Fene, desordenado e sen solución

 PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

Transparencia, participación  e bo goberno son termos asiduos de campaña  electoral, pero xusto a   antítese cos  9 anos que leva  o Concello de Fene coa Revisión do seu Plan Xeral, que a pesar de tan excedida temporalidade  mantense  en invariable  empantanamento

Por que  o seu contido afecta directamente  á totalidade dos veciños  do termo   municipal, estes debesen  saber  basicamente  que un Plan Xeral de Ordenación Municipal (PXOM) é un instrumento  para ordenar espacial, temporal e cuantitativamente as accións dos axentes públicos e privados que interveñen na construción e desenvolvemento do municipio.

Determinacións  que deben  responder en todo caso a decisións  presididas  por unha orde  e unha norma previamente establecida con participación colectiva, pois para facer posible a  xestión do seu contido, ademais dos axentes políticos a implicación e participación  dos cidadáns  como  directos interesados   debe estar garantida.

A conveniencia de resolver a problemática territorial partindo do coñecemento exhaustivo da realidade urbana é incuestionable, especialmente  cando a  situación socio económica e demográfica   entra en recesión, pois  en épocas de crises como a  presente a planificación faise máis necesaria como ferramenta coa que  mellorar a calidade de vida na cidade e poder  utilizar máis  racionalmente todos os recursos urbanos e naturais, así como  a posta en execución de solucións efectivas, capaces de resolver a problemática  xerada.

Esa traxectoria foi a que o  Concello de Fene debeu ter seguido cando no ano 2009   sacou a licitación os traballos de Revisión do seu plan xenuíno, cuxo calendario de redacción  a pesar de estar  establecido a unha  temporalidade  de 32 meses, resulta que cando imos camiño da década,  os responsables  da  administración municipal  teñen paralizado de facto  o expediente  en cuestión facendo  que a situación se manteña  en ser, aínda tratándose dun documento esencial porque a súa finalidade estaba chamada a deseñar a constitución urbanística do  seu modelo  espacial acorde á nosa  realidade  presente,  e determinante,  de como desenvolver o noso futuro como pobo.

O certo foi  que  esta « parálise  endémica” de identificada autoría política conduciunos cara a un retroceso municipal irreversible e de lesivas consecuencias para o porvir dos feneses; pois o feito de non dispoñer  dun plan adecuado á posta  en práctica  de actuacións estratéxicas que son clave para lograr obxectivos e solucións alternativas,   fai inviable  todo intento de reactivación e de cambio, ao impedir formalizar unha ordenación efectiva do municipio.

Cando os politicamente responsables   de fixar  a ordenación do territorio,  máis aló de afrontar as súas obrigacións,  fan caso omiso do  seu deber, e lonxe de asumir a Revisión do plan vixente como única solución  para alcanzar uns obxectivos  máis reais e executables, coa súa pasividade deciden prorrogar a inseguridade xurídica  que induce   a utilización  do trasnoitado, obsoleto e devaluado  texto urbanístico   vixente,  coa súa  censurable actitude  están a provocar a propio intento a paralización da actividade urbanística,  forzando así   a  “mortalidade do Plan Xeral”. Iso polo menos é o que cabe  deducir  en razón á  contundencia dos feitos.

A excedida  duración da Revisión de PXOM de Fene  e a súa  paralización encuberto,  pon de manifesto  a ostensible insolvencia política dos concelleiros responsables  da situación, pois aínda cando a súa elaboración técnica recae no equipo redactor designado no concurso público de adxudicación,    é o propio  Concello como institución  o promotor responsable de ditar as bases do modelo elixido para o futuro do territorio municipal.

Devandito isto, é obrigado referir  o despropósito  engadido  de quen negando o establecido no  Regulamento de Planeamento  da Lei do Solo , fai caso omiso dos documentos  que deben conformar a Revisión   e o carácter  regrado  dos mesmos,   optando  pola arbitrariedade  de atribuírse cometidos á marxe de tal  disciplina legal. Sendo escandaloso por iso, escoitar  as propagandistas "rebaixas fiscais" anunciadas aos catro ventos pola actual  Concelleira de Facenda,  cando toda determinación sobre o particular, debe estar suxeita ás estipulacións establecidas  no  Estudo Económico Financeiro e o Programa de Actuación  do PXOM.

Documentos que deben conter unha  avaliación económica estruturada e especificada, que de xeito evidente  condicionará  o relato numérico  da Facenda   Municipal; algo que  polo visto  parece descoñecer  totalmente  a   ocorrente concelleira do PP responsable da área.

É por iso, que todo  aquel que  en desempeño do seu cargo non conseguiu facer do urbanismo a ferramenta para transformar o Concello,  máis aló de seguir  parasitando na institución, o seu, é que poña  fin a súa parca capacidade na  xestión do goberno local, e en substitución facilite o acceso un verdadeiro equipo de dirección  política.

A degradante  situación  así o demanda!

A resposta do silencio

 PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

Tras a inactividade con que tantas veces conclúen os procedementos iniciados a instancia dos cidadáns, está o nepotismo institucional dos cargos de confianza e a descapitalización que tal práctica produce no facer funcionarial, sendo a reversión da situación a única fórmula de solución

Velar que a relación entre cidadáns e administración fose o máis xusta, ecuánime e proporcional posible foi un dos obxectivos perseguidos pola lexislación, polo menos iso apuntaba o contido da Lei 30/1992 ( LRXPAC) reguladora de tal vínculo, pero o certo foi que aquel texto legal e posteriores reformas, na súa aplicación, lonxe de fornecer o efecto previsto prorrogou os malos hábitos do pasado facendo que os establecidos conceptos de axilidade , eficiencia e proximidade ao cidadán quedasen nun todo testemuñal.

Tal é así, que modificacións substanciais como a referida ao silencio administrativo, aínda cando o texto legal establece que o cidadán debe obter unha resposta, tanto positiva como negativa daquilo que requirise á Administración, .o cada vez mais usual é que tal obrigación non se cumpra e que co seu mutismo os entes públicos con mais frecuencia que a que debesen, co seu deixamento causen situacións de indefensión aos administrados.

