Repensar o urbanismo

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

Dificilmente pódese falar de cambios e progreso na esfera municipal cando institucionalmente mantense invariable o modelo urbanístico que deu orixe ao escenario de crise que estamos a padecer; sendo impensable mutación algunha sen reorientar a ordenación territorial

A pesar que a explosión da burbulla inmobiliaria deixou patente as desmesuradas previsións de crecemento urbanístico; pasada unha década desde aquela continxencia causada pola disparatada Lei do Solo de Aznar, o resultado en forma de cicatrices territoriais séguese percibindo actualmente a través do cuantioso parque de vivendas sen vender, ou no seu caso, nos múltiples sectores residenciais paralizados ou inacabados; aínda así, os municipios en trámite de revisión do seu plan xenuíno reafírmanse en dar continuidade a aquel modelo sen aplicar corrección ás súas sobredimensionadas propostas, non parecendo tomar lección do acaecido, nin entendendo ao parecer, a función pública que debe cumprir o urbanismo como ferramenta de racionalización do solo.

Sendo contrastábel tal consideración, cando os responsables políticos non reparan en posicionarse a favor da irracionalidade territorial, que presupón, o feito de prestar lexitimación a aquilo que en boa praxe urbanística debesen rexeitar de plano.

Pois na actual conxuntura , ao afrontar a revisión ou redacción de toda figura de planeamento, as pautas de ordenación non debesen ser alleas ao escenario socio económico existente, sendo conveniente gardasen axuste a criterios de racionalidade territorial e sociodemográficos, que de partida, lonxe de prorrogar os estándares da época de opulencia,, haberían de reorientar o seu rumbo cara a dinámicas de "decrecemento" no contexto dunha ordenación urbana mais racional e reflexiva que defina novas lóxicas de planificación, como única opción sensata aos desatinados  postulados dun crecemento sen xeito nin dereito.

Medidas que debesen tomar carácter urxente se o que se pretende é propugnar un cambio de modelo urbanístico, en suplencia do expansionismo especulativo, que ao amparo de desmedidas  previsións e indebida cobertura legal do planeamento  conduciunos ao actual desastre, como demostra, o feito do excedido crecemento residencial dos últimos anos de euforia do boom inmobiliario, que xerou no seu desenfreo unha contía de vivendas construídas seis veces superior ás necesarias para satisfacer a actual dinámica demográfica, sen que por tanto, exista argumentación ningunha para seguir mantendo propostas de desenvolvemento urbano, que por descontextualizadas coa realidade entran en colisión cos criterios de equidade, cohesión social e sustentabilidade que debe referendar a consecuente aplicación da teoría urbanística.

Por responsabilidade institucional corresponde ás corporacións locais como competentes en materia, darlle un xiro á planificación e a ordenación territorial, en prol de posibilitar o xurdimento dun urbanismo de novo cuño que baixo o liderado corporativo e a implantación de sistemas mais adecuados de participación cidadá, póidase establecer de forma eficiente un formato actualizado de como organizar a cidade, para así, revertendo as desigualdades espaciais existentes e neutralizando a influencia ideolóxica do neoliberalismo imperante, pechar definitivamente todo acceso ás apetencias e desexos duns axentes especulativos para os que o territorio é un simple soporte desde onde obter plusvalías derivadas da súa renda.

Se o urbanismo como instrumento político continua supeditado á hexemonía dos mercados, por máis vontade renovadora que manifesten os gobernos de progreso, nada poderán facer en cumprimento dos seus compromisos electorais, pois se a práctica dominante en materia non se erradica e mantense a especulación como forma hexemónica de facer cidade, conferindo ás administracións públicas mera función testemuñal, dificilmente poderase garantir que a xestión urbanística reverta en beneficio do interese xeral; e por tanto estarase ante un impedimento que obstaculizará cumprir con obxectivos políticos de vangarda.

Sen mediar un cambio de perspectiva acerca da innovación política no territorio e o urbanismo, é impensable un cambio efectivo no facer municipal, pois para que tal posibilidade poida alcanzarse, mais alá de alardes de conciencia progresista, é obrigada a posta en práctica de remedios efectivos sobre ordenación do solo, que desde a transversalidade conteñan ingredientes participativos permitindo  aflorar novos modelos de xestión e unha dialéctica urbanística renovada; pois sen darse esa premisa, sobra dicir, que toda retórica sobre a mutación na función política, mais que resultar efectiva acentuará a continuidade do infrutuoso.

Os experimentos desarrollistas tocaron ao seu fin, o urbanismo de século XXI ten que supoñer unha ruptura coa versión de planificación que deu orixe á explosión da burbulla inmobiliaria, tanto nos seus aspectos técnicos, xurídicos como financeiros 

En calquera caso, a situación demanda unha óptica renovada con enfoque meditado de accións sobre o territorio dirixidas a consumar unha transformación xeral do actual urbanismo, pois suposto contrario, a influencia das formulacións na reactivación económica será estéril e a continuidade da crise interminable

Indra, a que escruta o teu voto

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

Tras ser sancionada pola Comisión Nacional dos Mercados e a Competencia (CNMC) por ter creado un cártel para encarecer a contratación pública, a Administración debe impedir que a empresa Indra concorra a licitacións á vez de rescindirlle os contratos vixentes.

Indra, é unha empresa do IBEX 35 que a pesar de estar participada como primeiro accionista pola Sociedade Estatal de Participacións Industriais ( SEPI), ofrece á Administración pública unha longa lista de produtos e servizos, é dicir, trátase de “un xigante corporativo con moi boas relacións co Estado ”, que curiosamente, ten o seu principal cliente contractual na función pública.

 Entre as súas múltiples actividades, cabe referir que desde hai 38 anos a multinacional española é a encargada do escrutinio electoral en España. sendo quen realizou a maioría de recontos provisionais das eleccións en cuxa función se detectaron fallos no sistema electrónico utilizado, que fixeron saltar as alarmas dunha "fraude electoral".

Unha probabilidade cuxa consumación non é en absoluto imposible, senón tan probable como fácil de levar a cabo; pois basta con alterar o “código fonte” do programa empregado, para obter o resultado pretendido en lugar do real, sendo tal variación pouco menos que de imposible detección.

 Decisión mais que probable se consideramos a composición do seu  staff directivo, as manobras empregadas polos seus membros, a enredada envolvente da súa actividade mercantil e as súas comprometidas connotacións co ámbito financeiro e o mais degradante da esfera política.

