Os custodios da Constitución

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Mal imos, cando os directamente connotados coa corrupción tras a indignidade da súa conduta, tentan agora redimir as súas propias miserias erixíndose en custodios da Constitución.

Este setembro  fai xusto seis  anos que os agora partidarios  de repercutir  ao  “procés catalá” o peso da Constitución en todo o seu alcance, é dicir  o   PP e PSOE,  previo pacto  e sen  sometemento a referendo, prestaban aprobación no Congreso dos Deputados   á  primeira das súas reformas de gran calado,  coa exclusiva finalidade de introducir  de forma urxente  nesta  Lei  Fundamental   o principio de estabilidade financeira, e todo,   por rendición ás   esixencia  dos  mercados promotores  da crise  e seguindo cos ollos pechados a pautas  do credo neoliberal.

Aquela reforma  exprés, ao dar prioridade absoluta ao pago dos intereses e o capital da débeda pública das Administracións sobre calquera outra necesidade de gasto, fixo que a repercusión  da  austeridade expansiva de acompañamento, crebase  o consenso constitucional, pois ademais de entregar   á Troika  en bandexa a nosa soberanía como país   para nunca máis recuperala, situando  os  intereses dos acredores por encima dos servizos públicos e  os dereitos sociais, resultou probado por tanto  a conculcación e desmantelamento das garantías e dereitos  da cidadanía, que ata daquela foron  contido fundamental da  nosa Lei de Leis

Botar en cara  por tanto  aos que a pesar da súa implicación naquela funesta reforma, actualmente  seguen usurpando   a  condición de abandeirados da Constitución; pois o certo é  que con tan lesiva  decisión  sacrificaron outros obxectivos constitucionais de carácter fundamental, que precarizaron aínda máis as condicións de vida do pobo español, como así  puxo de manifesto  a patente redución  do gasto público   en esferas tan esenciais como  a Educación e a Sanidade. Un  grave prexuízo que non fixo máis que  distanciarnos  da condición  democrática,  que en boa lóxica,  debésemos atopar inscrita na  Carta Magna.

Pero ao parecer, os mesmos que non repararon en formatear  o Ordenamento Supremo ás esixencias do establishment financeiro, son quen a pesar da  súa implicación na actual  deterioración política, reafírmanse en manter a súa insensibilidade social e a súa incapacidade en recoñecer o carácter plurinacional do Estado español,  como así pon de manifesto  que superadas tres décadas desde a Transición, o noso sexa  o país  co  gasto social máis exiguo da Unión e que aínda a pesar da nosa singularidade  non se asumiu    que Catalunya- como outros ámbitos  territoriais do Estado-  son en si  mesmo unha nación. Unha forma pouco ortodoxa   de utilizar o constitucionalismo restritivo coa planificada intención  de colocar  fóra de xogo  a quen  defende a diversidade plurinacional do país.

Feitos que veñen   demostrar  que o espírito garantista  e social que formalmente  se lle atribúe  á Constitución está confiscado  pola oligarquía económico-financeira, ata  o punto  de poder afirmar sen ambaxes que nos achamos   ante  unha usurpación do noso foro fundamental, cuxa repercusión, fai inoperativos   os mecanismos de control e as  instancias fiscalizadoras do sistema constitucional. Convertendo así á propia Carta Magna nun sen sentido, totalmente impropio dunha democracia real, e cuxa  derivación fai inviable  que os teóricos dereitos da cidadanía póidanse traducir   en realidade.. 

Por tanto mentres que  tal eventualidade siga dominando o escenario político e de forma  reiterada  se veñan de contravir  os artigos do  texto constitucional relativos aos dereitos e liberdades no ámbito da cidadanía, folga dicir  que   responsable de tal  quebrantamento, lonxe de custodiar a Constitución, co seu proceder   están a rexeitar o espírito da súa propia finalidade.

