Róubannos: A luz polas nubes

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Case o 60% da factura  eléctrica repercutida  aos consumidores, son impostos do Estado que nada teñen que ver cos custos de xeración nin co prezo real do servizo; un encarecemento indebido, que debe ser rebaixado detraendo a desmedida  carga impositiva  de aplicación

Tamén tes repercutido na factura, os pagos millonarios das eléctricas aos polítido das Portas Xiratoria

Que o prezo da luz subise un 7% no outubro máis caro dos últimos seis anos, pon de relevo  que aínda cando os  consumidores  son vítimas dun sistema de extorsión enerxética máis  enlazado coa especulación que coa xeración do servizo, o Goberno, lonxe de tomar cartas no asunto e reconducir a situación, opta pola  pasividade, mantendo en vigor un sistema tarifario fundado en compoñentes de volatilidade  que ademais de non ter nada que ver  cos custos reais de xeración do servizo, tampouco existe ningún fundamento lóxico que xustifique   os actuais niveis de repercusión ao cliente.

Pero a indolencia do Executivo neste asunto ten planificada intencionalidade, sobre a base  de dúas realidades concordadas , tal son o feito de facilitar que  sexan encuberto os monopolios enerxéticos  do IBEX os que  verdadeiramente lexislan sobre a materia, e a vantaxes que reporta  a excedida facturación eléctrica  á voracidade recadatoria do Estado, factores ambos que na súa conxunción, ademais inducir unha grave repercusión nos usuarios sitúannos como o país coa tarifa enerxética mais cara de toda a Unión Europea.

Chegados a este escenario, cabe  lembrar  que na  factura da luz, existen cinco conceptos principais, tal son, a  potencia contratada, a enerxía consumida, o imposto  especial da electricidade (IEE), aluguer de equipos de medida - control e o IVE. Pois ben, contra toda  lóxica fiscal o Estado non só  aplica o apuntado  imposto (IEE). senón que sobre o mesmo carga un IVE repercutido do 21%, é dicir,  obriga aos usuarios  do servizo a soportar  a dualidade de pagar  un imposto sobre un imposto, algo inaudito  que non só  dispara o importe da súa factura,  senón que dista moito de ser acorde coa legalidade  á vista da iteración recadatoria.

A avaricia  facendística do Goberno e o seu afán recadatorio convértenlle  no principal interesado  en manter os prezos da luz en continua tendencia  á alza , circunstancia que é aproveitada  polas compañías eléctricas para facer o seu agosto  e engordar así a súa   conta de resultados; por iso é polo que a excedida fiscalidade aplicada polo   Estado ao servizo sexa o principal factor causante do elevado prezo da electricidade en España, e por tanto motivo que fai  que o importe  da factura da  luz dispárese ata volverse insustentable. Dicir respecto diso   que   a repercusión por fiscalidade inducida é un atraco a man armada por parte da Administración, tendo en conta que   por cada 100 euros pagados nunha factura  59,6 euros van parar ás arcas públicas en concepto de impostos repercutidos.

E mentres este saqueo consúmase,  o ministro de Enerxía, Álvaro Nadal xoga a despistar a realidade  aducindo  que no noso país  a electricidade é cara e o será máis nos próximos días, semanas e  mesmo meses, de persistir a seca   e a falta de vento; cando é  farto sabido que o actuado polo Goberno atende a un deseño  político preconcibido, cuxa obxectivo  é dar  unha volta de porca contra os intereses do país, ao só obxecto, de corresponder  cos   financiadores do  seu partido político, que non son outros, que os  promotores das portas xiratorias , pois do que se trata, é salvar ás compañías eléctricas á conta de afundir a miles de empresas e millóns de consumidores de igual modo que se fixo coa banca, e iso é así, por mais que a cerimonia de confusión continúe instalada nas disposicións reglamentarias circunscritas  ao sector eléctrico.

A orixe do problema arrinca no ano 2003, cando coa privatización de Endesa consúmase  a chamada liberalización do sistema enerxético, pois desde entón,  o prezo da electricidade cuxo establecemento  ata ese momento  era  potestativo do Goberno, coa privatización do sector,  unha parte significativa  do seu importe  pasou a ser fixado en exclusiva  polos  novos titulares das compañías eléctricas.   Sendo este o punto de inflexión do que parte  o actual desastre, pois coa situación  creada, os novos donos  impuxeron como norma a  obtención de beneficios sen límite de ambición,  e sen reparar o mais mínimo nas consecuencias  das súas decisións sobre  a sociedade, nin vacilar  tampouco en perturbar  o marco de ponderación    que ata aquel momento vinculaba a produción de enerxía eléctrica co resto do sistema produtivo.

