VENEZUELA E A MASS-MEDIA ESPAÑOLA

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Sobre o que está a ocorrer en Venezuela, os medios informativos españois non só esaxeran, senón que prefabrican titulares facendo uso da mentira.

 

Dun tempo para acó,   á  maioría  dos medios de información españois véselles máis proclives a prestar cobertura mediática   ao foráneo  que a noticiar o xenuíno, non sendo de estrañar nesta dinámica, que a pesar da distancia que representa  ter o Atlántico por medio, esteamos mais ao corrente  da  identidade e proezas dos mais encumiados paladins  da oposición venezolana que sobre a fumareda tóxica  que xera a nunca extinguida corrupción española.

Pero a ninguén con capacidade analítica debe estrañar  a dinámica de contra información  que veñen utilizando  estes medios  de persuasión neoliberal ultraconservadores, na súa gran maioría propiedade dos bancos e empresas que cotizan en bolsa do Ibex. Pois non hai dúbida  que  este conglomerado   mediático ao que lle gusta verse a si mesmo como o Cuarto Poder, non dubida en exportar prácticas desestabilizadoras  de portas a fóra, como argucia para situar en segundo plano e despistar a información sobre  os múltiples problemas  que conforman  a complexa realidade do propio  país

A cousa vai mais alá, pois na conxura mediática orquestrada internacionalmente coa intención de derrocar a calquera prezo  ao réxime bolivariano de Venezuela, é evidente, que desde  o agrupado  da mass-media española titularidade desas grandes corporacións económicas, non se dubida o mais mínimo  en servir de megáfono a calquera opositor ao goberno do presidente Maduro, coa intención, de satanizar a súa acción política e xerar así a percepción dun ambiente de inestabilidade, dun país vítima do caos; para así xustificar o seu derrocamento pola vía que sexa necesaria.

O alarmante  é,  que mentres  non cesan na  súa dinámica  de reformularse a lexitimidade do presidente venezolano, en liña oposta, manteñen un silencio sepulcral sobre a intolerable  actitude que acumulan no seu haber  moitos outros mandatarios de réximes explicitamente antidemocráticos,  cuxas accións  sobordan a violación continuada   dos dereitos humanos.

Sirvan como referente  de contraste, a recensión  ao rei Mohamé VI de Marrocos, ou a non menos significativa  referencia   aos emires das petromonarquías do Golfo, que devandito sexa de paso, na súa dinámica de esmagar a disidencia e neutralizar aos opositores políticos, executan  esta mesma semana a outras 14 persoas por manifestarse contra do Goberno, sen que curiosamente  neste  caso,  a noticia alcance nos devanditos medios españois un espazo  de primeira plana.

A patente iniquidade  e notoria disparidade  no  trato informativo,  son aspectos que delatan as deseñadas prácticas que veñen utilizando determinados medios de comunicación, do mesmo xeito que  gobernos e formacións políticas de corte neoliberal, co propósito de alterar a situación  no citado país suramericano, e coa exclusiva finalidade  de aumentar  axitación social e meter  presión económica,  ao só  obxecto. de acentuar a crispación e a  inestabilidade, para dese xeito lograr   a finalidade prevista, que non é outra, que manipular os acontecementos prefabricando un clima de inestabilidade, para así, xustificar a planificada intervención estranxeira e con elo o derrocamento de goberno  bolivariano.

As súas prácticas de intoxicación continuada, veñen confirmar que a intromisión destes emporios  mediáticos, á marxe de poñer os seus medios a disposición da oposición, publicitando as súas orquestradas campañas de axitación e involución,  polo demais, menten máis que escriben ao versionar  o que está a ocorrer en Venezuela. E fano, coa maquinada intención de desacreditar o funcionamento dunha revolución de profundo contido social;  silenciando con idéntica finalidade as contrastadas prácticas  de asedio  e guerra sucia  do sector privado contra o poder constituído,  como tamén  as súas chamadas á sedición.

