Corrupción á carta

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

Tras a implacable sentenza dos EREs, resulta  indígnante o  branqueo que da corrupción do PSOE fai Podemos; quen para favorecer  a conformación  dun goberno de coalición non dubida o mais mínimo  en suavizala,  a pesar que  coa súa actitude   está a conducir ao país  á ignominia  máis  aldraxante  e  noxenta.

Hai cadranzas  reveladoras, concorrencias que por confusas, poñen de manifesto a difícil relación entre ética e política; son situacións que deixan ao descuberto  a falta de escrúpulos da clase política, quen salvando matizadas excepcións, mais que identificarse con accións de correcta actitude en proveito do interese xeral; independentemente de ideas e de siglas, os seus protagonistas, funcionan como un colectivo de individuos  despolitizados, unha caste corporativa cohesionada, cuxa única pretensión é a  autoperpetuación no cargo, para desde tal posición exercer en exclusiva a defensa dos seus propios intereses.

Indecente conduta de quen, ademais de abandonar o seu compromiso de representación, prodiga o triunfo do ilícito facilitando que se impoña a barra libre da corrupción, que polo  relaxamento  dos principios éticos e a violación do deber institucional alcanzou carácter orgánico.

Por iso que na actualidade, cando como no caso dos EREs, xudicialmente faise patente a identidade  corruptora e corrompida, aínda a propósito de estar diante dunha  práctica contraproducente para o  desenvolvemento económico e social do país; as forzas políticas, lonxe de proceder en evacuación de responsabilidades a través de accións de loita contra esta pandemia; a pesar da contundencia do evidente, proseguen na súa obstinación de restar transcendencia á súa existencia, sen caer na conta, que a  aquiescencia tácita da corrupción é idéntico a compartila.

Sen levar  a cabo un   proceso de catarse  cívica e política será materialmente  imposible  a súa erradicación, pois resulta incuestionable que na actual  conxuntura mais alá dunha excepcionalidade  a corrupción  lonxe de cinguirse a casos illados  está implantada de forma  xeral no ámbito económico e político, conformando un sistema onde as confabulacións, a  transigencia   e as  conxuras  fanse  donas da situación.

Por iso, que aínda que desde el foro político néguese que España é un país corrupto, ou se manifeste que tal afirmación é terriblemente inxusta por inadecuada e aleatoria, o certo é, que o noso país ten 1.661 causas xudiciais abertas por corrupción política.

Sendo por iso totalmente inaceptable que no canto de afrontar a realidade dos feitos e con toda firmeza poñer remedio á situación, os membros da familia política tenten aliviar a responsabilidade dos procesados a través de versións absurdas para convencernos da súa inocencia, cando o camiño pasa pola instauración dun cambio dirixido a  reconquistar a honestidade na función pública; pois a persistencia da corrupción ademais de crear inestabilidade política deteriora o ámbito das actividades económicas afectando a factores  crave na saída da crise e moi especialmente ás Pemes, motores de desenvolvemento e de creación de emprego, pero extremadamente vulnerables cando entra en xogo a corrupción.

O drama da corrupción é  unha transferencia do franquismo que despois de burlar todos os  filtros da transición logrou arraigarse como parte estrutural da democracia, ata o extremo de consolidar a súa institucionalización, e iso motivou que desde a oficialidade do novo sistema, as malas praxes do  continuísta e sempre dominante poder económico do antigo réxime (verdadeiro poder de Estado), fixese quebra nunha clase política  disoluta, sendo esa a causa fundamental que ocasionou que no transcurso de corenta  anos, á marxe de siglas partidistas, a case totalidade do sistema político aparecese explicitamente  connotado coas tramas corruptas.

Falando por se mesma a interminable sucesión e diversidade de escándalos que como o recentemente sentenciado caso de Elos, aínda con distinto   ganduxo  chegaron ao extremo de  uniformar a dinámica do  facer político,   sendo mostra tanxible de tal complexa concorrencia, ademais do anteriormente citado, o caso  Filesa e a trama  Gürtel; fitos de referencia dunha estendida e inacabable relación de escándalos intermedios (Campión, Palma Area,  Malaia, Pokemon,  Noós,  Pallerols,  Brugal,  Pretoria..... ), que conxuntamente, sen distingo de implicación hai que circunscribir no contexto  dunha  sincrónica defraudación da confianza pública, que en suma é o auténtico propósito da corrosiva corrupción política, desa intriga  subversiva que ademais de  desvalorizar o entusiasmo social pola democracia poñen en serio perigo a estabilidade do Estado de Dereito.

Todo un turbio proceder dos representantes institucionais, coa  sórdida finalidade de satisfacer o seu ilexítimo enriquecemento persoal, ánimo lucrativo que ao parecer é o único centro de censura dos casos de corrupción, e cuxa reprobación desaparece para as mesmas voces críticas cando a infracción cometida reporta algún tipo de "vantaxe" para a comunidade, pois ao producirse tal circunstancia, acontece, que todos os actos de corrupción derivados dunha conduta ilegal pasan a tomar condición de inadvertidos ou son percibidos como  inocuos; todo un expoñente de excedida tolerancia que dá cabida a comportamentos de dobre moral e de adulteración democrática que sen atenuante que valla veñen delatar a mala pedagoxía da nosa cultura política.

A corrupción non ten  distingos nin cor política, e mal imos si optamos por tomar percepción subxectiva  deste  flaxelo á marxe dunha perspectiva global, adxudicando categorías de admisión ou reprobación dos feitos de forma aleatoria, pois se mire por onde se queira, tan corruptos son os protagonistas   de actos de transfondo lucrativo, como os autores de prácticas  de extorsión,  degradación ético-moral, sen excluír o favoritismo na contratación pública ou o tan levado  nepotismo, ese trato preferente reservado a membros da familia política sen cualificación de idoneidade para o cargo.

A pedofilia rolda por Moncloa

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

Postular como  ministrable a unha candidata lastrada pola súa presunta conivencia coa pedofilia, é unha insensatez, un risco innecesario e desaconsellable pois ademais  de desatar  alarma social  poñería  nun  serio brete a solvencia do Executivo

Á marxe de cal sexa a súa índole  todo  abuso  sexual é  execrable,  e moi especialmente  o que afecta o ámbito infantil, pois o feito de roubar a inocencia a un neno, ademais do impacto  traumático do momento, fai que quede  maltreito  para  sempre converténdose nun  adulto fracturado e   con dificultosa   reconstitución

Cabe referir que a proliferación destes delitos é alarmante como  vén indicar que 1 de cada 5 nenos en España sufriu algún tipo de abuso sexual,  aínda cando desde as institucións déronse pasos para previr a súa propagación como foi a instauración en marzo  de 2016, do  ‘Rexistro Central de Delincuentes Sexuais’  creado polo ministerio de Xustiza coa finalidade de protexer aos menores fronte á delincuencia sexual.

