Eleccións con rúbrica de esquerdas

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

Non foi a manifestación do pasado domingo en Colón nin tampouco a polémica suscitada pola figura do relator quen deu ao traste co diálogo entre o Goberno e o Govern, senón a cerrazón deste último ao ligar o seu apoio aos orzamentos ao dereito a decidir.

A falta de perspectiva dos nacionalistas cataláns á hora de administrar os tempos, fixo que aquela fronte común que a través da Moción de Censura lograse desaloxar ao PP da Presidencia do Goberno fracasase no seu labor de transformar aquel consenso no cambio real necesario, pois o rexeitamento dos independentistas cataláns aos Orzamentos Xerais do Estado, leva implícito a disolución das Cortes e á inmediata convocatoria de novas eleccións xerais. 

Os independentistas cataláns no Congreso co seu veto aos PXE non han tomada a decisión máis acertada, xa que afectará negativamente á economía catalá ademais de deixar á súa comunidade sen un aumento de 2.310 millóns destinados na súa maioría a políticas sociais, tendo de engadir a iso que coa súa determinación non só favoreceron o incremento da inestabilidade política senón que romperon o nexo de relación que desde o progresismo político tería permitido manter un diálogo máis sosegado e coherente na resolución definitiva do conflito do Procés, e que a partir de agora tórnase cando menos imposible tendo en conta que o sinal da súa actitude impide a conformación de alianzas futuras. 

Máis aló dos prexuízos ocasionados a Catalunya, tan desafortunada decisión xera outros efectos colaterais que afectan na súa gran maioría ás capas máis humildes da sociedade, porque o que se votaba eran uns orzamentos de marcado signo social cuxa principal finalidade era rescatar ás persoas que as agresivas políticas neoliberais situaran no limiar da pobreza e a marxinalidade, e que como consecuencia do seu rexeitamento veranse sumidas nunha prorroga de carencia e precariedade; unha afronta inxustificable, cuxo lesivo impacto fará que desde as filas do progresismo democrático a solidariedade para coa causa catalá transfórmese en disidencia.

Foi un erro maiúsculo de ERC e o PDECat condicionar o seu apoio aos Orzamentos ao dereito a decidir, por ser esta demanda unha quimera no contexto actual, porque o Goberno non pode negociar en ningún caso sobre un asunto que está á marxe do marco constitucional, algo que ademais de imposible resulta contraproducente para os procesados, pola súa coincidencia co proceso xudicial, unha oportunidade desaproveitada que sitúa o problema no propio tellado dos independentistas que no seu extravío romperon a baralla sen advertir de antemán que non terán outra ocasión tan favorable para tentar unha saída política á situación catalá. 

Tendo en conta que coa súa incoherente actitude pecharon toda probabilidade a repetir a fronte progresista e con iso a solución dialogada ao conflito, pois de gobernar a tripla dereita a disciplina prusiana de aplicación situará a Catalunya nun 155 permanente e o rexeitamento de medidas de graza para cos dirixentes procesados será absoluta, sen que unha alianza do PSOE con Cidadáns favorecese a relaxación, pois por factores de dependencia asociada o independentismo veríase afectado nas súas aspiracións polos vetos que o Cs impoñería para pactar cos socialistas. 

Aínda cando o feito de non aprobarse os orzamentos non implica necesariamente que o Presidente do Goberno teña  de convocar eleccións, ao poder seguir funcionando con eles e apoiarse circunstancialmente nun que outro decreto como así se fixo en sete ocasiones distintas desde o ano78, pero na actual tesitura política,ante a irreversible situación de bloqueo a única saída da lexislatura é a convocatoria anticipada de eleccións xerais para así evitar un contexto de parálise e maior deterioración institucional.

Un chamamento ás urnas que debe fixarse coa maior inmediatez promovendo á vez unha apelación ao voto útil e a súa recensión identitaria coas forzas políticas da esquerda progresista pola súa capacidade efectiva para frear a ameaza real dun Goberno de dereitas que agrupada no “ trifascito” non pasa de ser unha continuación maquillada do réxime do 39, para a que o Estado democrático con algúns arranxos máis de forma que de fondo, é seguir dando continuidade ao do réxime franquista; razón mais que sobrada para articular unha fronte común en liña a impedir a súa desempeño de toda función executiva. 

Ante os novos comicios que se aveciñan, o electorado debe ser consciente que para sacar a España da lameira hase de dispoñer dun marco político que o faga posible, onde cunha Constitución adecuada á realidade do momento póidase afrontar sen atrancos  a solución efectiva a problemática territorial como ao rescate dos valores democráticos e sociais cernados polo filibusterismo e as malas artes dos repetidos gobernos de unha dereita reaccionaria e decimonónica. 

Labor que só é posible logrando o triunfo electoral do progresismo democrático por maioría. 

O "trifascito" bótase ao monte

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

Se a quen establece pontes de diálogo  acúsaselle   de alta  traizón, por saúde democrática, os excesos orais  dos autores de tan desenfreada  afronta non  poden quedar impugnes  debendo actuar de oficio  a xudicatura por inxurias e calumnias.

A figura do   relator non é o problema, pero  si a  xustificación que o PP e Ciudadanos utilizan para seguir tensando a situación na súa estratexia de derrubar ao goberno  sen reparar para iso en establecer alianza de conveniencia  cos ultradereitistas de  VOX, para así en  comandita, utilizando como fórmula a desestabilización do país avanzar no seu obxectivo de chegar á Moncloa, é dicir,   utilizando  o formato á venezolana.

