións de vida dos países da Europa periférica como así veñen indicar os efectos producidos pola perda de dereitos laborais e sociais, a demoledora diminución do emprego, a exclusión social e o aumento da pobreza, contraproducente repercusión que non só limita a obtención das aspiracións igualitarias do feminismo senón que reproduce a opresión de xénero e a servidume neoliberal.

Máis aló da teoría do patriarcado, é Ángela Merkel "a raíña sen coroa de Europa", quen desde a súa radical defensa de neoliberalismo, coas súas prácticas políticas está impedindo a creación dun espazo para a radicación do feminismo igualitario. como así o avala a súa permanente negativa a identificarse co mesmo. 

E iso é así, aínda cando na súa intención de gardar as aparencias faga chiscadelas ao feminismo no Día Internacional da Muller anunciando a incorporación de máis mulleres na conformación do novo Goberno alemán. 

Sinfonía neoliberal de M.Rajoy

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

España vive un avatar político sen precedente, ata o extremo que para afianzar o neoliberalismo suspendéronse de facto aspectos esenciais da Constitución, e todo, á marxe dunha cidadanía expropiada do seu poder constituínte e unha soberanía popular convertida en mera retórica

O Partido Popular persistindo na súa dinámica de manipulación, asocia interesadamente a taxa de crecemento coa saúde económica do país, a sabendas que o seu índice non garda relación de correspondencia co desenvolvemento funcional da nosa democracia, pois resulta evidente que os rendementos xerados pola situación de bonanza que preconizan, en nada reverten en aspectos como a educación a sanidade pública, nin por conseguinte en melloras sociais e de benestar da cidadanía, é dicir, o crecemento económico español do que alardea o Presidente Rajoy máis que reportar melloras no desenvolvemento social acentuou a súa deterioración.

 A ninguén debese resultar sorpresiva esta tendencia cara á involución, de ter presente que a oligarquía logrou desde moito tempo atrás que os seus intereses convertésense nos preferentes do Estado, e iso, porque os grupos de poder económico apropiáronse da clase política - salvo de contadas excepcións - utilizando o resorte da corrupción como divisa de pago de tan degradante transacción.

Sobra dicir por tanto que a soberanía popular que teoricamente sustentaba o modelo democrático urdido na Transición foi progresivamente suplantado polos grandes oligopolios, sendo na actualidade eses poderes fácticos quen en realidade toman as decisións fundamentais e fixan as liñas de actuación convertendo dese modo a os teóricos órganos de representación cidadá en meras comparsas de ratificación dos seus intereses. 

E o que é peor, coa participación cómplice de quen non exercendo como tal , seguen arrogándose a condición de representantes da vontade popular e referendando desde a súa deslealdade os excesos perpetrados por esta elite de traficantes do alleo, ao revestir os seus actos de lexitimación a través dunha lexislación formatada  a medida, á que logo, para maior empaquetado acuñan con sinal de economía de mercado.

Xa está ben por tanto de simulacros, non cabe que os artífices materiais da crise eríxanse agora en redentores tentando converter os indicios de crecemento económico nun fetiche ao que hai que render acatamento , pois por máis que o PP pretenda utilizar politicamente este patrón como referente da súa xestión, cando é unha pequena minoría quen toma rendemento do rexurdir económico mentres que o resto segue igual ou empeora, folga a utilización de altanerías propagandísticos.

Cando para medir o valor da economía, están a destruírse moitos factores que contribúen ao benestar humano, a utilización da devandita acepción en positivo resulta ademais de insolente unha broma de mal gusto totalmente inadecuada.

 O que aquí estase a dar  é unha adulteración planificada da realidade, onde a clase política gobernante utilizando a terxiversación estatística e a mass media da súa corda, dedícase a difundir enganosamente datos que difiren da realidade en aspectos tales como o incremento do PIB, o emprego xerado , a redución da taxa de paro, etc, coa única finalidade de crear unha realidade virtual da situación do país a través de " datos macro" ao só obxecto de configurar unha prosperidade artificiosa, e con iso facer crer que a estabilidade da nosa economía é incuestionable. 

