A Constitución veume a ver

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Actuar como custodio  da Constitución, sabendo que  o esencial  do seu fundamento foi imposto pola cúpula militar franquista  aos representantes da vontade popular, é unha conduta indefendíbel e  oposta  á integridade  dos  demócratas.

Da Constitución  como de Santa Bárbara -patroa dos dinamiteiros-, ninguén se acorda ata que trona, por iso é polo que agora cando  a  tormenta  do "procés do 1- O” retumba ao  sur dos Pireneos     os mais carpetovetónicos personaxes  da esfera política  española, decidan baixar do andel a fume de carozo  e sen desempoar o  volume da  Carta Magna,  coa finalidade de utilizala para escorrentar o que se aveciña,  e  así e como sempre desde a súa aprobación, aplicar   o contido  desa  norma escrita para o que lles  interesa e refugala  para o que non.

Un intento absurdo  de encerrar  unha realidade que hai tempo que xa non cabe é o seu texto,  ou o que é o mesmo, unha forma  pouco ortodoxa  de impoñer    a súa aplicación e a súa vixencia a pesar da súa trasnoitada  condición,  e sabendo ,  que o tantas veces invocado artigo segundo  sobre  a "indisoluble unidade da nación española", para nada   foi  froito do consenso que si  unha imposición exercida en 1977 aos constituíntes  pola  Xunta de Xefes de Estado Maior (JUJEM) que ordenaron a translación do contido literal que establecía para o efecto a  "Lei de Principios do Movemento Nacional" que rexía  naquel réxime franquista.

Chegado a este extremo e sabendo como agora sábese, que o artigo máis determinante do fundamento da   Constitución  foi imposto pola cúpula militar do anterior réxime  aos representantes da vontade popular; nin que dicir ten que tal circunstancia  fai que o seu  referendo perda toda carga  de lexitimidade    e que aquel vergoñento episodio de intromisión  poña en cuestión  o contido  desta    norma fundamental;  tendo en conta que a súa  articulación sobre unha cuestión tan esencial como a determinación nacional do Estado está sustentado en manobras antidemocráticas instigadas desde  a cúpula militar do franquismo  que por extensión  converten de facto  o seu contido nunha extensión encuberto da ditadura e da súa órbita.

Con todo,  o verdadeiramente  anacrónico deste episodio  non é que ocorrese, senón o tenaz empeño dos audaces constitucionalistas en esquecelo, pois falta o primeiro político aliñado na  traxectoria bipartidista que existindo argumentos sobrados  para proceder en consecuencia, fixese o mínimo xesto  por romper o seu silencio cómplice, e nun acto de valentía, negase autenticidade ao texto constitucional de referencia, especialmente cando é de sobras sabido que   tal  antidemocrático contido é o factor causante  da tensa situación política  que actualmente atravesa o país.

Por desgraza e mal que pese,  todo apunta  a deducir que son moitos os  figurantes de demócratas  que se resisten a  apagar  a luz do réxime anterior , pois como queda probado non está na súa vontade tratar en pé de igualdade aos diferentes pobos e nacións do estado, e moito menos, outorgarlles  capacidade de decidir, pois para  os oficialistas da transición non hai mais España que a súa, “a cañí”, a que traga con esa cuestionada  Constitución en toda a súa extensión e natureza; que non é outra  que a configurada polos temoneiros e acólitos do réxime do 78, que utilizando as vimbias  do franquismo  uniformaron a unidade  da  patria á seu antollo e interese, por iso é polo que a consulta instada polo pobo catalán sexa considerada desde a súa percepción doutrinal como  un acto de sedición  e de traizón  ao país.

Por tanto, contra o que arbitrariamente  quéresenos facer crer, o certo é  que a     Lei Fundamental, neo-franquista á que redactada manu militari, chamaron Constitución, presenta de raíz  un notorio  déficits de legalidade; non podendo ser doutro xeito por gardar no seu contido  relación  directa  coas leis  da ditadura  e ao mesmo tempo, ser notoria a    intimidación exercida polas “forzas vivas”  do antigo réxime  sobre o proceso constituínte, motivo suficiente para  cuestionar a legalidade desta  norma que realmente foi elaborada e aprobada baixo a presión  dunha ameaza permanente.