Resulta que xusto un mes despois da    entrada en vigor  do devandito Rexistro, o primeiro escándalo lonxe de estourar  no  ámbito do  hampa,  contra todo prognóstico estala na propia sede do Parlamento Galego, cando nun feito insólito Axentes da Policía Nacional deteñen a un militante  de Esquerda Unida ( EU) por manipulación     e  trasmisión  de pornografía  infantil nun computador da  institución, resultando para maior envurullo que foi a  deputada Yolanda Díaz quen  lle  colocara como asesor .na oficina parlamentaria.

Pola contundencia dos  antecedentes que acompañan os feitos, non é de recibo enmarcar o caso no  contexto dunha actuación de ámbito privado, tendo en conta que o  infrascrito lonxe de exercer de mero  administrativo  desempeñou funcións de marcada relevancia  política,    tal foi  a súa candidatura  á alcaldía de Santiago, ademais de cargo de máxima  confianza asesorando  a  Esquerda Unida Ferrol e no Concello, como   tamén   asesor do Grupo Parlamentario de AGE

Patente de corso que quedou contrastada cando no 2009 tras unha denuncia de dous militantes do partido  pola mesma causa, estes a  pesar de achegar testemuños  probatorios  #ante  Yolanda Díaz  foron expulsados sen contemplacións  da organización, aducindo  que difundiran graves e falsas acusacións contra EU de Ferrol.

Tal como déronse os feitos  quedan moitas incógnitas por resolver, moitas explicacións que dar, pero a por aquel entón máxima mandataria de Esquerda  Unidade e directa responsable política  do acontecido, rexeitou de forma reiterada dar as explicacións públicas que a situación esixía, e que a súa condición política impoñíalle, chegando   inclusive ao extremo   de facer caso omiso á  petición de esclarecemento instada polos seus socios de coalición liderados por Beiras.

Unha conduta que por se mesma revela a súa evasión no deber de representación  que ostenta, unha burla  ao electorado , así como o seu nulo respecto cara ao cumprimento  dos  ideais democráticos que propugna o seu partido ; un comportamento que por  envilecido detráelle toda solvencia  e prestixio  para o desempeño  da función pública  e o que é mais grave sitúalle  politicamente en “tácita complicidade” co  pedófilo e por tanto transfórmalle  en responsable virtual dos seus feitos que en  lóxica correspondencia emprázalle a dimitir,    porque  calquera tipo de abuso ou malos tratos é un asunto político que  tería  de asumir como tal e de non facelo  o abandono da política debese  estar cantado.

Pero  nesta trama de indecencia as cousas  funcionan  xusto ao revés  pois no  ámbito do  progresismo de esquerdas aos cadáveres políticos mais que enterralos activan a súa resurrección;  por iso  neste drama quen co seu deixamento  prorrogou durante sete longos anos  o sufrimento dunhas vítimas inocentes da pornografía infantil  a pesar do  seu inducido  encubrimento mais que truncarlle  toda  ligazón coa política  postúlase a súa  canonización  e a súa elevación ao ceo  ministerial, sendo aberrante  que unha transgresora de tan devaluado carisma que a tempo presente segue sen render contas dos feitos mantéñase na crista da onda política facendo alardes de pudor.

Neste círculo de  impudicia,  son moitas as actrices  de repartición que secundan  á  actriz protagonista; xogando un papel destacado en defensa  da súa promoción  o colectivo feminista que pulula  na  contorna de Unidas  Podemos, pois  lonxe de cuestionar a  corrompida  conduta da súa diva,  coa súa actitude  de silencio cómplice demostran  a súa  negativa para asumir que a pedofilia  e a distribución de material pornográfico  infantil é un delito  indecente, unha infamia   depravada de graves consecuencias, tendo en conta que as vítimas  son nenos e nenas  obrigados a pousar sometidos  sexualmente. e que  por tanto esixe a erradicación e  o illamento  dos seus artífices,

Por tanto,  mais alá dos interesados apoios  que o seu cortexo de  acólitos préstalle,  politicamente a turbia conduta de Yolanda Díaz, non só fai inaceptable  o seu acceso a cargo ministerial  senón que esixe o seu abandono da  actividade política,  e  por hixiene democrática a de todos aqueles que  co seu amparo avalan  asúa   ignominiosa conduta.

PODEMOS, o círculo, a fouce e o martelo

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

Podemos que fixo seu o espírito de rexeneración do 15-M capitalizando a indignación emanada da crise económica, crebou aquel anhelo de cambio para transformase nun partido burocratizado de liderado narcisista e con métodos comunistas de laminación de minorías.

Podemos que xurdiu como unha expresión de réplica contra o sistema político nado da Transición, despois da fulgurante pero breve acollida popular dos seus inicios como movemento cívico, non cesou de incrementar o seu descrédito pola permisividade a acoller nas súas filas ao máis irreflexivo e oportunista da ralea política.

Feito que se consumou no transcurso de Vistalegre II, pois a derrota dos defensores da vía do 15- M induciu un cambio irreversible na natureza da organización morada que tras aquela capitulación pasou a funcionar como un partido político tradicional dirixido desde a sala de mandos con man de ferro por alumnos instruídos nas Mocidades Comunistas sobre prácticas de poder interno que aplicaron con disciplina prusiana os “notables” do aparello con Iglesias á fronte auxiliado por Echenique, Montero, Mayoral e Monedero, baixo cuxas ordes o envorco acentuou a escala de decadencia de Podemos.

Desde entón a estrutura de funcionamento podemita axustouse estritamente ao prototipo dunha formación comunista de corte clásico, é dicir, establecendo unha composición marcadamente xerarquizada e burocratizada en liña a impoñer o novo sinal e á vez suprimir todo rastro do facer político dos seus antecesores, para cuxa configuración se asignaron cargos de confianza  en “plural” correspondencia coas lealdades persoais prestadas.