A xulgar por tal actitude, do que se trata é de marear a perdiz, é decir, manter a indefinición para burlar a realidade e así seguir sostendo a falacia que a nosa economía está a crecer de forma sostida; aínda cando, aspectos como os inusitados índices de pobreza, a precariedade no emprego, a redución das pensións, a desprotección dos traballadores autónomos e as dinámicas de estraperlo na educación e a sanidade fagan que teñamos que encararnos a ese espello que desde as filas do PP non queren que nos miremos para que a farsa continúe . 

Este Goberno coa súa dinámica política e a súa marcada relación de dependencia dos mercados financeiros, deu mostras sobradas da súa falta de vontade para lograr que España funcione de forma debida e para instaurar un vínculo efectivo entre crecemento económico e progreso social, e este exercicio de negación non é froito da casualidade senón do obxectivo político que desde sempre sostiveron os gobernos do Partido Popular, en liña a impoñer a integración do país na orde neoliberal.

Por iso é polo que a única intención do Goberno de Mariano Rajoy é conducirnos coas súas prácticas cara á consolidación dunha democracia oligárquica de trazo estrutural marcadamente anti-social, cuxa finalidade comporta en si mesmo a sanción legal dun modelo de redistribución da riqueza anacrónico, onde a cidadanía desposuída da mesma véxase compeleda a sustentar o proceso de acumulación e concentración de capital nas mans duns poucos. 

Ante tan dramática realidade, marcadamente perniciosa para a cidadanía, os "duros axustes " do Partido Popular non fan máis que agravar a situación, que lonxe de resolverse vén acentuarse pola presión de tiranía dos especuladores do mercado e a complicidade duns políticos sen principios nin conviccións, non quedando por iso outro remedio, que actuar en defensa propia e iniciando en réplica un proceso de loita e de mobilización colectiva da sociedade civil. 

O PP e a peste neoliberal

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

Contra o endurecemento das políticas de recortes e a supresión de dereitos e liberdades que baixo a batuta do neoliberalismo interpreta a sinfónica de Rajoy, a única ferramenta efectiva para neutralizar o alcance dos seus efectos colaterais pasa pola mobilización permanente da sociedade civil.

Cando a finais da década dos 70 nun arrebato de intrepidez desertaba da clandestinidade para despregar uns pósteres de emblemáticos antifascistas, non só estaba a reivindicar o recoñecemento á memoria daqueles loitadores senón que con tal proceder expresaba o dereito para manifestalo, a dicilo sen molestias e no contexto dun exercicio de oposición ao totalitarismo do réxime e como único atallo posible naquel complexo momento histórico de loitar pola liberdade de expresión, ao entender que sen conquistar ese obxectivo sería imposible desempeñar a liberdade de pensamento e por tanto lograr a instauración dunha democracia real e efectiva. 

Con todo, o que ocorreu naquel período, máis aló da edulcorada visión da transición modélica que nos venderon, foi o tránsito dunha ditadura consolidada cara a unha democracia efémera, de tal modo que ao non mediar ruptura, os poderes fácticos que instauraran e mantiveran durante corenta anos o réxime franquista, preservaron na nova etapa a súa continuidade no control do poder e do aparello do Estado, circunstancia que posibilitou que a reminiscencia pola ditadura e os seus hábitos mantivésese activa como tarefa da súa acción política.

 Así o revelan as mostras de involución que actualmente por inestabilidade política acenden todas as alarmas, para lembrarnos unha vez máis que a batalla pola liberdade de expresión nunca está definitivamente gañada, porque entre outros propósitos, a súa tarefa ademais de afianzar un marco de relación democrática debe evitar todo intento de regresión. 

Desde o constitucionalismo de boca para fóra a ofensiva desatada polo PP criminalizando a quen defende políticas contrarias ás súas, fai que no noso país defender o estado de dereito con maiúsculas tome a condición de exercicio de alto risco.