Pois ben, dando por probado a certeza  do  exposto, e por tanto,  a directa conexión da Constitución coa lexislación  dun réxime  nado tras un levantamento militar insurxente e sanguento, non debe ser difícil  entender que cando  os membros do franquismo  empeñáronse en meter baza na   redacción do seu texto, para nada pensaban na cidadanía senón en lograr que a súa posterior  aplicación garantíselles o seu futuro colectivo, sen axitacións nin sobresaltos; e que mantendo  o seu status outorgáselles ademais de plena cobertura inmunidade e impunidade¸ sendo por tanto  que a súa legalidade  resulte insustentable e calquera narración  distinta  ou a súa catalogación modélica teña máis encadre cun conto de fadas  que coa realidade dos feitos.

É por iso que para  entender derívaa   da  “desconexión” independentista catalá  teñamos   de remitirnos  a idéntico argumentario, pois a raíz do  conflito obedece á túzara actitude dos que por anteposición da súa conveniencia  impuxeron esta Constitución  e seguen mandando nela , é dicir, os mesmos que tras a ilegalidade do  seu éxito de 78  mantén o súa cerrazón   a modificar un chisco do  seu contexto.

 Como así poñen de manifesto  os continuos mazazos xurídicos, que con inusitada celeridade,  a instancia    do oficialismo  constitucional, ditan desde a súa singular independencia  os   maxistrados  do  Tribunais Constitucional,  cuxo adverso efecto máis que tranquilizar o conflito  eleva  o sentimento nacionalista, e con iso,   a tensión  social e política; que en se mesma e guste que non,  vai ser   quen xere   unha viraxe  na situación para converterse  no factor determinante  da ruptura definitiva co franquismo  e de apertura a unha nova realidade constitucional

 

Chegou Don Mariano e mandou parar

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

A actuación represiva  do goberno do PP para sufocar o estado de axitación que coas  súas ameazas e inmobilismo xerou  en Catalunya, por mais que  Rajoy utilice como argucia a mitificación da  Constitución e do Estado de Dereito, pola súa carga involutiva, non  debe  contar co apoio  de ningún  demócrata.

A Resolución 2625 (1970) da Asemblea Xeral  da ONU, sobre o dereito á libre determinación dos pobos, é sen dúbida unha norma democrática  incontestable, pois vén referir  que  todo pobo sometido contra a súa vontade para aceptar por imposición “político– xurídica”  un sistema que rexeita unha maioría da súa cidadanía ten total dereito a decidir o seu futuro, é dicir, a opoñerse ao sometemento de quen cuestiona a decisión soberana do seu pobo.

Preguntándose se tal precepto puidese ser de aplicación no caso catalán, non cabe a menor dubida afirmar  que  a realidade dos  feitos vén constatar  que o seu implícito   é  plenamente  adecuado  á complexa  realidade  na que está inmersa   a sociedade dese  ámbito territorial, pois a  motivación  da  tensión  existente, é consecuencia directa  dos excesos   do PP, un grupo político    de cuestionada moralidade,  como así  demostra  o feito de ser o  primeiro partido imputado   e incurso en delito penal, e cuxa disidencia  coa democracia  fai que todo o que toca corrómpase e que, ostentando  o poder do Estado como é  o caso,  a “legalidade española  sexa dubidosamente legal”

O recurso de inconstitucionalidade  que no 2006 interpuxo  o PP  contra o Estatuto de Autonomía catalán e que o Tribunal Constitucional fallou ao seu favor catro anos despois, foi sen dúbida  a causa  que desencadeou a actual  batalla que sostén na súa defensa  a nación catalá, unha loita que se radicalizou en maior medida  coa  chegada de Rajoy  no 2011 á Moncloa, porque sabido tiñan  os directos afectados que para os  dirixentes conservadores máis aló do que formalmente establecese  a Constitución no seu articulado, o único .nacionalismo  que tiña encaixe nos seus postulados ideolóxicos  non era ningún distinto  ao español.  