Esa que non outra é a súa verdadeira finalidade,  empregando para iso graves acusacións, falsidades e crispación na rúa, como tamén a interesada cantilena da “unidade de España”, cando a verdadeira causa  de disgregación  é a degradante corrupción política e  a mais que  cuestionada Constitución do 78,  cuxa modificación non dubidan en referendar  cando trata de satisfacer as apetencias dos  mercados, pero que negan baixo sete chaves  á hora de reaxustar o modelo de Estado á  realidade territorial do país. 

Antagonismo  de quen  mantén  a súa adicción ao engano porque lle interesa a axitación política e o desarraigo como estratexia, para así  seguir pescando  electoralmente no río revolto da conflitividade.

É por iso que o auténtico propósito que persegue  o  “ trifascito” PP,  Cs e  Vox coa súa retórica  provocadora e golpista,  é abortar toda posibilidade de que o Goberno estableza pontes de diálogo en e con Catalunya, pois toda vía de solución  negociada  daría ao traste coa estratexia desta dereita  recalcitrante, cuxa continuidade política, máis aló do diálogo  vira ao redor da  represión e a   aplicación continuada  do  155, ou o que é o mesmo, en manter un Estado de excepción permanente.

O paradoxal  é que os membros  desta  dereita neoliberal que enchen a boca de patria e os balcóns de bandeiras,   non teñen lexitimidade  política algunha  para erixirse en defensores  da lei, tendo en conta que as súas prácticas cotiás son  transgresións sistemáticas do marco legal; e  non  tan só  pola súa relación continuada  coa corrupción  endémica, senón tamén polo asiduo quebrantamento  de aspectos  relacionados  coa Lei de Memoria Histórica, e demais  dereitos sociais recoñecidos constitucionalmente, porque tras a súa recorrente apelación ao Estado de dereito está sempre a  apelación camuflada a un  Estado de dereitas., indicando con iso que tras o seu proceder subxace unha  concepción oportunista da lei. 

Sendo por iso que para eles  a crispación  ten de estar por encima do consenso, e neste caso máis que nunca, pois tras o manido discurso do “ trifascito”   contra a figura do  relator, pola súa coincidencia coa presentación dos orzamentos percíbese un ataque desesperado  para abortar a súa aprobación.

Unha manobra pactada por todo o espectro político dereitista,  na  que non podían  faltar os medios de comunicación  da súa órbita mediática que en aberta colaboración non dubidan en sacar todo o seu arsenal  para favorecer  a través da súa estratexia  amarelada a consecución do obxectivo de acoso e derriba establecida,  así como publicitar a campaña de axitación e propaganda de acompañamento onde o concepto patrio toma papel protagonista. 

Os membros  do “ trifascito” atribúense a condición de patriotas pola súa ofensiva contra o  secesionismo, pero de ningún xeito poden  arrogarse tal condición polo desempeño de accións que contribuísen a que o país fose  mellor, pois probado está  que todo o que fixeron foi no seu propio beneficio e en prexuízo     do interese xeral, falando en por si o balance da súa xestión onde toma papel protagonista a súa interminable implicación  en casos de corrupción.

Resultando  de sobras coñecido, que exentos de ideais, neste país as dereitas no seu conxunto  actúan en dirección contraria ao que predican, polo  vínculo de obediencia que prestan desde sempre   a quen ostenta  máis poder na sociedade, é dicir  ao poder económico que é o seu auténtico dono e máis fiel ao ouro que á bandeira, e son tan patriotas  que vía evasión  deixan de cotizar no país   59.000 millóns de euros anuais.

O que conduce a deducir polo seu silencio cómplice que as proclamas  patriótica  desde o “ trifascito”  se  desvirtúan por si  mesmas  para tomar formato  de “ patriotería exaltada” ao só obxecto de axitar as masas  e provocar  un  ambiente de fluctuación desde onde a través de  subterfuxios poder  quitar rendemento electoral.

A  manifestación do 10  de Febreiro convocada por estes falsos patriotas, trata de empuxar ao Goberno fora do poder desde a protesta e a mobilización na rúa, e os seus promotores  son os mesmos  que  camuflados de demócratas nunca deixaron atrás a  caspa e as correaxes do fascismo, e que despois de homologados, sentíndose fortes e invencibles  mostran  sen o menor receo a súa verdadeira imaxe e identidade. 

Non ter  afrontado  ao debido tempo un proceso de  expurga dunhas elites que seguen sendo estruturalmente as mesmas que no franquismo, é a causa  da  gravísima  involución que ameaza a estabilidade política do país, e como non podía ser doutra maneira, daquela permisividade  este  facherío que  sacode a bandeira e adopta pose marcial ante imaxinarios perigos para a patria.

É por iso que a réplica dos demócratas  non debe  facerse esperar.

"Democracia" en negro.

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

Mal se pode conferir fiabilidade a quen manifestando ser de esquerdas, no seu afán de agradar ao neoliberalismo apoia sen matices a vergoñosa e manipulada campaña desatada pola ultra dereita e o terrorismo mediático en contra do constitucional goberno venezolano.

O verdadeiro motivo polo que Venezuela volve ser o “chivo expiatorio• da feroz campaña mediática internacional, á marxe de todo enredo argumental, hase  referir que a auténtica razón de tan planificada agresión ten un transfondo máis pervertido que o propio Presidente Trump verdadeiro promotor da conxura, que a través de ensaiadas manobras de desestabilización,  utilizando ao seu antollo ao prefabricado Presidente interino Juan Guaidó, tenta demonizar a lexítima democracia venezolana ao só obxecto de xustificar a súa intervención no derrocamento do réxime bolivariano e lograr a través do furtivismo político o seu auténtico obxectivo.

