21 jul. 2017

OS USUFRUCTUARIOS DO FRANQUISMO

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia



Observante coa súa   condición  protectora e de  complicidade co antigo réxime, a extrema dereita española lonxe de actuar por libre, por coincidente afinidade,  continúa encapsulada no franquismo do  PP

O martes último, 18 de xullo, cumpríronse   81 anos do golpe militar que deu ao traste  coa II República Española e co Estado democrático e de dereito que esta instaurara.

Oito longas décadas  desde a orixe dunha atroz guerra civil e unha férrea ditadura ulterior,  en cuxo período, miles de persoas foron vilmente asasinadas e  os seus restos mortais xacendo en cunetas e fosas comúns; sen que a instauración do réxime do 78 modificase en nada  tan degradante situación, pois a inhibición das “institucións democráticas” en investigar as circunstancias  e  xulgar  aos autores  destes crimes foi ostensible, unha deprimente realidade  que impediu aos familiares  das vítimas poder enterralas dignamente.

Tal é así, que ao día de hoxe continúan impunes os xuíces  que arbitrariamente condenaron, aqueles que    exercendo cargo político  aprobárono  , como tamén, os que voluntariamente  foron membros  dos piquetes de execución daqueles asasinatos "legais"; e todo,  como consecuencia  dunha planificada obstrución por parte do aparello do Estado a calquera posibilidade de xulgar o franquismo e os seus excesos, ata o extremo que as vítimas ante    o desamparo,  non tiveron mais remedio  que recorrer en defensa dos seus dereitos a instancias internacionais.

 Pois a nova democracia española, máis que ser ese referente  modélico e exemplarizante que se nos conta, foi  resultado  do  simulacro empregado pola propia ditadura  tanto para maquillar a súa imaxe como para favorecer  o  tránsito cara á  consolidación  do silencio e esquecemento de todos aqueles que  sufriron e padeceron os ásperos  anos de represión franquista.

Neste contexto a ninguén nos seus cabais debe estrañar  que no transcurso  dos últimos anos , de forma reiterada, o noso país fose apercibido  por Nacións  Unidas polo seu belicoso  comportamento  para con con  os represaliados polo franquismo, pola xeneralizada impunidade e o  rexeitamento para reaccionar fronte tales atropelos.

Denuncias do foro internacional que non só foron  desatendidas, senón que España ademais de facer caso omiso,  reaccionou radicalizando as súas políticas en materia, eliminando a través de subterfuxios toda posibilidade  de desenvolvemento da lei de memoria histórica e de xustiza para as vítimas do franquismo, ademais de deixar sen efecto  o principio de xurisdición universal.

Sempre dando a nota  e aparentando o que  non somos, ata raiar no ridículo de erixirse    en adaíles do cumprimento dos dereitos humanos en países como Venezuela, ao tempo de exercer como transgresores das nosas normas xurídicas máis esenciais.

Unha  estraña  forma de impartir  docencia política, dando leccións   aos demais, cando  temos un suspenso como mellor nota  no cumprimento das nosas obrigacións legais; cuestionable  credibilidade por tanto, a dun país que mantén  posicións co exterior contrapostas coas de aplicación  xenuína 
.
Que o PP como  dereita herdeira, familiar, social e ideolóxica, do franquismo, ostente o poder do Executivo, nada axuda  a corrixir  a actual situación de deterioración, pois os seus vínculos de dependencia lle coartan para promover a acción da xustiza  en razón á  impedimento que representa a súa condición  de protector  e cómplice do antigo réxime.
Sendo de constatar  que por máis aparencia  democrática  que tente proxectar o certo é que non é asimilábel coas formacións conservadoras  do resto da UE, tendo en conta que  a dereita española presidida  por Rajoy, polo seu facer,  correspóndese taxativamente coa ultradereita europea.

Por mais que se disfracen de liberais, a dereita deste país é  antidemocrática  e con veleidades fascistas, así o testifica  polo menos a súa  defensa pechada   daquel réxime de 1939, e a súa adhesión  á  corrupción , tan  sinónima do franquismo  como inseparable do mesmo ; outra das herdanza recibidas,   que por xeneralizada implicación  ademais de seguir beneficiando ao  mesmo conglomerado empresarial que  prosperou  á súa sombra, sexan  hoxe  quen  á súa antollo continúan manexando as rendas da economía e favorecendo a  proliferación de casos de corrupción  e degradación política

Estes que non outros  foron as achegas da Transición,    un cambio de aparencia e de modificación concernida dos malos  hábitos,   transitando  do descaro ao sixilo; para que  así, á continuidade na trasfega de maletíns , o pago  de comisións por obras e servizos públicos, é dicir, o que antes se definía  como roubo e espolio, pasara  a denominarse  como  enriquecemento ilícito, lavado de diñeiro, suborno ou tráfico de influencias;  e as mordidas e pringues dos políticos, por adecuación  semántica  trouxesen consigo  o obrigado acompañamento  da presunción de inocencia 

É imprescindible xa que logo,  para a saúde democrática do país,   que o conxunto das institucións  do Estado, en primeira instancia as xudiciais,  afronten  como propia o cumprimento da acción da xustiza,  para que dunha vez por todas  o  actual situación de degradación  teña os días contados

No hay comentarios:

Publicar un comentario