O certo é  que a maioría social  está a padecer  nas súas carnes os efectos  dun   falso constitucionalismo,  que  lonxe de garantir  o cumprimento  dos seus dereitos inherentes, utilízase no  subliminar do seu concepto como fórmula   de dominio político, coa única intención   de monopolizar a súa aplicación    en vantaxe    dos seus propios intereses, dos mercados e da súa órbita de adláteres.

Nesa vía, o que agora está a ocorrer   co “procés catalá” non debe resultar sorpresivo, pois   foi o afianzamento do bipartidismo quen  causou en gran medida a suspensión  do   consenso constitucional, e moi especialmente o contrapunto de axitación antinacionalista de Mariano Rajoy, que desde o seu radical conservadurismo, no canto de promover vía de avinza  con Catalunya para conseguir o seu adecuado encaixe  en España,  decantouse por interpoñer  recurso contra o seu Estatuto, cuxa sentenza foi sen dúbida o detonante  da actual problemática  e causa fundamental do estalido soberanista. 

 

O establecemento dun novo marco de relación entre ambas as partes e o rescate  da  vía democrática do consenso  institucional, é a única saída  ao conflito, de cuxa participación, Rajoy debe quedar  apeado pola súa contraproducente implicación

As dicotomías de Rajoy

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Mentres a Constitución  lexitima a intervención dos poderes públicos sobre os mercados para salvagardar o interese social, o  neoliberalismo, nega que a política democrática e que as institucións públicas poidan disciplinar os asuntos económicos do país; e nesta dicotomía, Rajoy dedícase a domar  estúpidos  vendéndolles estabilidade.

A carencia dunha democracia auténtica e a nula calidade ética dos políticos que nos conduciron desde a transición,  son as dúas principais causas do actual estado de degradación que vive o país, pois resulta evidente que no transcurso desta travesía  os resortes  de defensa e control democrático, por forzado decaemento, facilitaron   que  en suplencia unha ditadura enmascarada tome dominio da situación, e iso, porque a conduta dos políticos que durante ese tempo ostentaron o poder, lonxe de entregarse  a velar e preservar os valores democráticos dedicáronse á súa desvalorización coa adversa finalidade,  de así, libres de toda fiscalización poder gobernar sen límites nin  molestias  como auténticos autócratas.

En todo este periplo de descapitalización democrática, Rajoy é o último mal gobernante que superou con fartura  os despropósitos cometidos polos  seus antecesores, e quen, utilizando a “defensa da Constitución” de forma arrevesada , máis dano ocasionou  ao país desde a morte do ditador; ao impedir  coa súa funesta  xestión   satisfacer os intereses xerais da cidadanía  e protexer coa súa indulxencia a impunidade que a numerosa estirpe  de corruptos e delincuentes que conforman en gran medida o groso de  a órbita política  do seu partido. Comportamentos que lonxe de auspiciar a necesaria reactivación do país son  o empuxón definitivo cara ao  desastre.

Non é que o Presidente do Goberno ignore  que a Constitución debe estar ao servizo da cidadanía, o verdadeiramente grave é que a pesar de estar ao tanto, chegado o caso, non dubida en impoñer unha  interpretación restritiva da mesma  como  así ocorreu por mor da   crise desencadeada polos mercados financeiros,   cando  para rescatar aos responsables da hecatombe  non dubidou o máis mínimo  en aplicar unha   interpretación restritiva da Carta Magna cuxo alcance afectou adversamente as condicións de vida e de traballo dun sector maioritario da sociedade, cuxa repercusión  nos converteu no país europeo, onde desde entón, o incremento da desigualdade fíxose máis notorio.

