Toca reflexión

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

Cando as formacións políticas, non asumen en conciencia que o programa electoral que ofertan en campaña é un contrato de obrigado cumprimento para cos seus electores, ningunha xustificación ampara entón aplicar a «xornada de reflexión».

Aínda cando nun día como hoxe o artigo 53 da Lei Orgánica do Réxime Electoral Xeral  (LOREG), prohibe difundir propaganda ou celebrar actos de campaña, non é menos certo que o sobreentendido desta disciplina legal é en se mesma un completo contrasenso, e o é porque tras o suposto silencio político e mediático que ampara a xornada de reflexión, o verdadeiro suxeito de meditación recae integralmente nos programas electorais das forzas políticas concorrentes, cuxo contido na gran maioría dos casos son referentes de insolvencia, papel mollado que non serve absolutamente para nada pois ao non existir unha regulación sobre estes, calquera pode prometer o que se lle antolle porque os candidatos saben de antemán que se non o cumpre non incorren en infracción legal, e moito menos, contraen responsabilidade de tipo algún.

É por iso que actualmente destinar a véspera electoral para cavilar sobre mitos, mentiras e medias verdades difundidas polas forzas políticas durante a campaña electoral non pasa de ser un completo desvarío, e digo isto sendo observante coas limitacións que para o día impón o marco legal, pero tamén sen temor a que a xente pense mais alá do permitido e cando xa deixou de flotar no aire o cheiro doce de esperanza que corenta e un anos atrás, en coincidente celebración con aquelas primeiras eleccións dunha recentemente nada democracia, que si tiña verdade na alma, abolengo e maior espírito participativo, contra o que agora é un xogo perverso no que sempre gañan os mesmos e a voz de moitos queda  sen expresión

Un modelo caduco que tras a pantalla da clase política, manexan á seu antollo poderosas tramas financeiras sen nome nin rostro de referencia, é dicir, unha perfidia de sistema que permite aos vencedores usufrutuar un suposto mandato popular e onde os candidatos, lonxe de descifrar a mensaxe dos seus respectivos programas, esfórzanse en axitar medos e exorcizar pantasmas, para unha vez alcanzados con malas artes os seus perversos obxectivos, atribuírse o dereito para decidir en nome da maioría, e isto dito en voz alta como descrición da auténtica realidade, a dun modelo decrépito que de inmediato debe ser substituído por algo mellor, deixando de manter a súa prórroga ao amparo de pantomimas e artificios de abstracción.

É mais que evidente que na longa viaxe iniciada desde a transición, a clase política que nos conduciu ata aquí, fíxoo, depositando a soberanía do Estado a prazo fixo en mans da Banca, e tal vínculo de dependencia, por extensión, converteu en refén dos mercados ao conxunto da sociedade, tal é así, que en razón a unha crise deseñada por eles mesmos a cidadanía ao completo, para contentar as súas esixidas apetencias, viuse exposta a unha serie de sacrificios, tendo que renunciar a dereitos sociais, prestacións públicas, rebaixar a calidade do ensino dos seus fillos; véndose obrigados a minar a saúde pública e mesmo permitir que sexa máis fácil despedilos, e todo isto, para non espertar a ira dos mercados que ao parecer resulta ser un conglomerado anónimo imposible de controlar.

Sendo indiscutible por iso, que a democracia representativa neste país é pura entelequia, como pon de manifesto o feito dominante duns mercados financeiros que exercendo de especuladores sen escrúpulos convertéronse nos garfos da inmensa débeda do Estado, para así, impoñer as regras de xogo ao seu antollo, ao non existir nin vontade política para facerlles fronte nin ter coraxe para pararlles os pés e investir a situación,e en lugar de cambiarnos as regras de xogo a nós cambiarllas a eles.

Unha situación por se mesma xa complexa, que alcanza niveis de máxima deterioración polo efecto expansivo da corrupción e a ruindade política.

Ante semellante tesitura é obvio que a verdadeira reflexión está servida, por canto, o cambio de modelo económico que a situación demanda, esixe igualmente un cambio político de primeira magnitude, e para ganduxar ambos os aspectos é imprescindible de partida profundar nesta dualidade, pois non resultaría apropiado afrontar un cambio de modelo produtivo sen librar unha batalla democrática para conseguir unha nova hexemonía política, que desde unha nova orde teña a fortaleza para vencer a forte resistencia dos lobbys de poder e impoña a xerarquía democrática como norma de conduta; pois só desde esa perspectiva poderanse alcanzar os obxectivos previstos, porque suposto contrario, ante o actual baleiro de primacía política, é mais que seguro que as inercias dos poderes fácticos nos volvan empuxar cara ao punto de partida.

En todo caso temos que asumir como propio, que só os países que como expresión da vontade colectiva tomen nas súas mans o futuro, serán capaces de levarlle o pulso á crise

Perversión de PODEMOS en Fene.

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

Mentres unha fenesa de Esquerda Unida, sen primarias e nomeada a dedo capitanea a candidatura de Unidas Podemos en Pontevedra; en Fene, por non tragar coa súa imposición de confluencia, Podemos Galicia aborta a decisión do Circulo local a concorrer aos comicios en solitario.

En Podemos Fene saboréase estes días o resaibo amargo da decepción, pois tras cinco anos de instaurarse na localidade a formación morada os que nos sumamos a ela coa idea de mudar a forma de facer política, nesta antesala dos novos comicios, percibimos, que mais alá da tan traída transversalidade a realidade pinta xusto ao revés, pois á hora da verdade de nada vale o compromiso social coa veciñanza, nin o arduo traballo desenvolto polo círculo local, cando o que impera é a verticalidade e as decisións asemblearias son “ignoradas” para impoñer unilateralmente os malos hábitos e as confabulacións do ” aparataxe” do partido.

O círculo de Podemos en Fene é o único do norte coruñés que se mantén activo desde a súa fundación, aínda cando polo seu espírito crítico foi repudiado e mesmo excluído polos distintos executivos que en substitución conformaron a dirección galega, pola súa neutralidade e tendencia oposta a prácticas de gregarismo coa cúpula, pois desde sempre a súa traxectoria foi manter vivo o espírito orixinal de Podemos, facendo que o circulo como estrutura local de funcionamento, actuase sen contaxio e respondese á esencia democratizadora que deu orixe á súa constitución. 