E que reconfortados  polo arroupe da sentenza  do TC,  máis aló que tender pontes de avinza en vía a tranquilizar a tensión , radicalizarían o seu discurso contra   o nacionalismo  catalán utilizando  maior  rixidez e ortodoxia, sendo   xustó o que ocorreu;  pois  desde   a transición,  a  dinámica do PP consistiu en avivar  o seu epistolario  e a acción política contra os membros deste colectivo,  coa intención expresa de anular ao nacionalismo periférico, sendo boa proba diso o seu chamamento á rebelión social na súa contra, ata o extremo,  de proclamar despectivamente aos catro ventos   que os seus membros eran "okupas" das institucións. 

Un desencontros tras outro, un  proceder sen pés nin cabeza, que mais que  lograr a  finalidade prevista forneceu o efecto contrario, pois  o certo é   que  o Partido Popular  auxiliado mediáticamente polos  medios de comunicación da súa órbita, coas súas prácticas de fustrigación     contra a realidade  nacional de Catalunya e os  reiterados ataques   á súa singularidade identitaria,  o único que logrou  foi tensar a situación,  e con iso, activar  o sentimento independentista, é dicir, conseguir que unha ampla maioría  da sociedade catalá  dese ás á súa pulsión nacionalista e non  desexen   pertencer de ningún xeito  a un país cuxo Goberno lonxe de aceptar  a súa singularidade  como poboo diferenciado, empéñase en impoñer  o sometemento e a disciplina da  trasnoitada  uniformidade  patria.

Por tanto o responsable do  estalido  de indignación que contra o Estado centralista e autoritario percorre as rúas de Catalunya, é exclusivamente   de Rajoy e o seu partido como responsables de desencadear coas súas   prácticas  franquistas   un  conflito que de ser conducido por vías de acordo e  relación democrática nunca se daría;  tensa situación por tanto,  causada pola negativa do PP a  recoñecer a plurinacionalidade do Estado español e con iso a súa oposición para afrontar unha reforma constitucional que fixese posible o perfeccionamento xurídico da  actual realidade territorial. 

Dúas limitacións  que obstaculizan un cambio de actitude  dos populares e impiden que o conflito poida resolverse  pola vía política e mantéñase por iso  a vergoñosa imaxe dunha democracia  de aparencia, que como queda visto é incapaz de antepoñer o diálogo á represión, a rebeldía e a insurrección; testemuño que de xeito evidente  cuestiona  a idoneidade negociadora do Presidente do Executivo e recomenda sexa unha comisión  do Congreso quen  en suplencia e previo establecemento de pautas  recupere «a cordura e o diálogo»  que vía avinza conduza á resolución do conflito e á expresión emocional das mobilizacións cidadás cuxa proxección exterior é totalmente desaconsellable

Por iso é polo que sería  unha irresponsabilidade  por parte das forzas que conforman o progresismo político do país, sumarse á  intervención represora que para aplacar o conflito está a aplicar   o Goberno de Rajoy tras o parapeto da mitificación interesada da  Constitución e do Estado de Dereito na súa versión  máis discutible; pois o que debe  de quedar  nidiamente  claro sobre o proceso catalán, é que  só é un conflito para quen coa súa mala praxe  creouno, é dicir, para quen como o PP fixo do seu inmobilismo político unha provocación permanente; si ben,  para  o resto das    forzas políticas e sociais, a  mobilización social en marcha  debe ser entendida como  unha oportunidade para redemocratizar España recoñecendo  o dereito de Catalunya a manifestar a súa relación co Estado español, así como  para eliminar dunha vez por sempre  as ata agora persistentes reminiscencias  do franquismo

  E o constitucionalismo de sainete, mellor  para dar cobertura a ese colectivo de corruptos e indecentes que se visten  de demócratas.  

Unha Constitución en fase terminal

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Considerando o categórico   fracaso da Constitución do 78, reafirmarse en defender   o seu valor normativo, é cando menos, unha insensatez política pola interferencia que  tal actitude  induce  na  esixible e inevitable formulación  dun novo  proceso constituínte.

A Constitución de 1978 que contrariamente á súa auréola publicitaria   naceu contaxiada de franquismo ata a súa medula,  demostrou   nos seus 39 anos de vixencia a esterilidade do seu contido, que   ademais de ser un obstáculo para o tratamento  do   cotián, dificultou politicamente a  integración do nacionalismo periférico abortando con iso a consumación  dunha organización territorial integrada   e harmónica.