Afirmar para o efecto que do formato político de Podemos só queda a súa filiación de orixe, polo demais, como consecuencia da súa toma por asalto converteuse nun hábitat politicamente inhóspito onde o leninismo de Iglesias impide calquera cohabitación cos proclives ao espírito do 15- M ao quedar sometida a súa hexemonía ao imperio das camadas de substitución do vello PCE, transformándose con iso na organización mais antidemocrática e cesarista do país.

Na actual tesitura unha vez extinguidos os círculos, e imposta a máis absoluta e férrea verticalidade, como non podía ser doutro xeito o novo staff comunista mostrouse máis proclive en aplacar todo síntoma de reacción interna que preocupación real por dar solución á problemática social, nunha tendencia de achicar receptividade e acentuar a salvagarda, unha actitude en correspondencia coa docencia recibida, máis orientada á maquinación política que ao desempeño de funcións de goberno, o que proxecta cara ao electorado unha imaxe pública de Podemos deprimente e de nula receptividade, fóra dos seus aleccionados e disciplinados acólitos.

O conseguido afianzamento de Iglesias cara dentro diverxe no substancial da súa cada vez mais decrépita imaxe pública, como así demostra o feito que desde Vistalegre II, é dicir, en menos de dous anos deixou polo camiño preto de dous millóns de votos, no contexto dunha tendencia á baixa que se mantén cara ao 10 N para restarlle aínda máis poder determinante nunha alianza de Goberno, coartándose con iso o seu anhelado soño de ocupar a cadeira da Moncloa, sen que a deducir das enquisas poida sequera exercer como xefe da oposición no Congreso.

A saída forzada de Errejón e os membros da súa contorna descapitalizou o xa minguado peso político que a formación morada ostentaba desde o seu tránsito ao comunismo, unha perda dos principais motores fundacionais que reduxo a mínimos a función da súa acción política, quedándolle por utilizar o escaso talento que lles resta para significarse como axitadores de masas que coa loxística da actual cúpula resultaralles significativamente doado, pero a purga de tan significados cadros ocasionou unha perda de referendo social que impide que Podemos poida ofrecer ao electorado aquel proxecto de país referente da súa propia xénese.

Tal é así, que tras cinco anos de Podemos e oito do 15 M, o impacto do baixón sufrido en termos de poder institucional é de tal calibre que pon en serio perigo a continuidade da formación política.

Para coñecer a matriz de tan acentuada deterioración é recomendable saber que a excepción do propio Iglesias o resto dos membros da actual dirección monocor non formaban parte de Podemos cando se celebrou a  primeira Asemblea Cidadá de Podemos, (Vistalegre 1), tendo en conta que todos eles foron fichaxe do propio Secretario Xeral quen para impoñer os seus postulados chamou aos seus camaradas do PCE, entre os que curiosamente se atopaba Irene Montero, quen desde Vistalegre2 nun ascenso fulgurante fíxose co dominio do partido sen oposición que lle puidese obxectar, aínda que á hora de buscar culpables da desfeita electoral foi a primeira en renegar de toda responsabilidade ao tempo de cargar tintas contra os díscolos coa súa acción executiva.

O seu controvertido acceso ao poder, a total ausencia de autocrítica e o negarse a recoñecer a nefasta deriva que tomaba a situación coas súas decisións, son prácticas diametralmente opostas ás que ilusionaron á gran maioría dos homes e mulleres que no seu día se incorporaron a Podemos.

O que en boa lóxica motivou que por coherencia unha gran maioría discrepante con tales prácticas, proscrita ou acatoada sen contemplacións, renunciasen a continuar formando parte de tan devaluado proxecto; sendo aí onde radica o esencial da súa descapitalización electoral e tamén onde reside a argumentación fundacional de Mais País como formación política, unha opción de rescate que mantén a esencia innata do PODEMOS primixenio, e por tanto, a alternativa electoral de quen segue mantendo vivo o espírito do 15M.

Exhumación SI, pero foi que NON

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

Cando en termos xerais o réxime constitucional do 78 non foi máis que a reformulación e renovación do franquismo, resulta un anacronismo exhumar ao ditador sen poñer en marcha un proceso constituínte que dea lugar á redacción dunha nova constitución.

Que despois de 43 anos da morte do ditador, o seu corpo permanecese no mausoleo do Valle dos Caídos, evidencia a anémica situación do réxime dominante desde a Transición en cuxo periplo o bipartidismo permitiu manter esa anomalía ao tempo de repetirnos a ata a saciedade que a nosa era unha democracia modélica.

Pódese entender que non compartir, a actitude da dereita de non facer nada por emendar este paradoxo, pois na súa intención estivo sempre que a vitoria do franquismo persistise a perpetuidad, menos comprensible é a disposición mantida pola esquerda quen deixou pasar 22 anos exercendo a función de goberno antes de consumar a recente exhumación dos restos do maior genocida da historia de España.

É por iso censurable que o Presidente Sánchez nun intento de esvaecer a deserción mantida ata o de agora polo PSOE, saque peito declarando sen pudor que a exhumación de tan cruel verdugo realza a dignidade da democracia española, un completo despropósito cando tras a atroz guerra civil e a férrea ditadura ulterior, foron miles as persoas vilmente asasinadas cuxos restos mortais seguen xacendo en cunetas e fosas comúns; sen que desde entón modificárase en nada tan degradante situación, pois a inhibición dos distintos executivos do PSOE e PP en investigar as circunstancias e xulgar aos autores destes crimes foi ostensible; unha deprimente realidade que impediu aos familiares das vítimas poder enterralas dignamente.

Mentres tal aberración persista “esa democracia” que enaltece o Presidente Sánchez máis que ese referente modélico e exemplarizante que nos conta, seguirá sendo o simulacro empregado polos poderes fácticos do franquismo, tanto para maquillar a súa imaxe como para favorecer o tránsito cara á consolidación do silencio e o esquecemento de todos aqueles que sufriron e padeceron os ásperos anos de represión ditatorial.

O franquismo non remata con exhumar ao ditador en nova tumba, especialmente, cando o seu espírito segue incurso no marco da Constitución do 78, que redactada por burócratas do anterior réxime resume os contidos das súas Leis Fundamentais á vez de trasladar a súa inmensa ambigüidade, que nos seus aspectos esenciais (ordenamento do Estado), representa unha consolidación do statu quo tardo franquista; opúsculo constitucional cuxa verdadeira finalidade era acicalar a imaxe dun sistema decadente conservando inalterables as súas estruturas de fondo.