Finalidade que non é outra que apropiarse ilicitamente do petróleo existente no subsolo do país caribeño, que polo seu volume, é dabondo a maior reserva de hidrocarburos do mundo, e por tanto bocado apetitoso para quen ten monopolizado o control da totalidade dos xacementos dos países produtores, é dicir, o pleno dominio do mercado de carburantes, que coa excepción iraniana ten a súa outra excepción en Venezuela, a cuxo goberno electo tentan por ese motivo derrubar financiando golpistas disfrazados de demócratas, e impoñendo medidas de carestía alimentaria mediante o desabastecemento, ao só efecto, de provocar a desestabilización interior incitando á cidadanía, facéndoa crer que viven no desastre por mor dos seus mandatarios coa malsá intención de que esta se rebele contra a orde constitucional.

Pero con todo, a teoría da conspiración faise máis ostensible ao primeiro de vez, cando os mesmos artífices que astutamente empéñanse en vestir de ditadura e tiranía ao réxime bolivariano manteñen relacións de cordialidade con gobernos diametralmente opostos á linguaxe das urnas como Arabia Saudita ou China, sen que a pesar do seu carácter totalitario, teñan para con eles a mais mínima reprobación política. 

É dicir, que mentres non cesan na súa dinámica de cuestionar a lexitimidade do presidente venezolano, en linea contraria, manteñen un silencio sepulcral sobre a intolerable actitude que acumulan no seu haber moitos outros mandatarios de réximes explicitamente antidemocráticos, cuxas accións sobordan a violación continuada dos dereitos humanos.

Unha actitude de compracencia e complicidade co máis cru radicalismo ditatorial, que vén delatar a falsidade dos postulados dialécticos utilizados polos promotores da confabulación para xustificar a súa obsesión anti bolivariana e a súa nula preocupación pola democracia, que tan interesadamente veñen de utilizar como escusa, ao só efecto de xustificar a súa intención agresora contra este país soberano, que polo feito de selo, ten conferido o pleno dereito a decidir o seu futuro sen admitir a mínima intromisión involutiva.

Asistíndolle no seu caso, razóns sobradas para abortar sen contemplación toda intento golpista e meter entre reixas a quen mediante prácticas de sedición pretendan derrocar o ordenamento democrático establecido.

Nin que dicir ten que aos instigadores do atropelo élles totalmente indistinto a cor política do réxime que rexe os destinos de Venezuela, pois como queda devandito, a súa auténtica preocupación é lograr que o Goberno constituído non poña veto á súa intervención económica, nin á consecución de beneficios, nin ao seu modo de obtelos, e cando como é o caso, por impedimento político reciben a negativa por resposta, é entón cando en reacción os directos afectados pola denegación, feridos no seus intereses desatan o seu feroz ataque contra quen se opón a súa "nobre intención liberadora”.

Sendo comportamento reflicto de tal actitude, a ameazante advertencia do Presidente Trump, cuxa última finalidade, non é outra que instaurar a través de subterfuxios un goberno de monicreques que sortee o actual impedimento, facilitando así a consecución das súas espurias intencións, validando tal conclusión o histórico de invasións militares e conspiracións tácitas e expresas que caracterizan a turbia política exterior estadounidense.

Quizais sexa o gregarismo enfermizo que profesa o goberno español cara aos mandatarios do norte, o motivo, que a súa complicidade co golpismo venezolano resulte tan explícita como repugnante; sendo difícil entender a manida utilización de importunados tópicos e insistidas mentiras coa mala fe de adulterar a versión orixinal do fenómeno máis excepcional da historia democrática contemporánea, a correspondente a un país cuxo goberno se mantén no poder ininterrompidamente despois de gañar limpamente as eleccións durante dezasete veces consecutivas.

Excepción que non parece satisfacer a uns mandatarios que como o Presidente Pedro Sánchez, vénlle de caste aceptar só a democracia cando favorece aos intereses do neoliberalismo, e opta por combatela e depreciala no momento que faga perigar os privilexios desta elite, en coincidente correspondencia coa actitude involucionista que mantén a oposición venezolana e que só a un fascista ocorreríaselle outorgarlle amparo.

Oatranco que atopan en Venezuela os magnates da orde mundial, non é outro, que a integridade e exemplaridad democrática dos seus mandatarios , que sumada ao seu papel de vangarda na defensa dos lexítimos intereses do seu pobo, impide aos especuladores do alleo repartirse a suculenta riqueza do país caribeño, o que motiva que convertan aos seus dirixentes no inimigo a bater, e todo , por atopar no seu liderado un obstáculo para os seus intereses. 

Esta é a versión orixinal, se queren oír a adulterada escoiten a Pedro Sánchez e ao resto do neoliberalismo patrio.

Fene en parálise!

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

Despois de nove anos de incapacidade en formatear unha ferramenta urbanística de solución aos complexos problemas municipais e de seguridade xurídica á cidadanía, desde o simulacro, a catro meses das eleccións o alcalde de Fene resucita a revisión do Plan de Urbanismo.

Para facerme entender polos profanos en materia, direi en expresión coloquial que un Plan Xeral de Ordenación Municipal(PXOM) é un documento de carácter normativo, e ámbito municipal, que define o proxecto de ordenación territorial do Concello e determinante por tanto do modelo de cidade desexada, do mesmo xeito que do formato do seu desenvolvemento futuro. 

Sendo a Corporación municipal dentro da autonomía que lle confire o marco legal a competente para redactar ou revisar o seu contido e a posterior xestión urbanística. 