Ese escamoteo en garantir aos particulares a defensa dos seus dereitos condúcelles á complexidade xurídica , producíndose na maioría dos casos pola falta de medios técnicos e humanos da Administración; unha carencia que ademais de retardar os prazos de resposta conculca a obrigación administrativa de cumprir coas normas dimanantes do mandato constitucional do artigo 103 da Constitución que sinala que a actuación da Administración debe servir aos intereses dos cidadáns, non debendo repercutir por tanto as deficiencias da actuación administrativa sobre os mesmos e moito menos lesionar os seus lexítimos dereitos.

Queda visto pois que a pesar das 'boas intencións' da Lei, a realidade cotiá demostra, que contrariamente ao procedente, cada día son mais os cidadáns que na súa relación coa Administración reciben a “calada por resposta”, sen que nin as autoridades como tampouco o funcionariado e demais persoal ao seu servizo relacionados cos asuntos expostos polos administrados, a pesar da súa condición de directos responsables da tramitación dos expedientes, asuman a súa obrigación de tomar as medidas oportunas para sortear todo obstáculo que paralice, entorpeza ou atrase o exercicio pleno dos dereitos do cidadán.

Neglixente actitude de quen actúa á lixeira  parecendo facer caso omiso da existencia de doutrina e xurisprudencia que reviste a inactividade da Administración de ilegalidade susceptible de xerar danos e prexuízos ao administrado; extremo que de ser probado posibilitaría a apertura á vía do resarcimento, pois cando o silencio administrativo é utilizado como coartada para resolver os expedientes molestos, os causantes da demora na adopción da resolución serán responsables directos, e por iso, poderán verse envoltos nun proceso de demanda por danos e prexuízos que co seu desinteresado proceder puidesen producir.

Pero para ser concretos, mais alá de deambular pola ambigüidade dos carreiros da Administración debemos precisar que os directos responsables de que as institucións sexan incapaces de dar resposta adecuada aos problemas expostos pola cidadanía son os representantes políticos, pois nun réxime democrático debe estar claro que a Administración está subordinada á política, e que por tanto compete ao Executivo resultante dirixir a acción administrativa e abortar toda tentación corporativistas de grupos privilexiados de funcionarios inmunes ao mandato político.

Agora ben, o que aquí está a ocorrer é xusto a función oposta, pois é o poder político quen desde a atribución que lle confire a función de Goberno o que con adscritos á súa corda aprópiase da Administración con fins marcadamente partidistas, asumindo irregularmente o desempeño da función administrativa que en recto proceder correspondería desenvolver ao staff funcionarial, acorde a criterios técnicos e garantías de integridade, sen acepción de persoas ou afinidade política. Anómala operativa que ademais de xerar perniciosas desviacións na dinámica do sistema democrático afianza a partitocracia como “modus operandi” con descapitalización inducida de fins e obxectivos.

É por iso, que cando os cargos de designación política, é dicir, aqueles que ingresan na Administración á marxe de probas obxectivas nin avaliación do mérito e de capacidade dos candidatos, pola súa sintonía co Executivo de quenda son quen marca o ritmo da función pública, pola propia irregularidade que representa o seu nomeamento, considerando os seus lazos de subordinación, dificilmente poderán aplicar as leis con criterios profesionais e obxectividade, nin tampouco, con garantías suficientes de respecto e imparcialidade administrativa, e tal circunstancia, é a que motiva a proliferación da disfunción entre a administración e o cidadán, ou o que é o mesmo, o feito que produce a excedida propagación do silencio administrativo que marca de punta a cabo o deficiente funcionamento da totalidade das institucións públicas e a indefensión dos administrados.

En resumo, a complexidade da situación é que o acceso do persoal de confianza política á Administración prodúcese anómalamente utilizando a outra "porta xiratoria", esa que por razóns obvias ninguén cuestiona desde a política e que seguirá alimentando o conflito ata non lograr que vire ao revés.

Concellos e insuficiencia financeira

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

Para dotar aos entes locais das condicións políticas e económicas adecuadas coas que poder ofertar á cidadanía os servizos que demandan, é imprescindible a instauración dun novo marco legal de financiamento local en substitución da caduca e inservible lexislación vixente 

Na actualidade, os concellos á marxe do signo político do Goberno de quenda, atópanse sumidos na peor situación económica desde a instauración da democracia. 

As entidades locais como administracións máis próximas ao cidadán non poden seguir exercendo o papel de cincenta da administración pública , non deben asumir por máis tempo o incremento de tarefas nin afrontar novas competencias sen a transferencia dos medios económicos de acompañamento, pois tal dinámica rematará por empeorar aínda máis a súa debilitada saúde financeira ata o extremo de conducilas de xeito irreversibel  a unha situación de quebra técnica.

É un contrasenso que á parte de negar aos concellos o recoñecemento dunha débeda histórica pola prestación de funcións impropias, cando a asfixia económica acentúase ao perder unha das súas primordiais fontes de recadación vinculadas ao urbanismo, e consolídase unha situación carencial xeneralizada, no canto de establecer medidas fundadas na lealdade institucional que contribuísen a garantir a súa suficiencia financeira desde a corresponsabilidade das Administracións de rango superior, contra toda racionalidade impuxéronlles as coercitivas medidas da Lei de Estabilidade que ademais da súa negativa repercusión económica induciu una  detracción na súa marxe de manobra e unha práctica invasiva da súa autonomía local.

O resultado é de sobras coñecido, caracterizado por permanentes tensións entre os recursos dispoñibles e as crecentes necesidades financeiras, nun contexto de continuidade que non terá corrección posible mentres non se estableza un novo modelo de financiamento acorde ás competencias efectivas e reais, e observante coa obrigada cobertura en materia de infraestruturas básicas e de adecuada prestación dos servizos municipais de competencia.

Nova normativa que debe ser establecida con matizada concreción, á marxe da ambigüidade característica do actual marco legal en materia de financiamento das facendas locais , cuxa indefinición favoreceu que desde a súa entrada en vigor, relevantes aspectos do seu contido non fosen de aplicación, como así ocorreu ata a data co concernente á utilización privativa ou aproveitamento especial do dominio público local das instalacións de transporte de enerxía eléctrica, gas, auga e hidrocarburos, que aínda cando a Lei Reguladora das Facendas Locais ( RDL 2/2004) deixou teoricamente establecido desde a súa instauración, as empresas enerxéticas negáronse a asumir o seu cumprimento, abrindo en salvagarda dos seus intereses unha prolongada batalla legal entre partes durante un prolongado período de quince anos de duración.