 A absoluta falta de escrúpulos e os lazos políticos da multinacional tecnolóxica foi posta de manifesto pola Unidade Central Operativa ( UCO) da Garda Civil, encargada de investigar a operación Lezo, cando a través dun informe elaborado para o efecto concluíu que a compañía tivo un papel decisivo no financiamento ilegal do Partido Popular de Madrid, ao que desviou miles de euros públicos mediante empresas pantalla cuxo importe foi sufragado con fondos que saíron do erario público mediante adxudicacións infladas.

 Pero a cousa vai mais alá, pois agora sabemos igualmente as súas implicacións co caso Púnica, a través das revelacións dun alto cargo da Comunidad de Madrid, quen sostivo ante o xuíz que a Canle de Isabel II foi usado como tapadeira para custear con diñeiro público os traballos de reputación da imaxe na internet dos expresidentes Esperanza Aguirre e Ignacio González onde utilizou unha empresa interposta. 

Tal é así, que ata a propia Indra admite que non pode xustificar pagos por un monto dun millón de euros que acabou na caixa B de Xénova 13, e di non saber por que abonou facturas a empresas investigadas por desviar diñeiro público ás campañas electorais do Partido Popular de Madrid.

 É incuestionable que Indra resulta ser a conexión en infinidade de escándalos como a súa intermediación no pago a xuíces fiscais e secretarios xudiciais da comunidade autónoma de Madrid en concepto de asesores dun proxecto tecnolóxico., Como así mesmo favorecer os pelotazos dos descendentes dos ex presidentes Felipe González e Jordi Pujol a través de vantaxosos contratos que raian no inaudito.

 Resulta obvio que para levar a termo tan escuras e ilícitas manobras, era condición "sine qua non" dispoñer de fontes de ingresos suficientes para sufragar a súa consumación, sendo agora cando a Comisión Nacional dos Mercados e a Competencia ( CNMC), dando curso a denuncia dun anónimo despexa a incógnita, ao sancionar a Indra xunto a outras compañías tecnolóxicas coas que formou un cártel para repartirse e encarecer artificialmente contratos públicos. 

Pero o realmente obsceno é, que para tal confabulación contou coa colaboración imprescindible da propia Administración, pois foi a Axencia Estatal de Administración Tributaria (AEAT),a Seguridade Social e o Servizo Público de Emprego ( SEPE), quen consentiu que Indra interviñese na redacción de pregos de concursos públicos que esta firma utilizou posteriormente facendo apaños  xunto a outras mercantís tecnolóxicas coas que constituíu un cártel que contraviniendo a Lei de Contratos do Sector Público repartíanse e encarecían artificiosamente o importe das adxudicacións públicas en transaccións relacionadas coa informática e o tratamento de datos. 

Os feitos expostos veñen indicar que a administración contratante non só tiña coñecemento preciso da existencia de tan anómala alteración do mercado, senón que mesmo xogara un papel dirixente na utilización de tan atípica práctica durante os 15anos de aplicación, e cuxa repercusión en prexuízo das arcas públicas é con fartura superior á sanción dos 29,9 millóns que lles foron impostos aos infractores. 

Sendo obrigado proceder vía hixienización da función pública a través de expurga de responsabilidades, ata lograr que máis aló de confabulacións e enredos sexa a Lei de Contratación Pública quen marque a pauta

Municipalismo rexeneracionista

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

Cando a loita entre os de abaixo e a oligarquía é substituída por disputas internas, é obvio que os litigantes, pola súa falta de madureza e carencia de liderado para conducir o progresismo, deben desaparecer de escena, por representar a súa continuidade a mellor receita para o fracaso electoral

En cadranza coas eleccións ao Parlamento Europeo, o próximo 26 de maio de 2019 celebraranse as eleccións municipais e aínda  faltando  dez meses para iso, os concorrentes aos comicios na súa totalidade xa acenderon os motores da maquinaria electoral no seu empeño de tomar vantaxe na conquista do feudo municipal.

Un obxectivo complicado, pois os municipios son a administración máis próxima á cidadanía, ante a que os veciños expoñen todas as súas demandas, á marxe que o consistorio teña ou non competencia para iso , por iso é polo que pola diversidade dos seus labores e heteroxeneidade das súas funcións os entes locais sexan o lugar apropiado para conxugar problemas con solucións.

Pero por idéntica razón, para o exercicio da política local non basta co apadriñamento dunhas siglas, nin o referendo dunhas primarias, pois mais alá de tales preceptos os candidatos deben ter probada capacidade de reacción para actuar coa maior dilixencia, dun modo áxil, eficaz e eficiente, ás múltiples continxencias que mais alá do funcionamento ordinario acompaña o quefacer municipal, é dicir, ademais de entusiasmo deben ter calidades innatas para exercer de punta de lanza fronte aos novos retos que diariamente se expoñen no proceso da vida municipal e para o que non vale a improvisación como remedio.

Mais que en ningún outro, a función política neste ámbito é un traballo marcado pola variabilidade e o fraccionamento de funcións e papeis a representar, así como pola descontinuidade e a interrupción de tarefas, un labor extenuante onde non basta co entusiasmo para afrontar a asidua carga de tensións e decisións difíciles que nunca se ven superadas polas satisfaccións.

Un dos lemas das formacións progresistas que concorreron ás primeiras eleccións municipais postfranquistas do ano 1979 expresaba, que a democracia ou é democracia de proximidade "entre iguais" ou carece de toda base, pero aquela consigna alentadora de cambio quedou nun todo testemuñal, pois o certo foi, que desde entón o bipartidismo gobernou ao completo o mapa municipal de España ata que nas eleccións locais do 2015, os votantes deron por amortizados os case 40 anos do seu ciclo de alternancia abrindo unha nova era que reflicte sociolóxicamente a realidade do país dando paso a un municipalismo renovado na que o termo "rexeneración" é parte esencial da axenda política.

Pero contra todo prognóstico, que o bipartidismos retrocedese entón nos seus feudos inquebrantable non supuxo de ningún xeito a súa desaparición, resultando probado que se resiste a morrer, pois a pesar dos repetidos escándalos de corrupción que acompañaron o seu facer político os seus membros manteñen fol suficiente para resistir.

Tal é así, que tras o desembarco de Sánchez na Moncloa, as enquisas sinalan un repunte na intención de voto cara ao PSOE, e inclusive, a pesar de estar sumido no desconcerto o Partido Popular dá acenos dunha sorprendente capacidade de resistencia, que en certo xeito nos devolve ao taboleiro político anterior ao da súa derrota nas últimas municipais.