Aínda que tal extremo tampouco debe sorprender en demasía, pois resulta de sobras coñecido que neste país aos membros da dereita estórballe a democracia, resultando probada tal percepción ao actuar asiduamente como nostálxicos do franquismo sociolóxico, aos que non lles gusta o máis mínimo a xente nas rúas protestando e exercendo os seus dereitos, á que contrarrestan trastornando o marco de liberdades ao só obxecto de anular función opositora para poder así consumar a súa verdadeira finalidade que non é outra que prorrogar sen escollos a súa estancia no poder.

A perda de calidade democrática que actualmente arrasa o país leva camiño de conducirnos cara a unha radicalización do autoritarismo institucional e non tan só pola orixe franquista dos membros do actual Executivo, senón tamén polo factor engadido que representa a súa condición neoliberal; tendo en conta que esta ideoloxía en se mesma tende ao autoritarismo pola súa propia idiosincrasia, pois o obxectivo do poder financeiro que é realmente quen manexa os fíos do sistema tende a instaurar unha nova orde autoritaria orientada a distorsionar a vontade política da cidadanía, baleirar de esencia a democracia e servirse dos acólitos políticos en propio beneficio. 

O neoliberalismo desde a situación preferente que lle reporta o feito de controlar os medios de comunicación masiva desde onde manipular e falsear a realidade, o dominio de armazón económico financeiro e o manexo do Goberno, é quen desde a trastenda do poder está a marcar o guión da operativa levada a termo en materia de "recortes" de dereitos civís e liberdades, é dicir, o artífice efectivo da instauración do autoritarismo de novo cuño que maquillado para a ocasión tentan facer pasar por unha democracia real e integaradora. 

Por máis voltas que queiran darlle, o certo é que o neoliberalismo é totalmente incompatible coa democracia, e cos dereitos da cidadanía e oposto inclusive aos principios que presidiron a Transición. 

Circunstancia que o Presidente Rajoy como exercente de oficio négase a asumir a pesar do fracaso colleitado e do malestar causado á poboación coas políticas de austeridade e demais atrocidades antisociais de aplicación, aínda cando non existe xustificación argumental para dar continuidade ao actual “Estado mínimo e de centralidade de mercado” que sustenta o tradicionalismo político a costa cernar en balde dereitos e liberdades á cidadanía. 

A era neoliberal resultou ser a do esgotamento da racionalidade, referencia expresa do politicamente inservible e argumentación sobrada para afrontar formas alternativas de Estado, de sistemas políticos e de representación política, que en dirección contraria ao ata agora percorrido establezan novas pautas de comportamento e de restitución os dereitos e liberdades transgredidas.

 Ese que non outro debe ser o obxectivo para cumprir e o compromiso de todo demócrata

Estou a falar de Fene

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

Fene que chegou  ser referente mundial do sector naval , paradigma global de dinamismo industrial e do ascenso social sustentable, pasou do apoxeo ao declive, sen que tras catro décadas os artífices políticos do desastre fixesen o mínimo xesto en favor da súa reactivación efectiva.

Que o emprego, a poboación e a economía están intimamente ligados. é unha realidade que no concello de Fene coñecemos perfectamente desde moito tempo atrás, e iso como consecuencia dos dramáticos avatares sufridos polo municipio a principios da década dos 80 que derivaron na destrución do que foi ata entón o seu cardinal sector produtivo, e á vez arranque da súa evolución anterior.

Compre  referir que desde a década dos anos 60 do século pasado favorecido polo auxe do seu emerxente sector naval, o Concello, experimentou unha evolución demográfica alcista cuxa tendencia se mantivo durante un período de case vinte anos, e cuxa culminación, ten  de fixarse no ano 1986 por ser este o momento que duplicando case os habitantes de principios do período, a poboación municipal aproximouse aos 16000 habitantes.