De tal xeito que todos e todas os/ as compoñentes con espírito construtivo e sen corpiños ideolóxicos envorcámonos en debater, decidir e resolver sobre aspectos esenciais para o benestar colectivo de Fene e as súas xentes como así referendan as múltiples iniciativas, accións e actividades que acompañan o noso percorrido político durante os últimos cinco anos.

O círculo de Fene á marxe da súa demorada validación é con moito unha excepción no ámbito de Galicia, pois lonxe de converterse nunha casca baleira, nunha estrutura con pés de barro, foi capaz de manter viva no tempo a súa operativa funcional e aberta a súa ligazón coa cidadanía ata o punto de converterse nun referente de vangarda política de recoñecida reputación no ámbito municipal e mesmo na comarca.

Por iso é polo que o encontrón dos últimos días cos representantes de Esquerda Unida na localidade, contrariamente á unidade que se proclama, é o fiel reflexo da disparidade existente entre dúas culturas políticas contrapostas, a dun partido pola vella, de rancios hábitos e control estalinista, ou o que é o mesmo o peor PC de todos os tempos, e doutra parte a súa antítese, que representan os que mantemos a esencia do 15 M e a súa vocación transformadora, e por tanto radicalmente opostos á vella política, a exercer o papel de adláteres, e contrarios a que Podemos sexa un calco do seu mal exemplo político.

Risco que vén consumarse ao prosperar a arbitraria actitude de quen pechando o pé de igualdade á a negociación pretende conformar unha confluencia electoral impoñendo as normas e decisións internas do seu propio partido.

Cando a pesar de tan inconciliábel actitude, a dirección de Podemos Galicia resolve ao seu favor impedindo a concorrencia en solitario das súas siglas en Fene, tal dicotomía ademais dun ninguneo aos propios inscritos da localidade non só induce distanciamento social co electorado senón que tal carga de incoherencia, fará que as eleccións do 2019 ao deixar sen efecto as súas previsións programáticas convértanse na necrolóxica de defunción da formación morada na localidade.

Resulta obvio que en todo isto algo non vai ben, e non o vai por variadas razóns, pero esencialmente por non asumir desde a esfera dirixente que no foro municipal a política real debe comezar na base, nos círculos ou asembleas locais, onde os afiliados deben ser os delegados dunha cidadanía cada vez mais informada, e non incorrer no despropósito de seguir a mesma tónica que os partidos da fornada do 78, utilizando estruturas de prestado que mais que deparar funcionalidade, propician a componenda e prestan acubillo a quen á marxe das bases determinaron impoñer a súa pretensión sobre a racionalidade.

O ocorrido en Fene vén confirmar que mais que exercer de vangarda diferenciada, Podemos que irrompeu hai pouco máis de cinco anos no panorama político español como unha «ferramenta de participación cidadá», tras dous anos e medio de crecemento espontáneo, por abandono de funcións, a acelerada desaparición dos seus círculos e alma da organización, xerou unha perda de penetración social e con iso a capacidade de aglutinar o descontento xeneralizado que lle facía radicalmente distinto.

Unha oportunidade aproveitada con tácito consentimento por Esquerda Unidade para na mais miserábel, das súas versións facerse dono da situación e do control orgánico do aparello que arrastra a Podemos a comportarse como partido usual con nulo dominio do seu funcionamento orgánico.

Cada día que pasa Podemos parécese máis ao que detestaba, sumido nunha encrucillada orgánica e ideolóxica, xa nada queda da súa oferta dunha nova forma de idear e practicar a política, polo menos iso denota o fatal e nauseabundo desenlace de Fene.

Fene, esixe outro municipalismo

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

Cando o modelo económico non fornece efecto como solución ao paro, faise obrigado utilizar fórmulas alternativas como estímulo, dinamizando os activos endóxenos á vez de implementar funcións que vivifiquen a actividade produtiva e a sustentabilidade.

Ao igual, que a gran maioría das entidades locais do noso ámbito territorial, o Concello de Fene vai de mal a peor, como o corrobora a realidade da súa negativa situación, onde, a gran maioría das súas xentes sobreviven mal que ben a xulgar pola complexidade da  quebrantada conxuntura, que adversamente vén referendar a negativa oficialidade estatística como reflexo dunha perniciosa realidade.

Por se non fose dabondo coa repercutida factura do proceso de “reconversión” do estaleiro que era a columna vertebral da nosa economía e principal sector produtivo, queademais de ocasionar o seu total desmantelamento produciu a destrución de 5700 postos de traballo, temos de agregar a iso o paro de última xeración, é dicir, o xurdido da crise do 2007, cuxo censo de inactividade alcanza actualmente os 932 desempregados, e iso a pesar do adelgazamento demográfico, que consecuencia da mobilidade inducida pola inexistencia de oferta laboral, provocou unha diminución de poboación de 2876 habitantes no acumulado do período, é dicir, un 18,1% da súa poboación en relación ao seu censo prominente, motivado pola total carencia de oferta laboral que forzou aos novos demandantes de emprego a buscar solución de futuro noutras latitudes xeográficas. 

Mentres o cómputo global elévase a 7914 postos de traballo amortizados, ocorre, que a política de emprego do Concello (salvo os escandalosos casos de nepotismo) brilla pola súa ausencia. Tal é así que os escasos empregos creáronse en sectores produtivos moi dependentes da demanda interna como resulta ser o comercio e o sector servizos, que provocou unha forte segmentación do mercado laboral en postos de traballo afectados maiormente pola temporalidade, a condición de precariedade e asociados a unha baixa cualificación.