A xulgar pola tendencia demoscópica, todo vén indicar que as candidaturas que concorreron fai tres anos ás eleccións locais co sinal de rexeneración, tras o seu incontestable éxito electoral, no desempeño da gobernabilidade a pesar de facer que funcionase con brillantez a cousa pública, na súa relación coa cidadanía non souberon transmitir que o municipalismo rexenerador non só é unha das variadas maneiras de facer efectivo o cambio social, senón a única maneira de transformar a sociedade con éxito.

Unha distracción política que facilitou a reactivación electoral dos partidos vellos e corruptos como agora veñen poñer de manifesto as enquisas.

A 10 meses do reencontro coas urnas a reflexión é obrigada, pois resulta obvio que algo non vai ben, e non o vai por variadas razóns, pero esencialmente por non asumir desde a esfera dirixente que contrariamente á política parlamentaria, no foro municipal a política real debe comenzar na base, nos círculos ou asembleas locais, onde os candidatos mais que representantes sexan os delegados dunha cidadanía cada vez mais informada, e non incorrer no despropósito de seguir a mesma tónica que os partidos da fornada do 78, ou utilizando estruturas pantasmagóricas de novo cuño que mais que deparar funcionalidade algunha, propician a componenda e prestan acubillo a quen á marxe das bases determinaron facer da política a súa solución de vida.

Unha dicotomía por tanto que non só induce distanciamento social co electorado senón que pola súa carga de incoherencia, de non remediarse en tempo e forma converterase no maior inconveniente para que as eleccións do 2019 sexan a continuidade do cambio iniciado.

RTVE en clave de esperpento

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

Contrariamente ao que se nos quere facer crer, o fracaso xerado na renovación de RTVE non foi un "descoido" na  votación, senón un boicot do PSOE; unha equivocación intencionada por encartamento á extorsión da trama mediática.

Saímos simuladamente da ditadura sen desabrocharnos do pasado, créndonos que o modelo de democracia liberal sustitutoria coa súa distinción e división de poderes impedía a conculcación de dereitos e liberdades; pero o certo é que corenta anos despois de producirse aquel tránsito, todo vén indicar que aínda cando os tres poderes clásicos que constitúen os cimentos do Estado ( executivo, lexislativo e xudicial) son os establecidos polo dereito político, para nada son os únicos, pois xunto a eles e mesmo por encima están os denominados poderes fácticos. 

Un conglomerado no que cohabitan os grupos de presión, os lobbies e o chamado “cuarto poder” ou poder dos mass media, actualmente titularidade maioritaria da órbita financeira. 

Pola gran influencia crítica, a maioría dos medios de información nacidos tras a transición ao pouco tempo perderon a súa autonomía e tamén a súa integridade, para converterse en ferramenta de manipulación dos gobernos que en alternancia mantivéronse á fronte do Executivo , ata o extremo de ruborizar a calquera persoa cunha mínima sensibilidade democrática.

 Non dubidando en arrastrar as liberdades públicas ao fondo do abismo, ao só obxecto de impoñer unha férrea censura a toda reacción contraria ás súas políticas de desvalorización do interese xeral, mediante a utilización de diñeiro público para comprar a xornalistas de poucos escrúpulos, opinadores compracentes, acólitos tertulianos e ata ás propias empresas de comunicación. 

É dicir, que todos nós indirectamente estamos a sufragar  os incentivos abonados a quen coa súa deslealdade e total carencia de código deontolóxico  colaboran  na imposición de prácticas políticas  que lonxe de satisfacer  as necesidades da xente descortizan os seus  dereitos esenciais e cerna o Estado do Benestar, ata o punto de facer que  a Democracia sexa un todo  oligárquico, de rumbo autoritario e tendente a unha crecente desigualdade.

Cando o principal  labor  dos medios de comunicación    debese cinguirse  a interpretar  a  realidade  e informar  verazmente sobre ela , os feitos indican que a cousa vai por outros camiños, pois actualmente salvo  puntuais excepcións convertéronse en auténticos instrumentos  de reprodución ideolóxica cuxa verdadeira finalidade é utilizar a súa influencia co propósito  de perpetuar    o sistema capitalista na súa versión mais  recalcitrante.. 

Aos operadores e medios informativos privados non lles basta coa deterioración  que como consecuencia da súa mala praxe  están a causar  ao gremio, senón que as  grandes corporacións  e grupos de presión mediática, mais alá de todo límite,  pretende  monopolizar  o negocio da información sen reparar o mais mínimo en desencadear  un ataque  contra os medios públicos  de información para favorecer aos grupos financeiros  dos que forman parte, logrando esta vez  coas súas intrigas e extorsión  facer fracasar a elección do Consello de Administración de RTVE, cuxo desenlace  deixou de novo na estacada a súa renovación.  

 Cabe referir que o combate tradicional entre os que se instalan na Moncloa e os que saen dela, é facerse co control deste medio audiovisual, aínda cando no substancial os cambios habidos nas distintas substitucións do ciclo bipartidista non modificaron a súa liña editorial, pois á marxe  de maquillaxes as variables informativas mantiveron a uniformidade acorde ás pautas do modelo neoliberal de mutua pertenza. Dedicándose a publicitar en ambos os casos o vantaxoso deste modelo e a propagar as desvantaxes de toda alternativa oposta.

 Pero neste caso a diferenza de situacións anteriores o PSOE viu limitada a súa unilateralidad decisoria por canto o seu acceso ao Executivo vía Moción de Censura foi posible polo apoio de Podemos, quen aproveitou a renovación de RTVE para cobrarse a súa contrapartida, sendo o perfil dos seus candidatos ao Consello de Administración do ente, quen acendeu as alarmas da xerarquía mediática, cuxa intervención non se fixo esperar traendo por desenlace un deliberado e inducido erro na votación dos candidatos postulados, unha manobra instigada polos tahúres da información que botou por terra toda posibilidade de alianza de renovación no audiovisual público e por tanto unha deslealdade dos socialistas que presionados pola súa dependencia económica como partido, xogaron as súas cartas conscientesda falsidade do  seu  proceder. 

Unha rocambolesca manobra do PSOE que despois de encartarse ás esixencias dos poderes mediáticos, impediu co seu intencionado "descoido" culminar a renovación do Consello e á vez ridiculizar aos morados como organización política, facultando ao Presidente do Goberno para nomear a Rosa María Mateo como administradora única do ente público, unha profesional do ramo de decantada afinidade cos de puño en rosa. 

