Unha Constitución en fase terminal

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Considerando o categórico   fracaso da Constitución do 78, reafirmarse en defender   o seu valor normativo, é cando menos, unha insensatez política pola interferencia que  tal actitude  induce  na  esixible e inevitable formulación  dun novo  proceso constituínte.

A Constitución de 1978 que contrariamente á súa auréola publicitaria   naceu contaxiada de franquismo ata a súa medula,  demostrou   nos seus 39 anos de vixencia a esterilidade do seu contido, que   ademais de ser un obstáculo para o tratamento  do   cotián, dificultou politicamente a  integración do nacionalismo periférico abortando con iso a consumación  dunha organización territorial integrada   e harmónica.

 

Limitación que ademais de estar  influída polas    barreiras do  seu propio contexto,   estivo favorecida  pola  total falta de vontade política cara a un   pacto federal por parte duns partidos que radicalizados no seu anacrónico  estatalismo,  seguen auspiciando desde entón un exacerbado nacionalismo  de signo españolista, que por excluínte,  fai imposible conseguir o que en boa  lóxica debese ser compatible.

Ganduxando  a actualidade co tempo histórico de redacción da denominada Carta Magna, dicir, que os directos herdeiros da liña  ideolóxica do franquismo, chámese Alianza Popular, conxuntamente con destacados membros do estamento militar daquel réxime, polo seu especial control do poder, influíron  activamente para excluír  do seu texto as aspiracións do nacionalismo periférico en todo o relativo  ao  recoñecemento da realidade plurinacional de España.

Pois en todo momento do figurado proceso constituínte, o seu obxectivo foi   impedir que aspectos como  a configuración federal do Estado ou o establecemento do dereito á autodeterminación figurasen na mesma como dereitos recoñecidos, para evitar en definitiva que enfoques  federalistas  impuxésense  ás   posicións unitarias que eles defendían, onde a   «indisoluble unidade da Nación española» era quen marcaba a  pauta.

É por iso  que nesa tesitura, sexa imposible    que a través da utilización  do “conduto regrado”,  o nacionalismo periférico  poida constituírse en realidade  política xenuína, e esencialmente, porque o que nos meteron na  cabeza  na época  do Movemento Nacional  acabou sendo admitido e enaltecido pola propia Constitución,  institucionalizando  con iso  o ideario  do  nacionalismo centralizador,  coa exclusiva finalidade   de asegurar  a indisoluble unidade da nación española  e abortar así  toda aspiración á realización  de referendos  cuxo resultado  puxese en cuestión  o seu pintoresco concepto da integridade nacional.

Todo un expoñente  de rexurdimento do patriotismo máis castizo, co seu tic específico de autoritarismo engadido, que polas súas reaccionarias connotacións co facer político de tempos  pretéritos vén  de expresar  a súa  negativa  para entender que un sistemas democrático efectivo e real constrúese, esencialmente, sobre a base da diversidade e  pluralismo social.

A actual Constitución evidencia notorios baleiros xurídicos  e marcado desfasamento,   ao ser confeccionada  no inestable marco da transición, e por tanto, o seu contido  resulta incoherente coa complexa  realidade política que agora soporta o país, o que fai que resulte inservible  para afrontar eficazmente  os desafíos sociais  e de emancipación democrática  dos  tempos que corren.

Sendo pertinente en consecuencia, instituír  un movemento constituínte democrático-popular en vía a redactar unha nova Norma Fundamental de carácter integrador e oposta a meros   retoques da existente; coa que poder satisfacer racionalmente os intereses da maioría  e onde  a  definición da estrutura do Estado en termos de articulación territorial  debese ser un dos asuntos capitais  do seu articulado, pois caso contrario a prórroga da actual encrucillada está servida  facendo  que social e politicamente  a exasperación e a  diverxencia  sostéñanse no seu crecente  ascenso.

A obsoleta Lei de Leis que a pesar da dilatada temporalidade da súa vixencia os seus acérrimos defensores  empéñanse en manter  invariable,  só  foi votada por quen hoxe superan os 56 anos, é dicir, que ao redor de 22  millóns  de cidadáns que actualmente  poden votar non  puideron  facelo en 1978 cando tivo lugar o referendo constitucional;  e tal desfasamento reforza argumentalmente a celebración  sen demora dese proceso constituínte de reconducción e adecuación á realidade social, política e territorial  da nova realidade do país entendido en concepto extensivo.

Cando España xa non  cabe na súa Constitución, sobra dicir que a  revisión integral da mesma é un todo ineludible, especialmente  cando a vixente  mostrouse   incapaz de frear o seu  baleirado, de poñer límite  á súa gradual   substitución por un  invasivo neoliberalismo que ademais de facerlle perder   a súa dimensión provisoria, fulminou o  contido dos seus aspectos   máis garantista sobre dereitos sociais e cuxa vulnerabilidade quedou manifestamente demostrada.

Resultado  evidente  que tanto para configura un novo modelo territorial  como para reverter a regresión sufrida, a  solución pasa   irremediablemente pola  instauración dunha nova legalidade democrática.