Polo visto o antagonismo está servido e  os que como Rajoy  empuñan    a Constitución como un todo intocable, chegada a hora da  verdade,   cando pola súa aplicación  as forzas do capital  vendo afectados os seus intereses toman dominio da  situación,  é entón cando   a vía da mutabilidade  queda expedita, e  no marco constitucional xa cabe todo   o que concorde coa determinación  dos que  impoñen o mando  sen concorrer  ás  eleccións.  Sendo mostras de tal evidencia o perturbador cambio exprés operados no seu artigo 135, toda un referente  normativo que só eles definen,  e que como queda visto chegado o caso  degradan sen límites

Aquela “imposición , inxusta e antidemocrática”  instigada  na trastenda da democracia, impediu desde entón que o PP como promotor  da mesma  poida subscribir pacto algún cos seus electores, máis aló  do límite   establecido pola ortodoxia económica inspiradora,  e en todo caso, sen afastarse un chisco  das directivas políticas de corte neoliberal. Aspectos,  que ademais de enfraquecer aínda máis a xa minguada solvencia democrática, pon de relevo a falta  de sustentabilidade das   súas promesas electorais,  así como, a nula fiabilidade dos seus postulados políticos.

Por tanto, se  a  Constitución que foi fraguada no seu momento   ao redor dun modelo económico-social totalmente inverso  ás teses do  neoliberalismo,   hoxe, nos tempos que corren , cando a forza dos feitos  botou por terra  ese paradigma económico como solución; resulta de todo punto inaceptable que Rajoy e  os prosélitos  do PP,  cando debesen  de reafirmarse   en poñer    en valor   dereitos fundamentais e garantías da lei de leis,  opostamente,  dedícanse    a malear a matriz do  implícito constitucional e prestar o seu apoio  a quen se dedica a render  culto á cobiza  e á especulación,  así como,  á degradación do público  en vantaxe privativa dos seus  turbios  intereses. Unha extraviada conduta reprobable desde todo punto de vista.

Como matriz  ideolóxica de todos os nosos problemas, o neoliberalismo que define e regula as políticas dos  mercados e a maneira de darlle primacía sobre as políticas democráticas, é por tanto,unha  opción oposta radicalmente ao Estado de benestar,  e por conseguinte,  diametralmente  incompatible coa Constitución do 78, e ao non existir unha lexitimación popular de referendo, resulta  de todo punto improcedente antepoñer o  ditado  das  súas proposicións   a proxectos políticos que incorporan valores e instrumentos para dar solución aos problemas do noso tempo

 

Corrupción en versión orixinal

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Tras o formato  dunha aparente democracia, persiste  a directa relación entre o franquismo e a corrupción, que o réxime constitucional do 78  foi incapaz de erradicar, e desde  onde, o poder empresarial e financeiro controla unha boa parte do poder político,  e totalmente ao Partido Popular

Se en véspera de vacacións    en foro xudicial  o presidente Rajoy incorrendo  unha vez máis en impostura negaba ter  coñecemento sobre o financiamento ilegal do seu partido; a ninguén debe estrañar que un mes despois ante a inexactitude  do alí declarado véxase  obrigado  a iniciar o curso parlamentario emendando o alcance das súas declaracións, comparecendo para o efecto na sesión extraordinaria que a finais de agosto celebrará o Pleno do Congreso por determinación maioritaria   da Deputación Permanente.

Cando está máis que acreditado que o PP nos seus  trinta e tantos anos de andaina  incorreu de forma reiterada en prácticas políticas inadecuadas, non é de recibo  que o seu máximo mandatario despois de desempeñar con anterioridade   entre outros cargos, a función de director  e organizador  de campañas electorais, teña a desvergoña de aducir descoñecemento  sobre o desempeño das súas funcións e alegar non saber nada sobre o  financiamento ilegal do seu partido, como tampouco sobre a    reforma  integral con diñeiro  negro da súa residencia  política en Génova  13.  