A ordenación espacial dun municipio pola súa condición esencial debe ser unha decisión política preferente tendo en conta que a calidade do benestar social no marco da cidade garda relación directa coa funcionalidade do seu deseño; tal é así, que a implantación dun modelo urbanístico eficiente favorece a habitabilidade dos residentes ao facilitar o desenvolvemento das súas actividades cotiás, tanto no persoal como no xeral e o profesional, ao mesmo tempo de estimular a atracción investidora e contribuír con iso á reactivación económica. 

Por iso, cando esa relación de dependencia vese alterada no substancial por circunstancias inducidas como os efectos do desmantelamento industrial en concorrencia co embate do receso inmobiliario, cuxo impacto constrinxe as estimacións contidas no plan xenuíno, hase de afrontar sen dilación un estudo en profundidade dos seus efectos para así poder establecer con rigor propostas que favorezan o desenvolvemento dun urbanismo alternativo en consonancia coa nova conxuntura. 

Medidas que pola súa finalidade paliativa esixen ser establecidas con urxencia e prontitude para evitar con iso que un exceso de temporalidade na súa tramitación acentúe e deterioración e agrave en maior medida a situación urbanística do municipio. 

Xustamente isto é o que está a ocorrer no Concello de Fene cos traballos de revisión de PXOM que se manteñen empantanados desde que en marzo de 2011 cando a Xunta de Galicia tras a preceptiva información devolveu á institución o documento de inicio. 

Excedido deixamento cando a efectos contractuais o prazo para a súa redacción estaba estipulado en 32 meses, o que vén indicar unha demora acumulada desde o seu inicio no 2009 superior aos 9 anos, coa agregada particularidade que no transcurso de tan dilatada paralización o contido do redactado perdeu toda validez xurídica pola entrada en vigor de senllas leis do solo datadas nos anos 2013 e 2016, o que deixou sen efecto o contido de todo o actuado e que  por iso téñase que partir de cero.

 Ao que para maior prexuízo hase de engadir o gasto inútil que supuxo a minuta do equipo redactor pola realización duns traballos que por indolencia política non serviron para nada, convertendo o desembolso realizado nun malgaste de fondos públicos co prexuízo adherido da perda de subvención outorgada para o efecto pola Xunta de Galicia para tal finalidade.

 O impacto causado pola actitude de desidia da representación política, xerou uns efectos altamente perniciosos que impediron a reactivación municipal, ao manter en vixencia o desfasado e obsolescente modelo urbanístico que deu orixe ao escenario de crise, o que impediu poñer en marcha solucións desde a acción combinada de medidas de desenvolvemento económico e social con políticas de cohesión territorial, en liña a facilitar un cambio efectivo e real no facer municipal. 

A proba de tal limitación é detectable con só visualizar a adversa estatística municipal referida ao ámbito migratorio, demográfico e de emprego, cuxos negativos índices son expresivos de a nula eficacia das políticas aplicadas na articulación de medidas coas que remediar a desmesura en paro xuvenil, a descapitalización residente por deslocalización laboral e a incesante mingua de poboación. 

Aspectos todos eles que no seu conxunto son expresión manifesta de fracaso, infructuosidad e insolvencia.

E tras nove anos de inxustificable “ hemiplejía urbanística”, como broche final xorde o esperpento, cando o Goberno Municipal a catro meses para a celebración das eleccións municipais, sen tempo material para nada, ao só efecto de seducir electoralmente á cidadanía anuncia aos catro ventos que reactiva a Revisión paralizada, cando por pura racionalidade debese ser a corporación entrante a que afrontase tal labor.

Co agravante que o reinicio da revisión, ao carecer de consignación orzamentaria que a referende, convértese nunha decisión lastrada pola ilegalidade.

Quen manda en España?

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

Cando o poder de Goberno é subxugado polo poder financeiro, a única saída que existe para subverter esta anomalía democrática é poñer en marcha un novo proceso constituínte, en liña a impedir que os representantes do poder real utilicen a vontade das urnas para servir ao poder económico. 

Á morte do Xeneral, as elites do franquismo para dar continuidade ao seu status conviñeron en disfrazar aquel réxime en democracia, fixérono sabendo que para enmascarar o seu simulacro era necesario crear unha confusión política entre o certo e o falso, de tal modo que a sociedade no seu conxunto percibise como real o que en verdade resultaba ser ficticio. 

E foi nese contexto de engano onde se desenvolveu o proceso de cambio político da ditadura á democracia, ou o que é o mesmo, a tan “modélica Transición”, e iso foi posible non só polas maquinacións das forzas vivas do anterior réxime senón tamén polo efecto contaxio que ditas manobras produciron na denominada oposición democrática que encartándose ás súas dinámicas acabou cumprindo a función de comparsa.

No transcurso do teórico proceso de conversión non se fixo revisión nin condena explícita do franquismo, facilitándose que os acólitos do réxime saísen impunes daquel proceso, en tanto a reparación e a memoria das vítimas da represión fascista quedou posposta tendo en conta que en nome da reconciliación o pasado foi sometido esquecemento, sen que con iso chegasen a cicatrizar as feridas da confrontación nin tampouco o trauma da Guerra Civil fose superado. 

Foi todo unha farsa, pois por mais versións interesadas que se nos conten sobre o resultado do proceso e aínda elevando a súa denominación ao rango de “modélico”, o único certo é, que sen consumarse unha asunción de responsabilidade efectiva é materialmente imposible que puidese darse unha auténtica reconciliación, e neste caso lonxe de cumprirse tal condicionante o único certo foi que a elite da Transición optou por facer verrón e conta nova, coma se os asasinatos dun bando puidesen borrar os do outro.

