Votar en positivo

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

Antes de decidir o seu voto, os electores deben ter moi presente que nun goberno rexido por formacións políticas subordinadas ás determinacións dos mercados financeiros, os dereitos da cidadanía xamais serán satisfeitos. 

A credibilidade da xente cara ás ofertas electorais sofre unha profunda crise, e non é para menos, tendo en conta que a repercusión inducida do rescate da banca cústalle xa 1.410 euros a cada español, e todo, pola fracasada  devolución  do mesmo  que levado a cabo  polo  sector   financeiro entre os anos 2009 e 2015, seu importe representou un quebrantamento de 60.718 millóns de euros para as arcas públicas; un diñeiro con cuxa terceira parte teríanse evitado na súa totalidade os drásticos recortes en materia de educación e sanidade, pois basta con dicir que durante a severidade da crise, as administracións públicas no seu conxunto adelgazaron os seus orzamentos educativos en cifra próxima aos 9.000 millóns e os de sanidade, en mais de 12.000 millóns. 

Aquela operación disfrazada de rescate foi o maior quebranto do erario público da historia do país, promovido pola oligarquía financeira con a complicidade dos monicreques do circo político, pois os poderes públicos foron meras comparsas que bailaron en todo momento ao son da banca, aínda sabendo que as fraudulentas consecuencias da súa repercusión recortarían os dereitos e as condicións de vida da poboación á que dicían defender.

Desde os grupos políticos da corda neoliberal repetíusenos ata a saciedade toda carencia de risco na operación, afirmando para o efecto que o diñeiro desembolsado non custaría un euro ao contribuínte pois sería reintegrado na súa totalidade, é dicir, a gran mentira do custo cero, cando agora véñennos coa versión oposta dando por perdido a case totalidade daquel teórico préstamo, confirmándose unha vez máis que como sempre e por non variar se socializan as perdas para facilitar que os beneficiados pola operación sigan privatizando as ganancias.

 Agora que estamos en precampaña, vistas as ofertas programáticas todo vén indicar que a maioría das formacións concorrentes aos comicios – (afíns no seu conxunto ao credo neoliberal PP, PSOE, C` s e VOX)-,con interesada sutileza tentan dar por resolvido o asunto utilizando o seu silencio cómplice como argucia para consumar a condonación desa débeda, sen considerar, que a devolución do rescate bancario é unha obrigación que xuridicamente segue viva porque así o estipularon dúas partes a Banca e o Estado español nun contrato establecido para o efecto, e iso indica que por extensión os dereitos desa débeda corresponden á cidadanía, sen que a ningún efecto ninguén da esfera política teña conferida atribución algunha  para actuar ao seu antollo.

Só PODEMOS na súa traxectoria de racionalidade oponse a exonerar da devolución dos fondos públicos investidos no rescate dun sistema financeiro que coas súas prácticas especulativas provocou unha crise económica sen precedentes, decantándose por instarlle á íntegra devolución do seu importe, e esa vai ser unha das súas consignas electorais no marco das liñas estratéxicas dos próximos comicios, .Posición nada nova e afastada de todo oportunismo electoral por tratarse dunha esixencia que durante anos a formación morada inclúe como punto esencial do seu programa electoral, coa finalidade de recuperar o montante global “ata o último euro” . 

Dúas posturas diferenciadas que pola súa confrontación deben resultar ilustrativas para os electores, pois en tanto que Podemos decántase pola defensa do interese xeral, reafirmándose en esixir que o diñeiro desa débeda, sexa devolto da maneira que sexa, pero devolto. Contrariamente, o resto dos grupos políticos de ámbito nacional aliñados ao redor das teses do neoliberalismo (PP, PSOE, C` s e VOX), ademais de enganar á cidadanía, non reparan en estafala, ao procrear coa condonación da débeda do rescate un buraco multimillonario ao erario público, e todo, en razón á mala praxe das súas cúpulas dirixentes , á manifesta falta de control e fiscalización dos órganos de supervisión, como tamén, á total incompetencia política na xestión da crise. 

Ante tan desfasada correlación, .a ninguén debe estrañar que tras décadas de singradura neoliberal a situación do país vaia de mal a peor, pola negativa dese poder económico a contribuír debidamente coas arcas públicas, coa conivencia do séquito político da súa órbita dispostos a converter a crise económica nunha crise de dereitos, e en consecuencia, nunha ameaza para a dimensión emancipadora da democracia como evidencia a realidade dos feitos. 

Por iso é polo que os electores ante os comicios que se aveciñan, nun acto de reflexión, deben tomar encontro coa realidade e non deixarse levar por seducións da fascinación política, xa que as eleccións deben operar como mecanismo retrospectivo en protección dos intereses da cidadanía, sendo por iso que mais que deixarse guiar por cantos de sirena, debesen compensar ou sancionar aos candidatos nas urnas, como única fórmula de conferir solvencia á función política sobre a base dun vínculo de efectividade programática entre partidos e electores.

A democracia non é para fascistas

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

Frear o avance ao neofascismo de VOX destapando a gran farsa de Santiago Abascal, debe ser o obxectivo de todo demócrata para evitar o camiño da involución e vernos abocados a repetir o peor do noso pasado.

Santiago Abascal, afilouse  aos 16 anos ao PP e no que  permaneceu durante 20 anos vivindo sen dar golpe a conta do erario público, ata que por avatares disolveuse a Fundación para o Mecenado e o Patrocinio Social, que creada á súa medida foi o último dos seus enchufes retribuídos; o mesmo día do seu cesamento ademais de marchar dando unha portada, curiosamente constituíu VOX como formación política, invocando para iso diferenzas irreconciliables coa dirección do partido que ata entón e durante dúas longas décadas aseguráralle a condición de bon vivant.

Aínda que de ser preguntado non dubidará en asegurar que se foi polo primeir;. pero a xulgar pola cronoloxía dos acontecementos, todo induce a pensar que mais que quedarlle curto o ideario das súas antigas siglas, a motivación real da espantada obedece á frustración de verse relegado, de non lograr a promoción e os ascensos internos que el esperaba sendo ese que non outro o motivo da súa escisión. 