Por mais prácticas  de desorientación que utilice,   o certo é   que no seo do PP  a transmisión entre corruptores e corruptos  durante o periplo  democrático é tan antiga como a historia do propio partido, pois a súa escasa vocación  democrática induciu desde sempre  a súa tendencia á dopaxe electoral, e con iso,  a superar  as limitacións do patrocinio público de financiamento político, un atranco superado coa  apertura ao financiamento privado, aínda sabendo  que a súa operativa era contraria ao  control dos mecanismos establecidos na lei, pero que a formación conservadora transixiu desde sempre  acolléndose  á súa fraqueza moral

Restar relevancia ao problema, ou como di Rajoy, devaluar a súa dimensión  aducindo  que se trata de asuntos  puntuais, é negar a evidencia  que a  corrupción sistémica  foi unha constante desde a aprobación da Constitución española de 1978, e que para maior complexidade como trazo básico da ditadura franquista, subsistiu invariable á dinámica conciliadora da transición, e por tanto, afunde as súas  raíces  naquela época, na cultura  empresarial daquel tempo e na xenética da  clase política de entón, da  que o PP é actualmente o seu  directo herdeiro  e receptor dos   malos hábitos daquela Administración pretérita.

Por iso é polo que a corrupción que exhala o PP non resulte nada novo, por ser a  reprodución actualizada daqueles tempos que con idéntico modus operandi e análogas prácticas  mantén invariable a súa finalidade, que non resulta ser outra que utilizar o poder político para “previo pago de peaxe” poñer  a súa organización ao servizo dos  intereses  das grandes empresas, favorecendo á vez  que os grupos   económicos de pompa aprópiense dos  recursos públicos, xa sexa  a través de pactos  lucrativos, exencións de impostos, concesión de subvencións,  ou  da  regalía a baixo custo  de empresas públicas rendibles, prácticas estraperlistas que para nada reverten en vantaxe  do interese público, pero como queda visto, si como activo e fonte  de financiamento  político.

É por iso  que o elevado nivel de corrupción e a súa lesiva influencia constitúe unha grave secuela para o funcionamento da nosa economía e un impedimento para  a súa recuperación; pois a dominante falta de ética no mundo dos negocios garda conexión directa cos escándalos protagonizados asiduamente por coñecidas  empresas e empresarios do país, que metidos ata as cellas no envurullo,  non reparan en seguir financiando  ilegalmente  a políticos sen entrañas e aos seus partidos,  á conta de lograr  en contrapartida seguir traficando co indebido  e mil excesos mais , é dicir, facendo  da fraude e o suborno  o seu código de actuación mercantil.

Perversións  de conduta  duns  poucos  que polo silencio cómplice  do resto, a opinión pública tende a uniformar e estender ao conxunto do estamento empresarial, ata o extremo   de converter tal sentimento nunha das  principais preocupacións sociais, pois cando  o desprezo da legalidade faise   dona da  situación a reacción de rexeitamento  xeneralízase sen diferenciar actitudes entre  os uns e os outros

Tal  percepción de  analoxía débese  á actitude de parcialidade   dos  dirixentes da patronal,  que situados no seu conxunto co sector proclive á  consecución de cota de negocio mediante a  utilización  de relacións e influencias  políticas, seguen favorecendo  a turbidez destas prácticas en prexuízo da actitude dos  empresarios honestos, que ademais de cumprir taxativamente coas  obrigacións estipuladas , xeran empregos e actúan en todo momento  con plena responsabilidade social.

Razón sobrada para que as   cousas non poidan seguir como están, e que obriga  a drástica medida de expurgar da contratación pública aos corruptores  que coa súa mala  praxe manteñen o dominio  da  estrutura empresarial; requirindo  a situación  idéntica limpa no  numeroso gremio de corruptos políticos, como única  fórmula  de reconducir  a actual deriva e propiciar a   necesaria   rexeneración.

Por iso é polo que en consecuencia   a comparecencia  de Rajoy,   deba ter por premisa  apearlle    da Presidencia do Goberno, pola súa implicación nos feitos e faltar   á verdade na súa declaración como testemuña ante a Audiencia Nacional, pois de seguir  contemporizando, sen tomar medidas acordes ao que a situación demanda, manténdolle no cargo,  será materialmente imposible reconducir  o país cara á  senda  do prestixio e á súa rehabilitación.