Con todo, non debe existir dúbida algunha que os sustentadores da ditadura hexemonizaron aquel proceso subordinando desde o seu autoritarismo a calidade da posterior “democracia”, que foi mais imposta por eles que negociada pola oposición. 

Por tanto o que se nos conte desde o oficialismo non vai máis aló dun relato interesado onde o mito e a mentira compleméntanse tomando papel protagonista, ao só efecto de outorgar á Transición a condición de referente de cohesión aínda cando a realidade dos feitos vén referendar xustamente o contrario, tendo en conta que o que aquí se consumou non foi máis que a continuidade e preservación do réxime franquista maquillado co formato político do parlamentarismo. 

O sistema foi acomodado aos requirimentos do guión, é dicir, ás esixencias políticas, sociais, económicas e xeopolíticas do momento mediante a redacción da constitución de 1978, pero de ningún xeito produciuse unha ruptura co réxime anterior, desde o punto e hora que se mantivo invariable o conxunto da súa estrutura de Estado: tribunais, sistema económico, burocracia estatal, exército, leis, servizos secretos, etc. 

Por iso que mais alá dun tránsito á democracia o que aquí se produciu foi un lavado de cara do réxime ditatorial ao só obxecto de dar o pego para así poder camuflar a realidade tras unha lexitimidade de aparencia, coa que conseguir a aceptación da nova orde tanto a nivel doméstico como no foro internacional, para deste xeito, facilitar a integración do Estado no exterior e especialmente na Comunidade Europea.

De non ser así, se certamente consolidásese unha orde política renovada sería imposible de entender como a elite do franquismo non só continúa marcando as pautas do país, senón que ademais, mantense instalada nos altos estamentos do poder establecido, pois resulta probado que as mesmas familias políticas que movían os fíos do poder naquela época pretérita, mantiveron a súa primacía durante o período constitucional e para maior despropósito seguen impoñendo a súa vontade a tempo presente.

Aspectos que redundan en corroborar que as estruturas de poder do réxime franquista teñen persistido e amplificado no réxime constitucional, de igual forma que os membros da súa elite dirixente mantivéronse grazas á substitución xeracional efectuada polos seus herdeiros, aproveitando as posicións de poder ostentadas polas súas familias para así facer carreira utilizando as vantaxosas condicións políticas que para os seus intereses séguelles reportando a constitución de 1978. 

Mentres isto ocorre, o conxunto da sociedade do mesmo xeito que no franquismo, subsiste nun permanente estado de prostración, apartada de calquera ámbito de decisión política real, e en todo, dependendo desta caste dominante que por encima do resultado das urnas é quen en definitiva impón a súa determinación. 

Xa que logo, toda versión oposta non é mais que mantenza  para necios

Pensións sui géneris.

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

A regra establecida para integrar "lagoas de cotización" no cálculo de pensións é unha aberración xurídica, que recorta inxustamente o seu importe e impide que con idénticos anos cotizados téñase a mesma prestación. Aspectos resoltos con só utilizar as bases de cotización máis favorables da vida laboral.

Cando unha persoa que traballou de forma continuada tivo o infortunio de perder o emprego na recta final da súa vida laboral, e por factores relacionados coa súa idade foi incapaz de atopar recolocación alternativa; aínda cando non se acollese a ningún tipo de axuda e non percibiise prestación algunha, incluso tendo cotizado durante 35 anos, a súa pensión verase reducida no substancial mais alá do 41% do que lle correspondería de non sufrir tal incidencia, mantendo a súa continuidade laboral inalterable.

Isto ocorre `porque a base reguladora que determina a contía da pensión a percibir, está conformada pola suma das bases de cotización dos últimos anos de vida laboral, sen considerar a efecto algún excepcionalidades ou incidencias como a xa referida; e tal criterio de uniformidade fai que os períodos nos que aqueles traballadores que contra a súa vontade víronse inmersos nunha situación de inactividade sexan computados como "lagoas de cotización"; unha consideración anacrónica que inflúe negativamente no importe final da pensión, tendo en conta que ao integrarse bases de cálculo reducidas o pernicioso impacto da súa repercusión é marcadamente demoledor.

Este efecto redutor das "lagoas de cotización" para o cálculo da pensión de xubilación, induce un agravio comparativo que pon de manifesto a irracionalidade do seu contido; pois tomando resultado da súa aplicación, resulta que a pensión que cobra un afectado pola devandita fórmula, é substancialmente inferior ao importe que en idéntico concepto recibe un traballador non repercutido, con idéntica base de cotización e a metade de anos cotizados.

Todo un despropósito, unha norma sen pés nin cabeza que sitúa aos afectados ao bordo da precariedade máis absoluta, cando en xusto proceder o seu sería que alternativamente para non erosionar a súa base reguladora puidesen elixir as bases de cotización máis favorables da súa vida laboral na determinación da súa pensión, que nunca obrigárselles a sufrir a repercusión dos efectos dunha crise da que eles foron vítimas propiciatorias que nunca os seus artífices.

O que fai inaceptable desde a máis elemental racionalidade que lles sexan computados para o cálculo, os períodos de inactividade inducida durante a súa carreira profesional, por canto coa utilización de tan atípica norma estanse a validarse tratamentos diferenciados, e con iso, a inxustiza de permitir que traballadores que cotizasen os mesmos anos teñan con todo unha pensión marcadamente inferior cando se xubilen, como consecuencia da anormalidade das circunstancias descritas.

Principio de equidade que só se pode lograr eliminando do cómputo os peores anos do historial laboral, de quen están afectados nos seus intereses por tan anómala aplicación, pois só desta maneira, cando un traballador que por circunstancias dunha crise económica é expulsado do circuíto laboral, pero que dispón dunha dilatada cotización, non verá afectada a súa pensión futura por eses anos de lastre.