A cobiza desmedida  foi quen facilitou que sen  o mínimo rigor os xerifaltes  do oligopolio apostasen por prácticas de sobreproducción,  decisión que implicou unha sobre investimento no sistema eléctrico cuxo dimensionamento xerou unha  sobrecapacidade produtiva, que por desaxuste coa demanda mantívose inactivo por falta de utilidade. Un desaxuste que mais que mitigarse, co tempo, pasou a agravarse como consecuencia  da intensa recesión económica que afecta o país  desde fai nove anos, que ocasionou  o esborrálle da actividade económica e a consecuente diminución do consumo enerxético; desequilibrio, que está detrás  do problema do sector , do disparatado encarecemento  da factura eléctrica e especialmente  do "déficit de tarifa", ese subterfuxio que conxuntamente  utilizan Goberno e compañías  para defender o sobreprezo repercutido na factura  da   electricidade.

Déficit, cuxa causa  prodúcea o feito de manter parcialmente inactiva   a capacidade enerxética instalada por falta de demanda,  pretendendo   agora as compañías repercutir o adverso resultado dos seus erróneos investimentos, facendo que os usuarios afrontemos como propio o custo de manter operativas unhas instalacións en desuso.

A situación esixe un cambio radical, pois desde a liberalización do sector sen apenas control público, o país chegou ao peor dos modelos en materia eléctrica, ata o extremo  de lexislar  ao ditado do lobby enerxético, nun contexto  de deterioración que pon de manifesto  que o Goberno coas súas leis está a amparar ás  grandes corporacións enerxéticas, mentres que coa súa indolencia fai pagar aos consumidores a repercusión das súas temeridades

 

E Ramón Souto, exhalou un suspiro

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Dedícollo, a todos  os que en Fene  votan pola  esquerda

 

Aos tránsfugas que se autoproclaman de esquerdas en Fene,  pareceu non preocuparlles  o mais mínimo que no debate da súa compartida  Moción de Censura co PP,  a memoria do Alcalde  fusilado no 36 estivese presente no  hemiciclo.

Falta ben pouco para as  12 da mañá e o salón de plenos  do concello de Fene  está a rebordar, os asistentes acoden en masa para  ser testemuñas presenciais  do desenvolvemento dunha sesión histórica  dun  pleno extraordinario, onde  o  único punto da orde do día somete a debate e a aprobación  da corporación a moción de censura interposta desde   as filas de PP co apoio tránsfuga  de dous concelleiros,  que  aliñados á esquerda nos comicios prestan agora  o seu apoio á dereita  co ánimo de derrocar á coalición de goberno conformada por EU  e  BNG,  e  a saber que outras  cousas mais.

Chéirase tensión  no ambiente, as murmuracións e  comentarios non apagan a percepción de disidencia  entre os seguidores dos dous bandos en contenda.

Os promotores da Moción xa nos seus escanos, sorrín  e fanse chiscadelas  de complicidade coma se anticipadamente  celebrasen un  positivo  desenlace do seu obxectivo. A  impaciencia vai en aumento ante a ausencia  dos  concelleiros do grupo de Goberno  que a tres minutos da hora de inicio seguen sen facer acto de presenza

Na parede oposta á Presidencia do Pleno,  enmarcados,  penden os retratos dos anteriores alcaldes da Corporación, entre eles o  do  fusilado Ramón Souto,  de cuxos ollos parece  brotar unha bágoa furtiva  ao verse obrigado “ in memoriam” a ser espectador da maior indecencia política cometida por un   sector da  “esquerda” fenesa, nin mais nin menos que  a mesma "esquerda", que meses atrás  conducía  unha Moción  para honrar a súa  memoria como vítima do golpe de estado do 18 de Xullo do 36 

.

Un recoñecemento  do que agora desertan ao actuar como sustentáculo  do PP, deses  mesmos  que  se negan a reprobar  as dexeneradas  accións dos seus executores;  pois  non temos de esquecer  que corenta e un  anos despois, o partido que se deitou franquista e espertouse demócrata, segue sen condenar en firme a ditadura, como tampouco disentir  dos excesos cometidos  polo  desalmado  xeneraliño  de Ferrol.

Sácame da meditación un sonoro e pechado aplauso co que  a maioría dos presente saúda a entrada  no salón do  Alcalde  e a súa  equipa de Goberno, ovación  que non só indica a correlación de simpatizantes  entre os bandos  senón que  tamén  anuncia o inicio da sesión.