Esta precarización das condicións laborais, desgraciadamente moi xeneralizada no noso ámbito municipal, mantén o seu efecto no conxunto da poboación residente , que actualmente, alcanza un 17, 6% de índice de paro, unha porcentaxe que se dispara ata o 47, 2%, cando os afectados correspóndense con o segmento da poboación máis nova, facendo que os afectados véxanse imposibilitados a garantir o seu presente e obviamente atópense obstaculizados para establecer a mínima planificación de futuro.

Escenario cuxo desencadenamento ven dado polo propio sistema económico de acompañamento, pensado no exclusivo beneficio dos mercados financeiros, e todo, á conta do prexuízo e a desatención político – institucional dun amplo colectivo de persoas desempregadas, sen ingresos nin posibilidade de xerar dereitos para garantir prestación de protección futura.

E este que non outro é o panorama que reflicte a perversa realidade socio – laboral de Fene como Concello, e todo, a pesar de non faltar nos últimos trinta e cinco anos promesas electorais de recondución que como unha ironía volven repetirse nestes comicios sen que á vista dos nulos resultados póidaselles outorgar a mínima credibilidade.

A administración local pola súa proximidade aos cidadáns é a que mellor debese coñecer as necesidades dos seus administrados, e a que en correspondencia, está chamada a asumir o papel protagonista á hora de establecer medidas de reactivación e cohesión social; desenvolvendo no marco das súas competencias xestións e medidas paliativas que a situación demanda, dando por asumido que no ámbito municipal os problemas das persoas deben estar no centro do facer político.

En consecuencia, cara aos comicios do 26 de maio, a premisa pasa por poñela economía ao servizo das persoas e o emprego ao servizo do desenvolvemento persoal e o ben común; por iso en Fene, onde o paro reside no 52% dos seus fogares, a corrección de tan brutal cifra de desemprego esixe un cambio radical no facer municipal, ata o extremo que a corporacións que está a piques de elixirse máis que limitar a súa función á ordenación urbana e á prestación de servizos, deben actuar dun modo diferente aos seus predecesores, contribuíndo decididamente á xeración de riqueza e traballo de modo que os seus cidadáns teñan a garantía de conseguir un emprego digno.

Para cuxo cometido ademais de remover o uso e a potencialidade dos seus activos industriais, “actualmente ociosos”, os novos concelleiros deben reorganizar a operativa funcional con inclusión de recursos e medios necesarios, de modo que facilite a promoción da actividade económica dentro do seu ámbito territorial e, con iso, a xeración de oportunidades laborais non só para os desempregados senón tamén para aqueles mozos en idade de incorporarse ao mercado de traballo. e dese modo garantir o seu futuro e  que poidan botar raíces na localidade

Podemos e as cloacas

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

Os que burlando  o Estado de Dereito arremeten con infundios e falsidades contra o proxecto político de PODEMOS, non son senón os mesmos que envolvidos na bandeira emboscan as súas felonías tras proclamas constitucionalistas.

A trama urdida contra Podemos para desaloxalo da función política parece inspirada no libro A conspiración de Maquiavelo, onde unha elite de poderosos como custodios dun manuscrito atribuído ao soado filósofo e escritor florentino, seguen as pautas descritas no seu contido para así salvagardar o seu poder e riqueza, que leva consigo o aniquilamento de quen llo impide seguindo para iso un ritual que lles asegure a complicidade e o segredo entre os participantes no complot.

Non obstante esa analoxía literaria queda curta coa realidade, pois na cruenta campaña de acoso e derriba contra Podemos e por derivación contra o seu líder Pablo Iglesias nada do que sucede é virtual senón funestamente explícito, iso polo menos é o que apuntan as probas coas que traballa a xustiza que orientan a deducir que estamos ante un escándalo sen precedentes, e para maior complexidade coa participación de altos cargos do Partido Popular e axentes de policía ao seu servizo, no contexto dunha operación capitaneada desde o Ministerio do Interior co visto e prace do ex presidente Rajoy.

Para a identificación dos activistas desta trama tense de utilizar semántica explicitamente delituosa, pois todo indica que estamos ante unha estrutura criminal constituída con exprésaa finalidade de construír probas falsas, no contexto dunha campaña política e mediática contra o partido morado; unha operación propia das cloacas do Estado que contou en todo momento coa activa participación dos mass media no seu conxunto e o apoio incondicional dos grandes grupos de comunicación como Atresmedia e Mediaset, relacionados societariamente coa órbita das finanzas e desde cuxo foro tertuliano dia se e dia tamén o fútil Eduardo Inda, director de Ok diario. com, dá renda solta aos embustes que sobre Podemos facilítalle en exclusiva a súa moi colaboradora “policía política”.

Descubertos sorpresivamente na súa criminal implicación de espionaxe e boicot contra Podemos, desde o foro político, os instigadores no seu rexeitamento para asumir o evidente, apresúranse a desmentir a súa implicación nos feitos manifestando que a intervención policial levada a termo en ningún caso respondeu a instrucións ou mandatos da autoridade política, unha actitude de descoido nada nova pois coñecida é a sistémica negativa do PP para asumir a responsabilidade xurídica dos seus actos como así veu referendar o caso Gürtel ata que a xudicatura emendoulles a plana sentenciando a súa implicación nos feitos, do mesmo xeito que ocorrerá con este novo precedente.

Pero ademais da intervención política, policíal e mediática nesta conspiración, como non podía ser doutro xeito nun país de marcado dominio neoliberal os poderes económicos tamén teñen a súa participación na intriga ,por ser eles os mais interesados que Podemos non toque Goberno, porque as políticas da formación morada darían ao traste cos seus excedidos privilexios, e eles que desde a Transición son os que en verdade manexan o poder real, é notorio que non están dispostos a permitilo

Sendo por iso que desde a súa autoría intelectual utilizaron ao Goberno do PP e ao resto de conspiradores da súa órbita para incriminar á formación morada a través de bastas montaxes de financiamento ilegal coa maquinada intención de deteriorar a súa imaxe e con iso a súa descapitalización electoral, de tal modo que quedara reducido a mínimos o seu prestixio e por tanto a súa influencia en decisións de goberno, para deste xeito manter inalterable a estrutura de poder consolidada nos últimos anos que tan vantaxosos resultados reportoulles ás súas contas de resultados.