Pois só así, calcularíase a pensión en atención ao rigor das bases reais e non aleatorias como agora ocorre, que no 90% dos casos son significativamente de inferior contía, o que en emenda esixe a preceptiva modificación legal que en todo caso debe ser aprobada con carácter retroactivo, cálculo de importes e abono de atrasos a todos os pensionistas afectados; tendo en conta que a Seguridade Social coa aplicación de tan atípico procedemento estívose lucrando inxustamente durante décadas á conta dos xubilados.

Pero ademais do xa referido, hai outro aspecto que reforza e fundamenta a revisión esixida, tal é o bloqueo da tarxeta sanitaria que sen previo aviso sufriron boa parte destes mesmos afectados, aos que o INSS suprimiu o dereito para percibir asistencia sanitaria como persoas desempregadas sen prestación que deixaron de cotizar, ao vincular a asistencia sanitaria á relación laboral que non a un dereito cidadán como sería procedente.

Medida que se mantivo ata a entrada en vigor da Lei Xeral da Saúde Púbica e que xerou nos prexudicados a perda do dereito á sanidade gratuíta, e inclusive a cobertura médico - farmacéutica ao lanzar o sistema informático mensaxe que a persoa en cuestión non figuraba na base de datos e, que por conseguinte, non tiña dereito a que a Seguridade Social nin lle atendese nin tampouco lle abonase a súa parte dos medicamentos.

Unha exclusión da Seguridade Social que aínda situando fora do sistema ao afectado, paradoxalmente o mesmo Instituto Nacional si computa a temporalidade desa desatención como "lagoa de cotización" a efecto do cálculo da súa pensión.

E iso en román paladino, é dicir en expresión máis coloquial e directa, é unha ESTAFA con letras maiúsculas

Comicios con tinguiduras de regresión.

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

Cando a dereita máis cavernícola volve ás andadas retomando prácticas incendiarias de tempos pretéritos, ante as eleccións municipais os candidatos progresistas deben proclamar ao unísono  a súa defensa dos dereitos fundamentais e a máis radical condena contra a involución fascista.

Desde a instauración dos primeiros concellos democráticos en 1979, os comicios municipais de maio de 2019, serán as doceavas eleccións que se celebran no ámbito local, e cando faltan só 20 semanas para iso, a súa relevancia fai que con anticipada antelación circulen a través da mass media diversidade de datos demoscópicos sobre a intención de voto, aínda cando a estas alturas máis da metade dos electores  non se teñen decantado sobre a quen votar.

Nas eleccións municipais anteriores, celebradas o 24 de maio de 2015, as urnas constataron que a maioría da sociedade española quería acabar co modelo tradicional de "facer política municipal", tal foi así, que os dous principais partidos que en alternancia gobernaron os consistorios desde a transición, chegaron a perder naqueles comicios 3 millóns de votos e máis de 4000 concelleiros, resultados que pola súa marcada contundencia evidenciaban o declive do bipartidismo, que ademais de derrotado retrocedía inclusive nos seus feudos máis inquebrantables.

Aquela hecatombe electoral facilitou a entrada en escena dunha nova forma de facer política que baixo a denominación común de Concellos do Cambio, os integrantes da nova tendencia demostraron con feitos ser eficientes xestores do público, pois ademais de aplicar modelos de goberno para a cidadanía, lograron baixar a débeda pública ao renunciar a gastos superfluos, suprimir dispendios en protocolos e publicidade, do mesmo xeito que coa total supresión dos “excesos faraónicos” dos seus antecesores.

Consecucións alcanzadas con escrupuloso respecto á legalidade e a pesar dos impedimentos lexislativos do Executivo de quenda, que ademais de limitar a autonomía municipal impuxo serios obstáculos económicos en liña a impedir os necesarios procesos de transformación.

Razón máis que sobrada para renovar nos comicios que se aveciñan a confianza en quen coa súa eficiencia e integridade gañaron tan merecido recoñecemento.

É por iso que cara aos comicios do 26 M, os electores, antes de emitir o seu voto, en consecuencia, deben ter presente que foi ese mesmo bipartidismo, cos seus gobernos de alternancia, os que desde a Transición obstaculizaron toda posibilidade de acceso a cambiar as cousas en vantaxe do interese xeral, non importándolles perder a lexitimidade obtida nas urnas por incumprimento dos compromisos contraídos, coa exclusiva finalidade de gobernar para as elites e intereses espurios en detrimento do benestar do conxunto da cidadanía.

Total actitude de desprezo por parte de quen afastado de todo código de conduta non repararon en quebrantar os seus compromisos electorais sen importarlles o máis mínimo socavar o patrimonio público e que os directos afectados polas súas indolencias e contubernios vísense obrigados a vivir económica e socialmente ao límite das súas posibilidades.

Abondando  para referendar o exposto a recente sentenza do Tribunal de Contas, que a demanda da actual Alcaldesa de Madrid, Carmena, condena á súa antecesora no cargo Ana Botella (Partido Popular) polo grave feito de malvender de forma irregular vivendas públicas a fondos voitre “sen pregos, sen concorrencia, sen realizar unha taxación inicial e con prezo de venda inferior ao mínimo xuridicamente esixible”.

Sendo de significar para maior nivel de escándalo, que a empresa da que é conselleiro José María Aznar Botella, fillo do ex presidente do Goberno e a ex alcaldesa en cuestión, "está directamente relacionada" co fondo voitre Blackstone e as sociedades instrumentais que compraron a “prezo de rebaixas” as referidas vivendas.