Tal circunstancia vén confirmar que aquel hipotético cambio que nos conduciría da Transición á Democracia, foi un todo aparente, un obxectivo que nunca chegou a consumarse, porque o que verdadeiramente se produciu foi unha voadura controlada do réxime anterior, que non afectou de ningún xeito á solidez da súa estrutura e moito menos causou a súa demolición; sendo tal dedución perceptible ao profundar desde unha perspectiva histórica no procedemento seguido para a súa culminación. Realidade que vén evidenciar que a pesar do tempo transcorrido e dos aparentes flirteos coa “simulada democracia”, o protervo reflexo do franquismo máis que estar extinto e ser parte da historia segue mantendo plena actualidade.

O testemuño dos feitos é quen corrobora exactamente o que sucedeu neste país, referendando que lonxe de gozar de plenitude democrática prosegue absorbido pola esencia continuista do réxime anterior, unha realidade marcadamente perceptible, especialmente no plano institucional, aínda cando o actual Goberno tenta versionar outra realidade distinta mediante unha bochornosa exhumación do ditador cando de facto en proceder contrario está a aceptar o post franquismo constitucional agora reconvertido a neoliberalismo en forma de goberno, como pon de manifesto que a mesma elite dirixente siga conservando nas súas mans os principais resortes de poder do Estado.

Por tanto, cando o malestar cidadán deixa translucir tal deriva, nin cabe espazo para o descoido nin moito menos marxe para reprodución de erros, o que fai concluír que na actual conxuntura a Carta Magna vixente esgotou o seu percorrido, sendo obrigado arrincar ipso facto cun auténtico proceso constituínte que máis aló de adecuarse a composturas ou xiros constitucionais, cancele toda conexión co pasado para o efecto de articular sen dependencias de procedemento que conforme un  marco, social, económico e político máis igualitario, equitativo e esencialmente democrático.

Sendo necesario para alcanzar o obxectivo previsto, xerar a hexemonía social conveniente sen que a lexitimidade do referido proceso constituínte poida radicar no poder político implantado en razón á súa baixa intensidade democrática, e á súa notoria exclusión cara á participación cidadá, resultando recomendable en boa lóxica aprender dos erros e da frustrante experiencia daquel decembro do 78.

Xa que logo, poñámonos á función e deixémonos de comedias!

Vota en clave Máis País

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

Tras os comicios do 10- N todo continuará igual se os electores que teñen a chave do cambio non emiten un voto en conciencia, para impedir que os desatinos do neoliberalismo sigan conducíndonos ao extravío como país e impoñendo o status quo duns poucos en desvantaxe do interese xeral.

Máis aló da amálgama de siglas as formacións políticas proclives ao neoliberalismo coinciden en defender unha drástica redución do gasto público e da intervención do Estado na economía en favor do sector privado, para que sexa este quen desempeñe as competencias que tradicionalmente foron asumidas polo Estado.

A finalidade non é outra que lograr a supremacía do privado sobre o público para conseguir con iso o enfraquecemento, cando non o desmantelamento puro e duro da totalidade dos logros sociais de anos precedentes. 

En síntese, a súa verdadeira intención é aplicar unha liberalización que non só afecte ao desenvolvemento da actividade económica, senón tamén e moi especialmente á política de benestar social (pensións, sanidade, cultura emprego, etc.)

Aínda cando para a maioría da sociedade o neoliberalismo é unha abstracción que nada ten que ver con eles, o certo é que sen ser asimilado como ideoloxía política, desde a súa orixe a finalidade da súa implantación foi modificar no substancial o noso sistema de vida cambiando para o efecto o centro de poder; ata o extremo de converterse na actualidade na raíz causante da totalidade dos nosos problemas.

E iso ocorre aínda cando o seu resultado revela inequivocamente a ineficacia da súa validez e a nulidade dos seus postulados, pois a pesar do seu estrepitoso fracaso segue sendo o modelo imperante e contra toda xustificación é a ideoloxía que domina as dinámicas da actividade política, aínda cando ademais dunha ideoloxía anacrónica, o neoliberalismo é un pensamento fundamentalista da vida con tendencia perturbadora, que polo seu carácter excluínte e marcadamente absolutista, resulta totalmente contraproducente para a estabilidade do país e altamente pernicioso para a súa saúde económica e democrática.

É evidente que a política neoliberal ademais de atentar contra os dereitos fundamentais produce o esborralle dos principios democráticos desde o interior do propio sistema, e esa regresión débese á abdicación política do Estado fronte ás indómitas dinámicas dos mercados.

E así cando a crecente complexidade social esixía o máximo desenvolvemento da esfera pública; contra todo prognóstico imponse a primacía da economía e dos intereses privados, enaltecidos desde a ficción como fontes do progreso e crecemento, un sofisma que con todo fornece o efecto buscado ao achicar a esfera pública e lograr a súa subordinación aos intereses particulares.

Por iso os neoliberais toleran a democracia a condición de que esta atéñase ás regras do xogo que eles previamente ditaron, sen que salvo contadas excepcións a maioría dos partidos políticos fagan nada por remediar tal primacía, extremo que contra as súas promesas electorais pon de manifesto que nun contexto dominado por un proxecto neoliberal é totalmente incompatible a continuidade do sistema de servizos sociais e por tanto inconciliábel o desenvolvemento pleno do Estado de benestar.

Os prexudiciais efectos do neoliberalismo son de tal impacto que non só puxeron en perigo de modo directo a estabilidade do conxunto da sociedade senón tamén o dereito ao futuro de xeracións vindeiras, por iso é polo que supón un contrasenso que prosélitos políticos do credo neoliberal sigan agora á fronte da función política defendendo intereses bastardos ligados aos seus aliados capitalistas, destinando miles de millóns de euros de diñeiro público a salvar ás entidades bancarias copartícipes da hecatombe, mentres non reparan en reducir o estado social a mínimos á vez que escamotean recursos de apoio ao fortalecemento do tecido empresarial e do emprego.

Vivimos un proceso de radicalización neoliberal sen precedentes, en risco de deixar atrás a democracia e converter o triunfo do fascismo nunha posibilidade, iso polo menos é o que advirte a actitude dos seus adláteres institucionais que sen distingos como portavoces do poder oligárquico reafírmanse en defender que non pode haber outra lóxica política distinta do neoliberalismo, o que en si mesmo é atentatorio contra os dereitos fundamentais e por tanto contra a orde constituída.