En resumo, un triunfo en toda regra dos "adaíles" da información, demostrando non só dominar os medios privados senón tamén os de titularidade pública, unha derrota política por tanto, que deixa tocada de morte futuras alianzas de progreso, posibilitando vía aberta á mass media para seguir campando ás súas anchas . 

A peste Borbónica

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

A pesar da extraordinaria blindaxe mediática e constitucional, a envolvente de impudor e corrupción que acurrala á casa real , fixo que a monarquía perdese todo valor institucional, e que a opción republicana pida paso

Do grego goberno dun só, a definición da súa propia orixe explícita sen ningún xénero de dúbida que a figura da monarquía é en esencia a antítese da democracia, e o é, porque a súa propia natureza fai que en se mesma teña no seu carácter inmortal o principal problema político 

Con todo nos tempos que corren , o monarquismo europeo , por estratexia de continuidade desprendeuse do absolutismo de tempos pretéritos renunciando á súa prerrogativas de outrora para acomodarse á nova modalidade das Monarquías Parlamentarias, figura ideada polos ingleses na que o Rey conserva exclusivamente un poder moderador e arbitral sobre as institucións do Estado, e a máxima representación da nación, é dicir, cando o monarca non goberna, aínda cando si raíña.

De todos os xeitos das oito monarquías parlamentarias existentes en Europa, a española é con diferenza a peor valorada de todas elas, e o é porque quen decidiu restituír a continuidade da saga borbónica non foi a herdanza de sangue senón unha determinación unilateral de Franco, quen designou a Juan Carlos de Borbón como o seu sucesor a través a Lei de Sucesión para posteriormente ser as cortes daquel Réxime quen aprobase a súa proclamación como Rey. Sendo por iso que a actual monarquía é desde a súa instauración a legataria política da ditadura franquista. 

O establecemento do novo Réxime Monárquico tras corenta anos de franquismo represivo mais alá do tránsito plácido á democracia que se nos estivo a vender, foi ante todo unha planificada función de travestismo político como pon de manifesto a natureza totalitaria do cambio de xefe de Estado, pois que un ditador apoiado no seu absolutismo e tiranía impoña a dedo ao seu sucesor, en termos de representatividade está falto de toda lexitimidade ética e democrática por tratarse dunha basta farsa onde se encubriron verdades e implementáronse falsidades. 

Que se nos conte que coa Transición desapareceu o franquismo do poder ao ser substituído polas forzas democráticas xurdidas tras as primeiras eleccións non pasa de ser un lenda para satisfacción de idiotas, pois a realidade por ser outra difire nos substancial de tal versión , porque o certo foi que en ningún momento existiu baleiro de poder, tendo en conta que os poderes políticos, económicos e militares, que por aquel entón definían e configuraban a natureza do Estado, continuaron en mans dos franquistas e por aquilo de gardar as formas só desapareceu parcialmente e de forma testemuñal a iconografía do antigo réxime e a ostentación da súa hexemonía. 

Pero que a Monarquía sexa herdanza institucional do franquismo non é por casualidade, tendo en conta que a elite monárquica non deixou de conspirar contra a República desde o mesmo instante en que se proclamou , ata o extremo de ser un dos puntais da asonada franquista como o confirma a súa adhesión ao golpe de estado. E por se non fose suficiente , para maior implicación, dicir que o propio Juan de Borbón brindouse de forma reiterada como voluntario do alzamento. 

Con tales lazos de relación resulta obvio que se a Monarquía fixo súa a herdanza política de Franco, tamén resultase legataria da sistémica corrupción do réxime, un factor de dependencia que lonxe de favorecer que a ejemplaridad cívica fose a norma de conduta da xefatura do Estado, propiciou xusto o contrario, é dicir a súa implicación na deterioración da política e do conxunto da nosa arquitectura institucional, ata o extremo que os casos sucedidos nos últimos meses fixeron que á Casa Real acumuláseselle o traballo tentando desmentir ante os medios informativos erros e desacertos atribuídos ao Rey polos seus escándalos e directas conexións con actos de corrupción. 

Feitos que fan considerar mais que nunca a apertura dunha nova etapa que supoña a a substitución do modelo de Monarquía parlamentaria por outra de forma política republicana, pois se o único argumento de defensa para que a Coroa manteña a súa continuidade na nosa sociedade é a súa utilidade a esta, sobrar dicir que a perniciosa repercusión dos seus actos e a súa carencia de toda ética son argumentos sobrados para un cambio inaprazable do modelo de Estado. 

Unha monarquía cuestionada polo seu confuso enriquecemento, os seus escándalos e excesos ten esgotado o seu percorrido, e por iso a súa continuidade resulta contraproducente para a estabilidade do país, tal é así, que o ata agora intocable Rey e a súa familia perderon a auréola de honestidade que tiñan atribuída para converterse no principal obxectivo das críticas dunha cidadanía farta dos seus desmáns e desenfreos. 

Cando ao engano cáeselle o disfrace e a realidade vén delatar que tras a imaxe perfecta e idílica da familia real é a desestruturación quen marca a pauta, resulta patente que a normalidade da monarquía constitucional que representan é un todo ficticio, pois a inestabilidade inferida fai que sexa inútil e non sirva para nada; por canto o problema de imaxe que actualmente arrastra a Coroa derivou nunha crise irreversible que por responsabilidade política esixe sen dilación a súa substitución por outro modelo de Estado 

A 'marcha fúnebre' do PP

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

O PP que agora coa euforia  das primarias énche  a boca de democracia, está abocado á desfeita   dada a súa  imposibilidade para afrontar con éxito  a súa apremada  rexeneración,  pola dificultade que entraña a  negativa  implicación  que manteñen co  pasado os seus pretendentes   renovadores

Despois de utilizar a RTVE como unha ficha  máis do taboleiro político, manipulando o medio  para uso partidista,  agora  cando como consecuencia  do cambio habido no Executivo establécense outras regra de xogo para  pluralizar o funcionamento e control democrático deste medio de titularidade pública “a pesar de instrumentalizalo  ata a saciedade”,agora  o PP lonxe de asumir a nova  disciplina levántase da mesa,  planta a partida  e  declárase   en rebeldía ; desvinculándose para o efecto  do proceso  express impulsado polo Goberno socialista  de renovación do  Consello do ente  á vez de anunciar que esta mesma semana presentarán un recurso de inconstitucionalidade ante o Tribunal Constitucional, por entender que o  decreto lei do novo Goberno, ademais dunha  " cacicada" é unha manobra de " golpismo"  contra o Senado.