Na súa ambición, Abascal que sempre tivo fixación por ser alguén, non dubidou en utilizar sen límites a axitación política para conseguir ese poder co que soña, e pola súa fácil divulgación nada mellor que rescatar o ideario franquista como fundamento do seu proselitismo, pois mentres en Alemaña e Italia está prohibido por lei o enaltecemento ou apoloxía do nazismo e o fascismo ata o punto de estar castigados con penas de cárcere, na España dos touros e a pandeireta , a exaltación do réxime que atenazou ao país durante catro longas décadas non só non é un delito senón que toma carácter de orgullo nacional.

E tal esperpento dáse non tan só porque a Constitución do 78 redactada maiormente por franquistas excluíu do seu texto tal posibilidade, senón ademais pola negativa do PP anterior partido de Abascal, que en outubro de 2013, tombou unha iniciativa da oposición que instaba o Goberno, que a exaltación e a defensa do franquismo fosen tipificados como delitos, sendo por iso que toda loa ao ditador seguen sen entrar no Código penal, e esa tolerada inmunidade ademais dunha aberración democrática é o salvoconducto subrepticio utilizado polo máximo dirixente de VOX para consumar os seus desenfreos de axitación e propaganda fascista.

Este marco de impunidade, é resultado por tanto da tan vangloriada Transición que lonxe de conducirnos ao cambio que se nos vende, ao non dirimirse responsabilidades como se debese levounos a ningunha parte, facilitando con iso a prórroga encuberto do antigo réxime e que por tanto boa parte das influentes familias do franquismo sigan sendo puntais determinantes da España actual, o que representa unha anomalía democrática que pon de manifesto que contrariamente ao resto de Europa o fascismo nunca se foi do noso país, como o demostra o feito que os membros desa ralea manteñan en apoxeo as súas algaradas de involución.

Que ese franquismo sociolóxico manteña tan notorio arraigo corenta anos despois do teórico final da ditadura, non fai máis que demostrar a baixa intensidade da nosa democracia, pero tamén denota que VOX é en si mesmo a reactualización de anteriores ensaios da ultradereita hispana do tardofranquismo e a transición que tras o fracaso do golpe de estado do 23- F que puxo fin aos seus soños ultradereitistas de alcanzar o poder pola vía militar sumado aos escasos resultados electorais de 1982 , os cadros dirixentes do denominado bunker do franquismo e os seus afiliados optaron por pasar a engrosar en bloque as filas de Alianza Popular primeiro e logo do Partido Popular, que aglutinou desde entón e en exclusiva as expresións electorais desa dereitona 

Tal é así, que ata que por perda de favores e protagonismo, decidiu darse de baixa do PP aducindo como coartada a perda dos seus principios máis conservadores, Abascal era un referente do neoconservadurismo que cohabitou durante anos nas filas conservadoras sen ter expresión política xenuína desde a disolución de Fuerza Nueva, sendo por iso e pola súa desmedida ambición o motivo que constituíse VOX como espazo político propio, por iso é polo que a súa irrupción teña de vincularse co ascenso dos novos populismos xenófobos e punitivos contando para iso co turbio financiamento internacional e o non menos favorable apoio mediático dos grandes medios de divulgación, moitos deles beneficiarios de fondos públicos, que aínda así, non teñen reparo algún en promocionar o fascismo máis recalcitrante.

Aínda sendo partícipe na súa anterior etapa das políticas de desencadenamento da crise sistémica que desde dez anos atrás produciu unha quebra da cohesión social, que trouxo consigo alto desemprego e inseguridade económica, na súa contradición, para nada asume a súa cota de responsabilidade nos feitos, senón que tenta tirar resultado electoral do descontento xerado na sociedade co neoliberalismo da súa propia colleita.

Sendo por iso que os directos prexudicados deban estar á espreita e facer caso omiso do progresismo e xenerosidade democráticas de quen na súa verdadeira identidade foi directo colaborador da  desfeita. 

VOX e o seu proxenitor son parte do problema sen que por iso poidan monopolizar o voto protesta anti- establishment

A democracia do Xeneral

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

Factores como involución, corrupción, crise económica e debate territorial entre outros, esixen un cambio constitucional vía proceso constituínte, que inversamente ao acaecido no 78 teña na participación cidadá a súa clave de referencia. 

Un fenómeno de “corrupción institucionalizada” como o das “portas xiratorias” só pode sorprender aos politicamente incautos, a quen acepta o discurso que describe a Constitución de 1978 como a referencia xenuína dunha transición modélica cara á democracia, sen asumir que ademais de propiciar a prolongación do réxime anterior, mantivo por substitución xeracional a continuidade da súa elite dirixente convertendo á súa órbita de adeptos en directos beneficiarios da desfalcada situación.

Por tanto narrando os feitos nos seus xustos termos hase de afirmar que o réxime non comezou no 78 senón que continuou no 78, cando a través dun hábil exercicio de prestidixitación simulouse un cambio cara a unha hipotética democracia, que realmente foi unha calibrada e interesada reforma dirixida a conservar e perfeccionar a macro porta giratoria do antigo réxime, é dicir, a garantir os privilexios de significadas «familias» franquistas sen excluír tampouco aos grupos de presión económica dos que eran parte implícita.

É por iso que esa translación desde a ditadura ata unha democracia parlamentaria representativa e con sufraxio universal, non fose de ningún xeito contraproducente para quen se encargou de conducir as rendas político-financeiras da transición, por iso é polo que tras corenta anos da súa instauración máis que verse maltratados nos seus intereses sexa de significar o prolífico e vantaxoso do seu novo status, e tal proveito deuse por que os membros do “franquismo sociolóxico” impuxeron un cambio político condescendente co pasado que a través da denominada “ruptura pactada” aseguraba á élite de  achegados do Xeneral a pervivencia e continuidade dos seus privilexios.

Sendo por iso que os herdeiros da oligarquía franquista á marxe das súas orixes, non repararon o máis mínimo en lanzar aos catro ventos locucións de amor ao sistema democrático de implantación, . e nun exercicio de negación non só perderon interesadamente a memoria senón que pasaron páxina da historia nun intento de desligamento do pasado, para así, utilizando o simulacro como artificio, alcanzar a súa lexitimación, e dese xeito tras un disfrace de aparencia proseguir coas súas prácticas de engano e suplantación.