É por iso que sobran xustificacións para confirmar que se fabricaron probas falsas contra Podemos desde o ámbito dos poderes fácticos, co servil traballo de campo da súa garda  pretoriana, que agrupados en formato de trama criminal utilizaron para a consumación das súas conxuras o  conducto da democracia representativa aínda cando as súas turbias manobras e a finalidade dos seus obxectivos son a antítese dos seus preceptos fundacionais. pois nulo sentido democrático acompaña a dinámica mafiosa de quen dicindo actuar por patriotismo utilizan probas falsas para destruír a partidos políticos legais e co improcedente uso de diñeiro público.

Desde a súa prepotencia, estes intrigantes dos baixos fondos non son capaces de asumir que por máis campañas de acoso e derriba que utilicen, non poderán impedir que un proxecto igualitario e emancipador como o de Podemos, por máis social e democrático, convértase politicamente na solución alternativa do país

Votar en positivo

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

Antes de decidir o seu voto, os electores deben ter moi presente que nun goberno rexido por formacións políticas subordinadas ás determinacións dos mercados financeiros, os dereitos da cidadanía xamais serán satisfeitos. 

A credibilidade da xente cara ás ofertas electorais sofre unha profunda crise, e non é para menos, tendo en conta que a repercusión inducida do rescate da banca cústalle xa 1.410 euros a cada español, e todo, pola fracasada  devolución  do mesmo  que levado a cabo  polo  sector   financeiro entre os anos 2009 e 2015, seu importe representou un quebrantamento de 60.718 millóns de euros para as arcas públicas; un diñeiro con cuxa terceira parte teríanse evitado na súa totalidade os drásticos recortes en materia de educación e sanidade, pois basta con dicir que durante a severidade da crise, as administracións públicas no seu conxunto adelgazaron os seus orzamentos educativos en cifra próxima aos 9.000 millóns e os de sanidade, en mais de 12.000 millóns. 

Aquela operación disfrazada de rescate foi o maior quebranto do erario público da historia do país, promovido pola oligarquía financeira con a complicidade dos monicreques do circo político, pois os poderes públicos foron meras comparsas que bailaron en todo momento ao son da banca, aínda sabendo que as fraudulentas consecuencias da súa repercusión recortarían os dereitos e as condicións de vida da poboación á que dicían defender.

Desde os grupos políticos da corda neoliberal repetíusenos ata a saciedade toda carencia de risco na operación, afirmando para o efecto que o diñeiro desembolsado non custaría un euro ao contribuínte pois sería reintegrado na súa totalidade, é dicir, a gran mentira do custo cero, cando agora véñennos coa versión oposta dando por perdido a case totalidade daquel teórico préstamo, confirmándose unha vez máis que como sempre e por non variar se socializan as perdas para facilitar que os beneficiados pola operación sigan privatizando as ganancias.

 Agora que estamos en precampaña, vistas as ofertas programáticas todo vén indicar que a maioría das formacións concorrentes aos comicios – (afíns no seu conxunto ao credo neoliberal PP, PSOE, C` s e VOX)-,con interesada sutileza tentan dar por resolvido o asunto utilizando o seu silencio cómplice como argucia para consumar a condonación desa débeda, sen considerar, que a devolución do rescate bancario é unha obrigación que xuridicamente segue viva porque así o estipularon dúas partes a Banca e o Estado español nun contrato establecido para o efecto, e iso indica que por extensión os dereitos desa débeda corresponden á cidadanía, sen que a ningún efecto ninguén da esfera política teña conferida atribución algunha  para actuar ao seu antollo.

Só PODEMOS na súa traxectoria de racionalidade oponse a exonerar da devolución dos fondos públicos investidos no rescate dun sistema financeiro que coas súas prácticas especulativas provocou unha crise económica sen precedentes, decantándose por instarlle á íntegra devolución do seu importe, e esa vai ser unha das súas consignas electorais no marco das liñas estratéxicas dos próximos comicios, .Posición nada nova e afastada de todo oportunismo electoral por tratarse dunha esixencia que durante anos a formación morada inclúe como punto esencial do seu programa electoral, coa finalidade de recuperar o montante global “ata o último euro” . 

Dúas posturas diferenciadas que pola súa confrontación deben resultar ilustrativas para os electores, pois en tanto que Podemos decántase pola defensa do interese xeral, reafirmándose en esixir que o diñeiro desa débeda, sexa devolto da maneira que sexa, pero devolto. Contrariamente, o resto dos grupos políticos de ámbito nacional aliñados ao redor das teses do neoliberalismo (PP, PSOE, C` s e VOX), ademais de enganar á cidadanía, non reparan en estafala, ao procrear coa condonación da débeda do rescate un buraco multimillonario ao erario público, e todo, en razón á mala praxe das súas cúpulas dirixentes , á manifesta falta de control e fiscalización dos órganos de supervisión, como tamén, á total incompetencia política na xestión da crise. 

Ante tan desfasada correlación, .a ninguén debe estrañar que tras décadas de singradura neoliberal a situación do país vaia de mal a peor, pola negativa dese poder económico a contribuír debidamente coas arcas públicas, coa conivencia do séquito político da súa órbita dispostos a converter a crise económica nunha crise de dereitos, e en consecuencia, nunha ameaza para a dimensión emancipadora da democracia como evidencia a realidade dos feitos. 

Por iso é polo que os electores ante os comicios que se aveciñan, nun acto de reflexión, deben tomar encontro coa realidade e non deixarse levar por seducións da fascinación política, xa que as eleccións deben operar como mecanismo retrospectivo en protección dos intereses da cidadanía, sendo por iso que mais que deixarse guiar por cantos de sirena, debesen compensar ou sancionar aos candidatos nas urnas, como única fórmula de conferir solvencia á función política sobre a base dun vínculo de efectividade programática entre partidos e electores.

A democracia non é para fascistas

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

Frear o avance ao neofascismo de VOX destapando a gran farsa de Santiago Abascal, debe ser o obxectivo de todo demócrata para evitar o camiño da involución e vernos abocados a repetir o peor do noso pasado.