Ante tal ameaza de involución o voto é a única ferramenta coa que frear o paso ao neoliberalismo e ás "reformas estruturais" que en propio beneficio levan repercutindo «inmisericorde». sobre a masa social, sufraxio que segue en uso porque ata o momento a ortodoxia económica na súa restritiva visión da democracia non logrou a súa abolición, aínda cando sabido é que a súa finalidade última é asfixiar a capacidade de autogoberno dos cidadáns, pois sobra dicir que no seu guión todo obstáculo ás súas expectativas está chamado á supresión, xa que aspectos como fraternidade ou solidariedade na que se inscriben os valores democráticos, non teñen cabida no desenvolvemento da súa deshumanizada orde económica.

Cando os perniciosos efectos da crise do 2007 seguen lastrando no substancial o funcionamento da nosa economía, ninguén desde a esfera política pode ter a desvergoña de manter a vixencia do fracasado modelo neoliberal, cando o que esixe a situación é a implantación de alternativas de superación, e toda oposición a iso debe ser castigada polos electores de tal modo que conduza á desaparición deses partidos satélite, única fórmula efectiva de darlle un envorco á situación e frear en seco as políticas de vulneración dos dereitos cidadáns básicos e as liberdades fundamentais.

Catalunya sen exhumación

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

  

Contra o que se nos quere facer crer, a Lei Fundamental, neo-franquista á que redactada manu militari, chamaron Constitución, presenta de raíz un notorio déficit de legalidade pola presionada inclusión  no seu texto de leis da ditadura.

Tocante a aspectos políticos a memoria adoita ser débil, cando non interesadamente distraída, de aí a necesidade de tonificarla e moi especialmente antes de entrar a avaliar un problema de tamaña complexidade como o Catalán. para así decatarse que o detonante que desatou o actual conflito foi a batería de modificacións que o Tribunal constitucional ( TC) introduciu ao primitivo texto do Estatut como consecuencia do recurso de inconstitucionalidade interposto polo Partido Popular o 31 de xullo de 2006.e cuxo fallo se deu a coñecer en xuño de 2010;  un momento que aquel despropósito por reacción dinámica fixo disparar o arraigamento do independentismo ao deixar sen efecto o catalanismo como se concibiu ata entón, que se fundamentaba en ampliar cotas de autogoberno en base á negociación con Madrid.

Con todo, o veleno inoculado contra o catalanismo polo Partido Popular é anterior ao ditado polo alto Tribunal, pois se remonta ao proceso de recollida de firmas para a interposición do recurso de referencia, campaña que foi utilizada non tan só para recompilar sinaturas senón tamén para proxectar unha imaxe negativa de Cataluña nun amplo sector da poboación española, a pesar de que o Estatut primixenio era un marco de estabilidade onde sentían a gusto unha maioría de partidos cataláns e a maioría social daquela comunidade.

Unha manobra para a que os populares non dubidaron en parapetarse no seu constitucionalismo de conveniencia pero non só para arremeter contra o catalanismo senón tamén coa intención de colocar fóra de xogo a quen defende a diversidade plurinacional do país, unha actitude indiciaria de a súa desaprobación á integración do nacionalismo periférico ao rexeitar a consumación dunha organización territorial integrada e harmónica; un proceder  reaccionario que actualmente sumou adeptos ao contar co apontoamento da dereita de nova adscrición.

Resultando por iso preocupante que ao tempo de silenciar o incumprimento reiterado dos artigos do marco constitucional relativos aos dereitos e liberdades no ámbito da cidadanía, os patriotas de pacotilla da dereita política representada polo PP, C' s e VOX responsables de tal quebrantamento, con total descaro non dubidan en utilizar a Constitución como arma arreboladiza cando eles mesmos co seu  facer político contradín o espírito da súa propia finalidade.

Con ese constitucionalismo “sui generis” lonxe de garantir o cumprimento dos dereitos inherentes da Carta Magna, a verdadeira intención foi utilizar o subliminar do seu concepto como fórmula de dominio, coa única intención de monopolizar a súa aplicación en vantaxe de propios intereses políticos a través dun tortuoso percorrido de asalto ao poder.

Máis aló de axitar a convivencia terían que asumir dunha vez por todas que o feito de reafirmarse na utilización interesada do marco constitucional non axuda en nada a corrixir os prexuízos territoriais do país nin a modernizar a xestión do Estado, pois vetar o recoñecemento da súa realidade plurinacional e o dereito para decidir é negar de partida as diferenzas e singularidades nacionais, e con iso, reafirmarse expresamente na continuidade do actual modelo de estado baseado no unitarismo identitario que ademais de contraproducente e xerador de tensións políticas, algo que polo seu desaxuste coa realidade xa debese formar parte da nosa historia.

Coa súa obstinación por prodigar ata a saciedade a unidade de España, o que menos lle preocupa aos membros do oficialismo patrio é a Constitución, senón alimentar dese xeito unha fobia centrífuga que fará crecer o descontento e a inestabilidade ata o extremo de converter o independentismo catalán nun conflito imparable, para dese modo lograr a súa verdadeira finalidade que non é outra que tirar da conflitividade como fío condutor cara a unha involución democrática.

O discorrer dos feitos vén indicar que estamos ante o rexurdimento do patriotismo máis exaltado, onde os máis carpetovetónicos personaxes da esfera política española, deciden desempoar o volume da Carta Magna e con total arbitrariedade aplicar o seu contido para o que lles interesa e refugalo para o que non; nun intento absurdo de encerrar unha realidade que hai tempo que xa non cabe é o seu texto, pois sabido é que o tantas veces invocado artigo segundo sobre a "indisoluble unidade da nación española", para nada foi froito do consenso que si unha imposición exercida en 1977 aos constituíntes pola Xunta de Xefes de Estado Maior ( JUJEM) que ordenaron a translación do contido literal que establecía para o efecto a "Lei de Principios do Movemento Nacional" que rexía no réxime franquista.

Feito que vén indicar , que o artigo máis determinante do fundamento da Constitución foi imposto pola cúpula militar do anterior réxime aos representantes da vontade popular; un exercicio de intromisión que detrae toda lexitimidade ao contido desta norma fundamental; tendo en conta que a súa articulación sobre unha cuestión tan esencial como a determinación nacional do Estado está sustentado en manobras antidemocráticas instigadas desde a cúpula militar do franquismo, que por extensión , converten de facto o seu contido nun agrandamento encuberto da ditadura e da súa órbita.

Pero lonxe de proceder en valentía vía corrección, todo apunta a deducir que son moitos os figurantes de demócratas que rehúsan apagar a luz do réxime anterior.