Non só falsearon a propio intento a súa finalidade, senón que infectaron o novo formato cos vicios do anterior réxime, non debendo pasar desapercibido para entendelo, o feito que o propio Franco para a consumación de "o seu milagre" fixo da corrupción a súa norma política, sobre a base que os colaboradores coa ditadura manteríanse fieis a ela sempre que as súas contas de resultados cifrasen en positivo.

Un modus operandi que con distintos protagonistas mantén a súa continuidade nesta democracia de aparencia onde o cóctel mercantil da corrupción co seu amiguismo, tráfico de influencias, e reiteradas mordidas acaba do mesmo xeito que entón, é dicir, en malversación de caudais públicos, coa única diferenza que mentres naquel entón cometíase sen gardar as formas agora para evadir a acción da xustiza consúmase ás caladas.

De igual modo tampouco debe resultar nova a cuestionable práctica das portas xiratorias , esa prolífica fórmula utilizada por ex cargos políticos para apoltronarse nos consellos de administración das grandes empresas do IBEX35 ou da elite empresarial, pois tamén neste caso a súa utilización remóntase ao antigo réxime cando estas viraban a toda velocidade para dar acubillo ben remunerado aos cargos do franquismo, ata o extremo de resultar imposible separar servizo público de intereses privados.

Tan iterativa concomitancia produciuse porque tras a idealizada Transición continuaron sendo os altos cargos do franquismo quen non só impregnaron coas súas malas prácticas o funcionamento ordinario do novo sistema, senón que ademais acabaron mandando e marcando o rumbo da democracia liberal de substitución, unha rémora por tanto que pola súa crecente influencia esta a dificultar toda posibilidade rexeneradora e moito mais nun país que desarmado de valores democráticos a cidadanía é incapaz de reaccionar.

A deterioración institucional e política é de tal calibre que xa non queda prazo para a continuidade, e todo remedio para poder avanzar cara a un cambio efectivo esixe necesariamente dunha segunda Transición, un proceso constituínte e a redacción dunha nova Constitución. que ademais de deixar sen efecto a vixencia da actual estrutura xurídica do Estado, sexa o motor de impulso para instaurar unha nova orde política e social, que reporte maiores índices de democracia e xustiza, garanta novos dereitos, creando novas institucións e xerando con iso novas esperanzas.

Pois tras catro décadas en establecer unha orde lexítima sen logralo, chegado é o momento no que a acción política e o marco constitucional aparezan indisociables desde unha percepción colectiva. .

Baixen a man e rompan filas

Eclipsar a PODEMOS

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

Os medios de información que habitualmente cargan tintas contra Podemos, fano coa astuta intención de favorecer cos seus embates a continuidade da ortodoxia neoliberal, para que así os mercados sigan tutelando a función política e posibilitar contra toda racionalidade que o impropio siga sendo o correcto.

Estamos na era dos mass media, unha época na que os medios de información teñen atribuída a condición  de  “cuarto poder”  e tal situación de privilexio é utilizada con a teórica finalidade de informar á sociedade, pero non de forma neutral, senón con a influencia e persuasión que lles facilita a súa condición de titulares destes resortes divulgativos, o que vén evidenciar a nula independencia e exigua fiabilidade do seun modus operandi. . 

É por iso que na súa xeneralidade a información que emiten os distintos medios ( prensa , radio, televisión e mesmo Internet) máis que axustarse ao veraz atende a estratexias predeterminadas que habitualmente,-á marxe de puntuais excepcións-, patrocinan posicións políticas ou económicas proclives coa liña editorial de pertenza , por iso é polo que no actual contexto ao non existir regras nin control sobre o seu labor , lonxe de desempeñar un papel crucial que favorecese o normal funcionamento do Estado de Dereito e a Democracia, sexan un apéndice mais do complexo armazón neoliberal.

 Podéndose afirmar por tanto que por factores de interrelación e dependencia o “cuarto poder” fallou estrepitosamente no exercicio da súa función, e todo por eludir o seu rol en prol da liberdade persoal e social, un obxectivo para o que debe garantirse en todo momento un absoluto recoñecemento entre a liberdade de prensa e o dereito da sociedade para estar informada de xeito fiable; unha finalidade de inalcanzable consecución, especialmente cando a imposición do pensamento único e a crecente fusión das comunicacións vén indicar xusto o contrario.

A carencia de neutralidade é a uniformidade que manteñen estes medios de comunicación de masa, demóstrana cando chegada a hora sortean toda disensión editorial para agruparse en bloque e en unidade de acción defender sen fisuras os fundamentos do neoliberalismo como obxectivo, ao que ademais de enxalzar como única solución catalogan de insubstituible.

Chegado a este punto ,sabendo ademais que en España, os grandes holdings da información están na súa gran maioría controlados pola banca, multinacionais e construtoras, con moitos dos seus dirixentes implicados en tramas de corrupción, e engadindo a iso o acentuado neoliberalismo que caracteriza o seu perfil ideolóxico, é fácil deducir o porqué da permanente campaña de hostilidade desatada desde esa órbita mediática contra Podemos, sen tan sequera gardar as formas nin as normas mínimas de profesionalidade xornalística.

Non é de recibo que os mass media que de forma anómala mantiveron desde o 78 plena influencia sobre a función política, agora ante a culminación dun cambio de rumbo, en alianza de intereses co “ trifascito” utilicen a presión mediática facendo de PODEMOS o "chivo expiatorio" das súas intrigas, utilizando a manipulación informativa como arma de adoctrinamiento dos suxeitos fiadores da súa estratexia, nun intento de manter a súa xerarquía e evitar con iso todo mudanza na configuración política.

Desde o establishment mediático debesen asumir dunha vez por todas que por mais campañas de acoso e derriba que utilicen e manobras demoscópicas que empreguen, contra toda ofensiva e adulteración  a subida electoral de Podemos manterá a súa tendencia ascendente, non tan só pola súa consecuente traxectoria política , senón tamén pola súa irrenunciable aposta cara a un modelo político máis social e democrático, e por tanto diametralmente oposto ao insoportable formato de democracia neoliberal e ao seu pernicioso orfeón de acompañamento.