Os custodios da Constitución

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Mal imos, cando os directamente connotados coa corrupción tras a indignidade da súa conduta, tentan agora redimir as súas propias miserias erixíndose en custodios da Constitución.

Este setembro  fai xusto seis  anos que os agora partidarios  de repercutir  ao  “procés catalá” o peso da Constitución en todo o seu alcance, é dicir  o   PP e PSOE,  previo pacto  e sen  sometemento a referendo, prestaban aprobación no Congreso dos Deputados   á  primeira das súas reformas de gran calado,  coa exclusiva finalidade de introducir  de forma urxente  nesta  Lei  Fundamental   o principio de estabilidade financeira, e todo,   por rendición ás   esixencia  dos  mercados promotores  da crise  e seguindo cos ollos pechados a pautas  do credo neoliberal.

Aquela reforma  exprés, ao dar prioridade absoluta ao pago dos intereses e o capital da débeda pública das Administracións sobre calquera outra necesidade de gasto, fixo que a repercusión  da  austeridade expansiva de acompañamento, crebase  o consenso constitucional, pois ademais de entregar   á Troika  en bandexa a nosa soberanía como país   para nunca máis recuperala, situando  os  intereses dos acredores por encima dos servizos públicos e  os dereitos sociais, resultou probado por tanto  a conculcación e desmantelamento das garantías e dereitos  da cidadanía, que ata daquela foron  contido fundamental da  nosa Lei de Leis

Botar en cara  por tanto  aos que a pesar da súa implicación naquela funesta reforma, actualmente  seguen usurpando   a  condición de abandeirados da Constitución; pois o certo é  que con tan lesiva  decisión  sacrificaron outros obxectivos constitucionais de carácter fundamental, que precarizaron aínda máis as condicións de vida do pobo español, como así  puxo de manifesto  a patente redución  do gasto público   en esferas tan esenciais como  a Educación e a Sanidade. Un  grave prexuízo que non fixo máis que  distanciarnos  da condición  democrática,  que en boa lóxica,  debésemos atopar inscrita na  Carta Magna.

Pero ao parecer, os mesmos que non repararon en formatear  o Ordenamento Supremo ás esixencias do establishment financeiro, son quen a pesar da  súa implicación na actual  deterioración política, reafírmanse en manter a súa insensibilidade social e a súa incapacidade en recoñecer o carácter plurinacional do Estado español,  como así pon de manifesto  que superadas tres décadas desde a Transición, o noso sexa  o país  co  gasto social máis exiguo da Unión e que aínda a pesar da nosa singularidade  non se asumiu    que Catalunya- como outros ámbitos  territoriais do Estado-  son en si  mesmo unha nación. Unha forma pouco ortodoxa   de utilizar o constitucionalismo restritivo coa planificada intención  de colocar  fóra de xogo  a quen  defende a diversidade plurinacional do país.

Feitos que veñen   demostrar  que o espírito garantista  e social que formalmente  se lle atribúe  á Constitución está confiscado  pola oligarquía económico-financeira, ata  o punto  de poder afirmar sen ambaxes que nos achamos   ante  unha usurpación do noso foro fundamental, cuxa repercusión, fai inoperativos   os mecanismos de control e as  instancias fiscalizadoras do sistema constitucional. Convertendo así á propia Carta Magna nun sen sentido, totalmente impropio dunha democracia real, e cuxa  derivación fai inviable  que os teóricos dereitos da cidadanía póidanse traducir   en realidade.. 

Por tanto mentres que  tal eventualidade siga dominando o escenario político e de forma  reiterada  se veñan de contravir  os artigos do  texto constitucional relativos aos dereitos e liberdades no ámbito da cidadanía, folga dicir  que   responsable de tal  quebrantamento, lonxe de custodiar a Constitución, co seu proceder   están a rexeitar o espírito da súa propia finalidade.

O certo é  que a maioría social  está a padecer  nas súas carnes os efectos  dun   falso constitucionalismo,  que  lonxe de garantir  o cumprimento  dos seus dereitos inherentes, utilízase no  subliminar do seu concepto como fórmula   de dominio político, coa única intención   de monopolizar a súa aplicación    en vantaxe    dos seus propios intereses, dos mercados e da súa órbita de adláteres.

Nesa vía, o que agora está a ocorrer   co “procés catalá” non debe resultar sorpresivo, pois   foi o afianzamento do bipartidismo quen  causou en gran medida a suspensión  do   consenso constitucional, e moi especialmente o contrapunto de axitación antinacionalista de Mariano Rajoy, que desde o seu radical conservadurismo, no canto de promover vía de avinza  con Catalunya para conseguir o seu adecuado encaixe  en España,  decantouse por interpoñer  recurso contra o seu Estatuto, cuxa sentenza foi sen dúbida o detonante  da actual problemática  e causa fundamental do estalido soberanista. 