Os prolegómenos da  mesma  discorren  de forma regrada sen que en ningún momento a sesión sexa  perturbada  nin obstaculizada,  sendo a Secretaria Xeral do Concello  quen despois de facer referencia ao marco legal de aplicación,  dá lectura ao texto integro da Moción de Censura , unha exposición  que en todo momento  foi receptada en un clima de moderación  e coa atención do público asistente, salvo puntuais voces discordantes

Conforme  ás determinacións do marco legal anteriormente referida pola funcionaria procédese a constituír o Pleno baixo a presidencia dunha Mesa de Idade, integrada polos concelleiros de maior e menor idade dos presentes, función que  vén  recaer  en dúas  concelleiras  de signo oposto BNG e PP, sendo a representante do grupo nacionalista quen asume  a función de Presidencia en razón á   súa maior idade.

É  xusto aí, cando iniciada a sesión a Presidenta quen coa súa intervención aviva aínda máis  un ambiente xa caldeado,   ao suspender o debate utilizando o seu voto de calidade, aludindo a un escrito presentado previamente á sesión por un representante de Participación Democrática Directa de Galicia (PDDdeG),  que resulta ser o partido orgánico ao que pertence Somos Fene  e cuxo contido ao seu entender  lles deslexitima   como asinante da Moción de Censura deixando por tanto  sen efecto a súa  tramitación.Suspensión que  en todo momento foi contestada de forma airada  pola outra compoñente da Mesa,  con retirada de micrófono de forma violenta, xestos obscenos e  outras lindezas polo estilo. Rifa de xeito evidente impropia de de unha representante institucional

Pero o que verdadeiramente esixe a situación  é destapar  a identidade dos causantes deste barullo, descubrir   quen son  realmente os membros dese grupo,  que sen reparo nin conciencia non só mestúranse  senón que  conxuran  cos sucursalistas en Fene  de partido mais corrupto do país, é dicir, coa mafia do PP.   

É necesario desvelar   esa incógnita  dunha vez por todas  para rexenerar  a función  política   e poñer claridade nos electores,  especialmente agora,   cando de Somos Fene non só   renegan os seus proxenitores. senón que a  propia  plataforma que por accidentalidade  auspiciou a súa candidatura  ás municipais   insiste   de forma iterada na expulsión dos concelleiros  por transfuguismo.

Non caben  disfraces por mais tempo, pois é de sobras sabido  que tras a   nebulosa da confusión  escóndese o evidente , tal é, que a  maioría dos aliñados ao redor da candidatura de Somos Fene  proveñen maiormente  do BNG e foron seguidores  de Beiras na súa escisión da formación nacionalista, e por tanto compoñentes en primeira instancia de Anova, da que posteriormente se segmentaron por guerras de caudillismo  para conformar Cerna; unha nova formación que ademais de ser o principal sustento de Villares  na  Marea,  en Fene, acolle na súa filas  entre outros, a antigos concelleiros da corporación, incluído o anterior alcalde do BNG,  como tamén a que fose deputada substituta  de AGE no Parlamento Galego e membro á súa vez da candidatura  municipal. É dicir, os que coa súa actitude renegada  provocaron que no pleno  da  Moción, una  bágoa furtiva deslizárase pola meixela de Ramón Souto.

Foi  por iso que o Alcalde da foto,  unha vez cancelada a sesión,  desde a súa localización na parede,  ao ver saír coa cabeza gacha aos dous  derrotados concelleiros tránsfugas, miroulles de esguello e ao  tempo de esbozar un leve sorriso, cando atravesaron o limiar  da porta  exhalou  un suspiro de alivio.

Contrabandistas do voto

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Non podemos votar aos corruptos,

 a non ser que xa esteamos corrompidos

En Fene, aqueles que  aínda seguen confiando na democracia como expresión libre  da vontade popular, ante futuros  comicios deben estar expectantes, para non volver a confiar o seu voto a partidos  que  non resultan ser  dignos da súa recepción.  

 Fai agora tres anos  que o xulgado do contencioso administrativo de Santa Cruz de Tenerife anulaba unha moción de censura nun  Concello daquela Comunidade  por entender que en parte, os  promotores da mesma  incorrían en situación de transfuguismo; matizando na sentenza, que o Tribunal consideraba  tránsfugas a aqueles  concelleiros que  contradicían  os apoios que no seu día deron á constitución do goberno municipal e ao nomeamento do alcalde que logo foi obxecto da moción de censura.