Cando os terxiversadores mediáticos dedican asiduamente os espazos de portadas a noticiar como certas falsidades sobre Podemos ao tempo de acalar os excesos dos seus adversarios políticos como a delituosa actividade do PP que segundo fallo xudicial é unha banda organizada para depredar as arcas públicas utilizando o poder político; o que estes intrigantes tratan de conseguir coa súa interesada intoxicación é formatear a opinión pública mediante o continuo bombardeo nos seus medios de comunicación para lograr a través dun proceso amplo e sutil, que só sexa verdade o que eles ten establecido por verdade.

Para desgraza democrática a caverna mediática segue teimuda en manter o dominio da situación, sen que por iso a verdadeira liberdade de información poida facerse espazo fronte  a hexemonía destes medios que ao servizo da dereita máis recalcitrante tentan converter aos cidadáns en simples autómatas aos que uniformar en pensamento. 

Sendo hora de dicir basta á mentira e ao engano, para así rexeitar que outros pensen por nós, e desde a discrepancia a través da rede, establecer un debate critico e honesto para investir os termos da situación e garantir sen atrancos o cambio de rumbo que o futuro do país demanda. 

No teu VOTO está a solución

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

Insistir en manter activo o fracasado modelo neoliberal como tenta o ” trifascito” ( Cs, VOX e PP), é reafirmarse na austeridade, a corrupción, a precariedade laboral, os desafiuzamentos e demais desvaríos, que os contrarios  deben repeler nas urnas utilizando un voto de progreso. 

Aínda que para a gran maioría da sociedade o neoliberalismo é unha abstracción que nada ten que ver con eles , o certo é, que aínda non sendo asimilado como ideoloxía política, desde a súa orixe, a finalidade da súa implantación foi modificar o noso sistema de vida cambiando o centro de poder; ata o extremo de converterse na actualidade na raíz ideolóxica da totalidade dos nosos problemas. 

Un modelo auspiciado desde a dereita coa firme determinación de convertelo en “pensamento único” para así alcanzar unha penetración social xeneralizada ; invocando como interesada argucia o obstrucionismo que ao seu entender representaba a ríxida regulamentación estatal para a estabilidade e o crecemento económico. 

Argumento esgrimido conexprésa finalidade de lograr a supremacía do privado sobre o público e conseguir á vez o enfraquecemento, cando non o desmantelamento puro e simple da totalidade dos logros sociais de anos precedentes; en síntese, a súa verdadeira intención é aplicar unha liberalización que non só afecte o desenvolvemento da actividade económica, senón tamén, e moi especialmente á política de benestar social (pensións, sanidade emprego, etcétera).

Tras a implantación e posta en práctica das teses neoliberais a euforia da dereita foi curto-termista por canto non coubo espazo para o entusiasmo, pois a crise do neoliberalismo do 2007 e o negativo impacto dos seus adversos efectos pechou definitivamente toda expectativa ao optimismo, pero a pesar do fracaso, lonxe de optar pola recondución o seu arraigado vínculo de maridaxe cos artífices do credo neoliberal fixo que se reafirmasen no despropósito de implementar solucións neoliberais á crise neoliberal.

Pola súa actitude de acatamento ninguén pode dubidar a estas alturas que a dereita española está dirixida no seu conxunto polo neoliberalismo e que por tanto con distinta vestimenta os mandatarios de Cidadáns , PP e VOX máis que políticos son os crupier do gran casino capitalista onde a especulación sen control fíxose norma, o Estado de Benestar leva camiño do aniquilamento, a desigualdade segue in crescendo e nesa depreciación combinada son cada día máis os desfavorecidos polo sistema como consecuencia das abusivas medidas de arbitrariedade económica e as súas directrices de marxinación e devastación.

O voto é a única ferramenta coa que frear o paso ao neoliberalismo e ás “reformas estruturais” que en propio beneficio levan repercutindo sen misericordia sobre a masa social, sufraxio que segue en uso porque ata o momento a ortodoxia económica na súa restritiva visión da democracia non logrou a súa abolición, aínda cando sabido é que a súa finalidade última é asfixiar a capacidade de autogoberno dos cidadáns, pois sobra dicir que no seu guión todo obstáculo ás súas expectativas está chamado á supresión, xa que aspectos como fraternidade ou solidariedade na que se inscriben os valores democráticos, non teñen cabida no desenvolvemento do seu deshumanizada orde económica.

Estamos ante un proceso de radicalización neoliberal sen precedentes, en risco de deixar atrás a democracia e converter o triunfo do fascismo nunha posibilidade, iso polo menos é o que advirte a actitude servil da dereita española que sen distingos como portavoces do poder oligárquico reafírmanse en defender con dialéctica golpista que non pode haber outra lóxica política distinta do neoliberalismo, o que en si mesmo é atentatorio contra os dereitos fundamentais e por tanto unha negación da orde constituída.

Ante tal risco de involución a única reacción responsable é poñer en práctica medidas de urxencia contra o radicalismo desta elite, no sentido de reafirmar que non hai máis lóxica política que a democracia; sendo necesario para iso actuar desde a responsabilidade e deixando á marxe a esterilidade das batallas fratricidas axuntar e agrupar  na contorna do  progresismo as forzas suficientes para desde unha fronte común rescatar a conciencia colectiva e a acción cidadá, de tal modo que se poida afrontar con éxito a ofensiva electoral que poña punto final á ditadura dos poderes fácticos.

Cando a crise regresiva xestada polo neoliberalismo, arrastra desde o 2007 uns perniciosos efectos que seguen lastrando no substancial o funcionamento da nosa economía, ninguén desde a esfera política pode ter a desvergoña de manter a vixencia do fracasado modelo neoliberal e a aplicación das adversas políticas de austeridade, cando por esgotamento e disfuncionalidade o que esixe a situación máis que resucitar a un morto é a implantación de alternativas de superación, e toda oposición a iso debe ser castigada polos electores de tal modo que conduza á desaparición deses partidos satélite, única fórmula efectiva de darlle un envorco á situación e frear en seco as políticas de vulneración dos dereitos cidadáns básicos e as liberdades fundamentais. 

Xa que logo, de ti depende!