 

O establecemento dun novo marco de relación entre ambas as partes e o rescate  da  vía democrática do consenso  institucional, é a única saída  ao conflito, de cuxa participación, Rajoy debe quedar  apeado pola súa contraproducente implicación

As dicotomías de Rajoy

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Mentres a Constitución  lexitima a intervención dos poderes públicos sobre os mercados para salvagardar o interese social, o  neoliberalismo, nega que a política democrática e que as institucións públicas poidan disciplinar os asuntos económicos do país; e nesta dicotomía, Rajoy dedícase a domar  estúpidos  vendéndolles estabilidade.

A carencia dunha democracia auténtica e a nula calidade ética dos políticos que nos conduciron desde a transición,  son as dúas principais causas do actual estado de degradación que vive o país, pois resulta evidente que no transcurso desta travesía  os resortes  de defensa e control democrático, por forzado decaemento, facilitaron   que  en suplencia unha ditadura enmascarada tome dominio da situación, e iso, porque a conduta dos políticos que durante ese tempo ostentaron o poder, lonxe de entregarse  a velar e preservar os valores democráticos dedicáronse á súa desvalorización coa adversa finalidade,  de así, libres de toda fiscalización poder gobernar sen límites nin  molestias  como auténticos autócratas.

En todo este periplo de descapitalización democrática, Rajoy é o último mal gobernante que superou con fartura  os despropósitos cometidos polos  seus antecesores, e quen, utilizando a “defensa da Constitución” de forma arrevesada , máis dano ocasionou  ao país desde a morte do ditador; ao impedir  coa súa funesta  xestión   satisfacer os intereses xerais da cidadanía  e protexer coa súa indulxencia a impunidade que a numerosa estirpe  de corruptos e delincuentes que conforman en gran medida o groso de  a órbita política  do seu partido. Comportamentos que lonxe de auspiciar a necesaria reactivación do país son  o empuxón definitivo cara ao  desastre.

Non é que o Presidente do Goberno ignore  que a Constitución debe estar ao servizo da cidadanía, o verdadeiramente grave é que a pesar de estar ao tanto, chegado o caso, non dubida en impoñer unha  interpretación restritiva da mesma  como  así ocorreu por mor da   crise desencadeada polos mercados financeiros,   cando  para rescatar aos responsables da hecatombe  non dubidou o máis mínimo  en aplicar unha   interpretación restritiva da Carta Magna cuxo alcance afectou adversamente as condicións de vida e de traballo dun sector maioritario da sociedade, cuxa repercusión  nos converteu no país europeo, onde desde entón, o incremento da desigualdade fíxose máis notorio.

Polo visto o antagonismo está servido e  os que como Rajoy  empuñan    a Constitución como un todo intocable, chegada a hora da  verdade,   cando pola súa aplicación  as forzas do capital  vendo afectados os seus intereses toman dominio da  situación,  é entón cando   a vía da mutabilidade  queda expedita, e  no marco constitucional xa cabe todo   o que concorde coa determinación  dos que  impoñen o mando  sen concorrer  ás  eleccións.  Sendo mostras de tal evidencia o perturbador cambio exprés operados no seu artigo 135, toda un referente  normativo que só eles definen,  e que como queda visto chegado o caso  degradan sen límites

Aquela “imposición , inxusta e antidemocrática”  instigada  na trastenda da democracia, impediu desde entón que o PP como promotor  da mesma  poida subscribir pacto algún cos seus electores, máis aló  do límite   establecido pola ortodoxia económica inspiradora,  e en todo caso, sen afastarse un chisco  das directivas políticas de corte neoliberal. Aspectos,  que ademais de enfraquecer aínda máis a xa minguada solvencia democrática, pon de relevo a falta  de sustentabilidade das   súas promesas electorais,  así como, a nula fiabilidade dos seus postulados políticos.

Por tanto, se  a  Constitución que foi fraguada no seu momento   ao redor dun modelo económico-social totalmente inverso  ás teses do  neoliberalismo,   hoxe, nos tempos que corren , cando a forza dos feitos  botou por terra  ese paradigma económico como solución; resulta de todo punto inaceptable que Rajoy e  os prosélitos  do PP,  cando debesen  de reafirmarse   en poñer    en valor   dereitos fundamentais e garantías da lei de leis,  opostamente,  dedícanse    a malear a matriz do  implícito constitucional e prestar o seu apoio  a quen se dedica a render  culto á cobiza  e á especulación,  así como,  á degradación do público  en vantaxe privativa dos seus  turbios  intereses. Unha extraviada conduta reprobable desde todo punto de vista.

Como matriz  ideolóxica de todos os nosos problemas, o neoliberalismo que define e regula as políticas dos  mercados e a maneira de darlle primacía sobre as políticas democráticas, é por tanto,unha  opción oposta radicalmente ao Estado de benestar,  e por conseguinte,  diametralmente  incompatible coa Constitución do 78, e ao non existir unha lexitimación popular de referendo, resulta  de todo punto improcedente antepoñer o  ditado  das  súas proposicións   a proxectos políticos que incorporan valores e instrumentos para dar solución aos problemas do noso tempo