Non debendo  entenderse por tanto como aleatorio o feito de traer a colación as manobras delituosas desenvoltas por este clan familiar á sombra da administración pública e cuxa continuidade quere prorrogar agora o ex mandatario retomando o control político da dereita española.

Xa que logo ao fío dos feitos, cara aos comicios municipais do 26 de maio, ninguén nos seus cabais debe deixarse influír polas mensaxes subliminares de quen di estar disposto a apadriñar un gran pacto de gobernabilidade da dereita, é dicir, entre o PP, Cidadáns e Vox, un triunvirato que disfraza sibilinamente de solución a través da súa fundación FAES (financiada igualmente con fondos públicos), que utiliza para a ocasión como altofalante de axitación e propaganda contra as forzas democráticas que en intencionada descualificación vén denominar “extremismo de esquerdas”.

Ante este embate de marcada reactivación fascista, as forzas progresistas concorrentes deben confluír en resposta ante esta ameaza involutiva establecendo un tratado entre candidatos, rubricando non pactar con formacións de extrema dereita nin partidos que gobernen grazas ao seu apoio, que ademais deberá  incluír a súa reafirmación dos dereitos das minorías, a posta en valor todo o relacionado coa laicidad, a multiculturalidad e o feminismo, e a súa defensa dos dereitos fundamentais da cidadanía , entendido todo iso no contexto  dun compromiso de reafirmación democrática.

Ou o que é o mesmo, unha condena contra todos aqueles que avivan o odio utilizando discursos retrógrados e nostálxicos do pasado ditatorial

PODEMOS-Galicia esnaquízase

Ademais de incorrer en fraude, non foi coherente que contra a decisión maioritaria das bases, a actual dirección do partido en Galicia embarcase ilicitamente a Podemos no esperpéntico proceso electoral  de en Marea.

Para avaliar a deterioración orgánica de PODEMOS Galicia, abonda  referir que do centenar de grupos que tras a efervescencia do 15 de maio do 2011 organizáronse na nosa comunidade tan só a décima parte deles mantén actualmente a súa continuidade, que no seu conxunto non alcanzan a sumar o medio milleiro de persoas rexistradas

Descapitalización impulsada maiormente pola ausencia efectiva de vida orgánica , nula democracia interna e marcada manipulación dirixente; aspectos que no seu conxunto xeraron o desencanto militante , a mingua de activismo e a perda de penetración social, facendo que a organización como partido extraviase a esencia das súas orixes e por tanto a aureola política dos seus primeiros tempos .

Temos  de remitirnos ás municipais do 2015 para tomar razón do actual conflito, pois a raíz do mesmo xira ao redor da negativa de PODEMOS a concorrer a aqueles comicios para non transformar o proceso nun acceso de candidatos non contrastados que puidesen comprometer as súas siglas , sen reparar en apoiar publicamente a candidaturas cidadás conformada en gran parte por membros tránsfugas doutras forzas políticas, e por tal circunstancia, de dubidosa solvencia e integridade, pero que aínda así contaron coa complicidade e apoio do partido morado e o nutriente electoral dos seus inscritos.

O apoio podemita aos candidatos municipais das mareas en Galicia foi determinante para que tres deles  lograsen facerse co bastón de mando nas cidades de Ferrol, A Coruña e Santiago de Compostela. Un respaldo que de ningún xeito foi recoñecido por estes ata o extremo que cando Podemos sacou peito dos resultados conseguidos foron os primeiros en negarlle toda atribución, ao tempo de adxudicarse plena xurisdición sobre os mesmos, pois en todo momento o seu obxectivo foi anular o seu protagonismo como organización diluíndoa  no maremágnum de en Marea como partido instrumental onde o poder orgánico e territorial éralle completamente alleo.

Renunciar á súa propia identidade para confluír no seo do partido instrumental contra a decisión maioritaria dos inscritos induciu un rexeitamento xeneralizado e unha espantada sen precedentes cuxos efectos reduciron a mínimos a intensidade de participación interna do partido, facendo que o ritmo de afiliación caese de forma perceptible ata o extremo de reducir a mínimos o seu volume de militancia que cunha cifra de 25000 inscritos superara con fartura a todas as forzas de esquerda na comunidade.

O artificialismo desa alianza contra natura faise máis notoria ao aflorar as diverxencias ideolóxicas, cando se significa que maioritariamente á marxe de EU, os teóricos socios de PODEMOS son defensores a ultranza de teses nacionalistas, é dicir do dereito de autodeterminación, que para convencemento de inxenuos disfrazan coa acepción do “dereito para decidir”. Un precepto que en calquera caso é diametralmente oposto á pregoada vocación internacionalista que rexe a xénese da organización morada.

Contraindicacións que fan inexplicable o coqueteo de PODEMOS e a súa cúpula dirixente cun nacionalismo excluínte e inxustificable, defensor do espurio concepto do dereito para decidir que no seu propio contexto encerra unha finalidade insolidaria e por tanto contraria ao ben común, que ao primar os intereses dunha minoría por encima do ben de todos os membros da sociedade debe facer incompatible toda relación de alianza cos seus promotores, sen que en ningún caso a rendibilidade electoral poida ser esgrimida como argumento de defensa.

Por iso é polo que nese escenario de contradicións e sen sentidos, resulte grotesca a imposición do máximo mandatario da organización que decidiu unilateralmente que “máis aló da fórmula, Podemos estaría con en Marea”, aínda cando aquel tratado de capitulación con orde expresa de diluírse nun partido instrumental fose de antemán rexeitado polas súas bases.