Agora tras o fallo ditado polo Supremo posibilitando que os concellos poidan reclamar este pago, é cando a inconcreción do lexislador faise aínda máis patente, pois a sentenza do Alto Tribunal evidencia aínda máis a descontextualización implícita do marco legal, tendo en conta que en discordancia co expresado no seu articulado, para que naza a obrigación tributaria non abonda con que as grandes compañías enerxéticas utilicen o dominio público para o desenvolvemento da súa actividade lucrativa, senón que ademais, os concellos terán que adaptar as súas ordenanzas fiscais, mediante a aprobación en pleno; pois só poderase repercutir cota tributaria nos municipios que conten cunha ordenanza fiscal específica que recolla a obrigatoriedade dese pago.

Tamaña incongruencia, dimanante das dúas leis básicas locais -a Lei de Bases de Réxime Local e a Lei Reguladora das Facendas Locais-, que ademais da descapitalización democrática da súa repercusión, coa súa aplicación complicouse o funcionamento dos municipios, pois ante o deixamento doutras administracións de rango superior, lonxe de avanzar na mellora do seu financiamento agravaron a súa situación carencial, ata o extremo, que desde o inicio da crise económica, a significativa caída dos ingresos xenuínos enlazada á significativa diminución dos ingresos na Participación dos Tributos do Estado conduciu aos municipios a unha xeneralizada bancarrota económica cunha total falta de equilibrio orzamentario e de liquidez.

Complicación que cerna o principio constitucional de suficiencia financeira das Entidades Locais establecido no artigo 142 da Constitución, unha situación límite que esixe a recondución do actuado a fin de articular un Novo Modelo de Financiamento Local que mitigue as disfuncionalidades da actual Lei de Facendas Locais en aspectos tales como a ineficacia do sistema de tributos directos, o prexuízo das transferencias condicionadas e a inadecuada repartición na participación das transferencias estatais

Só desde esa premisa poderase reconducir a situación

Veñen as eleccións

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

Ante os comicios municipais que se aveciñan, por congruencia, debemos dar por sentado que a garantía dos nosos dereitos é radicalmente incompatible con votar en clave bipartidista, e en boa lóxica proceder en consecuencia.

Desde a instauración dos primeiros concellos democráticos en 1979, os comicios municipais de maio de 2019, serán as doceavas eleccións que se celebran no ámbito local, e aínda faltando nove meses para a súa celebración a súa relevancia fai que xa se empecen a sopesar diferentes datos sobre a intención de voto, aínda cando a estas alturas mais da metade dos electores non teñen aínda tomada determinación sobre o particular.

Fundada preocupación, pois non se nos debe escapar que os concellos a pesar de ser o elo máis feble entre todas as administracións públicas. son sen ningún xénero de dúbida os entes máis próximos á cidadanía, e por iso, a administración máis importante no devir do noso día a día.

 
Podendo confirmarse por iso que os concelleiros son os representantes institucionais que mellor coñecemos. ademais dos chamados a resolver os nosos problemas máis apremiantes.

 
Se nos primeiros anos da democracia os entes locais afrontaban exclusivamente a prestación de servizos básicos, catro décadas despois os seus labores cambiaron substancialmente e a oferta de servizos creceu de forma exponencial tendo en conta que mais alá daqueles deberes primixenios os concellos asumiron o exercicio de múltiples actividades complementarias, afrontando como propias outras funcións en satisfacción da cada vez maior demanda cidadá.

 
Agora ben, para a xestión desta ampliación de labores non basta co voluntarismo característico de outrora , pois a complexidade inherente dos asuntos que os entes locais afrontan na actualidade require dos políticos locais non só intuición, esforzo e dedicación, senón tamén unha correcta comprensión e solvencia de todo aquilo sobre o que deben decidir, coa finalidade de poder resolver eficientemente, obxectivo imposible cando a impericia, a falta de coñecemento ou o “amateurismo”, son quen impide obter os resultados pretendidos.

A pesar das alteracións habidas na esfera local non parece que a "xestión municipal profesional" sexa tampouco unha prioridade dos concorrentes políticos aos comicios, polo menos iso indican quen sosteñen  que tras o resultado das urnas a solución aos problemas xurdirá espontáneamente; cando a realidade dos feitos é diametralmente oposta, pois os resultados dos corenta anos de municipalismo que nos preceden son referente sobrado para corroborar que politicamente a ideoloxía, por si soa, non foi capaz de garantir unha actuación responsable á fronte da administración, de aí a necesidade de mediar a participación dun staff de bos xestores que a través do rigor , o criterio e a rendición de contas. impriman seriedade e eficiencia á función municipal como remedio.

Nas eleccións municipais do 24 de maio de 2015, as urnas constataron que a sociedade española quería acabar co modelo tradicional de "facer política municipal", tal foi así, que os dous principais partidos que en alternancia gobernaron o país desde a transición, chegaron a perder e aqueles comicios 3 millóns de votos e mais de 4000 concelleiros, resultados que pola súa contundencia evidenciaban o declive do bipartidismo que retrocedía inclusive nos seus feudos máis inquebrantables.

Aquel cataclismo electoral facilitou a entrada en escena dunha nova forma de facer política que baixo a denominación común de Concellos do Cambio, os seus compoñentes, demostraron con feitos ser eficientes xestores do público, pois ademais de aplicar modelos de goberno para a cidadanía, foron capaces de baixar a débeda pública ao renunciar a gastos superfluos, suprimir dispendios en protocolos e publicidade, e anular ao completo os “excesos faraónicos” dos seus antecesores.

Todo iso con escrupuloso respecto da legalidade e a pesar dos atrancos lexislativos do Executivo de quenda que ademais de limitar a autonomía municipal impuxo serios obstáculos aos necesarios procesos de transformación.

Razón mais que sobrada para nos comicios que se aveciñan renovar a confianza en quen coa súa eficiencia e integridade gañaron tal recoñecemento.