10-N: A reafirmación da esquerda

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

Os capitostes das finanzas e a elite empresarial habituados a impoñer a súa xerarquía, foron quen no seu intento de variar unha incómoda correlación de forzas e satisfacer as súas conveniencias impulsaron a repetición electoral, á que en reprobación desde a esquerda debe dárselle masiva e cumprida resposta.

Chegamos a tal grao de degradación democrática que o simple feito de exercitar a defensa de todo dereito constitucional converteuse nunha acción clandestina, ata o extremo, que a exclusión social ten substituído ao Estado de Dereito e a función política transformouse no labor contraposto á expresión que outorga a vontade popular.

Dito doutra maneira, a través dun estratéxico deseño de enxeñería de clases, este país circula cara a un proceso de decrépita regresión e tal tendencia é consecuencia dunha alianza que en tácita conveniencia mantén a elite máis recalcitrante do poder económico e a facción máis reaccionaria da estirpe política, que empeñadas en impoñer unha democracia de mínimos , veñen dispostas a prorrogar o seu control do poder; seguindo unha vez máis a súa ensaiada e frutífera argucia de utilizar as urnas para consumar o engano electoral.

Pero aínda sendo esa actitude contraposta ao básico réxime de liberdades e igualdade xurídica  de ningún xeito ten  de ser pretexto para caer en radicalismos extremos, e moito menos xustificación para tender ao rexeitamento sufraxista ou optar polas pouco recomendables actitudes de desprezo cara a todo o democrático.

Pois aínda cando o prometido electoralmente deixase de ser débeda e os representantes políticos actúen levados polo libre albedrío , votar, non debe ser un sinónimo de rexeitamento e o seu exercicio mais que provocar decepción e frustración debe ser asumido como un acto de responsabilidade co país, e reflexivamente, como a única fórmula de coidar a democracia e pasar factura aos renegados das urnas, aos artífices do actual estado de perversión pola súa nefasta función como instrutores da polarización social e o seu tendencioso adestramento electoral inducindo a votar ideoloxías e non ideas.

Os electores estamos obrigados a aprender dos nosos propios erros e agora que os grupos políticos xa perfilan as súas listas e programas para os comicios do próximo 10 de novembro temos de estar á espreita, pois é mais que seguro que tamén neste novo proceso electoral as boas intencións dos uns mestúrense coas enmascaradas pretensións dos outros.

Por iso é polo que previo aos comicios sexa imprescindible afrontar un xuízo de valor sobre o comportamento político e o trato recibido das formacións concorrentes, a fin de adxudicar o sufraxio en clave produtiva para o interese xeral, e así, decidir o seu outorgamento a favor de candidatos decentes, de homes e mulleres sen desmedida apetencia de poder, profesionalmente capaces e sobre todo distantes de prácticas denigrantes e alleos a todo acto de corrupción; pois a grandeza dun representante político que se prece, debe residir en ser un bo servidor da sociedade que nunca o seu patrón e moito menos como agora vén sucedendo, o seu verdugo, por canto en lexítima democracia quen politicamente goberna por mandato dos votos ten por expreso deber protexer a quen lle designou para a función do cargo.

Se os electores non facemos por poñer freo ás perversións desta adulterada democracia, o resultado que nos poden deparar os comicios xerais é que sigamos gobernados por esa banda de foraxidos que conforman o neoliberalismo imperante, e sendo así, que prosiga instaurado o enganoso discurso a favor dos seus ditados como saída da  crise; aínda a sabendo que dita tese precipitou a economía ao abismo da recesión e que a súa continuidade lonxe da propagada reactivación ameaza cunha mais que segura repetición do ciclo.

Por iso, votar nas eleccións do 10- N por correntes afíns ao neoliberalismo que conforman PSOE, PP, C` s e VOX, é referendar o salvamento da banca á conta dos contribuíntes e facilitar con iso, que á conta do erario público consolídense  prácticas bancarias raianas no escurantismo da usura, desa operativa que fai que estas entidades do casino bolsista prosigan o seu enriquecemento minguando á maioría da sociedade na súa percepción salarial e supresión engadida dos seus dereitos sociais relativos ao marco do benestar e a afronta agregada do mantemento dun desemprego infame.

Para ese efecto procede concluír, afirmando, que neste país a democracia foi secuestrada pola elite económica, que no seu intento de concentrar maiores cotas de riqueza aposta deliberadamente por destruír a cohesión e con iso alcanzar a ruptura social ao só propósito de acrecentar e manter a desigualdade, unha incalificable maquinación, que para maior adversidade conta coa colaboración política de quen ilexítimamente usurpa o poder de goberno ao amparo da fraude electoral.

A gravidade do que está a ocorrer, lonxe da desafección dos cidadáns esixe dunha contundente reacción, pois cando desde o propio sistema péchaselle o espazo á crítica civil, ou rescatamos a democracia a través das urnas ou corremos o risco de acabar con ela

10 N: A democracia pide paso

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

Ante os novos comicios os electores deben convencerse que o perigo non está en depositar a confianza na esquerda real, senón en seguir outorgándolla aos que despois de conducirnos á crise repercutíronnos os seus efectos.

Once anos despois do crack de 2008 as elites financeiras parecen estar dispostas a repetir o proceso, iso polo menos é o que vén indicar o novo colapso dos mercados que entraron nun contexto de desaceleración económica indiciaria dun novo período de recesión, tirando por terra a tan pregoada recuperación.

Esta recaída é consecuencia de ter entregada a soberanía do país ao armazón financeiro, e a gran maioría da súa clase política marcando o paso disciplinario que ordena a oficialidade especulativa, favorecendo coa súa actitude tan contravindas prácticas á conta de desposuír á sociedade civil de prestacións sociais esenciais, aínda que tal proceder represente unha infracción constitucional de dereitos recoñecidos.

É dicir, esta reprodución en receso, dáse cando as mesmas receitas neoliberais que desencadearon a crise son utilizadas como remedio para combater os seus efectos; pois sabido é que estamos diante un modelo máis que esgotado e que as actuais circunstancias demandan xiro económico cara á estabilidade moito máis humana e sustentable.

Que o ciclo económico esgotásese xusto en coincidencia coa convocatoria dos novos comicios, en primeiro termo, dinamita a campaña electoral de Sánchez como Presidente en funcións, pois non se ten de obviar que a “bonanza da economía” era unha das grandes bazas do PSOE para o 10- N, a pesar que os numerosos sinais de empeoramento xa se podían advertir desde meses atrás, como así o indicaban entre outros factores o estancamento na creación de emprego, a fatiga da demanda interna e a mínguaa nos índices de crecemento; unha situación diametralmente oposta á que o candidato pretendía presentar aos electores na súa programada aspiración á reelección.