Un novo disparate político como así puxo de manifesto o estrepitoso fracaso dos comicios autonómicos liderados por Villares, que ademais de non alcanzar o obxectivo previsto, reduciu a testemuñal o xa escaso protagonismo do partido morado á vez de desatar un novo conflito de liderado entre os sectores nacionalistas en contenda.

O perceptible é que as bases en Podemos non pican nin cortan e a relación persoal que Pablo Iglesias mantén con destacados membros de en Marea fai que mais que actuar como o máximo mandatario de Podemos funcione desde a vila e corte como parte do « sanedrín» rupturista galego.

Tal é así que todos os cargos da dirección galega que cuestionaron a confluencia con En Marea dunha ou outra maneira foron desprazados da súa función executiva ata posibilitar que agora ostentando dobre militancia e condición antagónica sexa un membro fundador dunha marea quen ostenta a  secretaria xeral de PODEMOS na comunidade.

Unha lamentable expresión de que PODEMOS Galicia, non pasa de ser un sumiso monicreque duns “mareantes” metidos a  políticos. 

Os deputados no economato

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

Os políticos teñen conferidos un conxunto de privilexios alleos á demanda da súa función representativa, que lles reporta un status especial con blindaxe de seguridade ante os contratempos e reveses que si ten  que aturar estoicamente o resto da cidadanía.

Algo así como un economato é o que teñen á súa disposición as súas señorías na Carreira de San Jerónimo, xusto ao interior do Congreso dos Deputados, un establecemento no que os nosos representantes poden tirar de consumición a moito menor prezo que nos establecementos da contorna, mesmo inferior ao do seu propio custo. Vantaxosa prestación á que poden acollerse os beneficiarios porque aos  españois vía impostos repercútesenos o diferencial, ou o que é o mesmo, temos  de pagar relixiosamente 1.155.000 euros para que os deputados poidan seguir tomando canas de cervexa a menos de 1euro.

Algo máis do dobre que os 556.200 euros que os contribuíntes sufragaban xusto dez anos atrás, e por tanto, un incremento desproporcionado especialmente cando se produce no marco temporal dos peores exercicios da dobre recesión económica e no contexto dunha situación na que a gran maioría das familias víronse afectadas nos seus dereitos polas políticas de recortes e o radical austericidio.

Un servizo subvencionado ao que se engadimos as instalacións de iguais características radicadas nos Ministerios e o Senado, arroxa un cómputo anual de 8 millóns de Euros, e todo, para que os beneficiarios entre outras contraprestacións poidan champar un menú consistente en (dous pratos máis sobremesa e bebida) polo módico prezo de 3,40 euros.

Non hai dúbida que co paso do tempo os obxectivos cambiaron, e se nas súas orixes os economatos laborais creáronse perseguindo unha finalidade social determinada, tal era complementar o poder adquisitivo da retribución duns traballadores con escasos ingresos económicos, na súa nova modalidade a función é diametralmente oposta pois na actualidade están a utilizarse ingresos do Estado para subvencionar a bebida e comida duns deputados que cunha retribución superior aos 3500 euros/mes superan con fartura a media de ingresos dos españois do montón.

Agravio comparativo que xustifica de sobras suprimir este trato preferente, deixando en suspenso a irracional inxección de diñeiro público para que os deputados como o resto dos mortais paguen do seu peto os prezos de mercado pola prestación do servizo, porque neste país hai millóns de necesidades de maior calado e moito máis perentorias que esixen preferencia.

Resulta intolerable que mentres a repercusión das políticas de austeridade e recortes mantén baixo mínimos os niveis de prestación social, ese economato do Congreso dos Deputados sexa o bar máis barato de España á conta do peto dos cidadáns, que para sufragar a comida e bebida das súas señorías cústalles a nada desdeñable cifra de 4000 euros por deputado cada ano.

Pero as súas prerrogativas non quedan aí, tendo en conta que como especie protexida que son aínda cando se lles suprimiron dispensas que raiaban no obsceno, o trato de preferencia que ostentan segue diferindo no substancial do recibido polos seus representados, e así aínda cando as súas señorías están afiliados no Réxime Xeral da Seguridade Social como a maioría dos traballadores, a diferenza é que no seu caso, o abono das cotizacións corre integramente a cargo do Orzamento do Congreso en razón a un convenio especial subscrito co INSS polo Parlamento.

E sobre a base dun tratamento especial que lonxe de dignificar a política a demoniza, por canto a pervivencia e continuidade dos privilexios veñen a deslexitimar á propia institución, desde o punto e hora que exime aos parlamentarios do cumprimento das decisións que toman nas Cortes e que si afectan o resto da poboación, cando o seu debese ser predicar co exemplo.

Regalías que fan aflorar a dobre moral das súas señorías, e moi especialmente a daqueles deputados que reproban de plano o incremento do salario mínimo interprofesional ata os 900 euros polos prexuízos que ao seu entender entraña tal subida na economía do país, e con todo, na súa contradición non reparan en lexitimar a percepción dunha dieta tres veces superior (1800 euros mes), para sufragar o importe do seu aloxamento na vila e corte.

Pero as concesións non quedan exclusivamente en recompensas de índole económica, pois a maiores pola excepción que lles reporta a blindaxe da súa condición de aforados, teñen conferida preferencias xudiciais; de tal modo, que os deputados en supostos de procesamento teñen  de ser xulgados exclusivamente polo Tribunal Supremo.

Un tratamento diferenciado que causa suspicacias ao ser eles mesmos os que pactan a composición desta estancia xudicial.

Sendo por iso que teña de excluílos da miña felicitación de Nadal, que si fago extensiva aos bos e xenerosos.

Bo Nadal