É necesario rescatar a autenticidade democrática para devolver a dignidade á política, e así, evitar o caduco modelo bipartidista que dependente do poder económico e lastrado pola corrupción exerza de salvagarda da desapiadada ideoloxía neoliberal, pois toda solución á nefasta conduta dos dous grandes partidos pasa irremediablemente por un retorno á política con maiúsculas en detrimento do mercantilismo, onde o rescate da cidadanía tome corpo de preferencia facendo que a política das persoas impóñase á política das cousas.

É por iso que cara aos comicios do 26 M, os electores, previo a emitir o seu voto deben ter presente que foi ese mesmo bipartidismo, cos seus gobernos de alternancia, os que desde a Transición obstaculizaron toda posibilidade de acceso a cambiar as cousas en vantaxe do interese xeral, non importándolles perder a lexitimidade obtida nas urnas por incumprimento dos compromisos contraídos, coa exclusiva finalidade de gobernar para as elites en detrimento do benestar da cidadanía.

Total actitude de desprezo por parte de quen afastado de todo código de conduta non repararon en quebrantar os seus compromisos electorais sen importarlles o mais mínimo que os directos afectados polas súas indolencias vísense obrigados a vivir económica, política e socialmente ao límite das súas posibilidades.

Nepotismo vomitivo

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

O empeño do Presidente Sánchez en colonizar a Administración cos seus afíns, evidencia un insólito caso de nepotismo en masa, no que sen rubor algún inclúe á súa propia esposa; delatando con tan reprobábel actitude, que lonxe de toda rexeneración a degradación política continúa.

A condición de cargo público vai acompañado dun réxime xurídico especial, que agrupa un conxunto de dereitos e deberes relacionados con tal categoría e que son inherentes da representación política que se ostenta.

Unha natureza instrumental que lles vén conferida aos cargos electos de forma regulamentada para poder exercer as súas funcións sen ver prexudicados os seus dereitos inxénitos.

Prerrogativas que en aspectos de carácter laboral inclúe a conservación e mantemento do seu posto de traballo ademais de permisos para o desempeño da actividade

Pero eses dereitos políticos e garantías que en regrada aplicación son o motor da democracia, adoitan verse perturbados cando o propio beneficiario tenta estender a súa utilización ao ámbito da súa contorna política, e conferir idénticas dispensas a quen por vinculación partidista que non por mérito, mais alá do dereito de igualdade de oportunidades, pasan a desempeñar cargo de confianza na administración pública mediante prácticas de nepotismo, a pesar que dito proceder choca coa moralidade e está directamente emparentado coa corrupción

Curiosamente esa conduta, aínda sendo infame, non pense ninguén que cultivará censura desde as filas dos seus opositores políticos; todo o contrario, o que pode ocorrer é que atope competencia, por canto, este tipo de relación clientelar propiciando o nomeamento de familiares, afíns ou achegados, resulta ser unha fórmula de reproducir o poder político, que aínda trastornando o principio de igualdade, á marxe de contadas excepcións , é abrazada sen reparo pola gran maioría dos representantes institucionais.

Na administración do poder, os feitos delatan, que a alternancia política non é unha oportunidade para o cambio, senón a apropiada ocasión para consolidar a permuta de intereses, e iso é tal cal , por mais que se tenten despistar as evidencias asimétricas tras un hipotético modelo de perfección , e así, mentres a clase dirixente desde o seu  poder omnímodo se arroga un status de máximos, ao país móvenselle as tellas, motivando pingueiras democráticas, gretas de igualdade e fisuras de enteireza.

Resultando por iso un total anacronismo estar dirixidos politicamente polos reprodutores do nepotismo, por quen sen ter empresa non reparan en absurdas promesas de crear un emprego que nunca chega , a par de favorecer aos seus acólitos facendo da Administración Pública a súa factoría de enchufismo e colocación, onde á marxe de connotacións políticas está prohibido o acceso ao común dos cidadáns.

Este permanente e estendido conflito de intereses entre o persoal e o xeral, sitúa ao nepotismo nunha forma de corrupción política, que cos seus desatinos e adulteración da praxe democrática, a pasos axigantados, converteu a función política nun turbio exercicio, que diminúe a confianza do cidadán e en consecuencia pon en serio perigo a estabilidade do sistema, pois cando os labores do facer público son utilizados en proveito propio, sobra dicir que con tal proceder é imposible harmonizar políticas en beneficio dos gobernados.

O nepotismo é en se mesmo un comportamento antidemocrático que mais alá de ser freado na súa tendencia co paso do tempo incrementou o seu alcance invasor, e iso como consecuencia do artificialismo da tan pregoada Transición que nos converteu nun país formalmente democrático pero mantendo prácticas que rexeitaría calquera democracia da nosa contorna. pois en realidade o que aquí ocorreu foi que os dirixentes da ditadura investidos de lexitimidade polos acontecementos mantiveron invariable os seus comportamentos de outrora, e dicir, seguiron actuando cos mesmos canons que na ditadura

Por tanto o actual estado de degradación xeneralizada, é consecuencia do golpe de efecto imposto á cidadanía desde as filas do antigo réxime mediante o artificialismo dunha Constitución sen liberdade constituínte, onde en realidade tan só cambiaron as persoas, pero para nada a ética de comportamento. Tal é así que na actualidade, os feitos veñen demostrar que o proceder da nova representación política non difire no substancial da perversa actitude dos seus predecesores, chegando ao extremo de facer caso omiso da vontade popular, e das mais esenciais aspiracións dos administrados.

Todo indica por tanto, que converteron as institucións en confortables pesebres para compracer as súas apetencias políticas, devandito sexa no seu máis amplo sentido da acepción; así o testifican os corenta anos transcorridos desde a posta en escena do Réxime do 78, as catro décadas de indecente manexo institucional e imparable degradación de España, que ademais de deixar sen pulso á democracia, fixeron que a corrupción, o latrocinio, o nepotismo, o malgasto e a incompetencia convertéronse en catálogo da actividade pública, e por tanto no noso referente identitario.

O dilema está servido, e será a enteireza e a honestidade dos socios do actual Goberno quen á hora da verdade teña a última palabra.