Que quen   durante os últimos sete anos exerceu autoritariamente  a función  de  paladín da  manipulación informativa e o control da opinión pública en propio beneficio,  veña a estas alturas  a aducir   falta de transparencia  na determinación democrática dos seus   adversarios políticos  é dunha desvergoña sen precedentes ; máximo, cando está  de sobras  probado  que  durante a súa etapa á fronte  do Executivo  e ostentando  o pleno dominio do ente,  o fluxo  comunicacional  non só foi  tendencioso e nesgado  senón que ademais foi manexado como arma arreboladiza para devaluar a  función política  dos seus opositores sen reparar  en falsidades,  mentiras e mesmo calumnias, é dicir,  un planificado proceso  de desinformación  que  nin nunha soa ocasión  levou  a palabra "verdade" como  sufijo.

Pero a ninguén deben sorprender os ademáns  do grupo conservador,  pois  a efectos reais  aínda cando  alardean  de ser os  artífices  da Transición,   defensores do Estado de Dereito e a Constitución , o certo é que o agora Partido Popular  é herdeiro  familiar, social e ideolóxico do franquismo,  e non só polas súas orixes,  senón tamén  por aceptación implícita do seu testamento,    e tal vínculo de relación  fai que manteñan  arraigadas  condutas afíns con aquel  réxime   como  a censura política ,  o control dos medios de comunicación e aos  profesionais do ramo, coa  maquinada finalidade  de presentar a noticia como eles desexan e  así poder persuadir  á poboación neutralizando todo  discurso que  cuestione  a súa imaxe como partido e os graves excesos  do seu quefacer político.

Resultado de tal vínculo  foi a súa relación  de paternidade  coa  Lei  Mordaza, un novo formato de "censura"  tras cuxa aprobación pasaron a ser delitos  actos que anteriormente se amparaban na liberdade de expresión, todo un referente de  involución  cuxa  recondución non  se resolve  con cinco emendas  senón que precisa dun   cepillado completo vía derrogación, para  partir de cero e desde un enfoque garantista dos dereitos dos cidadáns devolverlle á democracia  o que lle pertence,  sobre a base que  o obxectivo da  lei  sustitutoria  debe salvagardar  os nosos dereitos e  non acoutalos como agora está a suceder coa aplicación do actual  espantallo xurídico  do PP que para maior complexidade  ten  á Administración como xuíz e parte no contexto dun  exercicio de dobre poder político paralelo ao goberno formal

Tal é así,  que ata a aprobación da moción de censura o retroceso da liberdade de expresión  foi de tal calibre, que nunca un Goberno  exercera un control sobre os medios informativos tan extremadamente  prexudicial para a saúde democrática do país, que non só afectou a      os medios públicos como é o caso de TVE, senón tamén a     os de ámbito privado, que afectados  pola precariedade económica e  afogados polas súas propias débedas,  para manter a súa continuidade optaron  polo  peor dos remedios, que non foi outro  que encartarse  ás determinacións  do poder político e financeiro.

 Creándose con iso  unha situación no panorama mediático  de total  supeditación, desde o punto e hora que ata a saída  de Rajoy de Moncloa  a totalidade  dos grandes grupos privados de comunicación  foron marionetas dirixidas  pola xefa de propaganda política do PP, é dicir, pola vicepresidenta Soraya  Sáenz de  Santamaría  quen dirixiu á súa antollo   o control da comunicación destes   mass media de conveniencia  aos que utilizou para un branqueado de imaxe  que  lles permitise manterse no poder, e todo iso alimentado  a través dunha interesada  distribución  da  publicidade institucional ( é dicir da utilización   arbitraria  de diñeiro público),  e sen reparar  para nada que unha democracia sen xornalismo libre é unha democracia de mínimos.

Pero a verdadeira finalidade de tan deseñada  operativa foi converter aos profesionais do gremio en “axentes  publicitarios e propagandistas”, e aos medios de información  en serventes do Goberno para facer uso da  “espiral do silencio” e así   desviar a atención cara a outros temas mentres mantiñan secuestrada   na  trastenda informativa  a  corrupción protagonizada por eles mesmos. utilizando  como centro de estratexia de distracción as dificultades políticas que atravesa Cataluña co Goberno español, por non dicir o  recorrente desatino   de Venezuela ou Irán.

Un circo mediático sen precedentes, que puxo de manifesto as malas artes e a  degradación política do partido que ata agora dirixía as rendas do país  a pesar da súa total perda  de lexitimidade tras gañar  os comicios dopado, financiando as súas campañas con diñeiro negro da corrupción.

 Circunstancia  cuxa gravidade lle impide que poida ostentar representación institucional de tipo algún  en tanto non sexa capaz de acometer  a súa rexeneración   política integral;   un obxectivo de imposible consecución  se o mandato de renovación    vén recaer en quen polas súas malas artes foron  parte implícita  do  desastre,  como resultan ser  os candidatos que en liza aspiran a tomar o mando  do  primeiro partido político de Europa ao  que unha sentenza xudicial adxudicou o  distintivo de organización  criminal.

De ser así, a  expedición do acta  de defunción está servida

Fene en parálise total

Tomar decisións é parte esencial do facer  político, agás no Concello  de Fene,  onde  a dez meses  do  remate da lexislatura, a ineptitude  do goberno municipal deixa de novo sobre a mesa a revisión  do Plan de Urbanismo  que acumula un  atraso de nove anos 

Cando a primeira corporación democrática desembarcou no Concello, Fene xa dispoñía de planeamento xenuíno, un PGOU redactado no transcurso do mandato do último Alcalde do franquismo e que converteu á entidade local fenesa en referente de vangarda urbanística ao ser a primeira institución municipal de toda Galicia inferior a 20.000 habitantes que dispuxo de ordenación territorial.O contido daquel documento primixenio estaba inspirado no desenvolvismo característico do "tardofranquismo" que acompañou os anos finais da ditadura, e por tanto, marcadamente sobredimensionado nas súas expectativas, tal é así, que as súas previsións de crecemento establecían que Fene tería 75.000 habitantes a un fixado horizonte de 1990.