Por tanto, terxiversar a  realidade e utilizar a falsidade para adxudicar  a este país caribeño a condición de “chivo expiatorio” da feroz campaña mediática internacional, utilizando a absurda xustificación de cualificar como «autoritario» ao goberno de Maduro e de «antidemocrático» o seu proxecto político.

É cando menos, unha basta manobra de manipulación da realidade, a ocultación interesada de quen é realmente a oposición venezolana,  ao ser en si mesmo  o verdadeiro motor do conflito  pola sùa permanente dinámica   de perturbación   e desestabilización.

Nesta arremetida  conxunta, onde a alianza de insurxentes     e a mass-media circula en idéntica dirección, o que verdadeiramente está en disputa é o triunfo do neoliberalismo naquel ámbito xeográfico, de aí a complicidade en ataque  da oposición violenta actuando en conciliación  co sector mediático.

Unha alianza de intereses  no marco  non convencional dunha guerra desatada contra os defensores do ideario de Bolivar, en cuxa confortación    a súa vitoria levaría  a consolidación  do proxecto revolucionario de sustentación;  o que supoñería, un pau  ao sistema neoliberal capitalista cuxo efecto contaxio  sería demoledor   para o mantemento  da  súa continuidade na zona.

Sendo por iso   que  a actitude  dos medios de información españois e do seu séquito de acompañamento,  para con Venezuela, excede o límite do  nauseabundo

UN MITÓMANO NA MONCLOA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Na súa comparecencia ante a Audiencia Nacional, Rajoy demostrou unha vez máis estar cómodo  coa mentira, renunciado  con tal actitude a modificar a súa conduta, e declinando  con iso, a erradicar a corrupción endémica do seu partido.

Que Rajoy mente máis que fala é un todo manifesto, ata o extremo  de chegar cos seus embustes ao nivel da “pseudología fantástica”, esa síndrome propia dos adictos a mentir de xeito compulsivo, a fabricar falsidades complexas e sistemáticas, que a diferenza da mentira ordinaria, teñen a súa orixe  en motivacións patolóxicas, facendo que, no  seu ego interno, as súas ilusións e paranoias acaben tomando rango de realidade, ata o extremo  de chegar ao  desvarío  de ser  el  mesmo quen as tome como certas

Tal extravío non tería maior  relevancia   se tan mitómano proceder fose da  colleita   dun  fulano calquera,  cousa distinta resulta cando o engano é autoría do propio Presidente do Goberno, porque terxiversar a verdade  ostentando  a condición  de máximo mandatario do Executivo, supera o límite do tolerábel, pois  ademais de constituír unha burla á cidadanía, é unha forma inadmisible de institucionalizar  a indecencia como norma de conduta no desempeño da actividade  política.

Pero que Mariano Rajoy méntenos  ademais de non  dicirnos  a verdade , non  é nada novo, pois o leva facendo  desde sempre, e iso é así, por máis que se lave as mans, que diga non saber  nada de nada ou que eluda  facerse responsable  do que veñan de facer os que están baixo as súas ordes.

Tendo en conta que no seu asiduo proceder  falsifica a cotío a realidade  cando nega a existencia  de financiamento irregular do partido que preside, do mesmo xeito que tamén falsea o evidente cando di   descoñecer que moitos dos destacados membros desa organización criminal  que dirixe,  non só  meteron aos  seus petos  o indebido, senón que asiduamente  exerceron de activistas da estafa , o desfalco, o suborno , a  evasión e o branqueo de capitais.

De quen fai trampas aos electores, mentindo  en campaña ao prometer   cousas que de antemán non pensa cumprir e chega mesmo ao  extremo  de utilizar  o embuste ata en sede parlamentaria; con semellante historial,  un  presidente do Goberno; que falseou a verdade por todos os eidos, desde á cidadanía  ata no Congreso dos Deputados, e ten ninguneado cos seus enganos aos medios de comunicación.

A conto de que, citado a declarar como testemuña no xuízo do caso Gürtel,  ía modificar  o seu impostor proceder ante un tribunal de xustiza.