Pero mais alá dos subterfuxios socialistas ao elector non debe pasarlle desapercibido que a pesar do seu estrepitoso fracaso, o neoliberalismo segue sendo o modelo imperante e contra toda xustificación a ideoloxía que domina en gran medida as dinámicas do funcionamento político.

Tal é así, que a pesar de ser a causa do colapso financeiro, de patrocinar a crise para impoñer políticas impopulares, vaia máis aló nas súas intencións ata o extremo de pretender subsidiar a democracia ao interese dos grupos económicos, como de novo puxo de manifesto coa súa intromisión na fracasada formación de goberno, cuxa razón para nada hai que buscala na aritmética electoral, senón na manobra urdida desde esa elite neoliberal que para garantir a prórroga da súa doutrina, non dubidou en subxugar á domesticada socialdemocracia de Sánchez para así saírse coa súa e lograr os seus planeados obxectivos.

Unha manobra para engano de inxenuos, deseñada como reclamo coa finalidade de facer crer como certa a idea que o neoliberalismo contribúe ao crecemento e ao desenvolvemento, cando realmente, é xusto a antítese de tal finalidade.

Razóns mais que sobradas para poñer fin á secuencia deste modelo inservible, suprimindo en consecuencia todo apoio electoral á dereita promotora da súa instauración, de igual modo, que á denominada “ esquerda socialista” que non dubidou en tomar en adopción o seu ideario e esixir a machada o seu estrito cumprimento, a pesar da desaconsellable reiteración de catro longas décadas de localización na insolvencia e o quebranto.

Á vista dos feitos hase de cuestionar que iso sexa o normal, e conscientemente asumir como propia a necesidade de que sexan outros quen politicamente tomen as rendas do poder para que en substitución aborden vía urxencia a redefinición de políticas de novo cuño e impulsen desde a renovación unha reconstrución económica e social menos excluínte e máis igualitaria, como único remedio de afrontar con solvencia o cambio que o país e a situación require, pois só a través de reformas económicas e políticas será posible erradicar os perniciosos e inútiles efectos desta secuela.

Nin a democracia pode quedar reducida a papel mollado, nin as políticas económicas poden conducirnos á catástrofe, por iso é polo que cara aos próximos comicios do 10- N, o electorado progresista debe actuar en consecuencia optando nas urnas por candidaturas sen ataduras nin dependencias co neoliberalismo, como único remedio de lograr a súa derrota, e en consecuencia instaurar na súa falta o modelo alternativo, pois calquera opción distinta será perpetuar o continuísmo.

A volta de Errejón

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

Tras o fracaso de vermellos e morados na formación de Goberno, traendo consigo o ideario primixenio de Podemos, Errejón con Más País concorre aos novos comicios disposto a erradicar a abstención e o desencanto, e decidido a atraer á súa causa ao electorado progresista

No contexto ideolóxico das súas orixes, Podemos establecía que se debía priorizar a unidade do pobo á unidade da esquerda, e mantendo esa premisa foi cando a formación morada  alcanzou o seu cenit electoral, unha tendencia que mudou nos substancial cando a súa “renovada cúpula” decidiu investir os termos e reorientar a súa traxectoria cara a posicións de esquerda tradicional, pois tal reorientación conduciulle a resultados acordes aos colleitados  por quen ocupaba no seu momento devandito espazo político, o que se traduciu nunha perda de seis puntos nas urnas con respecto aos anteriores comicios.

Equivocáronse por tanto quen desde o staff dirixente da organización morada optaron por circunscribir a súa acción política aos seus intereses , por canto, o único que propiciaron con aquela anacrónica conversión esquerdista foi vivificar o manido obxectivo de EU de unir á esquerda, cando o auxe electoral de Podemos (cinco millóns de votos) máis aló de corresponderse en exclusiva con electores dese ámbito de localización obtívose coa participación inclusiva de boa parte da sociedade, que farta da fraude democrática, da desigualdade, precariedade e corrupción, desde a pluralidade, decantáronse co seu voto por unha refundación política que poñía no centro as necesidades da xente.

Reorientación que de ningún xeito se vai a lograr a xulgar polo perfil político do núcleo duro da nova fornada dirixente que da man de Iglesias dominan na actualidade o aparello do partido, - todos eles alleos ao espírito do 15 M e connotados maioritariamente co sector comunista de procedencia, como son Irene Montero e Rafael Mayoral, provenientes do (PCE) ou a ( UJCE), reforzado, co acompañamento da “versátil” Yolanda Díaz, que no seu desembarco substituíron o discurso primixenio polo de Esquerda Unida e do Partido Comunista, rexeitando con iso a oportunidade de construír unha maioría transversal no seo da organización.

Desde o primeiro momento do seu asalto ao poder este séquito puxo todo o seu empeño en amortizar politicamente a Errejón, porque ademais de sela consigna ditada, representaba unha ameaza para as súas expectativas pola súa firmeza ideolóxica e a énfase posta en defender que Podemos nunca debese abandonar a esencia das súas orixes para conformarse con ser unha esquina testemuñal á esquerda, e proclamar que con tal situación de marxinalidade, con moito poderíase presionar desde fóra do sistema pero para nada producir o sinal articulado e transformador co que debese caracterizarse  o seu facer político.

Disensións inadmisibles nunha organización onde o pedigrí democrático da camarilla dirixente é ostensiblemente mellorable, por canto foron adestrados ex profeso para facer cumprir cos ollos pechados os ditados emanados daquel volantazo político cara á esquerda e a supresión de calquera simulacro de transversalidade.

Determinación que desatou unha caza de bruxas con exprésaa finalidade de suprimir da organización toda referencia ou símbolo do errejonismo, sendo boa mostra diso a súa destitución como portavoz do Congreso, o cambio de bancada e deixar de ser o número dous da organización ademais do despedimento dun terzo de traballadores afíns ás súas formulacións.

Pois o certo é que aquel partido que tanta ilusión espertou fai soamente cinco anos, tras o seu postmodernismo acabou albergando o peor da tradición comunista, sendo habitual por iso que o estalinismo forme parte do seu modus operandi e que en correspondencia as diverxencias sempre terminen coa laminación do disidente, e as reaccións contrapostas sexan estigmatizadas como felonía; práctica habitual nunha organización en proceso de descomposición onde se impón o inflexible poder forxado, en torno ao matrimonio entre Pablo Iglesias e Irene Montero, sendo esa a única realidade, por mais campañas de interesada distorsión que se nos queira contar desde o oficialismo.