Afasta do “ trifascito”

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

Se a chegada de Podemos ao escenario político foi combatida visceralmente por boa parte dos poderes de Estado, a irrupción de Vox non só contou coa súa connivencia senón coa súa colaboración no branqueado da ideoloxía fascista

Este país padece un déficit democrático endémico que é reflexo do noso contexto histórico, da actitude encadeada que mantiveron a través dos tempos os poderes fácticos e o séquito de mandatarios de acompañamento, que mais alá da aparencia que tentan transmitir xamais pensaron nin en España, nin moito menos na súa cidadanía, só en garantir o seu propio status e excepcionalmente o dos adláteres que lles apoiaban e defendíanlles .

Tal é así que nunca concederon a mínima oportunidade para que os españois vivísemos a democracia e a  liberdade en efectivo, pois  todo intento por conseguilo foi sufocado a tiros como poñen de manifesto os avatares que acompañaron as manobras golpistas que deron ao traste coa primeira e segunda República. 

O denominado proceso de transición democrática que tivo na tardo –franquista Constitución do 78 o seu máximo referente, por máis empeño lexitimador que queira dárselle, lonxe do que se propaga a súa verdadeira finalidade foi utilizala para modelar a conciencia colectiva da masa social coa  exprésa intención de consolidar a primacía do sistema político preponderante

E é por iso que desde a esfera do poder o simple feito do seu cuestionamento como expresión dunha transición modélica á democracia produce unha reacción en cadea contra os díscolos, que pola súa discrepancia son difamados e perseguidos, porque coa súa actitude están a cuestionar a estrutura de intereses que gobernan á sociedade e por tanto a prolongación e perpetuación do réxime franquista baixo o formato político do parlamentarismo.

Que o texto constitucional foi redactado ex profeso para a satisfacción dun bando, a estas alturas só os moi inxenuos pódeno poñer en cuestión, pero por se houbese dúbida, despois da irrupción de VOX que representa a antítese dos teóricos valores da Constitución, tal constatación é un todo evidente, pois cando un partido de extrema dereita que se proclama rupturista co sistema vixente e nega por activa e pasiva os dereitos fundamentais do Estado, se aínda así, adxudícaselle sinal constitucionalista, tal encaixe é definitorio que o contido da Carta Magna lonxe da neutralidade necesaria escora cara a estribor.

Curiosamente o que VOX, non cuestionou desde a súa implantación é a monarquía, nin en ningún momento puxo en dúbida a efecto algún as medidas de corte neoliberal que en curiosa coincidencia referendan ao unísono o PP e Cs, nin todas aqueloutras que vaian en detrimento das clases populares, como a vixencia do artigo 135, as políticas de recortes , as restritivas reformas laborais, o privado sobre o público, a regalía de solo patrio aos intereses militares ianquis , etc,etc

Idénticos postulados que os defendidos polos seus colegas de viaxe en Andalucía e que con matices mais de forma que de fondo forma parte dunha estratexia de refundación dun" trifascito"centralista e retrogrado que para a consecución dos seus fins involucionistas utiliza esa Constitución lastrada como arma arreboladiza.

Aos poderes fácticos do vello réxime véuselles abaixo o invento da súa transición de conveniencia cando como consecuencia da crise económica do 2008, o bipartidismo imperante que desde o fin da ditadura mantiña a súa continuidade alternante, abriu paso a un multipartidismo que fixo perder a hexemonía dos partidos tradicionais como consecuencia da aparición en escena de formacións políticas de novo cuño, cuxa manifesta discordancia co funcionamento do sistema fixo saltar as alarmas desa elite dominante pola repercusión que aos seus intereses puidese causar a configuración do novo escenario político e o impacto das consecuencias derivadas. 

É por iso que a irrupción do fascismo identitario de Vox non teña referente de contraste no resto de Europa, pois neste caso o seu ascenso ten a complicidade participativa dos propios Poderes do Estado, non existindo a mínima dúbida da súa promoción e impulso desde sectores do ámbito financeiro, económico e empresarial; sendo de destacar igualmente a categoría de formación democrática atribuída por parte dos seus afíns políticos PP e Cidadáns e a súa anexión participativa en manifestacións organizadas pola formación ultrafascista, homófoba, xenófoba, racista e machistae de Abascal.

Todo iso encádrase nun concordato de intereses que pon o capital electoral do “ Trifascito” a disposición dos poderes de Estado. para deste xeito subverter a linguaxe da democracia no seu propio beneficio; o que vén advertir que decantarse electoralmente por calquera opción de dereitas, polos seus prexuízos instigados, é unha insensatez que conduce ao suicidio social e económico.

Eleccións con rúbrica de esquerdas

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

Non foi a manifestación do pasado domingo en Colón nin tampouco a polémica suscitada pola figura do relator quen deu ao traste co diálogo entre o Goberno e o Govern, senón a cerrazón deste último ao ligar o seu apoio aos orzamentos ao dereito a decidir.

A falta de perspectiva dos nacionalistas cataláns á hora de administrar os tempos, fixo que aquela fronte común que a través da Moción de Censura lograse desaloxar ao PP da Presidencia do Goberno fracasase no seu labor de transformar aquel consenso no cambio real necesario, pois o rexeitamento dos independentistas cataláns aos Orzamentos Xerais do Estado, leva implícito a disolución das Cortes e á inmediata convocatoria de novas eleccións xerais. 

Os independentistas cataláns no Congreso co seu veto aos PXE non han tomada a decisión máis acertada, xa que afectará negativamente á economía catalá ademais de deixar á súa comunidade sen un aumento de 2.310 millóns destinados na súa maioría a políticas sociais, tendo de engadir a iso que coa súa determinación non só favoreceron o incremento da inestabilidade política senón que romperon o nexo de relación que desde o progresismo político tería permitido manter un diálogo máis sosegado e coherente na resolución definitiva do conflito do Procés, e que a partir de agora tórnase cando menos imposible tendo en conta que o sinal da súa actitude impide a conformación de alianzas futuras. 

Máis aló dos prexuízos ocasionados a Catalunya, tan desafortunada decisión xera outros efectos colaterais que afectan na súa gran maioría ás capas máis humildes da sociedade, porque o que se votaba eran uns orzamentos de marcado signo social cuxa principal finalidade era rescatar ás persoas que as agresivas políticas neoliberais situaran no limiar da pobreza e a marxinalidade, e que como consecuencia do seu rexeitamento veranse sumidas nunha prorroga de carencia e precariedade; unha afronta inxustificable, cuxo lesivo impacto fará que desde as filas do progresismo democrático a solidariedade para coa causa catalá transfórmese en disidencia.