Tan excedida estimación, obrigou a súa adecuación á realidade dos tempos, aínda que o deseño territorial da súa redacción foi aproveitado en gran medida á hora de afrontar a Revisión de 1985, que se centrou maiormente en reducir edificabilidade para rebaixar o seu teito potencial, pero mantendo no substancial o deseño do seu esquema infraestructural. Aínda así, a pesar da ponderación de previsións , a menor escala volveu repetirse un exceso na súa planificación como consecuencia de coincidir a súa entrada en vigor co proceso de reconversión naval cuxo impacto trastornou o contido das súas estimacións abrindo a súa repercusión unha brecha cara ao decrecemento demográfico.

Tendencia de despoboamento que tampouco remediaron as pautas urbanísticas introducidas na revisión urbanística de 2002, manténdose por iso un minguante descenso que situou a poboación do municipio nos actuais 13.110 habitantes, unha significativa caída demográfica que referida aos últimos 30 anos supuxo un decrecemento do 18% de residentes, que maiormente foi consecuencia da deliberada miniaturización das potencialidades do estaleiro, e o anacronismo que representou a infrautilización das instalacións da factoría. Aspecto que vén confirmar que de persistir idéntica dinámica ,é dicir, de manterse a ruptura de toda dialéctica entre o estaleiro e o urbanismo xenuíno a tendencia descendente de poboación manterá a súa propensión á baixa e os prexuízos do impacto territorial faranse mais notorios e mesmo irreversibles.

Fene está obrigado a mutar en garantía da súa sustentabilidade, e como xa se fixo para consumar o Polígono industrial, é condición sine qua non dispoñer anticipadamente dun soporte urbanístico actualizado, que pasa irremediablemente por afrontar sen máis dilación a revisión do PXOM. Un traballo “complexo, pero urxente”, posto que o plan debeu revisarse hai anos, para establecer oportunamente medidas que atenuasen o forte impacto territorial para o municipio e as súas xentes que xerou ademais da endémica problemática no seu principal sector produtivo, o estalido da crise no 2007 e os seus efectos colaterais.

É por iso que o Concello necesita cun urxencia un proxecto para os próximos anos, que o manteña vivo e en crecemento, e que ademais de establecer no seu ámbito espacial un modelo industrial de referencia, garanta a prestación de servizos públicos acorde ás esixencias do século XXI.

Determinacións que en todo caso pasan por tomar o control urbanístico do estaleiro deixando sen efecto por inadecuada a aplicación da vixente ordenación xenérica, especialmente  cando a inexistencia dunha ordenación específica facilita destinar o recinto fabril a actividades alleas ás propias da factoría naval; e iso a pesar da decisión contraria do Pleno Municipal de xaneiro do 2009, que sobre o particular, tomou a determinación vinculante de non autorizar o uso ou destino do solo  industrial ocupado pola planta naval a fins distintos aos estritamente vinculados á actividade industrial de referencia.

Pero se a pesar de a crítica situación os representantes municipais prefiren non facer lectura das causas que ocasionaron a actual “eutanasia urbanística”, renunciando así a afianzar un modelo urbanístico de futuro, entón ademais dun problema de ordenación territorial, coa súa neglixente actitude os causantes da situación están a confirmar non ter proxecto de Concello, evidenciando por tanto, a súa total discapacidade para dirixir a administración municipal en adecuación a parámetros de solvencia.

Obvia conclusión despois de transcorridos 9 anos desde a adxudicación da revisión do Plan Xeral de Ordenación Municipal ( PXOU), ao non cumprir a temporalidade prevista para a súa redacción (32 meses), nin adecuar as súas determinacións ao marco legal de aplicación; tendo en conta que o contido da tramitación en curso perdeu a súa validez como consecuencia da ineptitude dos dous grupos políticos que desde a súa contratación no 2009 transitaron pola Alcaldía PSOE e PP , o que fai que na actualidade háxase de partir de cero, coa negativa repercusión económica de 224.000 euros perdidos e as consecuencias que tal mostra de incapacidade implica para o presente e o futuro de Fene ao non contar cunha ferramenta urbanística que reporte solución aos complexos problemas municipais e de seguridade xurídica a cidadanía.

Unha situación que pola súa gravidade esixe expurga de responsabilidades e dimisións de acompañamento, pois un Concello non pode estar dirixido por un fato de indolentes

Podemos enrédase

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

Cumprido o obxectivo de desaloxar a Rajoy da Mocloa, ante os extravíos do novo Executivo socialista e o paradoxo das súas formulacións; Podemos debese cancelar o prosélito apoio que segue a prestar ao Presidente de Goberno para exercer o papel de oposición en coherencia cos seus postulados

Nos últimos 35 anos, sen interrupción, o país estivo rexido en alternancia polo bipartidismo, e despois de prosperar a recente Moción de Censura a tutela do Executivo segue idéntica tónica, sen que tal sucesión política sexa algo casual, pois desde o primeiro momento esa permuta mais alá dun avatar é unha estratexia construída de antemán polo establishment que conforman as corporacións (mediáticas, económicas, xudiciais, relixiosas, e outras máis.) que desde o ano 83 apostaron por non xogar o destino dos seus intereses a un só sector político, establecendo para o efecto opcións de recambio. que mais alá da mudanza imprevista permitísenlles asegurar a concreción das súas finalidades.

 Para iso como grupo organizado que son, utilizan o poder económico do que fan gala, para influír sobre eses partidos políticos de corte neoliberal e os medios de comunicación da súa pertenza, e así, de maneira coordinada, empregando para o efecto os sofisticados instrumentos de control e dominio de masas que posúen, influír sibilinamente sobre a sociedade para anular toda reacción contestataria, e libres de oposición evitar a ameaza de transformacións que poidan alterar a continuidade do pleno dominio que ostentan.

 Ter a situación controlada é a clave destes poderes fácticos, pois o seu éxito estriba en impedir que o país poida subtraerse do seu dominio, polo que non reparan en utilizar todos os medios ao seu alcance para abortar calquera simulacro de éxito de opcións políticas opostas ao credo neoliberal, e moito menos permitir mutacións de signo contrario en organizacións como o PSOE que despois de abandonar os seus postulados socialdemócratas e aínda preservando o nome e simboloxía de esquerdas, foi peza crave na consolidación do sistema bipartidista e por riba no sostemento da doutrina neoliberal.

 Tanto o PSOE como o PP levan catro décadas distribuíndose as rendas do poder que desempeñaron e que mantiveron baixo as ordes do poder económico, non podendo entenderse por iso, que agora de súbito os eterno reféns do neoliberalismo actuando pola súa conta enceréllense nunha guerra sen cuartel sen que as elites que compoñen o establishment, tivese intervención nos prolegómenos da Moción de Censura e no desenlace final da mesma. 