Facendo extensiva  dita sentenza  ao caso específico do Concello de Fene cabe   argumentar que os  membros da candidatura de -Somos Fene ( en Marea)- na corporación municipal, teñen  outorgada sen ningún xénero de dúbida   a condición de apóstatas, e  por tanto,  a moción por eles referendada estaría  revestida de nulidade, e con idéntico criterio o candidato a Alcalde polo PP,  estaría a asumir  “motu proprio”  o   papel de beneficiario  de actitudes   renegadas; algo éticamente indigno dun representante público que se prece de integridade.

É dicir,  que se mire por onde se queira, estamos  ante un exercicio de furtivismo institucional, pois mesmo acolléndonos ao criterio que sostén o Tribunal Constitucional ao afirmar que  « os representantes elixidos o son dos cidadáns e non dos partidos e que a permanencia no cargo non pode depender da vontade dos partidos, senón da expresada polos electores», aínda así, cando  o  divorcio entre realidade política e realidade xurídica, é máis que ostensible, hase de entender  que igualmente incorren en deserción ética, os representantes que vulneran  o vínculo de relación cos  seus electores, como resulta ser o caso; e por tanto, a súa lexitimidade para secundar unha Moción de Censura  está electoralmente  cuestionada  .

Tras 36 anos de corporacións democráticas, esta é a primeira ocasión que a Moción de Censura  invade o normal funcionamento da institución municipal fenesa , pero non por iso debe resultar estraña a súa entrada  en escena á veciñanza do Concello,  pois  basta con analizar  a configuración da actual corporación municipal, e os factores de dependencia laboral e económica  que acompañan a boa parte dos corporativos; concelleiros, aos que  protexe o status de cargo representativo e blíndalles de toda revogación.

Protección, que anacrónicamente  outorga a estes   tránsfugas  vocacionais, a  indemnidad para pasarse de bando ou  traizoar aos seus electores  baixo prezo ou mercé; verosímil probabilidade, considerando a   frouxedade  moral dos seus membros  e a súa total ausencia de vocación de servizo público.

Se alarmante é, deixar de novo o goberno  municipal  de Fene  en mans dos artífices de esnaquizar as institucións  coa súa corrupción, moito máis pavoroso resulta  comprobar   que quen a través dunha Moción de Censura facilítalle ao PP  o acceso ao poder,   son  concelleiros  que pescaron a súa credencial  de representación  institucional no caladoiro electoral da esquerda, e que para maior engano, nos comicios municipais  ilusionaban  á sociedade  proclamando  aos catro ventos xusto o contrario do que agora está a facer .

Refírome  aos   “falabarato” de Somos Fene, aquela candidatura cuxos  membros  ían rexenerar o ente  municipal, e que agora polo seu repelente transfuguismo ideolóxico resultan non ser de fiar.

Nun municipio onde continuadamente desde a instauración da democracia a esquerda no seu conxunto sumou máis votos que a dereita, como actualmente segue ocorrendo;  por aritmética electoral resulta imposible   que un partido como o PP que conta co apoio dun  terzo escaso dos  votos emitidos nas urnas,  teña posibilidade algunha  de facerse  co bastón de mando da alcaldía, a non ser que se impoña a bastardía política sobre a   dinámica democrática,  de tal modo  que os pactos contra natura e  a confluencia de intereses privados e persoais  prevaleza sobre a vontade popular.

Xusto o que aquí está a ocorrer coa artificiosa Moción de Censura, que secunda desde a “esquerda” municipal Somos Fene, quen desde  a prestidixitación  política,  utilizando métodos puramente gansteriles,  conseguiu  que o voto limpo e progresista  depositado no seu favor    polos electores, se transmutara nas  urnas   na emblemática gaivota do PP que agora eleva   o voo  cara á    alcaldía do Concello;  un indecente proceder  dos que van á política para lucrarse dela, nunha tentativa  máis que evidente de lograr  que a indecencia se apropie  da democracia  para así poder campar ás súas anchas.

O peor inimigo da esquerda na localidade non é a disensión  interna nas súas filas, tendo en conta que  o apoio electoral cara ao progresismo  mantense inalterable   a pesar das  distintas sensibilidades que a conforman. Os  verdadeiros inconvenientes,  son  a imprecisión política, do mesmo xeito que   a falta  de integridade    e honradez dunha parte do seu sector  dirixente, extremo que queda probado   coa  vendetta consumada por Somos Fene contra a vontade dos seus enganados  electores,  así  pola ambigüidade  mantida sobre a Moción de Censura  pola cúpula do  PSOE local, cuxos membros  a estas alturas segue sen  expresar a súa posición respecto diso  en contraposición  á actitude firme e consecuente   mostrada  por Podemos, EU e BNG que non só proclaman o seu  rexeitamento  senón que  esixen   que sexa retirada “ipso facto”