O principal quefacer do líder do Partido Popular non é para nada gobernar o país, senón recrear a realidade para unha vez adaptada a seu antoxo, representala ante a cidadanía  no formato que máis lle convén, de tal modo que a pesar de exercer de asasino da verdade, ser capaz de manter  invariable a credulidade dos seus electores, para  dese modo,  lograr  que as máis grandes das súas mentiras  sigan tendo a aceptación dos seus crentes e non lle cause menoscabo nas urnas.

Como non podía ser doutra maneira, en idéntica  liña discorreu a traxectoria da súa intervención  na  testifical do pasado mércores, pois máis que    proporcionar información fidedigna sobre os delituosos feitos que deron eclosión ao caso Gürtell, e con iso  facilitar  ao tribunal todos  os  elementos de proba posibles. Por iso,  a pesar da implicación do seu partido na trama  e de ser  el o máximo mandatario do mesmo, non reparou en aducir como pretexto ás  súas repetidas  negativas  de resposta, o falso argumento de descoñecemento  da  xestión económica , é dicir,  non saber  nada de nada das contas  da  súa organización, argumentando no seu descargo,  que o seu posto  era  de carácter estritamente político.

Por tanto, o testemuño do Presidente  ante  a Audiencia Nacional, ademais de cínico e impertinente, puxo de manifesto que tras o “invocado descoñecemento” que  a  testemuña utilizou para negar   resposta ás preguntas máis comprometidas, escóndese  o neglixente  proceder  do seu rexeitamento para pescudar o que estivo ocorrendo no seo do  seu partido durante moitos anos

Con todo, sorprendentemente    si parecía ter coñecemento exhaustivo   da descoñecida materia, para afirmar  a inexistencia  de financiamento ilegal  do partido que lidera, como para manifestar  con rotundidade ser absolutamente falso que os dirixentes  do partido cobrasen os sobresoldos en B feitos públicos nos papeis de Bárcenas, e  cuxa veracidade   quedou acreditada con anterioridade pola propia  xudicatura

De aí, que  se ás  contrastadas mentiras coas que tenta burlar  a corrupción estrutural do PP, engadimos a rutina de desencontros  que acompañan o seu proceder, é notorio que a solvencia de Rajoy, queda totalmente en dúbida e o seu  nivel de fiabilidade polos solos.

Caiba  relacionar como referentes de contraste apuntes  das súas declaracións preelectorais  e o confrontado resultado conseguido como consecuencia  da  súa posterior acción política,   resultando, que cando  afirmaba que  o rescate á banca, non nos custaría diñeiro, que non tocaría as pensións, que non habería copago, que non abarataría o despedimento, que non crearía un banco malo, que non subiría o IVE;  aspectos programáticos todos eles, cuxo evidente incumprimento desvela que Rajoy non só é un mitómano empedernido, senón que ri dos españois a mandíbula partida.

Xa que logo, mentiras encadeadas  que sumadas   á desvergonzada cleptomanía de infinidade  de membros  do seu partido, son razón sobrada  para forzar o seu desaloxo da Moncloa, e darlle así  unha  oportunidade á democracia

OS USUFRUCTUARIOS DO FRANQUISMO

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Observante coa súa   condición  protectora e de  complicidade co antigo réxime, a extrema dereita española lonxe de actuar por libre, por coincidente afinidade,  continúa encapsulada no franquismo do  PP

O martes último, 18 de xullo, cumpríronse   81 anos do golpe militar que deu ao traste  coa II República Española e co Estado democrático e de dereito que esta instaurara.

Oito longas décadas  desde a orixe dunha atroz guerra civil e unha férrea ditadura ulterior,  en cuxo período, miles de persoas foron vilmente asasinadas e  os seus restos mortais xacendo en cunetas e fosas comúns; sen que a instauración do réxime do 78 modificase en nada  tan degradante situación, pois a inhibición das “institucións democráticas” en investigar as circunstancias  e  xulgar  aos autores  destes crimes foi ostensible, unha deprimente realidade  que impediu aos familiares  das vítimas poder enterralas dignamente.