 Un referente de esplendor sen parangón, que paradoxalmente, pasado o tempo transformouse en punto de inflexión e inicio do seu decaemento, como consecuencia da imposta reconversión da súa esencial actividade produtiva, que motivou desde o primeiro instante que o concello perdese un 14% do seu censo de poboación ata situarse nos seus actuais 13.110 habitantes, unha contía en clave descendente, e de partida, sen perspectivas de recuperación.

O desmantelamento do estaleiro Astano e os efectos colaterais inducidos,  fixo que aspectos como a mobilidade xeográfica dos seus excedentes e a masiva perda de emprego desatase unha persistente tendencia á baixa demográfica ata o extremo de levar o seu censo municipal a unha poboación inferior á existente corenta anos atrás.

Para maior complexidade, as previsións que barallan os máis reputados demógrafos máis que indicar un cambio de traxectoria en positivo son para botarse a tremer, tendo en conta que as mesmas veñen revelar que o peor aínda está por chegar; e a pesar de tan desalentadoras expectativas, o certo é que ante tal conxuntura ninguén fai nada por poñer remedio ao problema.

Tal é o deixamento, que nin se elaboran diagnósticos, nin se revisa o planeamento  xenuíno, e por tanto tampouco se aplican terapias para cambiar o rumbo da situación.

Aspectos indicativos do desinterese xeneralizado sobre o particular, e moi especialmente, da total despreocupación por establecer de forma responsable un gran pacto político e social dirixido a combater tan prexudicial fenómeno, e impedir con iso que a demora na toma de solucións converta a cuestión en irreversible.

 Se así non fóra, a diminución demográfica que está a causar no devir municipal a interminable crise industrial, de ningún xeito tería maiores efectos nin tan impactante significación estatística de mediar un mínimo de predisposición política para a súa resolución, pois Fene é máis que ningún outro, o concello do ámbito territorial galego que reúne as mellores condicións para a súa reactivación, polo menos iso indica o feito de ter un 5,5% da súa superficie total clasificada como solo industrial consolidado, con vantaxosa localización estratéxica como achega dinamizadora e optima condición para cumprir a función de enclave industrial de referencia.

Oferta de solo que facilita a instalación ou diversificación de novas actividades económicas, e con iso a reactivación municipal; pero se aínda así se mantén idéntica tónica, entón debe resultar obvio que non é a planificación territorial o que falla, senón que o mal do noso estancamento hai que buscalo exclusivamente na apatía institucional causada polo comportamento dunha clase política de minguada capacidade executiva e sen a mínima predisposición por reconquistar e vitalizar o tecido produtivo, a pesar dos pernicioso efectos que a súa indolencia induce no futuro do concello e das súas xentes.

Agora ben, en tanto se manteña infrautilizada e cativa a ampla bolsa de solo industrial ocioso de titularidade pública e as decisións políticas sigan a depender  dos mesmos de sempre, resultará imposible que Fene poida tirar rendibilidade das súas potencialidades endóxenas, por ser tales límites os obstáculos que impiden consumar unha reindustrialización acorde á demanda.

Xa que logo, de persistir nesta tónica folga dicir que será materialmente imposible xerar emprego,  e sen alcanzar este obxectivo por mais expectativas vantaxosas que se difundan, resultará totalmente inviable calquera intento de recuperación a nivel demográfico;  impedindo con iso toda probabilidade para que quen vive en Fene teñan garantía de futuro e poidan botar raíces na súa localidade.

Mal imos por iso, se ao xa referido engadimos a revolta desencadeada recentemente polos gregarios locais do PP e o PSOE, quen despois de ter actuado  como cómplices do proceso, agora de novo en comandita, tentan o asalto á Alcaldía vía Moción de Censura, coa única finalidade de facerse co poder municipal para desde alí neutralizar toda reivindicación orientada á reactivación industrial do Concello

Por iso, a expurga destes políticos municipais debe ser entendida como unha esixencia terminante…!!!!