Repensar o urbanismo

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

Dificilmente pódese falar de cambios e progreso na esfera municipal cando institucionalmente mantense invariable o modelo urbanístico que deu orixe ao escenario de crise que estamos a padecer; sendo impensable mutación algunha sen reorientar a ordenación territorial

A pesar que a explosión da burbulla inmobiliaria deixou patente as desmesuradas previsións de crecemento urbanístico; pasada unha década desde aquela continxencia causada pola disparatada Lei do Solo de Aznar, o resultado en forma de cicatrices territoriais séguese percibindo actualmente a través do cuantioso parque de vivendas sen vender, ou no seu caso, nos múltiples sectores residenciais paralizados ou inacabados; aínda así, os municipios en trámite de revisión do seu plan xenuíno reafírmanse en dar continuidade a aquel modelo sen aplicar corrección ás súas sobredimensionadas propostas, non parecendo tomar lección do acaecido, nin entendendo ao parecer, a función pública que debe cumprir o urbanismo como ferramenta de racionalización do solo.

Sendo contrastábel tal consideración, cando os responsables políticos non reparan en posicionarse a favor da irracionalidade territorial, que presupón, o feito de prestar lexitimación a aquilo que en boa praxe urbanística debesen rexeitar de plano.

Pois na actual conxuntura , ao afrontar a revisión ou redacción de toda figura de planeamento, as pautas de ordenación non debesen ser alleas ao escenario socio económico existente, sendo conveniente gardasen axuste a criterios de racionalidade territorial e sociodemográficos, que de partida, lonxe de prorrogar os estándares da época de opulencia,, haberían de reorientar o seu rumbo cara a dinámicas de "decrecemento" no contexto dunha ordenación urbana mais racional e reflexiva que defina novas lóxicas de planificación, como única opción sensata aos desatinados  postulados dun crecemento sen xeito nin dereito.

Medidas que debesen tomar carácter urxente se o que se pretende é propugnar un cambio de modelo urbanístico, en suplencia do expansionismo especulativo, que ao amparo de desmedidas  previsións e indebida cobertura legal do planeamento  conduciunos ao actual desastre, como demostra, o feito do excedido crecemento residencial dos últimos anos de euforia do boom inmobiliario, que xerou no seu desenfreo unha contía de vivendas construídas seis veces superior ás necesarias para satisfacer a actual dinámica demográfica, sen que por tanto, exista argumentación ningunha para seguir mantendo propostas de desenvolvemento urbano, que por descontextualizadas coa realidade entran en colisión cos criterios de equidade, cohesión social e sustentabilidade que debe referendar a consecuente aplicación da teoría urbanística.

Por responsabilidade institucional corresponde ás corporacións locais como competentes en materia, darlle un xiro á planificación e a ordenación territorial, en prol de posibilitar o xurdimento dun urbanismo de novo cuño que baixo o liderado corporativo e a implantación de sistemas mais adecuados de participación cidadá, póidase establecer de forma eficiente un formato actualizado de como organizar a cidade, para así, revertendo as desigualdades espaciais existentes e neutralizando a influencia ideolóxica do neoliberalismo imperante, pechar definitivamente todo acceso ás apetencias e desexos duns axentes especulativos para os que o territorio é un simple soporte desde onde obter plusvalías derivadas da súa renda.

Se o urbanismo como instrumento político continua supeditado á hexemonía dos mercados, por máis vontade renovadora que manifesten os gobernos de progreso, nada poderán facer en cumprimento dos seus compromisos electorais, pois se a práctica dominante en materia non se erradica e mantense a especulación como forma hexemónica de facer cidade, conferindo ás administracións públicas mera función testemuñal, dificilmente poderase garantir que a xestión urbanística reverta en beneficio do interese xeral; e por tanto estarase ante un impedimento que obstaculizará cumprir con obxectivos políticos de vangarda.

Sen mediar un cambio de perspectiva acerca da innovación política no territorio e o urbanismo, é impensable un cambio efectivo no facer municipal, pois para que tal posibilidade poida alcanzarse, mais alá de alardes de conciencia progresista, é obrigada a posta en práctica de remedios efectivos sobre ordenación do solo, que desde a transversalidade conteñan ingredientes participativos permitindo  aflorar novos modelos de xestión e unha dialéctica urbanística renovada; pois sen darse esa premisa, sobra dicir, que toda retórica sobre a mutación na función política, mais que resultar efectiva acentuará a continuidade do infrutuoso.

Os experimentos desarrollistas tocaron ao seu fin, o urbanismo de século XXI ten que supoñer unha ruptura coa versión de planificación que deu orixe á explosión da burbulla inmobiliaria, tanto nos seus aspectos técnicos, xurídicos como financeiros 

En calquera caso, a situación demanda unha óptica renovada con enfoque meditado de accións sobre o territorio dirixidas a consumar unha transformación xeral do actual urbanismo, pois suposto contrario, a influencia das formulacións na reactivación económica será estéril e a continuidade da crise interminable

Indra, a que escruta o teu voto

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

Tras ser sancionada pola Comisión Nacional dos Mercados e a Competencia (CNMC) por ter creado un cártel para encarecer a contratación pública, a Administración debe impedir que a empresa Indra concorra a licitacións á vez de rescindirlle os contratos vixentes.

Indra, é unha empresa do IBEX 35 que a pesar de estar participada como primeiro accionista pola Sociedade Estatal de Participacións Industriais ( SEPI), ofrece á Administración pública unha longa lista de produtos e servizos, é dicir, trátase de “un xigante corporativo con moi boas relacións co Estado ”, que curiosamente, ten o seu principal cliente contractual na función pública.

 Entre as súas múltiples actividades, cabe referir que desde hai 38 anos a multinacional española é a encargada do escrutinio electoral en España. sendo quen realizou a maioría de recontos provisionais das eleccións en cuxa función se detectaron fallos no sistema electrónico utilizado, que fixeron saltar as alarmas dunha "fraude electoral".

Unha probabilidade cuxa consumación non é en absoluto imposible, senón tan probable como fácil de levar a cabo; pois basta con alterar o “código fonte” do programa empregado, para obter o resultado pretendido en lugar do real, sendo tal variación pouco menos que de imposible detección.