Foi un erro maiúsculo de ERC e o PDECat condicionar o seu apoio aos Orzamentos ao dereito a decidir, por ser esta demanda unha quimera no contexto actual, porque o Goberno non pode negociar en ningún caso sobre un asunto que está á marxe do marco constitucional, algo que ademais de imposible resulta contraproducente para os procesados, pola súa coincidencia co proceso xudicial, unha oportunidade desaproveitada que sitúa o problema no propio tellado dos independentistas que no seu extravío romperon a baralla sen advertir de antemán que non terán outra ocasión tan favorable para tentar unha saída política á situación catalá. 

Tendo en conta que coa súa incoherente actitude pecharon toda probabilidade a repetir a fronte progresista e con iso a solución dialogada ao conflito, pois de gobernar a tripla dereita a disciplina prusiana de aplicación situará a Catalunya nun 155 permanente e o rexeitamento de medidas de graza para cos dirixentes procesados será absoluta, sen que unha alianza do PSOE con Cidadáns favorecese a relaxación, pois por factores de dependencia asociada o independentismo veríase afectado nas súas aspiracións polos vetos que o Cs impoñería para pactar cos socialistas. 

Aínda cando o feito de non aprobarse os orzamentos non implica necesariamente que o Presidente do Goberno teña  de convocar eleccións, ao poder seguir funcionando con eles e apoiarse circunstancialmente nun que outro decreto como así se fixo en sete ocasiones distintas desde o ano78, pero na actual tesitura política,ante a irreversible situación de bloqueo a única saída da lexislatura é a convocatoria anticipada de eleccións xerais para así evitar un contexto de parálise e maior deterioración institucional.

Un chamamento ás urnas que debe fixarse coa maior inmediatez promovendo á vez unha apelación ao voto útil e a súa recensión identitaria coas forzas políticas da esquerda progresista pola súa capacidade efectiva para frear a ameaza real dun Goberno de dereitas que agrupada no “ trifascito” non pasa de ser unha continuación maquillada do réxime do 39, para a que o Estado democrático con algúns arranxos máis de forma que de fondo, é seguir dando continuidade ao do réxime franquista; razón mais que sobrada para articular unha fronte común en liña a impedir a súa desempeño de toda función executiva. 

Ante os novos comicios que se aveciñan, o electorado debe ser consciente que para sacar a España da lameira hase de dispoñer dun marco político que o faga posible, onde cunha Constitución adecuada á realidade do momento póidase afrontar sen atrancos  a solución efectiva a problemática territorial como ao rescate dos valores democráticos e sociais cernados polo filibusterismo e as malas artes dos repetidos gobernos de unha dereita reaccionaria e decimonónica. 

Labor que só é posible logrando o triunfo electoral do progresismo democrático por maioría. 

O "trifascito" bótase ao monte

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

Se a quen establece pontes de diálogo  acúsaselle   de alta  traizón, por saúde democrática, os excesos orais  dos autores de tan desenfreada  afronta non  poden quedar impugnes  debendo actuar de oficio  a xudicatura por inxurias e calumnias.

A figura do   relator non é o problema, pero  si a  xustificación que o PP e Ciudadanos utilizan para seguir tensando a situación na súa estratexia de derrubar ao goberno  sen reparar para iso en establecer alianza de conveniencia  cos ultradereitistas de  VOX, para así en  comandita, utilizando como fórmula a desestabilización do país avanzar no seu obxectivo de chegar á Moncloa, é dicir,   utilizando  o formato á venezolana.

Esa que non outra é a súa verdadeira finalidade,  empregando para iso graves acusacións, falsidades e crispación na rúa, como tamén a interesada cantilena da “unidade de España”, cando a verdadeira causa  de disgregación  é a degradante corrupción política e  a mais que  cuestionada Constitución do 78,  cuxa modificación non dubidan en referendar  cando trata de satisfacer as apetencias dos  mercados, pero que negan baixo sete chaves  á hora de reaxustar o modelo de Estado á  realidade territorial do país. 

Antagonismo  de quen  mantén  a súa adicción ao engano porque lle interesa a axitación política e o desarraigo como estratexia, para así  seguir pescando  electoralmente no río revolto da conflitividade.

É por iso que o auténtico propósito que persegue  o  “ trifascito” PP,  Cs e  Vox coa súa retórica  provocadora e golpista,  é abortar toda posibilidade de que o Goberno estableza pontes de diálogo en e con Catalunya, pois toda vía de solución  negociada  daría ao traste coa estratexia desta dereita  recalcitrante, cuxa continuidade política, máis aló do diálogo  vira ao redor da  represión e a   aplicación continuada  do  155, ou o que é o mesmo, en manter un Estado de excepción permanente.

O paradoxal  é que os membros  desta  dereita neoliberal que enchen a boca de patria e os balcóns de bandeiras,   non teñen lexitimidade  política algunha  para erixirse en defensores  da lei, tendo en conta que as súas prácticas cotiás son  transgresións sistemáticas do marco legal; e  non  tan só  pola súa relación continuada  coa corrupción  endémica, senón tamén polo asiduo quebrantamento  de aspectos  relacionados  coa Lei de Memoria Histórica, e demais  dereitos sociais recoñecidos constitucionalmente, porque tras a súa recorrente apelación ao Estado de dereito está sempre a  apelación camuflada a un  Estado de dereitas., indicando con iso que tras o seu proceder subxace unha  concepción oportunista da lei. 

Sendo por iso que para eles  a crispación  ten de estar por encima do consenso, e neste caso máis que nunca, pois tras o manido discurso do “ trifascito”   contra a figura do  relator, pola súa coincidencia coa presentación dos orzamentos percíbese un ataque desesperado  para abortar a súa aprobación.

Unha manobra pactada por todo o espectro político dereitista,  na  que non podían  faltar os medios de comunicación  da súa órbita mediática que en aberta colaboración non dubidan en sacar todo o seu arsenal  para favorecer  a través da súa estratexia  amarelada a consecución do obxectivo de acoso e derriba establecida,  así como publicitar a campaña de axitación e propaganda de acompañamento onde o concepto patrio toma papel protagonista. 