Debe quedar claro por tanto que o divorcio político entre Errejón e Iglesias obedeceu en todo momento á visión antagónica que ambos mantiña sobre o futuro de Podemos, pois mentres o segundo propiciaba o centralismo democrático en liña a construír o partido de arriba cara abaixo e de acordo cos comunistas, o actual líder de Más País defendeu en todo momento o que foi a esencia da formación, é dicir, un modelo baseado na democracia participativa, onde o poder de decisión era outorgado ás bases.

Sendo por iso que se alguén mantén indemne a proposta de unidade popular e cidadá coa que naceu Podemos, ese é Errejón por mais acusacións de traizón que en desvalorización da súa persoa adxudíquenselle desde o oficialismo podemita.

Por tanto no contexto do actual escenario político, onde os dous protagonistas dunha extenuada esquerda teñen paralizada a gobernabilidade do país, a entrada en escena do ex podemita entendida desde unha percepción positiva, debe ser unha opción para considerar como alternativa electoral pola súa función dinamizadora e de freada á inxustificable situación de bloqueo institucional.

10 N: E veña comedia

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

A fortaleza democrática non consiste  en prodigarse  na celebración  de eleccións, senón en impedir  que os  poderes  fácticos que desde o primeiro día da Transición desafiaron e quebrantaron o resultado das urnas, sigan impoñendo a súa dinámica transgresora.

Cando como agora  téntase  subordinar a democracia á dinámica  dos mercados, ademais de forzar a súa retracción estase a impedir  seu avance cara á consolidación do Estado de Dereito,  ao tempo de propiciar   as  condicións  para a involución, que é xusto  o que vén albiscarse actualmente coa inxustificable intromisión dos poderes económicos  no fallido  proceso de conformación de Goberno. Unha situación inquietante e mesmamente  intolerable, sobre todo,cando é ostensible a mala  praxe  de utilizar o mangoneo para deixar sen efecto  o veredicto  das urnas, poñendo así en cuestión  a soberanía popular   a través  do subterfuxio dun  consenso de aparencia. 

Pero se  a intromisión do sistema financeiro no espazo reservado á  función  política é totalmente inaceptable, maior rexeitamento ten de  merecer  a permisividade outorgada desde o foro político a esta  inxerencia, desde o punto e hora que  tal  condescendencia é autorizada   por quen ostentando cargo  público non dubida en contravir os seus propios compromisos co electorado e poñerse ao servizo dos que  desde a órbita empresarial  polo turbio dos seus  manexos convertéronse  nos principais  protagonistas  do escándalo. Polo menos iso evidencia  a súa función corruptiva no contubernio dunha corrupción extensiva que todo o invade, e que ademais de quebrantar  a democracia deslexitima por colusión o papel colaboracionistas  desa maioría política fronte aos cidadáns.

É por iso, que as medidas contra  a corrupción nunca terán efectividade na erradicación desta lacra en tanto sigan dirixíndose en exclusiva ao sector público e exclúase  ao sector privado da súa aplicación, aínda coñecendo   o seu comprometido  papel  como promotores de subornos  e do financiamento en gran  medida das  campañas políticas. Prácticas que a pesar do pouco ortodoxo da súa condición manteñen a súa vixencia  desde a Transición, xerando pola  súa natureza  unha sorte de acordos ocultos   respecto da administración e dirección dos entes estatais, é dicir, sobre  a repartición das institucións do Estado, cuxo prorrateo favorece desde sempre o dominio e  os intereses dos grandes grupos económicos en detrimento de  a soberanía popular, e iso,  como consecuencia do abandono de funcións e supeditación dos representantes políticos.

Esa atribuída  preponderancia faise   mais evidente se cadra cando tras a caída do bipartidismo, non asumindo que as cousas cambiaron, os manobreiros  de sempre persisten na súa adulterada obstinación de seguir impoñendo a súa indebida  primacía. Sendo xusto  esa pretensión o porqué das anacrónicas componendas  políticas   das últimas semanas e razón das desavinzas, como tamén,  a causa  do estancamento  dun país en precario  que circula sen rumbo conducido pola limitación que impón a situación dun  goberno en funcións; conxunto de acotacións    establecidas  coa única finalidade  de manter capturado ao Estado e garantir a través da  súa  catividade  o pleno dominio do mesmo, facilitando así que   os lobby's empresariais desde a súa supremacía sigan  a  influír sinuosamente  na distorsión  do marco xurídico e o regulamentario da economía.

Cando isto acontece, a democracia enfróntase a un dilema do que a duras penas pode evadirse, porqué un sistema que coarta a súa propia razón  de ser dificilmente   pode satisfacer  os obxectivos da súa finalidade, sendo testemuño  de tal  contrasenso  a desvalorización que presupón o actual intento de consolidar contra natura un proceso de investidura  ao exclusivo  ditado dos mercados, ao tempo de negar implicitamente o mandato das urnas e rexeitar con iso os  contraídos electorais. Todo un  expoñente  do lastre dun pasado  autoritario e personalista  e dunha precariedade institucional cuxa transixencia  conduciu  á  actual situación  de degradación política, que  trouxo consigo a desigualdade, a inseguridade e redución de liberdades, unha suma de feitos que por si mesmo  veñen constatar    unha situación  de total  deslexitimación democrática.

Ao parecer neste país  as regras de funcionamento da economía neoliberal convertéronse na práctica nunha especie de superconstitución  que ademais de deixar sen efecto toda contraposición xurídica respecto da mesma,  coa  súa posta en práctica activáronse os sistemas coactivos suficientes  para facer cumprir as súas decisións logrando dese modo que os principios económicos impóñanse aos valores democráticos. Noutras palabras, dicir que estamos a asistir impasibles á substitución do mecanismo de decisión soberana sobre o principio dun  home un voto pola suplencia de decisións oligárquicas  adoptadas nos centros de poder económico, situación  que arrastra consigo a renuncia expresa  a decidir sobre a nosa política económica  acuñando por tácito consentimento que o control da actividade política pase definitivamente  a mans do diñeiro. 

Sendo por iso que mentres o poder  político non opte  por exercer  debidamente as súas competencias democráticas, todo intento  de conformación  de goberno como a celebración dos novos comicios mais que exercicios de lexitimidade  democrática non pasarán de ser pura  pantomima