Santiago Abascal, afilouse  aos 16 anos ao PP e no que  permaneceu durante 20 anos vivindo sen dar golpe a conta do erario público, ata que por avatares disolveuse a Fundación para o Mecenado e o Patrocinio Social, que creada á súa medida foi o último dos seus enchufes retribuídos; o mesmo día do seu cesamento ademais de marchar dando unha portada, curiosamente constituíu VOX como formación política, invocando para iso diferenzas irreconciliables coa dirección do partido que ata entón e durante dúas longas décadas aseguráralle a condición de bon vivant.

Aínda que de ser preguntado non dubidará en asegurar que se foi polo primeir;. pero a xulgar pola cronoloxía dos acontecementos, todo induce a pensar que mais que quedarlle curto o ideario das súas antigas siglas, a motivación real da espantada obedece á frustración de verse relegado, de non lograr a promoción e os ascensos internos que el esperaba sendo ese que non outro o motivo da súa escisión. 

Na súa ambición, Abascal que sempre tivo fixación por ser alguén, non dubidou en utilizar sen límites a axitación política para conseguir ese poder co que soña, e pola súa fácil divulgación nada mellor que rescatar o ideario franquista como fundamento do seu proselitismo, pois mentres en Alemaña e Italia está prohibido por lei o enaltecemento ou apoloxía do nazismo e o fascismo ata o punto de estar castigados con penas de cárcere, na España dos touros e a pandeireta , a exaltación do réxime que atenazou ao país durante catro longas décadas non só non é un delito senón que toma carácter de orgullo nacional.

E tal esperpento dáse non tan só porque a Constitución do 78 redactada maiormente por franquistas excluíu do seu texto tal posibilidade, senón ademais pola negativa do PP anterior partido de Abascal, que en outubro de 2013, tombou unha iniciativa da oposición que instaba o Goberno, que a exaltación e a defensa do franquismo fosen tipificados como delitos, sendo por iso que toda loa ao ditador seguen sen entrar no Código penal, e esa tolerada inmunidade ademais dunha aberración democrática é o salvoconducto subrepticio utilizado polo máximo dirixente de VOX para consumar os seus desenfreos de axitación e propaganda fascista.

Este marco de impunidade, é resultado por tanto da tan vangloriada Transición que lonxe de conducirnos ao cambio que se nos vende, ao non dirimirse responsabilidades como se debese levounos a ningunha parte, facilitando con iso a prórroga encuberto do antigo réxime e que por tanto boa parte das influentes familias do franquismo sigan sendo puntais determinantes da España actual, o que representa unha anomalía democrática que pon de manifesto que contrariamente ao resto de Europa o fascismo nunca se foi do noso país, como o demostra o feito que os membros desa ralea manteñan en apoxeo as súas algaradas de involución.

Que ese franquismo sociolóxico manteña tan notorio arraigo corenta anos despois do teórico final da ditadura, non fai máis que demostrar a baixa intensidade da nosa democracia, pero tamén denota que VOX é en si mesmo a reactualización de anteriores ensaios da ultradereita hispana do tardofranquismo e a transición que tras o fracaso do golpe de estado do 23- F que puxo fin aos seus soños ultradereitistas de alcanzar o poder pola vía militar sumado aos escasos resultados electorais de 1982 , os cadros dirixentes do denominado bunker do franquismo e os seus afiliados optaron por pasar a engrosar en bloque as filas de Alianza Popular primeiro e logo do Partido Popular, que aglutinou desde entón e en exclusiva as expresións electorais desa dereitona 

Tal é así, que ata que por perda de favores e protagonismo, decidiu darse de baixa do PP aducindo como coartada a perda dos seus principios máis conservadores, Abascal era un referente do neoconservadurismo que cohabitou durante anos nas filas conservadoras sen ter expresión política xenuína desde a disolución de Fuerza Nueva, sendo por iso e pola súa desmedida ambición o motivo que constituíse VOX como espazo político propio, por iso é polo que a súa irrupción teña de vincularse co ascenso dos novos populismos xenófobos e punitivos contando para iso co turbio financiamento internacional e o non menos favorable apoio mediático dos grandes medios de divulgación, moitos deles beneficiarios de fondos públicos, que aínda así, non teñen reparo algún en promocionar o fascismo máis recalcitrante.

Aínda sendo partícipe na súa anterior etapa das políticas de desencadenamento da crise sistémica que desde dez anos atrás produciu unha quebra da cohesión social, que trouxo consigo alto desemprego e inseguridade económica, na súa contradición, para nada asume a súa cota de responsabilidade nos feitos, senón que tenta tirar resultado electoral do descontento xerado na sociedade co neoliberalismo da súa propia colleita.

Sendo por iso que os directos prexudicados deban estar á espreita e facer caso omiso do progresismo e xenerosidade democráticas de quen na súa verdadeira identidade foi directo colaborador da  desfeita. 

VOX e o seu proxenitor son parte do problema sen que por iso poidan monopolizar o voto protesta anti- establishment

A democracia do Xeneral

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

Factores como involución, corrupción, crise económica e debate territorial entre outros, esixen un cambio constitucional vía proceso constituínte, que inversamente ao acaecido no 78 teña na participación cidadá a súa clave de referencia. 

Un fenómeno de “corrupción institucionalizada” como o das “portas xiratorias” só pode sorprender aos politicamente incautos, a quen acepta o discurso que describe a Constitución de 1978 como a referencia xenuína dunha transición modélica cara á democracia, sen asumir que ademais de propiciar a prolongación do réxime anterior, mantivo por substitución xeracional a continuidade da súa elite dirixente convertendo á súa órbita de adeptos en directos beneficiarios da desfalcada situación.

Por tanto narrando os feitos nos seus xustos termos hase de afirmar que o réxime non comezou no 78 senón que continuou no 78, cando a través dun hábil exercicio de prestidixitación simulouse un cambio cara a unha hipotética democracia, que realmente foi unha calibrada e interesada reforma dirixida a conservar e perfeccionar a macro porta giratoria do antigo réxime, é dicir, a garantir os privilexios de significadas «familias» franquistas sen excluír tampouco aos grupos de presión económica dos que eran parte implícita.