Por tanto máis aló do que interesadamente se tente ocultar, o certo é que Sánchez si foi autorizado polos reitores do establishment a substituír a un Rajoy amortizado polos graves efectos dunha exorbitante corrupción e o factor engadido de a demoledora sentenza xudicial do caso Gürtel, que ademais de sepultar as expectativas de futuro do goberno do PP, o impacto social da súa repercusión ameazaba mesmo a pervivencia do propio ideario neoliberalismo como sistema, poñendo en serio risco as prevalencias desta elite e mesmo a continuidade do réxime do 78. 

É por iso que Unidos Podemos, Compromís, PNV, Bildu, ERC e PdeCAt, que cos seus votos facilitaron a substitución no Goberno, mais alá de albergar en compensación expectativas de cambios substanciais no facer do novo Executivo, debesen saber que á marxe de modificacións puntuais en aspectos de índole social e territorial, no transcendente, seguirase exactamente a mesma política económica que a ata agora aplicada polos seus predecesores, e de igual modo, asumiranse os ditados emitidos desde Bruxelas e a Troika, en expreso cumprimento do interese obxectivo da oligarquía e estrita observancia das políticas neoliberais das que o PSOE foi e segue sendo parte implícita.

 Se desde o pragmatismo sumarse á aritmética parlamentaria de a Moción de Censura contra Rajoy foi un exercicio de madurez e responsabilidade política, menos xustificación ten manter un perfil conciliador co Presidente entrante despois de que este refugase a constitución dun Goberno de ampla maioría e optase na súa falta pola formación dun Executivo monocolor participado por membros do seu partido e independentes de imposición, por representar tal decisión un cambio de rumbo no itinerario previsto que non só impediu consumar un acordo de coalición progresistas senón erradicar da escena política a primacía de credo neoliberal que benefician ao capital financeiro e as multinacionais globalizadas. 

Referente expresivo e sintomático dese neoliberalismo " progre" foi o nomeamento de Nadia Calviño como súper ministra de Economía, quen ata agora desempeñaba a función de directora xeral de Orzamentos da Unión Europea, ou o que é o mesmo, a responsable do cumprimento do “déficit 0” e as políticas de recortes de Bruxelas. Unha avogada e economista de perfil técnico socio liberal, ben acollida polos principais sectores económicos españois e con simpatías mesmo na contorna do PP e Cidadáns, referencias sobradas para afirmar en cerne que o neoliberalismo marcará a traxectoria económica de novo Executivo.

 Por iso é polo que salvo en puntuais excepcións de índole menor e diferenzas de talante, nada fai pensar que en materia económica as políticas deseñadas polo novo Goberno difiran nos substancial das aplicadas polos seus precursores.

Perversión mediática

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

Aínda que a Constitución preserva o dereito dos cidadáns á información veraz, si os principais grupos do conglomerado mediático son pertenza do poder económico,  resulta obvio que tal precepto constitucional é tan só un referente de aparencia. 

As últimas enquisas sobre a intención de voto, publicadas xusto antes do sorpresivo cambio de goberno , apuntaban que conxuntamente o PP e Cidadáns agrupaban mais do 50% da intención do voto dos enquisados, un dato indicativo que cara aos próximos comicios o triunfo da dereita era un todo manifesto, iso se, adxudicando o liderado á formación laranxa.

 Pero a inesperada Moción de Censura e o feito de que prosperase, tirou por terra os prognósticos elaborados na cociña dos mass media e de empresas demoscópicas, en cuxos fogóns usualmente a elite propietaria destes medios en propio beneficio manipulan tendencias e estatísticas coa exclusiva intención de modificar nos electores a percepción da realidade, para lograr con iso orientar tendencia cara aos seus postulados e poder así influír na vontade de voto.

 Descolocados polos acontecemento a reacción ao pau recibido non se fixo esperar, e dous días despois de que Sánchez instalásese na Moncloa e constituíse o seu Gabinete, para sorpresa xeral, un novo traballo demoscópico mudaba no substancial o contido do divulgado anteriormente tan só oito días atrás, elevando en tempo récord ao PSOE do terceiro posto ao liderado da intención de voto nunha permuta que sitúa Cidadáns no seu lugar nun esborralle sen precedentes. 

Substanciais flutuaciones en exigua temporalidade, que denotan unha notoria falta de rigor, que vén indicar a nula fiabilidade que merece a función desempeñada polos "donos da intención de voto" e o prexuízo que o desenvolvemento do seu traballo está a causar ao tránsito da vida democrática. 

E esa deterioración existe, porque o resultado das enquisas preelectorais e a opinión política dos medios de comunicación inflúe mais na decisión do elector que o debate democrático de contraste de opinións e de propostas reais, xerando tal circunstancia unha opinión pública adulterada, é dicir, exenta de datos sociolóxicos convincentes por tratarse de montaxes “teóricas” simuladas que son manexados e conducidos polos poderosos grupos de comunicación social como instrumento primordial da súa propaganda no seu afán de condicionar o poder; co agravante que cada vez son mais numerosos os medios que empregan estas prácticas.

 Á marxe de puntuais excepcións, nas últimas décadas os medios de comunicación de masas agrupados en torno ao denominado "cuarto poder" e as empresas demoscópicas de acompañamento, perderon ao completo a súa imparcialidade e pluralismo, podendo confirmarse que na actualidade os mass media están totalmente dominados polo poder económico en formato de gran conglomerado mediático utilizado como caixa de resonancia transmisora de mensaxes disfrazadas de verdade e informacións interesadas, ao só efecto de satisfacer as súas expectativas desde o punto de vista económico, influíndo na poboación mediante a manipulación informativa coa finalidade de manter e incrementar os seus índices de poder.

 A concentración en poucas mans dos medios de comunicación hai tempo que pasou as mais elementais regras de funcionamento democrático e auspiciado a entrada en escena de prácticas belixerantes propias de tempos pretéritos, xerando desde o seu imperialismo mediático unha confrontación do poder do diñeiro contra o poder dos electores nun claro intento de secuestrar a vontade popular a través do bombardeo propagandístico. 

Unha perniciosa extralimitación de funcións onde se substitúe o xornalismo de información por tendenciosas campañas demoscópicas de persuasión política e adoctrinamiento electoral, pois contra toda lóxica, a súa é unha a acción estratéxica orientada ao servizo e beneficio do Establishment, ou o que é o mesmo, a satisfacer aos seus propios donos.