Os membros  do “ trifascito” atribúense a condición de patriotas pola súa ofensiva contra o  secesionismo, pero de ningún xeito poden  arrogarse tal condición polo desempeño de accións que contribuísen a que o país fose  mellor, pois probado está  que todo o que fixeron foi no seu propio beneficio e en prexuízo     do interese xeral, falando en por si o balance da súa xestión onde toma papel protagonista a súa interminable implicación  en casos de corrupción.

Resultando  de sobras coñecido, que exentos de ideais, neste país as dereitas no seu conxunto  actúan en dirección contraria ao que predican, polo  vínculo de obediencia que prestan desde sempre   a quen ostenta  máis poder na sociedade, é dicir  ao poder económico que é o seu auténtico dono e máis fiel ao ouro que á bandeira, e son tan patriotas  que vía evasión  deixan de cotizar no país   59.000 millóns de euros anuais.

O que conduce a deducir polo seu silencio cómplice que as proclamas  patriótica  desde o “ trifascito”  se  desvirtúan por si  mesmas  para tomar formato  de “ patriotería exaltada” ao só obxecto de axitar as masas  e provocar  un  ambiente de fluctuación desde onde a través de  subterfuxios poder  quitar rendemento electoral.

A  manifestación do 10  de Febreiro convocada por estes falsos patriotas, trata de empuxar ao Goberno fora do poder desde a protesta e a mobilización na rúa, e os seus promotores  son os mesmos  que  camuflados de demócratas nunca deixaron atrás a  caspa e as correaxes do fascismo, e que despois de homologados, sentíndose fortes e invencibles  mostran  sen o menor receo a súa verdadeira imaxe e identidade. 

Non ter  afrontado  ao debido tempo un proceso de  expurga dunhas elites que seguen sendo estruturalmente as mesmas que no franquismo, é a causa  da  gravísima  involución que ameaza a estabilidade política do país, e como non podía ser doutra maneira, daquela permisividade  este  facherío que  sacode a bandeira e adopta pose marcial ante imaxinarios perigos para a patria.

É por iso que a réplica dos demócratas  non debe  facerse esperar.

"Democracia" en negro.

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

Mal se pode conferir fiabilidade a quen manifestando ser de esquerdas, no seu afán de agradar ao neoliberalismo apoia sen matices a vergoñosa e manipulada campaña desatada pola ultra dereita e o terrorismo mediático en contra do constitucional goberno venezolano.

O verdadeiro motivo polo que Venezuela volve ser o “chivo expiatorio• da feroz campaña mediática internacional, á marxe de todo enredo argumental, hase  referir que a auténtica razón de tan planificada agresión ten un transfondo máis pervertido que o propio Presidente Trump verdadeiro promotor da conxura, que a través de ensaiadas manobras de desestabilización,  utilizando ao seu antollo ao prefabricado Presidente interino Juan Guaidó, tenta demonizar a lexítima democracia venezolana ao só obxecto de xustificar a súa intervención no derrocamento do réxime bolivariano e lograr a través do furtivismo político o seu auténtico obxectivo.

Finalidade que non é outra que apropiarse ilicitamente do petróleo existente no subsolo do país caribeño, que polo seu volume, é dabondo a maior reserva de hidrocarburos do mundo, e por tanto bocado apetitoso para quen ten monopolizado o control da totalidade dos xacementos dos países produtores, é dicir, o pleno dominio do mercado de carburantes, que coa excepción iraniana ten a súa outra excepción en Venezuela, a cuxo goberno electo tentan por ese motivo derrubar financiando golpistas disfrazados de demócratas, e impoñendo medidas de carestía alimentaria mediante o desabastecemento, ao só efecto, de provocar a desestabilización interior incitando á cidadanía, facéndoa crer que viven no desastre por mor dos seus mandatarios coa malsá intención de que esta se rebele contra a orde constitucional.

Pero con todo, a teoría da conspiración faise máis ostensible ao primeiro de vez, cando os mesmos artífices que astutamente empéñanse en vestir de ditadura e tiranía ao réxime bolivariano manteñen relacións de cordialidade con gobernos diametralmente opostos á linguaxe das urnas como Arabia Saudita ou China, sen que a pesar do seu carácter totalitario, teñan para con eles a mais mínima reprobación política. 

É dicir, que mentres non cesan na súa dinámica de cuestionar a lexitimidade do presidente venezolano, en linea contraria, manteñen un silencio sepulcral sobre a intolerable actitude que acumulan no seu haber moitos outros mandatarios de réximes explicitamente antidemocráticos, cuxas accións sobordan a violación continuada dos dereitos humanos.

Unha actitude de compracencia e complicidade co máis cru radicalismo ditatorial, que vén delatar a falsidade dos postulados dialécticos utilizados polos promotores da confabulación para xustificar a súa obsesión anti bolivariana e a súa nula preocupación pola democracia, que tan interesadamente veñen de utilizar como escusa, ao só efecto de xustificar a súa intención agresora contra este país soberano, que polo feito de selo, ten conferido o pleno dereito a decidir o seu futuro sen admitir a mínima intromisión involutiva.

Asistíndolle no seu caso, razóns sobradas para abortar sen contemplación toda intento golpista e meter entre reixas a quen mediante prácticas de sedición pretendan derrocar o ordenamento democrático establecido.

Nin que dicir ten que aos instigadores do atropelo élles totalmente indistinto a cor política do réxime que rexe os destinos de Venezuela, pois como queda devandito, a súa auténtica preocupación é lograr que o Goberno constituído non poña veto á súa intervención económica, nin á consecución de beneficios, nin ao seu modo de obtelos, e cando como é o caso, por impedimento político reciben a negativa por resposta, é entón cando en reacción os directos afectados pola denegación, feridos no seus intereses desatan o seu feroz ataque contra quen se opón a súa "nobre intención liberadora”.