É por iso que esa translación desde a ditadura ata unha democracia parlamentaria representativa e con sufraxio universal, non fose de ningún xeito contraproducente para quen se encargou de conducir as rendas político-financeiras da transición, por iso é polo que tras corenta anos da súa instauración máis que verse maltratados nos seus intereses sexa de significar o prolífico e vantaxoso do seu novo status, e tal proveito deuse por que os membros do “franquismo sociolóxico” impuxeron un cambio político condescendente co pasado que a través da denominada “ruptura pactada” aseguraba á élite de  achegados do Xeneral a pervivencia e continuidade dos seus privilexios.

Sendo por iso que os herdeiros da oligarquía franquista á marxe das súas orixes, non repararon o máis mínimo en lanzar aos catro ventos locucións de amor ao sistema democrático de implantación, . e nun exercicio de negación non só perderon interesadamente a memoria senón que pasaron páxina da historia nun intento de desligamento do pasado, para así, utilizando o simulacro como artificio, alcanzar a súa lexitimación, e dese xeito tras un disfrace de aparencia proseguir coas súas prácticas de engano e suplantación.

Non só falsearon a propio intento a súa finalidade, senón que infectaron o novo formato cos vicios do anterior réxime, non debendo pasar desapercibido para entendelo, o feito que o propio Franco para a consumación de "o seu milagre" fixo da corrupción a súa norma política, sobre a base que os colaboradores coa ditadura manteríanse fieis a ela sempre que as súas contas de resultados cifrasen en positivo.

Un modus operandi que con distintos protagonistas mantén a súa continuidade nesta democracia de aparencia onde o cóctel mercantil da corrupción co seu amiguismo, tráfico de influencias, e reiteradas mordidas acaba do mesmo xeito que entón, é dicir, en malversación de caudais públicos, coa única diferenza que mentres naquel entón cometíase sen gardar as formas agora para evadir a acción da xustiza consúmase ás caladas.

De igual modo tampouco debe resultar nova a cuestionable práctica das portas xiratorias , esa prolífica fórmula utilizada por ex cargos políticos para apoltronarse nos consellos de administración das grandes empresas do IBEX35 ou da elite empresarial, pois tamén neste caso a súa utilización remóntase ao antigo réxime cando estas viraban a toda velocidade para dar acubillo ben remunerado aos cargos do franquismo, ata o extremo de resultar imposible separar servizo público de intereses privados.

Tan iterativa concomitancia produciuse porque tras a idealizada Transición continuaron sendo os altos cargos do franquismo quen non só impregnaron coas súas malas prácticas o funcionamento ordinario do novo sistema, senón que ademais acabaron mandando e marcando o rumbo da democracia liberal de substitución, unha rémora por tanto que pola súa crecente influencia esta a dificultar toda posibilidade rexeneradora e moito mais nun país que desarmado de valores democráticos a cidadanía é incapaz de reaccionar.

A deterioración institucional e política é de tal calibre que xa non queda prazo para a continuidade, e todo remedio para poder avanzar cara a un cambio efectivo esixe necesariamente dunha segunda Transición, un proceso constituínte e a redacción dunha nova Constitución. que ademais de deixar sen efecto a vixencia da actual estrutura xurídica do Estado, sexa o motor de impulso para instaurar unha nova orde política e social, que reporte maiores índices de democracia e xustiza, garanta novos dereitos, creando novas institucións e xerando con iso novas esperanzas.

Pois tras catro décadas en establecer unha orde lexítima sen logralo, chegado é o momento no que a acción política e o marco constitucional aparezan indisociables desde unha percepción colectiva. .

Baixen a man e rompan filas

Eclipsar a PODEMOS

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

Os medios de información que habitualmente cargan tintas contra Podemos, fano coa astuta intención de favorecer cos seus embates a continuidade da ortodoxia neoliberal, para que así os mercados sigan tutelando a función política e posibilitar contra toda racionalidade que o impropio siga sendo o correcto.

Estamos na era dos mass media, unha época na que os medios de información teñen atribuída a condición  de  “cuarto poder”  e tal situación de privilexio é utilizada con a teórica finalidade de informar á sociedade, pero non de forma neutral, senón con a influencia e persuasión que lles facilita a súa condición de titulares destes resortes divulgativos, o que vén evidenciar a nula independencia e exigua fiabilidade do seun modus operandi. . 

É por iso que na súa xeneralidade a información que emiten os distintos medios ( prensa , radio, televisión e mesmo Internet) máis que axustarse ao veraz atende a estratexias predeterminadas que habitualmente,-á marxe de puntuais excepcións-, patrocinan posicións políticas ou económicas proclives coa liña editorial de pertenza , por iso é polo que no actual contexto ao non existir regras nin control sobre o seu labor , lonxe de desempeñar un papel crucial que favorecese o normal funcionamento do Estado de Dereito e a Democracia, sexan un apéndice mais do complexo armazón neoliberal.

 Podéndose afirmar por tanto que por factores de interrelación e dependencia o “cuarto poder” fallou estrepitosamente no exercicio da súa función, e todo por eludir o seu rol en prol da liberdade persoal e social, un obxectivo para o que debe garantirse en todo momento un absoluto recoñecemento entre a liberdade de prensa e o dereito da sociedade para estar informada de xeito fiable; unha finalidade de inalcanzable consecución, especialmente cando a imposición do pensamento único e a crecente fusión das comunicacións vén indicar xusto o contrario.

A carencia de neutralidade é a uniformidade que manteñen estes medios de comunicación de masa, demóstrana cando chegada a hora sortean toda disensión editorial para agruparse en bloque e en unidade de acción defender sen fisuras os fundamentos do neoliberalismo como obxectivo, ao que ademais de enxalzar como única solución catalogan de insubstituible.