 Decisión mais que probable se consideramos a composición do seu  staff directivo, as manobras empregadas polos seus membros, a enredada envolvente da súa actividade mercantil e as súas comprometidas connotacións co ámbito financeiro e o mais degradante da esfera política.

 A absoluta falta de escrúpulos e os lazos políticos da multinacional tecnolóxica foi posta de manifesto pola Unidade Central Operativa ( UCO) da Garda Civil, encargada de investigar a operación Lezo, cando a través dun informe elaborado para o efecto concluíu que a compañía tivo un papel decisivo no financiamento ilegal do Partido Popular de Madrid, ao que desviou miles de euros públicos mediante empresas pantalla cuxo importe foi sufragado con fondos que saíron do erario público mediante adxudicacións infladas.

 Pero a cousa vai mais alá, pois agora sabemos igualmente as súas implicacións co caso Púnica, a través das revelacións dun alto cargo da Comunidad de Madrid, quen sostivo ante o xuíz que a Canle de Isabel II foi usado como tapadeira para custear con diñeiro público os traballos de reputación da imaxe na internet dos expresidentes Esperanza Aguirre e Ignacio González onde utilizou unha empresa interposta. 

Tal é así, que ata a propia Indra admite que non pode xustificar pagos por un monto dun millón de euros que acabou na caixa B de Xénova 13, e di non saber por que abonou facturas a empresas investigadas por desviar diñeiro público ás campañas electorais do Partido Popular de Madrid.

 É incuestionable que Indra resulta ser a conexión en infinidade de escándalos como a súa intermediación no pago a xuíces fiscais e secretarios xudiciais da comunidade autónoma de Madrid en concepto de asesores dun proxecto tecnolóxico., Como así mesmo favorecer os pelotazos dos descendentes dos ex presidentes Felipe González e Jordi Pujol a través de vantaxosos contratos que raian no inaudito.

 Resulta obvio que para levar a termo tan escuras e ilícitas manobras, era condición "sine qua non" dispoñer de fontes de ingresos suficientes para sufragar a súa consumación, sendo agora cando a Comisión Nacional dos Mercados e a Competencia ( CNMC), dando curso a denuncia dun anónimo despexa a incógnita, ao sancionar a Indra xunto a outras compañías tecnolóxicas coas que formou un cártel para repartirse e encarecer artificialmente contratos públicos. 

Pero o realmente obsceno é, que para tal confabulación contou coa colaboración imprescindible da propia Administración, pois foi a Axencia Estatal de Administración Tributaria (AEAT),a Seguridade Social e o Servizo Público de Emprego ( SEPE), quen consentiu que Indra interviñese na redacción de pregos de concursos públicos que esta firma utilizou posteriormente facendo apaños  xunto a outras mercantís tecnolóxicas coas que constituíu un cártel que contraviniendo a Lei de Contratos do Sector Público repartíanse e encarecían artificiosamente o importe das adxudicacións públicas en transaccións relacionadas coa informática e o tratamento de datos. 

Os feitos expostos veñen indicar que a administración contratante non só tiña coñecemento preciso da existencia de tan anómala alteración do mercado, senón que mesmo xogara un papel dirixente na utilización de tan atípica práctica durante os 15anos de aplicación, e cuxa repercusión en prexuízo das arcas públicas é con fartura superior á sanción dos 29,9 millóns que lles foron impostos aos infractores. 

Sendo obrigado proceder vía hixienización da función pública a través de expurga de responsabilidades, ata lograr que máis aló de confabulacións e enredos sexa a Lei de Contratación Pública quen marque a pauta

Municipalismo rexeneracionista

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

Cando a loita entre os de abaixo e a oligarquía é substituída por disputas internas, é obvio que os litigantes, pola súa falta de madureza e carencia de liderado para conducir o progresismo, deben desaparecer de escena, por representar a súa continuidade a mellor receita para o fracaso electoral

En cadranza coas eleccións ao Parlamento Europeo, o próximo 26 de maio de 2019 celebraranse as eleccións municipais e aínda  faltando  dez meses para iso, os concorrentes aos comicios na súa totalidade xa acenderon os motores da maquinaria electoral no seu empeño de tomar vantaxe na conquista do feudo municipal.

Un obxectivo complicado, pois os municipios son a administración máis próxima á cidadanía, ante a que os veciños expoñen todas as súas demandas, á marxe que o consistorio teña ou non competencia para iso , por iso é polo que pola diversidade dos seus labores e heteroxeneidade das súas funcións os entes locais sexan o lugar apropiado para conxugar problemas con solucións.

Pero por idéntica razón, para o exercicio da política local non basta co apadriñamento dunhas siglas, nin o referendo dunhas primarias, pois mais alá de tales preceptos os candidatos deben ter probada capacidade de reacción para actuar coa maior dilixencia, dun modo áxil, eficaz e eficiente, ás múltiples continxencias que mais alá do funcionamento ordinario acompaña o quefacer municipal, é dicir, ademais de entusiasmo deben ter calidades innatas para exercer de punta de lanza fronte aos novos retos que diariamente se expoñen no proceso da vida municipal e para o que non vale a improvisación como remedio.

Mais que en ningún outro, a función política neste ámbito é un traballo marcado pola variabilidade e o fraccionamento de funcións e papeis a representar, así como pola descontinuidade e a interrupción de tarefas, un labor extenuante onde non basta co entusiasmo para afrontar a asidua carga de tensións e decisións difíciles que nunca se ven superadas polas satisfaccións.

Un dos lemas das formacións progresistas que concorreron ás primeiras eleccións municipais postfranquistas do ano 1979 expresaba, que a democracia ou é democracia de proximidade "entre iguais" ou carece de toda base, pero aquela consigna alentadora de cambio quedou nun todo testemuñal, pois o certo foi, que desde entón o bipartidismo gobernou ao completo o mapa municipal de España ata que nas eleccións locais do 2015, os votantes deron por amortizados os case 40 anos do seu ciclo de alternancia abrindo unha nova era que reflicte sociolóxicamente a realidade do país dando paso a un municipalismo renovado na que o termo "rexeneración" é parte esencial da axenda política.