Tal é así, que ao día de hoxe continúan impunes os xuíces  que arbitrariamente condenaron, aqueles que    exercendo cargo político  aprobárono  , como tamén, os que voluntariamente  foron membros  dos piquetes de execución daqueles asasinatos "legais"; e todo,  como consecuencia  dunha planificada obstrución por parte do aparello do Estado a calquera posibilidade de xulgar o franquismo e os seus excesos, ata o extremo que as vítimas ante    o desamparo,  non tiveron mais remedio  que recorrer en defensa dos seus dereitos a instancias internacionais.

 Pois a nova democracia española, máis que ser ese referente  modélico e exemplarizante que se nos conta, foi  resultado  do  simulacro empregado pola propia ditadura  tanto para maquillar a súa imaxe como para favorecer  o  tránsito cara á  consolidación  do silencio e esquecemento de todos aqueles que  sufriron e padeceron os ásperos  anos de represión franquista.

Neste contexto a ninguén nos seus cabais debe estrañar  que no transcurso  dos últimos anos , de forma reiterada, o noso país fose apercibido  por Nacións  Unidas polo seu belicoso  comportamento  para con con  os represaliados polo franquismo, pola xeneralizada impunidade e o  rexeitamento para reaccionar fronte tales atropelos.

Denuncias do foro internacional que non só foron  desatendidas, senón que España ademais de facer caso omiso,  reaccionou radicalizando as súas políticas en materia, eliminando a través de subterfuxios toda posibilidade  de desenvolvemento da lei de memoria histórica e de xustiza para as vítimas do franquismo, ademais de deixar sen efecto  o principio de xurisdición universal.

Sempre dando a nota  e aparentando o que  non somos, ata raiar no ridículo de erixirse    en adaíles do cumprimento dos dereitos humanos en países como Venezuela, ao tempo de exercer como transgresores das nosas normas xurídicas máis esenciais.

Unha  estraña  forma de impartir  docencia política, dando leccións   aos demais, cando  temos un suspenso como mellor nota  no cumprimento das nosas obrigacións legais; cuestionable  credibilidade por tanto, a dun país que mantén  posicións co exterior contrapostas coas de aplicación  xenuína 

.

Que o PP como  dereita herdeira, familiar, social e ideolóxica, do franquismo, ostente o poder do Executivo, nada axuda  a corrixir  a actual situación de deterioración, pois os seus vínculos de dependencia lle coartan para promover a acción da xustiza  en razón á  impedimento que representa a súa condición  de protector  e cómplice do antigo réxime.

Sendo de constatar  que por máis aparencia  democrática  que tente proxectar o certo é que non é asimilábel coas formacións conservadoras  do resto da UE, tendo en conta que  a dereita española presidida  por Rajoy, polo seu facer,  correspóndese taxativamente coa ultradereita europea.

Por mais que se disfracen de liberais, a dereita deste país é  antidemocrática  e con veleidades fascistas, así o testifica  polo menos a súa  defensa pechada   daquel réxime de 1939, e a súa adhesión  á  corrupción , tan  sinónima do franquismo  como inseparable do mesmo ; outra das herdanza recibidas,   que por xeneralizada implicación  ademais de seguir beneficiando ao  mesmo conglomerado empresarial que  prosperou  á súa sombra, sexan  hoxe  quen  á súa antollo continúan manexando as rendas da economía e favorecendo a  proliferación de casos de corrupción  e degradación política

Estes que non outros  foron as achegas da Transición,    un cambio de aparencia e de modificación concernida dos malos  hábitos,   transitando  do descaro ao sixilo; para que  así, á continuidade na trasfega de maletíns , o pago  de comisións por obras e servizos públicos, é dicir, o que antes se definía  como roubo e espolio, pasara  a denominarse  como  enriquecemento ilícito, lavado de diñeiro, suborno ou tráfico de influencias;  e as mordidas e pringues dos políticos, por adecuación  semántica  trouxesen consigo  o obrigado acompañamento  da presunción de inocencia 

É imprescindible xa que logo,  para a saúde democrática do país,   que o conxunto das institucións  do Estado, en primeira instancia as xudiciais,  afronten  como propia o cumprimento da acción da xustiza,  para que dunha vez por todas  o  actual situación de degradación  teña os días contados