Chegado a este punto ,sabendo ademais que en España, os grandes holdings da información están na súa gran maioría controlados pola banca, multinacionais e construtoras, con moitos dos seus dirixentes implicados en tramas de corrupción, e engadindo a iso o acentuado neoliberalismo que caracteriza o seu perfil ideolóxico, é fácil deducir o porqué da permanente campaña de hostilidade desatada desde esa órbita mediática contra Podemos, sen tan sequera gardar as formas nin as normas mínimas de profesionalidade xornalística.

Non é de recibo que os mass media que de forma anómala mantiveron desde o 78 plena influencia sobre a función política, agora ante a culminación dun cambio de rumbo, en alianza de intereses co “ trifascito” utilicen a presión mediática facendo de PODEMOS o "chivo expiatorio" das súas intrigas, utilizando a manipulación informativa como arma de adoctrinamiento dos suxeitos fiadores da súa estratexia, nun intento de manter a súa xerarquía e evitar con iso todo mudanza na configuración política.

Desde o establishment mediático debesen asumir dunha vez por todas que por mais campañas de acoso e derriba que utilicen e manobras demoscópicas que empreguen, contra toda ofensiva e adulteración  a subida electoral de Podemos manterá a súa tendencia ascendente, non tan só pola súa consecuente traxectoria política , senón tamén pola súa irrenunciable aposta cara a un modelo político máis social e democrático, e por tanto diametralmente oposto ao insoportable formato de democracia neoliberal e ao seu pernicioso orfeón de acompañamento.

Cando os terxiversadores mediáticos dedican asiduamente os espazos de portadas a noticiar como certas falsidades sobre Podemos ao tempo de acalar os excesos dos seus adversarios políticos como a delituosa actividade do PP que segundo fallo xudicial é unha banda organizada para depredar as arcas públicas utilizando o poder político; o que estes intrigantes tratan de conseguir coa súa interesada intoxicación é formatear a opinión pública mediante o continuo bombardeo nos seus medios de comunicación para lograr a través dun proceso amplo e sutil, que só sexa verdade o que eles ten establecido por verdade.

Para desgraza democrática a caverna mediática segue teimuda en manter o dominio da situación, sen que por iso a verdadeira liberdade de información poida facerse espazo fronte  a hexemonía destes medios que ao servizo da dereita máis recalcitrante tentan converter aos cidadáns en simples autómatas aos que uniformar en pensamento. 

Sendo hora de dicir basta á mentira e ao engano, para así rexeitar que outros pensen por nós, e desde a discrepancia a través da rede, establecer un debate critico e honesto para investir os termos da situación e garantir sen atrancos o cambio de rumbo que o futuro do país demanda. 

No teu VOTO está a solución

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

Insistir en manter activo o fracasado modelo neoliberal como tenta o ” trifascito” ( Cs, VOX e PP), é reafirmarse na austeridade, a corrupción, a precariedade laboral, os desafiuzamentos e demais desvaríos, que os contrarios  deben repeler nas urnas utilizando un voto de progreso. 

Aínda que para a gran maioría da sociedade o neoliberalismo é unha abstracción que nada ten que ver con eles , o certo é, que aínda non sendo asimilado como ideoloxía política, desde a súa orixe, a finalidade da súa implantación foi modificar o noso sistema de vida cambiando o centro de poder; ata o extremo de converterse na actualidade na raíz ideolóxica da totalidade dos nosos problemas. 

Un modelo auspiciado desde a dereita coa firme determinación de convertelo en “pensamento único” para así alcanzar unha penetración social xeneralizada ; invocando como interesada argucia o obstrucionismo que ao seu entender representaba a ríxida regulamentación estatal para a estabilidade e o crecemento económico. 

Argumento esgrimido conexprésa finalidade de lograr a supremacía do privado sobre o público e conseguir á vez o enfraquecemento, cando non o desmantelamento puro e simple da totalidade dos logros sociais de anos precedentes; en síntese, a súa verdadeira intención é aplicar unha liberalización que non só afecte o desenvolvemento da actividade económica, senón tamén, e moi especialmente á política de benestar social (pensións, sanidade emprego, etcétera).

Tras a implantación e posta en práctica das teses neoliberais a euforia da dereita foi curto-termista por canto non coubo espazo para o entusiasmo, pois a crise do neoliberalismo do 2007 e o negativo impacto dos seus adversos efectos pechou definitivamente toda expectativa ao optimismo, pero a pesar do fracaso, lonxe de optar pola recondución o seu arraigado vínculo de maridaxe cos artífices do credo neoliberal fixo que se reafirmasen no despropósito de implementar solucións neoliberais á crise neoliberal.

Pola súa actitude de acatamento ninguén pode dubidar a estas alturas que a dereita española está dirixida no seu conxunto polo neoliberalismo e que por tanto con distinta vestimenta os mandatarios de Cidadáns , PP e VOX máis que políticos son os crupier do gran casino capitalista onde a especulación sen control fíxose norma, o Estado de Benestar leva camiño do aniquilamento, a desigualdade segue in crescendo e nesa depreciación combinada son cada día máis os desfavorecidos polo sistema como consecuencia das abusivas medidas de arbitrariedade económica e as súas directrices de marxinación e devastación.

O voto é a única ferramenta coa que frear o paso ao neoliberalismo e ás “reformas estruturais” que en propio beneficio levan repercutindo sen misericordia sobre a masa social, sufraxio que segue en uso porque ata o momento a ortodoxia económica na súa restritiva visión da democracia non logrou a súa abolición, aínda cando sabido é que a súa finalidade última é asfixiar a capacidade de autogoberno dos cidadáns, pois sobra dicir que no seu guión todo obstáculo ás súas expectativas está chamado á supresión, xa que aspectos como fraternidade ou solidariedade na que se inscriben os valores democráticos, non teñen cabida no desenvolvemento do seu deshumanizada orde económica.

Estamos ante un proceso de radicalización neoliberal sen precedentes, en risco de deixar atrás a democracia e converter o triunfo do fascismo nunha posibilidade, iso polo menos é o que advirte a actitude servil da dereita española que sen distingos como portavoces do poder oligárquico reafírmanse en defender con dialéctica golpista que non pode haber outra lóxica política distinta do neoliberalismo, o que en si mesmo é atentatorio contra os dereitos fundamentais e por tanto unha negación da orde constituída.