Pero contra todo prognóstico, que o bipartidismos retrocedese entón nos seus feudos inquebrantable non supuxo de ningún xeito a súa desaparición, resultando probado que se resiste a morrer, pois a pesar dos repetidos escándalos de corrupción que acompañaron o seu facer político os seus membros manteñen fol suficiente para resistir.

Tal é así, que tras o desembarco de Sánchez na Moncloa, as enquisas sinalan un repunte na intención de voto cara ao PSOE, e inclusive, a pesar de estar sumido no desconcerto o Partido Popular dá acenos dunha sorprendente capacidade de resistencia, que en certo xeito nos devolve ao taboleiro político anterior ao da súa derrota nas últimas municipais.

A xulgar pola tendencia demoscópica, todo vén indicar que as candidaturas que concorreron fai tres anos ás eleccións locais co sinal de rexeneración, tras o seu incontestable éxito electoral, no desempeño da gobernabilidade a pesar de facer que funcionase con brillantez a cousa pública, na súa relación coa cidadanía non souberon transmitir que o municipalismo rexenerador non só é unha das variadas maneiras de facer efectivo o cambio social, senón a única maneira de transformar a sociedade con éxito.

Unha distracción política que facilitou a reactivación electoral dos partidos vellos e corruptos como agora veñen poñer de manifesto as enquisas.

A 10 meses do reencontro coas urnas a reflexión é obrigada, pois resulta obvio que algo non vai ben, e non o vai por variadas razóns, pero esencialmente por non asumir desde a esfera dirixente que contrariamente á política parlamentaria, no foro municipal a política real debe comenzar na base, nos círculos ou asembleas locais, onde os candidatos mais que representantes sexan os delegados dunha cidadanía cada vez mais informada, e non incorrer no despropósito de seguir a mesma tónica que os partidos da fornada do 78, ou utilizando estruturas pantasmagóricas de novo cuño que mais que deparar funcionalidade algunha, propician a componenda e prestan acubillo a quen á marxe das bases determinaron facer da política a súa solución de vida.

Unha dicotomía por tanto que non só induce distanciamento social co electorado senón que pola súa carga de incoherencia, de non remediarse en tempo e forma converterase no maior inconveniente para que as eleccións do 2019 sexan a continuidade do cambio iniciado.

RTVE en clave de esperpento

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

Contrariamente ao que se nos quere facer crer, o fracaso xerado na renovación de RTVE non foi un "descoido" na  votación, senón un boicot do PSOE; unha equivocación intencionada por encartamento á extorsión da trama mediática.

Saímos simuladamente da ditadura sen desabrocharnos do pasado, créndonos que o modelo de democracia liberal sustitutoria coa súa distinción e división de poderes impedía a conculcación de dereitos e liberdades; pero o certo é que corenta anos despois de producirse aquel tránsito, todo vén indicar que aínda cando os tres poderes clásicos que constitúen os cimentos do Estado ( executivo, lexislativo e xudicial) son os establecidos polo dereito político, para nada son os únicos, pois xunto a eles e mesmo por encima están os denominados poderes fácticos. 

Un conglomerado no que cohabitan os grupos de presión, os lobbies e o chamado “cuarto poder” ou poder dos mass media, actualmente titularidade maioritaria da órbita financeira. 

Pola gran influencia crítica, a maioría dos medios de información nacidos tras a transición ao pouco tempo perderon a súa autonomía e tamén a súa integridade, para converterse en ferramenta de manipulación dos gobernos que en alternancia mantivéronse á fronte do Executivo , ata o extremo de ruborizar a calquera persoa cunha mínima sensibilidade democrática.

 Non dubidando en arrastrar as liberdades públicas ao fondo do abismo, ao só obxecto de impoñer unha férrea censura a toda reacción contraria ás súas políticas de desvalorización do interese xeral, mediante a utilización de diñeiro público para comprar a xornalistas de poucos escrúpulos, opinadores compracentes, acólitos tertulianos e ata ás propias empresas de comunicación. 

É dicir, que todos nós indirectamente estamos a sufragar  os incentivos abonados a quen coa súa deslealdade e total carencia de código deontolóxico  colaboran  na imposición de prácticas políticas  que lonxe de satisfacer  as necesidades da xente descortizan os seus  dereitos esenciais e cerna o Estado do Benestar, ata o punto de facer que  a Democracia sexa un todo  oligárquico, de rumbo autoritario e tendente a unha crecente desigualdade.

Cando o principal  labor  dos medios de comunicación    debese cinguirse  a interpretar  a  realidade  e informar  verazmente sobre ela , os feitos indican que a cousa vai por outros camiños, pois actualmente salvo  puntuais excepcións convertéronse en auténticos instrumentos  de reprodución ideolóxica cuxa verdadeira finalidade é utilizar a súa influencia co propósito  de perpetuar    o sistema capitalista na súa versión mais  recalcitrante.. 

Aos operadores e medios informativos privados non lles basta coa deterioración  que como consecuencia da súa mala praxe  están a causar  ao gremio, senón que as  grandes corporacións  e grupos de presión mediática, mais alá de todo límite,  pretende  monopolizar  o negocio da información sen reparar o mais mínimo en desencadear  un ataque  contra os medios públicos  de información para favorecer aos grupos financeiros  dos que forman parte, logrando esta vez  coas súas intrigas e extorsión  facer fracasar a elección do Consello de Administración de RTVE, cuxo desenlace  deixou de novo na estacada a súa renovación.  

 Cabe referir que o combate tradicional entre os que se instalan na Moncloa e os que saen dela, é facerse co control deste medio audiovisual, aínda cando no substancial os cambios habidos nas distintas substitucións do ciclo bipartidista non modificaron a súa liña editorial, pois á marxe  de maquillaxes as variables informativas mantiveron a uniformidade acorde ás pautas do modelo neoliberal de mutua pertenza. Dedicándose a publicitar en ambos os casos o vantaxoso deste modelo e a propagar as desvantaxes de toda alternativa oposta.