Sendo comportamento reflicto de tal actitude, a ameazante advertencia do Presidente Trump, cuxa última finalidade, non é outra que instaurar a través de subterfuxios un goberno de monicreques que sortee o actual impedimento, facilitando así a consecución das súas espurias intencións, validando tal conclusión o histórico de invasións militares e conspiracións tácitas e expresas que caracterizan a turbia política exterior estadounidense.

Quizais sexa o gregarismo enfermizo que profesa o goberno español cara aos mandatarios do norte, o motivo, que a súa complicidade co golpismo venezolano resulte tan explícita como repugnante; sendo difícil entender a manida utilización de importunados tópicos e insistidas mentiras coa mala fe de adulterar a versión orixinal do fenómeno máis excepcional da historia democrática contemporánea, a correspondente a un país cuxo goberno se mantén no poder ininterrompidamente despois de gañar limpamente as eleccións durante dezasete veces consecutivas.

Excepción que non parece satisfacer a uns mandatarios que como o Presidente Pedro Sánchez, vénlle de caste aceptar só a democracia cando favorece aos intereses do neoliberalismo, e opta por combatela e depreciala no momento que faga perigar os privilexios desta elite, en coincidente correspondencia coa actitude involucionista que mantén a oposición venezolana e que só a un fascista ocorreríaselle outorgarlle amparo.

Oatranco que atopan en Venezuela os magnates da orde mundial, non é outro, que a integridade e exemplaridad democrática dos seus mandatarios , que sumada ao seu papel de vangarda na defensa dos lexítimos intereses do seu pobo, impide aos especuladores do alleo repartirse a suculenta riqueza do país caribeño, o que motiva que convertan aos seus dirixentes no inimigo a bater, e todo , por atopar no seu liderado un obstáculo para os seus intereses. 

Esta é a versión orixinal, se queren oír a adulterada escoiten a Pedro Sánchez e ao resto do neoliberalismo patrio.

Fene en parálise!

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

Despois de nove anos de incapacidade en formatear unha ferramenta urbanística de solución aos complexos problemas municipais e de seguridade xurídica á cidadanía, desde o simulacro, a catro meses das eleccións o alcalde de Fene resucita a revisión do Plan de Urbanismo.

Para facerme entender polos profanos en materia, direi en expresión coloquial que un Plan Xeral de Ordenación Municipal(PXOM) é un documento de carácter normativo, e ámbito municipal, que define o proxecto de ordenación territorial do Concello e determinante por tanto do modelo de cidade desexada, do mesmo xeito que do formato do seu desenvolvemento futuro. 

Sendo a Corporación municipal dentro da autonomía que lle confire o marco legal a competente para redactar ou revisar o seu contido e a posterior xestión urbanística. 

A ordenación espacial dun municipio pola súa condición esencial debe ser unha decisión política preferente tendo en conta que a calidade do benestar social no marco da cidade garda relación directa coa funcionalidade do seu deseño; tal é así, que a implantación dun modelo urbanístico eficiente favorece a habitabilidade dos residentes ao facilitar o desenvolvemento das súas actividades cotiás, tanto no persoal como no xeral e o profesional, ao mesmo tempo de estimular a atracción investidora e contribuír con iso á reactivación económica. 

Por iso, cando esa relación de dependencia vese alterada no substancial por circunstancias inducidas como os efectos do desmantelamento industrial en concorrencia co embate do receso inmobiliario, cuxo impacto constrinxe as estimacións contidas no plan xenuíno, hase de afrontar sen dilación un estudo en profundidade dos seus efectos para así poder establecer con rigor propostas que favorezan o desenvolvemento dun urbanismo alternativo en consonancia coa nova conxuntura. 

Medidas que pola súa finalidade paliativa esixen ser establecidas con urxencia e prontitude para evitar con iso que un exceso de temporalidade na súa tramitación acentúe e deterioración e agrave en maior medida a situación urbanística do municipio. 

Xustamente isto é o que está a ocorrer no Concello de Fene cos traballos de revisión de PXOM que se manteñen empantanados desde que en marzo de 2011 cando a Xunta de Galicia tras a preceptiva información devolveu á institución o documento de inicio. 

Excedido deixamento cando a efectos contractuais o prazo para a súa redacción estaba estipulado en 32 meses, o que vén indicar unha demora acumulada desde o seu inicio no 2009 superior aos 9 anos, coa agregada particularidade que no transcurso de tan dilatada paralización o contido do redactado perdeu toda validez xurídica pola entrada en vigor de senllas leis do solo datadas nos anos 2013 e 2016, o que deixou sen efecto o contido de todo o actuado e que  por iso téñase que partir de cero.

 Ao que para maior prexuízo hase de engadir o gasto inútil que supuxo a minuta do equipo redactor pola realización duns traballos que por indolencia política non serviron para nada, convertendo o desembolso realizado nun malgaste de fondos públicos co prexuízo adherido da perda de subvención outorgada para o efecto pola Xunta de Galicia para tal finalidade.

 O impacto causado pola actitude de desidia da representación política, xerou uns efectos altamente perniciosos que impediron a reactivación municipal, ao manter en vixencia o desfasado e obsolescente modelo urbanístico que deu orixe ao escenario de crise, o que impediu poñer en marcha solucións desde a acción combinada de medidas de desenvolvemento económico e social con políticas de cohesión territorial, en liña a facilitar un cambio efectivo e real no facer municipal. 

A proba de tal limitación é detectable con só visualizar a adversa estatística municipal referida ao ámbito migratorio, demográfico e de emprego, cuxos negativos índices son expresivos de a nula eficacia das políticas aplicadas na articulación de medidas coas que remediar a desmesura en paro xuvenil, a descapitalización residente por deslocalización laboral e a incesante mingua de poboación. 

Aspectos todos eles que no seu conxunto son expresión manifesta de fracaso, infructuosidad e insolvencia.

E tras nove anos de inxustificable “ hemiplejía urbanística”, como broche final xorde o esperpento, cando o Goberno Municipal a catro meses para a celebración das eleccións municipais, sen tempo material para nada, ao só efecto de seducir electoralmente á cidadanía anuncia aos catro ventos que reactiva a Revisión paralizada, cando por pura racionalidade debese ser a corporación entrante a que afrontase tal labor.

Co agravante que o reinicio da revisión, ao carecer de consignación orzamentaria que a referende, convértese nunha decisión lastrada pola ilegalidade.