Ante tal risco de involución a única reacción responsable é poñer en práctica medidas de urxencia contra o radicalismo desta elite, no sentido de reafirmar que non hai máis lóxica política que a democracia; sendo necesario para iso actuar desde a responsabilidade e deixando á marxe a esterilidade das batallas fratricidas axuntar e agrupar  na contorna do  progresismo as forzas suficientes para desde unha fronte común rescatar a conciencia colectiva e a acción cidadá, de tal modo que se poida afrontar con éxito a ofensiva electoral que poña punto final á ditadura dos poderes fácticos.

Cando a crise regresiva xestada polo neoliberalismo, arrastra desde o 2007 uns perniciosos efectos que seguen lastrando no substancial o funcionamento da nosa economía, ninguén desde a esfera política pode ter a desvergoña de manter a vixencia do fracasado modelo neoliberal e a aplicación das adversas políticas de austeridade, cando por esgotamento e disfuncionalidade o que esixe a situación máis que resucitar a un morto é a implantación de alternativas de superación, e toda oposición a iso debe ser castigada polos electores de tal modo que conduza á desaparición deses partidos satélite, única fórmula efectiva de darlle un envorco á situación e frear en seco as políticas de vulneración dos dereitos cidadáns básicos e as liberdades fundamentais. 

Xa que logo, de ti depende!

Afasta do “ trifascito”

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

Se a chegada de Podemos ao escenario político foi combatida visceralmente por boa parte dos poderes de Estado, a irrupción de Vox non só contou coa súa connivencia senón coa súa colaboración no branqueado da ideoloxía fascista

Este país padece un déficit democrático endémico que é reflexo do noso contexto histórico, da actitude encadeada que mantiveron a través dos tempos os poderes fácticos e o séquito de mandatarios de acompañamento, que mais alá da aparencia que tentan transmitir xamais pensaron nin en España, nin moito menos na súa cidadanía, só en garantir o seu propio status e excepcionalmente o dos adláteres que lles apoiaban e defendíanlles .

Tal é así que nunca concederon a mínima oportunidade para que os españois vivísemos a democracia e a  liberdade en efectivo, pois  todo intento por conseguilo foi sufocado a tiros como poñen de manifesto os avatares que acompañaron as manobras golpistas que deron ao traste coa primeira e segunda República. 

O denominado proceso de transición democrática que tivo na tardo –franquista Constitución do 78 o seu máximo referente, por máis empeño lexitimador que queira dárselle, lonxe do que se propaga a súa verdadeira finalidade foi utilizala para modelar a conciencia colectiva da masa social coa  exprésa intención de consolidar a primacía do sistema político preponderante

E é por iso que desde a esfera do poder o simple feito do seu cuestionamento como expresión dunha transición modélica á democracia produce unha reacción en cadea contra os díscolos, que pola súa discrepancia son difamados e perseguidos, porque coa súa actitude están a cuestionar a estrutura de intereses que gobernan á sociedade e por tanto a prolongación e perpetuación do réxime franquista baixo o formato político do parlamentarismo.

Que o texto constitucional foi redactado ex profeso para a satisfacción dun bando, a estas alturas só os moi inxenuos pódeno poñer en cuestión, pero por se houbese dúbida, despois da irrupción de VOX que representa a antítese dos teóricos valores da Constitución, tal constatación é un todo evidente, pois cando un partido de extrema dereita que se proclama rupturista co sistema vixente e nega por activa e pasiva os dereitos fundamentais do Estado, se aínda así, adxudícaselle sinal constitucionalista, tal encaixe é definitorio que o contido da Carta Magna lonxe da neutralidade necesaria escora cara a estribor.

Curiosamente o que VOX, non cuestionou desde a súa implantación é a monarquía, nin en ningún momento puxo en dúbida a efecto algún as medidas de corte neoliberal que en curiosa coincidencia referendan ao unísono o PP e Cs, nin todas aqueloutras que vaian en detrimento das clases populares, como a vixencia do artigo 135, as políticas de recortes , as restritivas reformas laborais, o privado sobre o público, a regalía de solo patrio aos intereses militares ianquis , etc,etc

Idénticos postulados que os defendidos polos seus colegas de viaxe en Andalucía e que con matices mais de forma que de fondo forma parte dunha estratexia de refundación dun" trifascito"centralista e retrogrado que para a consecución dos seus fins involucionistas utiliza esa Constitución lastrada como arma arreboladiza.

Aos poderes fácticos do vello réxime véuselles abaixo o invento da súa transición de conveniencia cando como consecuencia da crise económica do 2008, o bipartidismo imperante que desde o fin da ditadura mantiña a súa continuidade alternante, abriu paso a un multipartidismo que fixo perder a hexemonía dos partidos tradicionais como consecuencia da aparición en escena de formacións políticas de novo cuño, cuxa manifesta discordancia co funcionamento do sistema fixo saltar as alarmas desa elite dominante pola repercusión que aos seus intereses puidese causar a configuración do novo escenario político e o impacto das consecuencias derivadas. 

É por iso que a irrupción do fascismo identitario de Vox non teña referente de contraste no resto de Europa, pois neste caso o seu ascenso ten a complicidade participativa dos propios Poderes do Estado, non existindo a mínima dúbida da súa promoción e impulso desde sectores do ámbito financeiro, económico e empresarial; sendo de destacar igualmente a categoría de formación democrática atribuída por parte dos seus afíns políticos PP e Cidadáns e a súa anexión participativa en manifestacións organizadas pola formación ultrafascista, homófoba, xenófoba, racista e machistae de Abascal.

Todo iso encádrase nun concordato de intereses que pon o capital electoral do “ Trifascito” a disposición dos poderes de Estado. para deste xeito subverter a linguaxe da democracia no seu propio beneficio; o que vén advertir que decantarse electoralmente por calquera opción de dereitas, polos seus prexuízos instigados, é unha insensatez que conduce ao suicidio social e económico.