 Pero neste caso a diferenza de situacións anteriores o PSOE viu limitada a súa unilateralidad decisoria por canto o seu acceso ao Executivo vía Moción de Censura foi posible polo apoio de Podemos, quen aproveitou a renovación de RTVE para cobrarse a súa contrapartida, sendo o perfil dos seus candidatos ao Consello de Administración do ente, quen acendeu as alarmas da xerarquía mediática, cuxa intervención non se fixo esperar traendo por desenlace un deliberado e inducido erro na votación dos candidatos postulados, unha manobra instigada polos tahúres da información que botou por terra toda posibilidade de alianza de renovación no audiovisual público e por tanto unha deslealdade dos socialistas que presionados pola súa dependencia económica como partido, xogaron as súas cartas conscientesda falsidade do  seu  proceder. 

Unha rocambolesca manobra do PSOE que despois de encartarse ás esixencias dos poderes mediáticos, impediu co seu intencionado "descoido" culminar a renovación do Consello e á vez ridiculizar aos morados como organización política, facultando ao Presidente do Goberno para nomear a Rosa María Mateo como administradora única do ente público, unha profesional do ramo de decantada afinidade cos de puño en rosa. 

En resumo, un triunfo en toda regra dos "adaíles" da información, demostrando non só dominar os medios privados senón tamén os de titularidade pública, unha derrota política por tanto, que deixa tocada de morte futuras alianzas de progreso, posibilitando vía aberta á mass media para seguir campando ás súas anchas . 

A peste Borbónica

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

A pesar da extraordinaria blindaxe mediática e constitucional, a envolvente de impudor e corrupción que acurrala á casa real , fixo que a monarquía perdese todo valor institucional, e que a opción republicana pida paso

Do grego goberno dun só, a definición da súa propia orixe explícita sen ningún xénero de dúbida que a figura da monarquía é en esencia a antítese da democracia, e o é, porque a súa propia natureza fai que en se mesma teña no seu carácter inmortal o principal problema político 

Con todo nos tempos que corren , o monarquismo europeo , por estratexia de continuidade desprendeuse do absolutismo de tempos pretéritos renunciando á súa prerrogativas de outrora para acomodarse á nova modalidade das Monarquías Parlamentarias, figura ideada polos ingleses na que o Rey conserva exclusivamente un poder moderador e arbitral sobre as institucións do Estado, e a máxima representación da nación, é dicir, cando o monarca non goberna, aínda cando si raíña.

De todos os xeitos das oito monarquías parlamentarias existentes en Europa, a española é con diferenza a peor valorada de todas elas, e o é porque quen decidiu restituír a continuidade da saga borbónica non foi a herdanza de sangue senón unha determinación unilateral de Franco, quen designou a Juan Carlos de Borbón como o seu sucesor a través a Lei de Sucesión para posteriormente ser as cortes daquel Réxime quen aprobase a súa proclamación como Rey. Sendo por iso que a actual monarquía é desde a súa instauración a legataria política da ditadura franquista. 

O establecemento do novo Réxime Monárquico tras corenta anos de franquismo represivo mais alá do tránsito plácido á democracia que se nos estivo a vender, foi ante todo unha planificada función de travestismo político como pon de manifesto a natureza totalitaria do cambio de xefe de Estado, pois que un ditador apoiado no seu absolutismo e tiranía impoña a dedo ao seu sucesor, en termos de representatividade está falto de toda lexitimidade ética e democrática por tratarse dunha basta farsa onde se encubriron verdades e implementáronse falsidades. 

Que se nos conte que coa Transición desapareceu o franquismo do poder ao ser substituído polas forzas democráticas xurdidas tras as primeiras eleccións non pasa de ser un lenda para satisfacción de idiotas, pois a realidade por ser outra difire nos substancial de tal versión , porque o certo foi que en ningún momento existiu baleiro de poder, tendo en conta que os poderes políticos, económicos e militares, que por aquel entón definían e configuraban a natureza do Estado, continuaron en mans dos franquistas e por aquilo de gardar as formas só desapareceu parcialmente e de forma testemuñal a iconografía do antigo réxime e a ostentación da súa hexemonía. 

Pero que a Monarquía sexa herdanza institucional do franquismo non é por casualidade, tendo en conta que a elite monárquica non deixou de conspirar contra a República desde o mesmo instante en que se proclamou , ata o extremo de ser un dos puntais da asonada franquista como o confirma a súa adhesión ao golpe de estado. E por se non fose suficiente , para maior implicación, dicir que o propio Juan de Borbón brindouse de forma reiterada como voluntario do alzamento. 

Con tales lazos de relación resulta obvio que se a Monarquía fixo súa a herdanza política de Franco, tamén resultase legataria da sistémica corrupción do réxime, un factor de dependencia que lonxe de favorecer que a ejemplaridad cívica fose a norma de conduta da xefatura do Estado, propiciou xusto o contrario, é dicir a súa implicación na deterioración da política e do conxunto da nosa arquitectura institucional, ata o extremo que os casos sucedidos nos últimos meses fixeron que á Casa Real acumuláseselle o traballo tentando desmentir ante os medios informativos erros e desacertos atribuídos ao Rey polos seus escándalos e directas conexións con actos de corrupción. 

Feitos que fan considerar mais que nunca a apertura dunha nova etapa que supoña a a substitución do modelo de Monarquía parlamentaria por outra de forma política republicana, pois se o único argumento de defensa para que a Coroa manteña a súa continuidade na nosa sociedade é a súa utilidade a esta, sobrar dicir que a perniciosa repercusión dos seus actos e a súa carencia de toda ética son argumentos sobrados para un cambio inaprazable do modelo de Estado. 

Unha monarquía cuestionada polo seu confuso enriquecemento, os seus escándalos e excesos ten esgotado o seu percorrido, e por iso a súa continuidade resulta contraproducente para a estabilidade do país, tal é así, que o ata agora intocable Rey e a súa familia perderon a auréola de honestidade que tiñan atribuída para converterse no principal obxectivo das críticas dunha cidadanía farta dos seus desmáns e desenfreos. 

Cando ao engano cáeselle o disfrace e a realidade vén delatar que tras a imaxe perfecta e idílica da familia real é a desestruturación quen marca a pauta, resulta patente que a normalidade da monarquía constitucional que representan é un todo ficticio, pois a inestabilidade inferida fai que sexa inútil e non sirva para nada; por canto o problema de imaxe que actualmente arrastra a Coroa derivou nunha crise irreversible que por responsabilidade política esixe sen dilación a súa substitución por outro modelo de Estado