 

Limitación que ademais de estar  influída polas    barreiras do  seu propio contexto,   estivo favorecida  pola  total falta de vontade política cara a un   pacto federal por parte duns partidos que radicalizados no seu anacrónico  estatalismo,  seguen auspiciando desde entón un exacerbado nacionalismo  de signo españolista, que por excluínte,  fai imposible conseguir o que en boa  lóxica debese ser compatible.

Ganduxando  a actualidade co tempo histórico de redacción da denominada Carta Magna, dicir, que os directos herdeiros da liña  ideolóxica do franquismo, chámese Alianza Popular, conxuntamente con destacados membros do estamento militar daquel réxime, polo seu especial control do poder, influíron  activamente para excluír  do seu texto as aspiracións do nacionalismo periférico en todo o relativo  ao  recoñecemento da realidade plurinacional de España.

Pois en todo momento do figurado proceso constituínte, o seu obxectivo foi   impedir que aspectos como  a configuración federal do Estado ou o establecemento do dereito á autodeterminación figurasen na mesma como dereitos recoñecidos, para evitar en definitiva que enfoques  federalistas  impuxésense  ás   posicións unitarias que eles defendían, onde a   «indisoluble unidade da Nación española» era quen marcaba a  pauta.

É por iso  que nesa tesitura, sexa imposible    que a través da utilización  do “conduto regrado”,  o nacionalismo periférico  poida constituírse en realidade  política xenuína, e esencialmente, porque o que nos meteron na  cabeza  na época  do Movemento Nacional  acabou sendo admitido e enaltecido pola propia Constitución,  institucionalizando  con iso  o ideario  do  nacionalismo centralizador,  coa exclusiva finalidade   de asegurar  a indisoluble unidade da nación española  e abortar así  toda aspiración á realización  de referendos  cuxo resultado  puxese en cuestión  o seu pintoresco concepto da integridade nacional.

Todo un expoñente  de rexurdimento do patriotismo máis castizo, co seu tic específico de autoritarismo engadido, que polas súas reaccionarias connotacións co facer político de tempos  pretéritos vén  de expresar  a súa  negativa  para entender que un sistemas democrático efectivo e real constrúese, esencialmente, sobre a base da diversidade e  pluralismo social.

A actual Constitución evidencia notorios baleiros xurídicos  e marcado desfasamento,   ao ser confeccionada  no inestable marco da transición, e por tanto, o seu contido  resulta incoherente coa complexa  realidade política que agora soporta o país, o que fai que resulte inservible  para afrontar eficazmente  os desafíos sociais  e de emancipación democrática  dos  tempos que corren.

Sendo pertinente en consecuencia, instituír  un movemento constituínte democrático-popular en vía a redactar unha nova Norma Fundamental de carácter integrador e oposta a meros   retoques da existente; coa que poder satisfacer racionalmente os intereses da maioría  e onde  a  definición da estrutura do Estado en termos de articulación territorial  debese ser un dos asuntos capitais  do seu articulado, pois caso contrario a prórroga da actual encrucillada está servida  facendo  que social e politicamente  a exasperación e a  diverxencia  sostéñanse no seu crecente  ascenso.

A obsoleta Lei de Leis que a pesar da dilatada temporalidade da súa vixencia os seus acérrimos defensores  empéñanse en manter  invariable,  só  foi votada por quen hoxe superan os 56 anos, é dicir, que ao redor de 22  millóns  de cidadáns que actualmente  poden votar non  puideron  facelo en 1978 cando tivo lugar o referendo constitucional;  e tal desfasamento reforza argumentalmente a celebración  sen demora dese proceso constituínte de reconducción e adecuación á realidade social, política e territorial  da nova realidade do país entendido en concepto extensivo.

Cando España xa non  cabe na súa Constitución, sobra dicir que a  revisión integral da mesma é un todo ineludible, especialmente  cando a vixente  mostrouse   incapaz de frear o seu  baleirado, de poñer límite  á súa gradual   substitución por un  invasivo neoliberalismo que ademais de facerlle perder   a súa dimensión provisoria, fulminou o  contido dos seus aspectos   máis garantista sobre dereitos sociais e cuxa vulnerabilidade quedou manifestamente demostrada.

Resultado  evidente  que tanto para configura un novo modelo territorial  como para reverter a regresión sufrida, a  solución pasa   irremediablemente pola  instauración dunha nova legalidade democrática.