 As principais cabeceiras da prensa española son a plasmación dun divorcio coa verdade, desde o punto e hora, que as noticias non son redactadas nos seus xustos termos senón terxiversadas en arranxo aos prexuízos ideolóxicos de cada medio , un comportamento que por carencia de honestidade sitúa a esta órbita do xornalismo como a segunda profesión peor considerada do país e aos medios de comunicación españois nos de máis baixa credibilidade de toda Europa. 

A desconfianza nestes medios fíxose mais patente cando en coincidencia coa crise de 2008, os bancos permutaron a súa débeda viva nos principais medios por accións compensatorias, converténdose en propietarios e administradores da súa liña editorial que de xeito evidente é diametralmente oposta á pluralidade informativa. 

Ante tal tesitura, as formacións políticas de signo progresista deben afrontar o desafío que representa a alianza conformada polo poder económico e o poder mediático; partindo da premisa que a instauración da democracia real leva implícito a súa democratización, en consecuencia, debesen encher o baleiro legal existente articulando dunha vez por todas un marco regulador da actividade destes poderes fácticos en relación e adecuación ao principio de representación institucional, porque o poder político é elixido nas urnas, contrariamente ao poder mediático e económico que se arrogan atribucións que democraticamente non teñen conferidas. 

Resultando inadmisible por iso, que siga sendo este tándem quen marque do rumbo ao país

Sánchez mantén a corrupción

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

As singulares circunstancias que acompañaron o acceso de Pedro Sánchez á Presidencia do Goberno eran oportunidade sobrada para mudar a pasividade institucional contra a corrupción, pero conformado o novo Executivo, lonxe de emendar vese que a continuidade marca o rumbo.

Un dos aspectos mais positivos que trouxo consigo a sentenza do caso Gürtel foi sen dúbida a carga argumental que posibilitou o desaloxo de Rajoy da Presidencia do Goberno, como así mesmo, acreditar no seu implícito a existencia da trama corrupta utilizada polo PP para captar financiamento ilegal, ao delatar con iso que o partido da gaivotas concorrera aos distintos procesos electorais dopado ata as cellas, e por tanto tomando vantaxe nas urnas sobre os seus directos competidores. 

Pero transversalmente o seu contido tamén delatou o dobre xogo de Ciudadanmos, quen torpemente tentou utilizar a pena condenatoria en favor das súas pretensións a través dun absurdo intento de lograr que a maioría da representación parlamentaria decantásese por apoiar a súa aspiración á convocatoria inmediata de eleccións. Obviando a propio intento que na cadea infecta de corrupción, ademais da evidente implicación dos partidos políticos e os seus membros , ocupa un lugar de notoriedade a elite do mundo empresarial pola súa contrastada condición de instigadores e cómplices da mesma. 

Eses pesos pesados do Ibex 35 situados no ollo do furacán, pola súa implicación en subornos e apaños na adxudicación de contratos de obras e servizos públicos, sen que a pesar da transgresión da legalidade, da súa participación nos  repetidos escándalos, esixísense responsabilidades, impedísese a súa concorrencia á licitación pública ou se profundase sobre a turbidez dos seus actos.

E mentres os destacados membros do establishment empresarial fan uso de tales prácticas lucrándose a través das redes clientelares; Albert Rivera, "o seu príncipe azul", negando as súas connotacións con esta trama de corruptores, nun cínico exercicio de ocultación e permisividade, non dubida en disfrazar a Ciudadanos de adaíl da honradez e a rexeneración política, é dicir, todo un expoñente de patronazgo, de relación de intercambio mutuo de favores entre dúas partes , a do clan do IBEX e o seu partido. 

Un noxento comportamento de complicidade que vén reportar ao partido laranxa a súa exaltación a través dos medios de comunicación controlados por esa elite, e cuxa contrapartida ten na promoción demoscópica das súas siglas o mais significado referente.

Unha reprobable actitude de quen non tendo unha ideoloxía sobre a que asentar a súa acción política, sen vocación de servizo público tenta a través de subterfugios alcanzar o poder ao só obxecto de favorecer en exclusiva os intereses da cuadrilla  financeiro-empresarial que lle promoven e apadríñanlle. 

Xa que logo,  se por rexeneración e hixienización democrática era obrigado desaloxar da política a Rajoy e a súa caterva, do mesmo xeito resulta imperativo prescindir de Ciudadanos, pois se o PP foi apeado do Goberno por lucrarse da corrupción, do mesmo xeito o partido liderado por Rivera, mais alá da súa simulada función de vixía da honorabilidade, decántase abertamente por defender a quen empresarialmente forman parte de idéntica trama e teñen na corrupción o seu modo de facer negocio, é dicir, en prestar incondicional apoio aos  intereses do establishment empresarial patrocinadores do seu partido.

A esa clase privilexiada que conforman uns corruptores que a pesar da súa implicación nos feitos impunemente permanecen nun confortable claroscuro.

Pero tal disxuntiva alcanza maior impacto tendo en conta que mais alá das referidas connotacións, é incontestable que estamos ante un problema que só se pode eliminar dando un cambio radical á situación, pois non é que o sistema sexa corrupto; é que a corrupción é o sistema, que ao converterse en norma de aceptación xeneralizada, é utilizado de forma habitual por gran parte dos partidos políticos do réxime do 78 como ferramenta de financiamento político e mesmo como fonte de enriquecemento persoal, ata niveis de implicación que pola súa excedida dimensión fai que sexa inútil combater este latrocinio coa aplicación de cambios parciais ou timoratos.

Mais que ser obviada, tal circunstancia debese estar moi presente nas decisións do novo Presidente do Goberno á hora de conformar o seu Executivo, especialmente cando o seu acceso a tan alto cargo veu precedido do desaloxo do seu antecesor no cargo pola súa complicidade coa corrupción, e cando a implicación do seu propio partido (PSOE)na trama corrupta non difire para nada dos malos hábitos da dereita.

Razón sobrada para proceder en corrección e como expresión de cambio efectivo instaurar para o efecto un Ministerio de Transparencia Institucional e Loita Contra a Corrupción como mostra de compromiso real de posta en marcha de políticas de prevención e erradicación da corrupción; pero nesta ocasión polo visto non puido ser, pois o Presidente Sánchez estruturou o novo Gabinete vendendo igualdade e modernidade, pero con todo, deixou pasar a oportunidade de aplicar a acción directa para poñer punto final dunha vez por sempre  ao gran lastre da nosa democracia.

O que vén indicar, que de momento a corrupción seguirá campando ás súas anchas, e que terán  de ser outros os que acometan a faena.